Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 22 stycznia 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ sędzia del. WSA Jolanta Rudnicka Protokolant asystent sędziego Katarzyna Ślizak po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 1284/10 w sprawie ze skargi I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 1284/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu sprawy ze skargi I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Warta nr [...] z dnia [...] lipca 2010 roku.

Jak wynika z uzasadnienia wyroku decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, po rozpatrzeniu odwołań: H.B. i W. B., I.P. i G. C. od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta Warta z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie fermy elektrowni wiatrowych o wysokości całkowitej do 45 m każda, budowie stacji transformatorowej 15/04 kV i budowie przyłącza kablowego średniego napięcia 15 kV, na działkach nr ewid. [...] i [...] w miejscowości R., gm. W. - na podstawie art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a. oraz w związku z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia rodzaju inwestycji i w tym zakresie orzekło o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie czterech elektrowni wiatrowych o wysokości całkowitej 42,5 m każda, budowie stacji transformatorowej 15/04 kV i budowie przyłącza kablowego średniego napięcia 15 kV, na działkach nr ewid. [...] i [...] w miejscowości R., gm. W.; nadto uchyliło zaskarżoną decyzję w pkt 3, pkt 4 i pkt 5 rozstrzygnięcia i w tym zakresie orzekło ustalić następujące warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej:

1) inwestycja pod względem uciążliwości dla terenów sąsiednich powinna zamykać się w granicach działek o nr ewid. [...] i [...],

2) należy zastosować rozwiązania chroniące środowisko przed hałasem poprzez nie przekraczanie dopuszczalnego poziomu hałasu w stosunku do istniejącej w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej,

3) należy zastosować rozwiązania techniczne i technologiczne chroniące środowisko przyrodnicze zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.),

4) maszty i śmigła należy oznakować zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję Kolegium utrzymało w mocy.

Kolegium odnosząc się do przedstawionych zarzutów oraz rozpoznając sprawę in meriti, podniosło iż decyzja ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech elektrowni wiatrowych w miejscowości R. została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji Burmistrza Gminy i Miasta Warta z dnia [...] października 2009 r., znak: [...] odmawiającej wydania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech elektrowni wiatrowych o wysokości całkowitej około 42,5 m każda, budowie stacji transformatorowej 15 kV, budowie przyłącza kablowego średniego napięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (decyzja [...] z dnia [...] marca 2010 r.).

W ocenie Kolegium planowana inwestycja jest zaliczana do urządzeń infrastruktury technicznej (stanowisko w tym zakresie Kolegium zajęło w decyzji z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...]), co do których nie przeprowadza się analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy pod kątem warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dlatego należało pominąć analizę w zakresie warunku tzw. "dobrego sąsiedztwa" oraz dostępu do drogi publicznej. Organ odwoławczy tymczasem dostrzegł, że uprawniony architekt, działający z upoważnienia organu pierwszej instancji, przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunku "dobrego sąsiedztwa" określonego w art. 61 ust. 1 pkt, zaś organ pierwszej instancji w oparciu o wyniki dokonanej analizy ustalił warunki zabudowy w zakresie wymagań kształtowania ładu przestrzennego.

Ustalenie w zaskarżonej decyzji wskazanych wyżej parametrów, cech i wskaźników planowanej zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowych, która jest zaliczana do urządzeń infrastruktury technicznej, zdaniem Kolegium jest bezpodstawne. Nie znajduje bowiem uzasadnienia prawnego przeprowadzenie analizy i ustalenie warunków nowej zabudowy w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy, stosunku powierzchni zabudowy do powierzchni biologicznie czynnej, czy ustalenie gabarytów projektowanej zabudowy wobec jasnego brzmienia art. 61 ust. 3 ustawy (przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej) oraz w sytuacji, gdy planowany obiekt budowlany w żaden sposób nie nawiązuje do zastanej na danym terenie zabudowy, a przede wszystkim w zakresie funkcji. Wniosek taki organ odwoławczy wyprowadził z istoty uregulowania zawartego w art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu, którego celem jest wyłączenie stosowania zasady "dobrego sąsiedztwa" w stosunku do obiektów, które ze swej istoty nie stanowią kontynuacji istniejącej zabudowy zarówno w zakresie funkcji jak i parametrów, cech i wskaźników zabudowy, ponieważ zazwyczaj pełnią rolę służebną, czy uzupełniającą w stosunku do istniejącej zabudowy. Organ uznał, że przeciwna ocena charakteru takiej inwestycji prowadziłaby do wniosku, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej byłoby możliwe jedynie wówczas, gdy co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej byłaby zabudowana w ten sam sposób.

Dalej Kolegium argumentowało, że skoro warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie stosuje się do urządzeń infrastruktury technicznej, do których zalicza się elektrownie wiatrowe, to ustalenie, w zaskarżonej decyzji, warunków zabudowy w zakresie wymagań kształtowania ładu przestrzennego (pkt 3 osnowy) jest bezpodstawne.

Następnie organ odwoławczy zauważył, że w oparciu o przeprowadzoną analizę w zakresie warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 ustawy organ pierwszej instancji ustalił warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej oraz warunki wynikające z przepisów szczególnych (pkt 4 i 5 osnowy). W ocenie Kolegium ustalenia w tym zakresie odnoszą się, w przeważającej części, do środowiskowych uwarunkowań zgody na realizacje przedsięwzięcia (np. narzucenie obowiązku przeprowadzenia na etapie projektu budowlanego szczegółowych badań w zakresie emisji hałasu, określenie warunków dotyczących ochrony środowiska podczas realizacji inwestycji oraz warunków, które winny być uwzględnione w projekcie budowlanym), których określenie w decyzji o warunkach zabudowy nie znajduje uzasadnienia. Wprawdzie zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. b ustawy w decyzji o warunkach zabudowy określa się, między innymi, warunki dotyczące ochrony środowiska, lecz swoim zakresem i stopniem szczegółowości winny się one odnosić do zastanego ładu przestrzennego. Tymczasem we wskazanej części rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji zawarł uwarunkowania, które winny być ewentualnie uwzględniane na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdzie określane są szczegółowo warunki ochrony środowiska, jakie winny być spełnione na etapie realizacji oraz eksploatacji planowanego przedsięwzięcia. Zamieszczenie warunków ochrony środowiska odnoszących się do etapu realizacji inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy – zdaniem Kolegium - nie znajduje uzasadnienia, ponieważ decyzja ta określa ogólne ramy przestrzenne planowanej inwestycji z punktu widzenia kształtowania ładu przestrzennego. Z tego względu zaskarżoną decyzję – w ocenie Kolegium – należało w tym zakresie uchylić i ustalić warunki zabudowy w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, stosownie do wyników analizy w tym zakresie oraz w granicach orzekania wyznaczonych przez obwiązujące przepisy. Kolegium nadto dostrzegło, że ustalenie warunków dotyczących projektu budowlanego w sposób określony w pkt 5 zaskarżonej decyzji (w istocie poprzez odesłanie do obowiązujących przepisów budowlanych), nie znajduje uzasadnienia w postanowieniach art. 54 ustawy, dlatego i w tym zakresie wydaną decyzję zreformowało.

W wydanej decyzji organ pierwszej instancji określając rodzaj inwestycji, poza danymi charakteryzującymi planowaną inwestycję wskazanymi przez inwestora we wniosku o wydanie decyzji takimi jak: wysokość całkowita, moc stacji transformatorowej oraz średnie napięcie przyłącza kablowego, określił również średnicę śmigła -12,3 m. Kolegium stwierdziło, iż określenie parametrów śmigła planowanej inwestycji nie znajduje umocowania w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, nie wynika bowiem ani z wniosku inwestora, ani też z przeprowadzonej analizy, wobec czego zaskarżona decyzja i w tym zakresie została zreformowana.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniach Kolegium wyjaśniło, że dla planowanej inwestycji zostało przeprowadzone postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji zakończone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Warta Nr [...], znak: [...] z dnia [...] maja 2009 r. w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji. Decyzja niniejsza, na skutek skargi I. P., była przedmiotem kontroli sądowej, w wyniku której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt. II SA/Łd 686/09, oddalił skargę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi I. P. wskazała, że zakwestionowana decyzja nie odzwierciedla stanu faktycznego jak też prawnego. W ocenie skarżącej fermy wiatrowe można budować po wykonaniu planu zagospodarowania przestrzennego dla danego obszaru. Następnie skarżąca zakwestionowała wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 200 m od istniejącej zabudowy, która jej zdaniem jest wynikiem sugerowania się treścią opracowania inwestora, jakim jest Raport Oddziaływania na Środowisko Elektrowni Wiatrowych w miejscowości R: "Strefą ochronną powinien być objęty obszar ok. 150m. od masztu projektowanych elektrowni. (...) Przy wysokości wieży 30 m i prędkości wiatru 8-10 m/s, moc akustyczna może zmienić się w granicach 101 do 106dB." W ocenie strony odległość 200 m to granica w miarę bezpieczna przy założeniu, że elektrownie są fabrycznie nowe a nie z demobilu. Badania hałasu wytwarzane przez elektrownie wiatrowe to 40 dB w odległości 350 m. Skarżąca nadto zakwestionowała wskazaną przez organy odległość budynków mieszkalnych od wieży elektrowni wiatrowych i wskazała, że na należącej do niej działce nr [...] realizowana jest budowa domu jednorodzinnego wraz z garażem (do skargi załączyła kopię ostatecznej decyzji Starosty Sieradzkiego nr [...] z dnia [...] września 2010 roku). Skarżąca podkreśliła, iż odległość działki [...] od działek nr [...] i [...] (objętych inwestycją) to 8 m, a odległość od ściany budynku wynosi metrów 14 m. Długość działek przeznaczonych pod wiatraki to 225 m. W ocenie skarżącej brak rozmieszczenia elektrowni na działce inwestora uniemożliwia wykonanie prawidłowej symulacji hałasu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie i podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Warta nr [...] z dnia [...] lipca 2010 roku.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej wskazał, że inwestycja objęta wnioskiem to urządzenie infrastruktury technicznej stanowiące obiekt budowlany będący budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.

Przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej, według definicji zawartej w art. 143 § 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2010 roku, Nr 102, poz. 651), rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Innymi słowy: urządzenie elektryczne wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią jest urządzeniem infrastruktury technicznej.

Zasadnym, zdaniem Sądu pierwszej instancji, pozostaje zatem wniosek, iż budowa elektrowni wiatrowych to budowa urządzenia infrastruktury technicznej, o jakim mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W konsekwencji zaś, skoro stosownie do art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy nie stosuje się do urządzeń infrastruktury, to tym samym wydanie decyzji dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego nie jest uzależnione od spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej.

W sprawie niniejszej, organ w sposób właściwy zakwalifikował objęte wnioskiem zamierzenie i prawidłowo ocenił, iż warunki zawarte w art. 61 ust. 1 pkt 3-4 u.p.z.p. są spełnione, bowiem uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego i nie ma konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.

Do sprawdzenia pozostała zgodność planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, w tym, ze względu na specyfikę przedsięwzięcia, z przepisami z zakresu ochrony środowiska. Wynika ten obowiązek z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., ale równie kategoryczny jest w tym względzie przepis art. 54 pkt 2 b w zw. z art. 64 ust. 1, który wymaga, by decyzja o warunkach zabudowy określała warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Nie ulega wątpliwości, iż wymienione aspekty winny podlegać analizie organu w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w dniu orzekania. Obowiązek ten dotyczy również organu drugiej instancji, który zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego ma obowiązek uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji. Niezrealizowanie tego obowiązku naraża organ za zarzut uchybienia zasadzie prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

Nie zwalnia organu z tego obowiązku przeprowadzone wcześniej postępowanie w zakresie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Faktem jest, iż decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia [...] lipca 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Warta z dnia [...] maja 2009 r. zostały określone środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację inwestycji. Kontrola sądowa, w tym względzie, skutkowała oddaleniem skargi (prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Łodzi, z dnia 17 listopada 2009 r., w sprawie sygn. akt. II SA/Łd 686/09).

Niemniej, realizując obowiązek przeprowadzenia wnikliwego postępowania zmierzającego do ustalenia, czy decyzja określająca warunki zabudowy, w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, jest zgodna z przepisami odrębnymi, organ winien zbadać zgodność tego rodzaju inwestycji, jaką jest elektrownia wiatrowa, z wymogami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. nr 120, poz. 826). Rozporządzenie to określa zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowane m.in. przez linie elektroenergetyczne w odniesieniu do jednej doby oraz długookresowej polityki w zakresie ochrony przed hałasem. Dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy zagrodowej i zamieszkania zbiorowego dopuszczalny poziom hałasu w decybelach wynosi w określonych przedziałach czasu, odpowiednio 50 dB i 45 dB.

Sąd podkreślił, że w bezpośrednim sąsiedztwie działki objętej zamierzeniem inwestorskim znajdują się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, na co wskazują, załączone do akt administracyjnych, ostateczne decyzje Starosty Sieradzkiego: z dnia [...] maja 2010, nr [...] oraz z dnia [...] września 2010 roku, nr [...] zatwierdzające projekt budowlany i udzielające pozwolenia na budowę domów jednorodzinnych na działkach ewidencyjnych nr [...] i nr [...].

Z załącznika graficznego nr 1 do raportu oddziaływania na środowisko wynika, iż rozkład izofon o wartościach 50 dB i 45dB wykracza poza granice działek o nr ewid. [...] i [...], na których planuje się inwestycję i obejmuje działkę nr 475 należącą do skarżącej. W ocenie sądu, chociaż raport ów został sporządzony na potrzeby postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, odniesienie się do niego jest konieczne dla ustalenia, czy decyzja o warunkach zabudowy jest zgodna z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 129, poz. 902, ze zm.).

Zgodnie bowiem z treścią art. 144 tej ustawy, eksploatacja instalacji (do której, w myśl art. 3 pkt 6 tej ustawy, zaliczyć należy elektrownię wiatrową) powodująca m.in. emisję hałasu nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 3 (odnoszącego się do obszarów ograniczonego użytkowania), powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza trenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny.

Rozpoznając ponownie sprawę organy winny uczynić przedmiotem pogłębionej analizy i oceny kwestię zgodności ustalonych warunków zabudowy z przepisami odrębnymi, w szczególności, wskazanymi wyżej, wymogami ochrony środowiska, mając przy tym na względzie aktualnie przeznaczenie i zagospodarowanie terenów sąsiednich, co pozwoli również na zachowanie chronionego prawem interesu osób trzecich.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzuciło naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) poprzez uchylenie decyzji obu instancji wskutek błędnego przyjęcia, iż decyzje te naruszały art. 7i art. 77 § 1 k.p.a. w ten sposób, iż mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.;

3) art. 151 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy skarga jako nieuzasadniona winna zostać oddalona.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżące kasacyjnie Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane po dniu 15 listopada 2008 r., z którym weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.).

Stosownie do treści art. 72 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji zakończone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia [...] lipca 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Warta z dnia [...] maja 2009 r. w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji. Decyzja organu odwoławczego była przedmiotem kontroli sądowej, w wyniku której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt. II SA/Łd 686/09, złożoną skargę oddalił, a wyrok ten jest prawomocny.

Wprawdzie decyzja ta, została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, jednakże stosownie do art. 155 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) przepisów ustawy zobowiązujących podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stosuje się w odniesieniu do podmiotów posiadających decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach wydane na podstawie przepisów dotychczasowych.

Istotnym w niniejszej sprawie jest to, że zgodnie z art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 (a więc także decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu). Tym samym decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 10 lipca 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Warta z dnia 25 maja 2009 r. w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowej inwestycji wiązała organy wydające decyzje w przedmiocie warunków zabudowy dla tej inwestycji.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie nie podziela poglądu wyrażonego w zaskarżonym wyroku, który dopuszcza ponowną analizę raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, sporządzonego na potrzeby postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, przez organ rozstrzygający w przedmiocie warunków zabudowy. Następstwem prawnym rozwiązania przyjętego w art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji i środowisku (...) jest bowiem pełne związanie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy. Oznacza to, że organ ten nie może pominąć żadnych obowiązków i uprawnień wynikających z decyzji środowiskowej (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 710/11, LEX nr 1217447).

Natomiast, jeżeli w przekonaniu tego organu któryś z elementów rozstrzygnięcia o środowiskowych uwarunkowaniach narusza prawo, to organ w celu doprowadzenia istniejącego stanu do zgodnego z prawem musi zawiadomić organ właściwy do wszczęcia postępowania weryfikującego (wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. lub stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a.) i w przypadku jego wszczęcia, w oparciu o art. 97 § 1 k.p.a. zawiesić postępowanie do czasu zakończenia postępowania, w którym oceniana jest prawidłowość decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zob. K. Gruszecki, Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku /.../, LEX/el., 2009).

Wobec powyższego podzielić należy pogląd wyrażony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, zgodnie z którym, skoro kwestia dopuszczalnego hałasu w środowisku stanowiła stosownie do art. 47 Prawa ochrony środowiska, przedmiot oceny w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań, to nie może zostać ponownie odmiennie oceniona w postępowaniu w przedmiocie warunków zabudowy, gdyż stałoby to w sprzeczności z regulacją art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Należy zatem stwierdzić, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie uprawnia do dokonywania ponownej analizy raportu oddziaływania na środowisko, sporządzonego na potrzeby postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody dla spornej inwestycji.

Uwzględniając powyższe należy uznać, że Sąd pierwszej instancji niezasadnie zarzucił organom naruszenie art. 7, art. 77 §1, co czyni trafnym zarzut naruszenia przez ten Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Również jako trafny należy ocenić zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bowiem trafnie skarżący organ wskazał na wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.

Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.