Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 03 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. O. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Naczelnika Urzędu Skarbowego do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego A. O. z dnia 28 stycznia 2026 r. w terminie 14 dni, od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność opisana w punkcie 2 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Naczelnika Urzędu Skarbowego na rzecz skarżącego A. O. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

III SAB/Po 124/26

Uzasadnienie

A. O. (dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność w udzieleniu wnioskowanej przez niego informacji dotyczącej przekazania procedury nr [...] Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 grudnia 2025 r. w sprawie zasad funkcjonowania i organizacji pracy w Dziale Egzekucji Administracyjnej:

W uzasadnieniu skargi wskazano, że wnioskiem z dnia 28.01.2026 r. skarżący zawnioskował o:

"1) nadesłanie wewnętrznej procedury nr [...] z dnia 29.12.2025 w sprawie zasad funkcjonowania i organizacji pracy w Dziale Egzekucji Administracyjnej.

2) udzielenie informacji, czy ww. procedura była opiniowana/konsultowana przez związki zawodowe, a jeżeli nie, to dlaczego nie była."

W zakresie punktu 1 organ pozostaje w bezczynności w udzieleniu informacji.

Skarżący uzyskał jedynie odpowiedź organu z dnia 10.02.2026 r. z której wynika, iż "w związku z wnioskiem z 28 stycznia 2026 r. informuję, że:

1. wewnętrzna procedura nr [...] Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 grudnia 2025 r. w sprawie zasad funkcjonowania i organizacji pracy w Dziale Egzekucji Administracyjnej jest dokumentem wewnętrznym o charakterze techniczno-porządkowym, a tym samym nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej".

Z powyższym skarżący się nie zgodził wskazując, że w myśl art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o:

2) podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o:

a) statusie prawnym lub formie prawnej,

b) organizacji,

c) przedmiocie działalności i kompetencjach,

3) zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o:

a) trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych,

b) sposobach przyjmowania i załatwiania spraw,

c) stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania,

prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych,

4) danych publicznych, w tym:

a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: - treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć,

b) dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających,

c) treść innych wystąpień (...) dokonywanych przez organy władzy publicznej, Jak stwierdzono w orzecznictwie sądowym.

Dalej skarżący powołał się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2014 r. o sygn. akt I OSK 2263/13 oraz z dnia 3 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OSK 416/22, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 października 2019 r. o sygn. II SAB/Sz 70/19.

Następnie wskazał, że kwestia zewnętrznego charakteru pisma ma znaczenie jedynie przy rozstrzyganiu o tym, czy pismo to jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z powołanym przepisem "zewnętrzność" pisma, rozumiana jako skierowanie go do innego podmiotu, lub złożenie do akt sprawy, stanowi cechę definicyjną dokumentu urzędowego. Nie oznacza to jednak, że każde pismo, które nie cechuje się tak rozumianą zewnętrznością jest dokumentem wewnętrznym. Nieskierowanie pisma do podmiotu spoza struktur organizacyjnych jego autora dowodzi wyłącznie tego, że nie mamy do czynienia z dokumentem urzędowym, nie przesądza zaś o tym, że nie jest ono nośnikiem informacji publicznej. O tym decyduje jego treść. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Nie każdy dokument zawierający informację publiczną jest dokumentem urzędowym i nie każdy dokument niebędący dokumentem urzędowym jest dokumentem wewnętrznym. Dokument urzędowy jest wyłącznie jedną z form inkorporacji informacji publicznej. Dowodzi tego struktura treści art. 3 i art. 6 u.d.i.p., która dokumenty urzędowe traktuje jako jedną z form informacji publicznej - art. 3 ust. 1 pkt 2 i art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie.

Organ przyznał, że A. O. złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego 28 stycznia 2026 r. wniosek o udostępnienie informacji publicznej za pośrednictwem skrzynki e-mail [...].

Wnioskodawca zażądał:

1. udostępnienia wewnętrznej procedury nr [...] Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 grudnia 2025 r. w sprawie zasad funkcjonowania i organizacji pracy w Dziale Egzekucji Administracyjnej,

2. udzielenia informacji czy ta procedura była opiniowana/konsultowana przez związki zawodowe, a jeżeli nie, to dlaczego nie była.

Naczelnik Urzędu Skarbowego odpowiedział na wniosek o udostępnienie informacji publicznej pismem [...] sprawa [...], wysłanym 10 lutego 2026 r. za pośrednictwem poczty e-mail na adres [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował stronę, że żądana wewnętrzna procedura jest dokumentem wewnętrznym o charakterze organizacyjno-technicznym i nie stanowi informacji publicznej.

Zgodnie z § 28 Regulaminu organizacyjnego Urzędu Skarbowego w [...], który jest załącznikiem do Zarządzenia nr [...] Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 8 maja 2025 r. w sprawie nadania Regulaminu Organizacyjnego Urzędowi Skarbowemu w [...] "Naczelnik Urzędu Skarbowego może regulować sposób realizacji należących do niego zadań oraz związany z tym obieg dokumentów w Urzędzie Skarbowym w drodze wewnętrznych procedur i innych dokumentów o charakterze organizacyjnym z uwzględnieniem przepisów wewnętrznych aktów prawnych Dyrektora Izby w przedmiotowym zakresie."

Zgodnie z § 2 pkt 18 Zarządzenia Nr [...] Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 28 grudnia 2023 r. w sprawie zasad opracowywania, ewidencjonowania i nadzorowania wewnętrznych aktów prawnych wydawanych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] oraz wewnętrznych procedur postępowania wydawanych przez Naczelników Urzędów Skarbowych w woj. [...] i Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] wewnętrzne procedury są rozumiane jako "dokumenty o charakterze organizacyjnym wydawane przez Naczelnika Urzędu skierowane do zatrudnionych obsługujących Naczelnika Urzędu i regulujące sposób realizacji zadań należących do Naczelnika Urzędu".

Zdaniem organu powyższe jednoznacznie przesądza, że wewnętrzne procedury wydawane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego to dokumenty wewnętrzne o charakterze organizacyjnym, skierowane wyłącznie do pracowników obsługujących Naczelnika, a ich celem jest wyłącznie dookreślenie standardowego i prawidłowego sposobu wykonywania obowiązków służbowych.

Tym samym nie stanowią one informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Organ na poparcie swego stanowiska powołał się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 50/24, z dnia 29 maja 2024 r., sygn. III OSK 1522/23 oraz na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2025 r., sygn. akt III SAB/Gd 378/25.

Wskazano, że cechą dokumentów wewnętrznych jest to, że zostają wytworzone tylko na potrzeby podmiotu, który je wytworzył i nie przedstawiają jego stanowiska na zewnątrz (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1139/15).

Dokumenty wewnętrzne, służące realizacji zadania publicznego, lecz nie przesądzające o kierunkach działania organu, nie mają jakiegokolwiek waloru oficjalności, a nawet jeśli zawierają propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej mieszczą się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami jej załatwienia. Procesowi podejmowania decyzji nie jest zaś konieczna społeczna kontrola na każdym jego etapie (por. wyroki NSA z: 27 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2130/11, z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 707/10). Zasadne jest twierdzenie, że kontrola taka mogłaby zakłócić jego przebieg, ponieważ każda ze zgłoszonych propozycji podlegałaby społecznemu i przedwczesnemu osądowi (por. wyrok NSA z 4 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 430/14).

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 2477/23, podniesiono, że istotą dokumentu wewnętrznego, jak trafnie ujął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 7293/21, jest to, że dokument wewnętrzny jest dokumentem urzędowym, czyli posiada cechy, o których mowa w art. 6. ust. 2 u.d.i.p., ale jest wytworzony tylko na potrzeby działalności podmiotu, który go wytworzył i nie przedstawia jego stanowiska na zewnątrz. W doktrynie zwraca się nadto uwagę, że udostępnienie tego rodzaju dokumentów mogłoby osłabiać funkcję ich wytworzenia, co powoduje ich wyłączenie z upublicznienia także w porządkach prawnych innych krajów Unii Europejskiej (por. W. Sokolewicz, Art. 61, (w:) Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, red. L. Garlicki, tom IV, Warszawa 2005, s. 6). W piśmiennictwie zauważa się, iż organ w procesie podejmowania swoich rozstrzygnięć musi mieć zagwarantowaną pewną sferę swobody i dyskrecji, w ramach której może gromadzić informacje, rozważać różne, często odmienne rozwiązania, sporządzać projekty dokumentów, czy też w sposób całkowicie nieoficjalny utrwalać przebieg spotkań i dyskusji nad wyborem najlepszego z rozwiązań (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 204-209).

Naczelnik Urzędu Skarbowego wydając wewnętrzną procedurę nr [...] z 29 grudnia 2025 r. w sprawie zasad funkcjonowania i zasad organizacji pracy w Dziale Egzekucji Administracyjnej miał na celu standaryzację organizacji pracy pracowników tego działu. Zapisy wewnętrznej procedury ujednolicają reguły i ułatwiają wykonywanie pracy przez pracowników. Wewnętrzna procedura ma charakter porządkowy i została wytworzona wyłącznie na potrzeby działalności organu. Procedura nie reguluje sposobu załatwiania poszczególnych spraw ani nie wskazuje kierunków i działań, jakie pracownicy mają podejmować przy realizacji konkretnych spraw. Nie prezentuje stanowiska organu na zewnątrz. Wobec tego organ uznał, że wewnętrzna procedura nr [...] Naczelnika Urzędu Skarbowego z 29 grudnia 2026 r. w sprawie zasad funkcjonowania i organizacji pracy w Dziale Egzekucji Administracyjnej spełnia przesłanki do uznania jej za dokument wewnętrzny, który nie jest informacją publiczną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8), bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).

Z przepisów art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Należy wskazać, że art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zasadniczo wyczerpanie przysługującego stronie środka zaskarżenia w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 k.p.a. przez jego wniesienie (do właściwego organu) stanowi warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.).

W kontrolowanej sprawie istotne jest jednak to, że stosuje się wyjątek od zawartej w art. 53 § 2b p.p.s.a. zasady, gdyż do skarg na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie znajduje zastosowania wymóg z art. 53 § 2b in fine p.p.s.a., w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia do właściwego organu (por. wyrok NSA z 28.1.2020 r., sygn. akt I OSK 2433/18).

W związku z powyższym Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona z zachowaniem wymogów formalnych, o których mowa w ww. przepisach.

Bezczynność w prowadzeniu postępowania przez organ administracji publicznej, w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej jako: k.p.a.) ma miejsce wtedy, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.

Zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ponadto zgodnie z art. 36 § 2 k.p.a. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.

Z bezczynnością organu mamy więc do czynienia wówczas, gdy w ustawowo przewidzianym terminie (w przedmiotowej sprawie ten termin w myśl art. 13 ust.1 u.d.i.p. to 14 dni) organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności.

Bezczynność jest stanem obiektywnie sprawdzalnym, związanym tylko z upływem terminu określonego w ustawie albo terminu wyznaczonego przez organ na podstawie art. 36 § 1 k.p.a.

W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej definiuje informację publiczną w art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2, podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 ust. 1 - 3 oraz tryb jej udostępniania i ograniczenia w tym zakresie. I tak zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych.

Z kolei w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty będące w posiadaniu takich informacji.

W literaturze przedmiotu zauważa się, że adresat wniosku jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli ją ma, bez względu na to, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów. Obowiązany jest zatem każdy podmiot, który posiada informację (niezależnie od tego, czy wiąże się ona z jego zakresem kompetencji) lub powinien ją posiadać (z uwagi na zakres kompetencji).

Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale także te sporządzone przez inne podmioty, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez zobowiązane podmioty wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich.

Prawo dostępu do informacji publicznej jest gwarantowane konstytucyjnie jako podstawowe prawo obywateli. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Skonkretyzowanie prawa do informacji ma miejsce w ustawie z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, która reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego.

Skoro ustawowe pojęcie sprawy publicznej rozumiane jako sprawa wspólnoty publicznej i wyznaczające ustawowy zakres prawa do informacji publicznej nie może być wykładane w sposób prowadzący do rozszerzenia konstytucyjnych granic tego prawa, to należy przyjąć, że sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją ich funkcjonowania. Wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Tak też należy rozumieć informację w zakresie organizacji tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.), czy w zakresie prowadzonych przez nie rejestrów, ewidencji i archiwów (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.), a także w zakresie danych publicznych (art. 6 ust. 4 u.d.i.p.) lub w zakresie polityki wewnętrznej i zagranicznej, w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.i.p.). Koresponduje z tą wykładnią treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, LEX nr 737513).

Mając na uwadze powyższe uwagi należy zatem przyjąć, że wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d..i.p. jest wniosek, który jednocześnie dotyczy:

1) informacji rozumianej jako powiadomienie, zakomunikowanie czegoś, wiadomość, pouczenie (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, Tom A-J, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 1212) czyli oświadczenia wiedzy, które - na co wskazuje analiza art. 6 u.d.i.p. - dotyczy określonych faktów, tj. czynności i zachowań podmiotu wykonującego zadania publiczne podejmowanych w zakresie wykonywania takiego zadania;

2) informacji istniejącej i znajdującej się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia;

3) informacji w zakresie spraw publicznych rozumianych jako przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych (por. I OSK 1163/15, LEX nr 2260512).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej precyzyjnie określa obowiązki podmiotu zobowiązanego, do którego został złożony wniosek o udostępnienie takiej informacji, w tym formy załatwienia (zakończenia) sprawy. Podmiot, do którego złożono wniosek o udostępnienie informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), winien alternatywnie:

- udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy),

- odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy),

- umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy).

Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję wydaje się wówczas, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Może być ona więc wydana wtedy, gdy w ogóle przedmiotowa ustawa ma zastosowanie. Jeśli natomiast żądana informacja nie jest informacją publiczną, to nie ma podstaw do wydawania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.. Należy wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2003 r. sygn. akt II SA/Gd 1153/03, wyrok NSA z dnia 25 marca 2001, sygn. akt II SA 4059/02, wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 3301/02, wyrok NSA z dnia 20 maja 2016 r., sygn. I OSK 3238/14).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Dlatego żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej musi dotyczyć zgodnie z art. 1 ust. 1 "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa (zob. np. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., sygn. I OSK 918/14).

W świetle powyższego nie budzi wątpliwości Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, że organ – Naczelnik Urzędu Skarbowego - należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są bowiem podmioty reprezentujące jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne.

Nie budzi wątpliwości, że Naczelnik Urzędu Skarbowego jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej jako organ reprezentujący jednostkę organizacyjną realizującą zadania publiczne związane z podatkami.

Spór dotyczył natomiast tego, czy przedmiotowa procedura nr [...] jest dokumentem wewnętrznym, czy też nie.

Sąd wskazuje, że chronologia zdarzeń w niniejszej sprawie kształtuje się w następujący sposób:

A. O. złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego 28 stycznia 2026 r. wniosek o udostępnienie informacji publicznej za pośrednictwem skrzynki e-mail [...] Skarżący zażądał:

1. udostępnienia wewnętrznej procedury nr [...] Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 grudnia 2025 r. w sprawie zasad funkcjonowania i organizacji pracy w Dziale Egzekucji Administracyjnej,

2. udzielenia informacji czy ta procedura była opiniowana/konsultowana przez związki zawodowe, a jeżeli nie, to dlaczego nie była.

Naczelnik Urzędu Skarbowego odpowiedział na wniosek o udostępnienie informacji publicznej pismem [...] sprawa [...], wysłanym 10 lutego 2026 r. za pośrednictwem poczty e-mail na adres [...]. informując stronę, że żądana wewnętrzna procedura jest dokumentem wewnętrznym o charakterze organizacyjno-technicznym i nie stanowi informacji publicznej.

W kontrolowanej sprawie istota sporu sprowadza się do oceny, czy organ prawidłowo załatwił wniosek skarżącego i czy procedura nr [...] Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 grudnia 2025 r. w sprawie zasad funkcjonowania i organizacji pracy w Dziale Egzekucji Administracyjnej jest dokumentem wewnętrznym o charakterze techniczno-porządkowym, czy też stanowi informację publiczną.

Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował skarżącego, że żądana wewnętrzna procedura jest dokumentem wewnętrznym o charakterze organizacyjno-technicznym i nie stanowi informacji publicznej.

Organ powołał się na § 28 Regulaminu organizacyjnego Urzędu Skarbowego w [...], który jest załącznikiem do Zarządzenia nr [...] Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 8 maja 2025 r. w sprawie nadania Regulaminu Organizacyjnego Urzędowi Skarbowemu w [...] wg którego "Naczelnik Urzędu Skarbowego może regulować sposób realizacji należących do niego zadań oraz związany z tym obieg dokumentów w Urzędzie Skarbowym w drodze wewnętrznych procedur i innych dokumentów o charakterze organizacyjnym z uwzględnieniem przepisów wewnętrznych aktów prawnych Dyrektora Izby w przedmiotowym zakresie."

Organ wskazał, że zgodnie z § 2 pkt 18 Zarządzenia Nr [...] Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 28 grudnia 2023 r. w sprawie zasad opracowywania, ewidencjonowania i nadzorowania wewnętrznych aktów prawnych wydawanych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] oraz wewnętrznych procedur postępowania wydawanych przez Naczelników Urzędów Skarbowych w woj. [...] i Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] wewnętrzne procedury są rozumiane jako cyt. "dokumenty o charakterze organizacyjnym wydawane przez Naczelnika Urzędu skierowane do zatrudnionych obsługujących Naczelnika Urzędu i regulujące sposób realizacji zadań należących do Naczelnika Urzędu".

W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego powyższe jednoznacznie przesądza, że wewnętrzne procedury wydawane przez niego to dokumenty wewnętrzne o charakterze organizacyjnym, skierowane wyłącznie do pracowników obsługujących Naczelnika, a ich celem jest wyłącznie dookreślenie standardowego i prawidłowego sposobu wykonywania obowiązków służbowych.

Tym samym jego zdaniem sporna procedura nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W ocenie Sądu przedstawiona przez organ argumentacja jest nieprawidłowa. Organ błędnie utożsamia charakter wewnętrzny procedury nr [...] w sprawie zasad funkcjonowania i organizacji pracy w Dziale Egzekucji Administracyjnej z brakiem posiadania cech informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Organ powołuje wyroki NSA w zakresie treści zawartych w dokumentach wewnętrznych, jednak nie zauważa różnicy pomiędzy okolicznościami opisywanymi w tych orzeczeniach, a stanem faktycznym niniejszej sprawy. NSA w wyroku o sygn. III OSK 50/24 wskazał, że: "Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź go dotyczących. Z tego szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają jednakże treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. W ich przypadku można bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej. Od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się zatem "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Nie są jednak wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej. Podobne stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2024 r., III OSK 1522/23)."

Koncepcja "dokumentu wewnętrznego" nie może doprowadzić do naruszenia uprawnienia jednostki dostępu do informacji publicznej. Celem ustawy jest zapewnienie transparentności życia publicznego poprzez wprowadzenie elementu kontroli społecznej, jakim jest m.in. wgląd w dokumenty urzędowe. Z tego względu za dokument wewnętrzny mogą zostać uznane wyłącznie te dokumenty urzędowe, które nie wiążą organu i nie przedstawiają jego stanowiska na zewnątrz. W tym kontekście dokumenty wewnętrzne to przeważnie dokumenty o charakterze wyłącznie techniczno-organizacyjnym albo roboczym, służące wymianie stanowisk w ramach danego organu czy też gromadzeniu niezbędnych materiałów (por. wyrok TK z 13 listopada 2013 r., P 25/12, OTK-A 2013/8/122). Wyłączenie dokumentów wewnętrznych spod reżimu ustawy o dostępie do informacji publicznej ma charakter wyjątku, wobec czego pojęcie to powinno być wykładane wąsko (wyroki NSA z 13 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3405/21 i 21 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1607/14, publ. CBOSA). Należy pamiętać, że prawo do informacji publicznej to prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych organów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją funkcjonowania tych podmiotów (tak wyrok NSA z 24 listopada 2022 r., sygn. akt III OSK 3292/21, publ. CBOSA).

Wśród pojawiających się w orzecznictwie przykładów dokumentacji o charakterze wewnętrznym bądź też aktywności o charakterze technicznym, które nie są nośnikami informacji publicznej, wskazuje się na:

- korespondencję, w tym także mailową, osoby wykonującej zadania publiczne, z jej współpracownikami, która nie jest informacją publiczną, nawet jeżeli w jakiejś części dotyczy wykonywanych przez tę osobę zadań publicznych. Korespondencja taka nie ma jakiegokolwiek waloru oficjalności, a nawet jeśli zawiera propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej, to mieści się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami jej załatwienia (tak wyrok NSA z 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/12, publ. CBOSA);

- wewnętrzną korespondencję elektroniczną, która nie jest informacją publiczną, ponieważ jest dokumentem wewnętrznym, który służy wymianie informacji, a także gromadzeniu niezbędnych materiałów do rozstrzygnięcia sprawy. Nie ma w niej natomiast ani informacji co do sposobu załatwienia sprawy, ani takich, które można byłoby uznać za wyrażenie stanowiska organu (wyrok NSA z 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/12, publ. CBOSA);

- wewnętrzną korespondencję urzędową o charakterze roboczym, odnoszącą się jedynie do spraw organizacyjnych i porządkowych i nie umieszczoną w aktach sprawy (wyrok NSA Z 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 707/10, publ. CBOSA);

- informacje techniczne, dotyczące np. sposobu funkcjonowania danego narzędzia użytkowanego przez organ. Jest to uzasadnione chociażby przyczynami związanymi z potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa i integralności danego narzędzia przed ingerencją tak wewnętrzną jak i zewnętrzną. Należy każdorazowo oddzielać problematykę regulowaną ustawą o dostępie do informacji publicznej, od problematyki związanej z techniczną sferą funkcjonowania narzędzi, jakimi organ posługuje się realizując zadania publiczne (wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2254/13, publ. CBOSA);

- opinie ekspertów, jeżeli nie dotyczą konkretnego aktu będącego już przedmiotem toczącego się procesu legislacyjnego. Są natomiast dokumentem wewnętrznym, służącym gromadzeniu informacji, które w przyszłości mogą zostać wykorzystane w procesie decyzyjnym. Opinie i ekspertyzy mające jedynie charakter poznawczy nie odnoszą się wprost do przyszłych działań i zamierzeń podmiotu zobowiązanego mają jedynie poszerzyć zakres wiedzy i informacji posiadanych przez ten podmiot. Dlatego poddanie tego procesu ścisłej kontroli społecznej byłoby niecelowe i utrudniłoby wewnętrzny proces kształtowania się stanowisk uzgadniania i ścierania się opinii dotyczących istniejącego stanu rzeczy, jego oceny oraz ewentualnej potrzeby zmian (wyrok NSA z 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2196/11, publ. CBOSA);

- informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji [...] Służą one wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Nie są jednak wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 listopada 2013 r., sygn. akt P 25/12, OTK ZU z 2013 r., seria A, nr 8, poz. 122, publ. CBOSA).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, że dokument wewnętrzny, którego adresatami są pracownicy urzędu skarbowego, nie zawsze jest dokumentem zawierającym informację publiczną (wyrok NSA z 22 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1282/18, publ. CBOSA);. A contrario oznacza to, że istnieją przypadki, że dokument wewnętrzny, którego adresatami są pracownicy urzędu skarbowego, może być dokumentem zawierającym informację publiczną. I taka właśnie sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Bowiem informacje dotyczące procedur (wytycznych) w oparciu o które organy skarbowe dokonują określonych czynności urzędowych w świetle art.6 ust.1 pkt 3 u.d.i.p. stanowią informację publiczną (tak w wyroku WSA w Łodzi z 14 lutego 2018 r. o sygn. II SAB/Łd 4/18, publ. CBOSA). Przypomnieć trzeba, że za dokument wewnętrzny mogą zostać uznane wyłącznie te dokumenty urzędowe, które nie wiążą organu. Tymczasem sporna procedura wewnętrzna zawiera regulacje, które wiążą pracowników tego organu w zakresie jego organizacji oraz zasad jego funkcjonowania. Tym samym nie jest ona dokumentem wewnętrznym, który nie może być udostępniony osobom trzecim.

W świetle powyższego w ocenie Sądu ocenie procedura nr [...] Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 grudnia 2025 r. w sprawie zasad funkcjonowania i organizacji pracy w Dziale Egzekucji Administracyjnej powinna zostać uznana za informację publiczną i udostępniona, ponieważ dotyczy ona organizacji organu (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.) oraz dotyczy zasad funkcjonowania organu (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.). Przede wszystkim dane zawarte w procedurze nr [...] nie są związane z żadną konkretną sprawą, nie dokumentują procesu myślowego, ustaleń, nie stanowią notatek, zapisków o charakterze roboczym, nie są opinią, ani korespondencją, nie są związane z kwestiami bezpieczeństwa, a tym samym nie wpisują się w prezentowaną przez organ koncepcję wskazywaną w orzeczeniach sądów w zakresie dokumentów wewnętrznych niebędących informacją publiczną. W ocenie Sądu charakter tego dokumentu (procedury nr [...]) wprost wpisuje się w treść art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.

W rozpoznawanej sprawie do dnia wydania niniejszego wyroku organ nie załatwił wniosku skarżącego w żaden ze sposobów unormowanych w u.d.i.p., gdyż wadliwie przyjął, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej. Tak więc skarżący nie otrzymał informacji publicznej w zakresie i formie wskazanej we wniosku z dnia 28 stycznia 2026 r. W sprawie nie doszło też do wydania decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji lub umorzeniu postępowania. Podmiot zobowiązany niewątpliwie pozostaje więc w stanie bezczynności w zakresie załatwienia żądania strony skarżącej.

Reasumując, należało stwierdzić, iż przedmiotowy wniosek skarżącego dotyczył informacji publicznej, a organ był zobligowany do jej udzielenia. Dlatego też na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązano organ do załatwienia spornego wniosku w terminie 14 dni, zgodnie z art.13 ust.1 u.d.i.p., od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi (pkt 1 sentencji wyroku).

Oceniając charakter zaistniałej bezczynności należało przede wszystkim wziąć pod uwagę, że organ w sprawie nie pozostawał bierny, albowiem sporządził i doręczył w ustawowym terminie – wprawdzie błędną - odpowiedź informującą skarżącego, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Organ był wprawdzie bezczynny, jednak bez rażącego naruszenia prawa, z uwagi na brak jego złej woli, a jedynie wadliwą interpretację przepisów.

Wobec braku pełnej bierności organu i zapewne wadliwego przekonania organu, że już załatwił sprawę, nie można uznać, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, o czym - na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. - orzeczono w punkcie 2 i 3 sentencji niniejszego wyroku.

Należy wskazać, że każda bezczynność i przewlekłość w postępowaniu jest naruszeniem prawa, godzi bowiem w zasady prowadzenia postępowania wskazane w k.p.a., jednak nie każda bezczynność i przewlekłość powoduje, że mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do tego stanu, który może być podstawą stwierdzenia bezczynności i przewlekłości.

Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., pozostaje stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, nie zasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie.

Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., OSK 468/13; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15; dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu bezczynność organu nie może być oceniona jako rażąca przede wszystkim z uwagi na udzieloną przez organ informację, chociaż wadliwą. Niewątpliwie organ odniósł się do wniosku skarżącego i go nie zignorował, chociaż nie osiągnął celu ustawowego, gdyż wadliwie przyjął, że nie jest to informacja publiczna. Świadczy to o braku złej woli ze strony organu, a jednocześnie o jego złej interpretacji prawa.

Organ był bezczynny, jednak bez rażącego naruszenia prawa, ponieważ pozostawał w przekonaniu o prawidłowości dokonanej interpretacji wykładni przedstawionej w orzecznictwie w zakresie dokumentacji wewnętrznej.

W związku z powyższym Sąd uwzględnił skargę w tym zakresie i na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności (pkt 2 sentencji wyroku), która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a. – pkt 3 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w wysokości 100 złotych, orzeczono w punkcie 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.