Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska (spr.), Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi G. S. i Z. S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną 1) uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości.

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] października 2007 r., nr [...] Minister Finansów, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej "kpa") oraz art. 17, art. 18 i art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, ze zm.; dalej "upea"), po rozpatrzeniu zażalenia G. S. i Z. S., zwanych dalej Skarżącymi, utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem terminu.

Postanowienie zostało oparte na następująco ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. na podstawie własnego tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. wszczął wobec Skarżących postępowanie egzekucyjne.

W toku tego postępowania, zawiadomieniem nr [...] z dnia 30 stycznia 2007 r. dokonano zajęcia wierzytelności z tytułu zwrotu kosztów egzekucyjnych wraz z naliczonymi odsetkami ustawowymi, natomiast zawiadomieniem nr [...] dokonano zajęcia rachunku bankowego w Banku [...]. Zawiadomienia o zajęciu w/w składników majątkowych wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono Skarżącym w dniu 7 lutego 2007 r.

W dniu 9 lutego 2007 r. Skarżący złożyli w Urzędzie Skarbowym w G. pismo, nazwane skargą na czynności egzekucyjne, w którym wnieśli o "zdjęcie zajęcia wierzytelności ze względu na brak wymagalności obowiązku z powodu odliczenia strat z lat ubiegłych". W związku z powyższym organ egzekucyjny pismem z dnia 14 lutego 2007 r. wezwał Skarżących do sprecyzowania żądania, poprzez określenie, czy wniesione pismo stanowi skargę na czynność egzekucyjną, czy też wniosek o zwolnienie z egzekucji składnika majątkowego, zgodnie z art. 13 upea. Pismem z dnia 25 lutego 2007 r., złożonym w kancelarii organu w dniu 26 lutego 2007 r., Skarżący oświadczyli, że pismo z dnia 9 lutego 2007 r. jest wnioskiem o zwolnienie z egzekucji zajętych wierzytelności.

W dniu 8 marca 2007 r. Skarżący złożyli skargę dotyczącą zajęcia wierzytelności z tytułu zwrotu kosztów egzekucyjnych wraz z odsetkami ustawowymi.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w G. oddalił powyższą skargę z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem terminu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący podnieśli, że zbadanie sprawy przez Dyrektora Izby Skarbowej w G. było pobieżne i niedokładne, a wszelkie pisma i środki zaskarżenia składane były z zachowaniem ustawowego terminu. Zdaniem Skarżących, oddalenie skargi jest celowe, by opóźnić obieg dokumentów, w celu uzyskania korzystnego dla organu podatkowego wyniku.

Minister Finansów, stwierdził, iż zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i wskazanym na wstępie postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest art. 54 § 1 upea. Ma on na celu ocenę prawidłowości dokonanych przez organ egzekucyjny lub egzekutora czynności o charakterze wykonawczym. Zgodnie z art. 54 § 4 upea skargę na czynności egzekucyjne wnosi się w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej. W przedmiotowej sprawie odpis zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z tytułu zwrotu kosztów egzekucyjnych wraz z odsetkami za zwłokę doręczono Skarżącym, w dniu 7 lutego 2007 r., termin do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną minął więc w dniu 21 lutego 2007 r. Skarga ta została natomiast złożona w dniu 8 marca 2007 r., a więc z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Z akt sprawy nie wynika również, aby Skarżący wraz ze skargą na czynność egzekucyjną złożyli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Wobec powyższego, zasadnym było oddalenie skargi z dnia 8 marca 2007 r., z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem terminu. Organ podkreślił, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi. Nie jest to okoliczność zależna od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej.

W dalszej części uzasadnienia Minister Finansów wskazał, iż wbrew twierdzeniom Skarżących rozpatrzenie sprawy przez Dyrektora Izby Skarbowej w G. nie odbyło się w sposób pobieżny. Zaskarżone postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. W uzasadnieniu wyjaśniono podstawy prawne wydanego rozstrzygnięcia, przy czym nie ograniczono się jedynie do powołania konkretnego przepisu, lecz zawarto także umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle konkretnych przepisów prawa i wykazano związek między tą oceną, a treścią rozstrzygnięcia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wnieśli o uchylenie postanowienia Ministra Finansów oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] kwietnia 2007 r., wskazując, iż podtrzymują swoje stanowisko "zawarte w zażaleniu wniesionym zarówno do Dyrektora Izby Skarbowej w G. jak i do Ministra Finansów". Skarżący podnieśli, iż składali pisma z zachowaniem terminu. Z niezrozumiałych dla nich przyczyn, organy pominęły fakt złożenia przez nich skargi na czynności egzekucyjne w dniu 9 lutego 2007 r. Pismo to zostało zatytułowane "Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego". Zatem dniem wniesienia skargi jest dzień 9 luty 2007 r., a nie jak to sugerują organy odwoławcze dzień 8 marca 2007 r. Pismo z dnia 8 marca 2007 r. jest wynikiem korespondencji nadanej przez Drugi Urząd Skarbowy w G. Żądania Skarżących zawarte zostały w piśmie z dnia 9 lutego 2007 r. i zgodnie z obowiązującym prawem skarga została wniesiona w terminie.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

W piśmie procesowym z dnia 29 lutego 2008 r. Skarżący wskazali, iż w dniu 9 lutego 2007 r. złożyli skargę na czynności egzekucyjne. Organ egzekucyjny w piśmie z dnia 14 lutego 2007 r. wezwał ich do sprecyzowania żądania. Z uwagi na wątpliwości, co do sposobu sprecyzowania żądania zawartego w piśmie z dnia 9 lutego 2007 r., udali się do pracownika działu egzekucyjnego, który wyjaśnił im, że powinni złożyć pismo o takiej treści jak złożyli. Zdaniem Skarżących pismo, w którym wskazali, iż jest to skarga na czynności egzekucyjne tak też powinno być rozpatrzone. Działania organu polegające na wzywaniu ich do sprecyzowania i uzupełnienia składanych pism powodują, że gubią się w gąszczu przepisów podatkowych i egzekucyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako "ppsa"), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ppsa, sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ppsa), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie wskazać należy, że organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 kpa). Stosownie do treści art. 9 kpa organy te obowiązane są do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Przez wyjaśnienia i wskazówki należy rozumieć udzielanie informacji zarówno o przepisach prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Prawo do informacji przyjmuje także Europejski Kodeks Dobrej Administracji, który w art. 10 ust. 3 stanowi: "W razie potrzeby urzędnik służy jednostce poradą dotyczącą możliwego sposobu postępowania w sprawie wchodzącej w zakres jej działania oraz dotyczącą pożądanego sposobu rozstrzygnięcia sprawy (J. Świątkiewicz, Europejski Kodeks Dobrej Administracji, Warszawa 2002).

Organy administracji publicznej mają również obowiązek badania, bez względu na tytuł pisma i jego formalną zawartość, jaka była intencja składającej je strony. Dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w rozumieniu art. 7 kpa obejmuje również ustalenie przez organ treści rzeczywistego żądania strony.

Należy przy tym podnieść, iż określany w art. 63 § 2 kpa wymóg wskazania żądania oznacza, iż chodzi o takie sprecyzowanie żądania, aby nie było żadnych wątpliwości co do zamiaru i intencji strony. Podkreślić należy, iż w przypadku postępowań wszczynanych na wniosek, żądanie wnoszącego wyznacza zakres przedmiotowy sprawy. Zakres żądania (wniosku) strony winien być więc oceniany i rozpatrywany przez organy zgodnie z sensem i racją pisma zawierającego tenże wniosek, a nie na podstawie tytułu nadanego mu przez stronę. Powyższa reguła, mająca swe prawne unormowanie w treści art. 8 kpa, winna być w szczególności przestrzegana, gdy strona działa sama, bez profesjonalnej pomocy prawnej (zob. wyrok NSA z dnia 11 października 2002 r., sygn. akt I SA/Łd 1136/2001, A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Leksykon Ordynacji podatkowej, Wrocław 2005, s. 618). To treść żądania przesądza o charakterze czynności procesowej dokonanej przez stronę. Należy mieć na uwadze, że o tym, jaki jest charakter pisma strony, decyduje sama strona. Nie jest rzeczą organu dokonywanie swoistej wykładni zgłaszanych żądań i przekładanie zawartych w piśmie twierdzeń i przypuszczeń na konkretne żądanie. Jeśli jego treść nie jest jasna, organ administracji ma obowiązek wyjaśnić rzeczywistą wolę strony (zob. wyrok NSA z dnia 17 września 1992 r., sygn. akt III SA 949/92, Kodeks postępowania administracyjnego z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego, pod redakcją R. Hausera, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1995, s. 154). Jeżeli zatem istnieje wątpliwość co do treści pisma, organ winien wezwać stronę do sprecyzowania składanych wniosków (por. także wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2003 r., sygn. akt I SA 923/02, publ. LEX nr 127690).

Stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie organy nie wyjaśniły rzeczywistej woli stron. Rozpoznały pismo z dnia 8 marca 2007 r. jako skargę na czynność egzekucyjną, choć z treści tego pisma nie wynika jednoznacznie, że intencją Skarżących było złożenie skargi w trybie art. 54 upea.

Przede wszystkim wskazać należy, że - jak wynika z akt sprawy - Skarżący jeszcze przed wystawieniem tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. wystąpili do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. pismem z dnia 14 stycznia 2007 r. (wpływ do organu 15 stycznia 2007 r.) w sprawie nadpłat podatku dochodowego od osób fizycznych. W piśmie tym powołali się na pismo z dnia 5 grudnia 2006 r., nr [...]. Wskazali, iż według ich wyliczeń nie zostały im przekazane określone kwoty, w związku z czym wnoszą o zweryfikowanie nadpłat.

W odpowiedzi na powyższe pismo Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. pismem z dnia 30 stycznia 2007 r., nr [...] wyjaśnił, iż powołane przez Skarżących kwoty dotyczą kosztów egzekucyjnych zarachowanych na tytuły wykonawcze o numerach [...] i [...]. Jednocześnie organ wyjaśnił między innymi, iż kwota powyższych kosztów egzekucyjnych w wysokości 10.239,55 zł podlega zajęciu wierzytelności z uwagi na znajdujący się w obrocie prawnym aktualny tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. obejmujący podatek dochodowy od osób fizycznych za 2001 r.

Zawiadomieniem z dnia 30 stycznia 2007 r., nr [...] organ dokonał zajęcia wierzytelności z tytułu zwrotu kosztów egzekucyjnych wraz z naliczonymi odsetkami ustawowymi oraz zawiadomieniem nr [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego w Banku [...]. Zawiadomienia o zajęciu w/w składników majątkowych wraz z odpisem tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. doręczono Skarżącym w dniu 7 lutego 2007 r.

W dniu 9 lutego 2007 r. Skarżący złożyli w Urzędzie Skarbowym w G. trzy pisma opatrzone datą 9 lutego 2007 r.:

- nr [...] zatytułowane "Zgłoszenie zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego", wskazując iż dotyczy tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r.;

- nr [...] zatytułowane "Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego";

- nr [...], w którym wskazano, że dotyczy pisma nr UE [...] z dnia 30 stycznia 2007 r. w sprawie zarachowania kosztów egzekucyjnych w kwocie 10.239,55 zł.

Następnie pismem z dnia 14 lutego 2007 r. organ wezwał Skarżących do sprecyzowania pisma z dnia 9 lutego 2007 r., nr [...] zatytułowanego "Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego" poprzez wskazanie czy jest to skarga na czynności egzekucyjne wniesiona na podstawie art. 54 upea, czy wniosek o zwolnienie z egzekucji zajętych wierzytelności w trybie art. 13 upea. W piśmie z dnia 25 lutego 2007 r. Skarżący oświadczyli, iż powyższe pismo stanowi wniosek o zwolnienie z egzekucji zajętych wierzytelności. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. rozpoznał żądanie zawarte w piśmie z dnia 9 lutego 2007 r., nr [...] jako wniosek o zwolnienie z egzekucji zajętych wierzytelności.

W odpowiedzi natomiast na pismo z dnia 9 lutego 2007 r., nr [...] w sprawie zarachowania kosztów egzekucyjnych w kwocie 10.239,55 zł - Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. pismem z dnia 28 lutego 2007 r., nr [...] wyjaśnił, że kwota kosztów egzekucyjnych podlegających zwrotowi nie podlega bezpośredniemu zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych w trybie art. 76 Ordynacji podatkowej. Właściwy jest w tym przypadku tryb zajęcia egzekucyjnego. Stosownie do treści art. 89 § 2 upea zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu. W przedmiotowej sprawie dłużnik zajętej wierzytelności - Urząd Skarbowy w G. zawiadomienie o zajęciu otrzymał bezpośrednio po wystawieniu tj. 30 stycznia 2007 r. i z tą chwilą należy wiązać zaistnienie zajęcia w obrocie prawnym.

Po otrzymaniu tego właśnie pisma z dnia 28 lutego 2007 r. Skarżący wnieśli przedmiotowe pismo z dnia 8 marca 2007 r. zatytułowane "Skarga". W piśmie tym Skarżący, nawiązując do pisma z dnia 30 stycznia 2007 r., nr [...] przedstawiającego w tabeli zarachowanie kosztów egzekucyjnych na tytuły wykonawcze nr [...] i nr [...], stwierdzili, że ze względu na unieważnienie decyzji podatkowych, na podstawie których były wystawione te tytuły, Urząd Skarbowy w G. powinien z dniem wygaśnięcia tychże tytułów z urzędu dokonać zwrotu pobranych kosztów egzekucyjnych. Natomiast działania podejmowane przez dział egzekucji tego Urzędu mają na celu przedłużenie procedury do czasu pojawienia się w obrocie prawnym innego tytułu wykonawczego. Jednocześnie oświadczyli, że podtrzymują stanowisko zawarte w piśmie z 9 lutego 2007 r., nr [...] odnośnie przysługującego im zwrotu kosztów egzekucyjnych w kwocie 10.239,55 zł wraz z odsetkami. Ponadto nawiązując do pisma z dnia 28 lutego 2007 r., nr [...] stwierdzili, że wskazany w tym piśmie tytuł wykonawczy [...] zaistniał w obrocie prawnym z dniem 7 lutego 2007 r., tj. z dniem doręczenia zawiadomienia o zajęciu, a nie jak utrzymuje Urząd Skarbowy w G. z dniem wystawienia tj. 30 stycznia 2007 r. W ostatnim zaś zdaniu oświadczyli, iż ponawiają żądanie zwrotu wskazanej kwoty kosztów egzekucyjnych.

W ocenie Sądu tak sformułowane pismo nie dawało podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, że jest to skarga na czynność egzekucyjną. Po pierwsze Skarżący nie określili, iż wnoszą skargę na czynność egzekucyjną. Po drugie wskazali, iż pismo to dotyczy pism o nr [...] oraz o nr [...]. Żadny z tych numerów nie jest numerem, którym opatrzone były zawiadomienia o zajęciu z dnia 30 stycznia 2007 r. Po trzecie zawarte w nim żądanie zwrotu kosztów egzekucyjnych w związku z wycofaniem z obrotu prawnego tytułów wykonawczych, w związku z którymi koszty te były pobrane przez organ egzekucyjny powoduje, że istnieje uzasadniona wątpliwość, czy jest to rzeczywiście skarga na czynność egzekucyjną (jak przyjęły organy), czy może jest to np. skarga powszechna, do której ma zastosowanie dział VIII kpa, czy też wezwanie do zwrotu należności w związku z istniejącą wierzytelnością.

Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 54 § 1 upea zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora. Skargę tę wnosi się w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej (art. 54 § 4). W myśl art. 1a pkt 2 upea przez czynność egzekucyjną rozumienie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Środki egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych zostały zdefiniowane w art. 1a pkt 12 lit. a) powołanej ustawy. Jednym z tych środków egzekucyjnych jest zajęcie wierzytelności. Wszelkie zatem podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania i zrealizowania zajęcia wierzytelności stanowią czynności egzekucyjne. W ramach skargi na czynności egzekucyjne, można zaś podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności.

Organ winien więc w takiej sytuacji wezwać Skarżących do sprecyzowania żądania zawartego w złożonym przez nich piśmie. Jednocześnie organ winien poinformować stronę, o treści przepisu art. 54 upea oraz przepisach działu VIII kpa, jak również udzielić innych wyjaśnień niezbędnych do załatwienia sprawy.

Podkreślenia wymaga, że pismo Skarżących z dnia 8 marca 2007 r., swą treścią odpowiada treści pisma z dnia 9 lutego 2007 r., nr [...]. Ponadto w piśmie z 8 marca 2007 r. Skarżący wyraźnie odnieśli się także do pisma z dnia 9 lutego 2007 r., nr [...]. Rozpoznając więc pismo z dnia 8 marca 2007 r. organ winien uwzględnić również ten fakt.

Rozpoznając ponownie sprawę organ winien przede wszystkim wyjaśnić jaka była intencja Skarżących, poprzez wezwanie ich - na podstawie art. 64 § 2 w związku z art. 63 § 2 kpa oraz art. 18 upea - do sprecyzowania żądania zawartego w piśmie z dnia 8 marca 2007 r. Jak już bowiem wskazano powyżej, dopiero jednoznaczne określenie przez Skarżących żądania wyznaczy w sposób niewątpliwy przedmiot postępowania.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 135 oraz art. 152 ppsa orzekł, jak w sentencji.