Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Sędziowie sędzia NSA Ireneusz Henryk Darmochwał, sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lutego 2008 r. sprawy ze skargi J. P. i P. A. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. w granicach administracyjnych miasta i części obszaru gminy S. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie dotyczącym wyznaczenia w części rysunkowej planu przebiegu drogi określonej symbolem 1 KDD przez działkę o numerze geodezyjnym [...], II. stwierdza, że zaskarżona uchwała w zakresie opisanym w pkt I niniejszego wyroku nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Rady Miejskiej w S. na rzecz skarżących J. P. i P. A. solidarnie kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.-

Uchwałą z dnia [...] marca 2006r. Rada Miejska w S. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta w granicach administracyjnych miasta i części obszaru gminy S., w którym zaprojektowano przebieg ulicy P. przez działkę o nr [...] stanowiącą własność skarżących J. P. i P. A.

Skarżący pismem z dnia 12 grudnia 2006 r. wezwali Radę Miejską w S. do usunięcia naruszenia prawa, podnosząc, że drogę można było zaprojektować w inny sposób, z ominięciem działki [...], która jest w całości zagospodarowana i ogrodzona.

W dniu 5 lutego 2007 r. skarżący wnieśli skargę do sądu administracyjnego, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący zaznaczyli, że na działce znajduje się dom, budynek gospodarczy i garaż a działka obsadzona jest wieloletnimi nasadzeniami drzew i krzewów.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w S. wniosła o jej oddalenie, dołączając podjętą w dniu [...] lutego 2007 r. uchwałę o nieuwzględnieniu skargi. Organ wskazał, że skarżący nie wnosili uwag do planu, którego projekt wyłożony był do wglądu od dnia 15 listopada 2004 r. i zaprzeczył, aby projekt przebiegu drogi dzielił nieruchomość skarżących.

Wyrokiem z dnia [...] czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie dotyczącym wyznaczenia w części rysunkowej planu przebiegu drogi określonej symbolem 1 KDD przez działkę o nr geodezyjnym [...], stwierdził, że w tym zakresie uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku i zasądził na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że przedmiotem kontroli sądowej jest nie tylko treść planu, ale także procedura jego sporządzenia i uchwalenia, w toku której powinny być przestrzegane podstawowe, konstytucyjne zasady wykonywania administracji publicznej, gwarantujące obywatelowi ochronę przed nazbyt władczym wkraczaniem przez organy administracji w sferę jego interesów prawnych. W niniejszej sprawie Sąd dopatrzył się istotnych nieprawidłowości w procedurze planistycznej, w szczególności w zakresie zasady zaufania obywateli do organów władzy publicznej i dostępu do rzetelnej informacji o działaniach, których skutki są istotne z punktu widzenia interesów jednostki. Informacja o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu w dniach od 15 listopada do dnia 15 grudnia 2004 r. została umieszczona na stronie Biuletynu Informacji Publicznej gminy S. (przed dniem 24 listopada 2004 r.), identyczna informacja została wywieszona na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w S. w dniach od 15 listopada do dnia 30 grudnia 2004 r. i została opublikowana w miejscowej prasie w dniu 4 listopada 2004 r.. Projekt planu w kształcie nadanym mu na posiedzeniu Miejskiej Komisji Urbanistyczno - Architektonicznej z dnia 18 października 2004 r. (w którym ulica P. poprowadzona była przez działkę nr [...] i [...]) został wyłożony w siedzibie Urzędu Miejskiego, jednakże na "prywatnej" stronie internetowej Urzędu Miasta S. (www.s.pl) w dniu 24 listopada 2004 r. został umieszczony projekt w wersji roboczej, bez naniesionych poprawek (bez ulicy biegnącej przez działkę skarżących), z którym zapoznali się skarżący. Słusznie zatem podnieśli skarżący, że zostali wprowadzeni w błąd. Skorzystanie ze sposobu informowania społeczeństwa za pomocą Internetu, obok form tradycyjnych (ogłoszenia, obwieszczenia) zobowiązuje do zadbania o to, aby informacje te były w pełni zgodne. W tej sytuacji można uznać, że doszło do istotnego naruszenia trybu uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, brak rzetelności w działaniach informacyjnych doprowadził do dezinformacji skarżących, którzy nie mogli podjąć prawidłowych działań w celu obrony swoich praw w procesie planistycznym. Skoro organ zdecydował się wykorzystać nowoczesne sposoby udostępniania informacji organ powinien być świadomy, że odbiorcy tej informacji pozostają w zaufaniu do jego działań i że pozostaje on odpowiedzialny za jej treść. Z tej przyczyny oraz mając na uwadze, iż tekst miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zawiera zapisu odnoszącego się wprost do przebiegu spornej ulicy, Sąd stwierdził nieważność uchwały w zakresie wyznaczenia przebiegu drogi określonej symbolem 1KDD przez działkę o nr [...].

W skardze kasacyjnej od tego wyroku, wniesionej przez Radę Miejską w S. zarzucono naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 17 pkt 10 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 7 Konstytucji RP, "Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji" oraz art. 41-43 Karty Podstawowych Praw Unii Europejskiej poprzez przyjęcie, że Rada dopuściła się istotnych nieprawidłowości w procedurze planistycznej , z uwagi na różnice pomiędzy treścią planu wyłożonego do publicznego wglądu i ogłoszonego na stronie internetowej Urzędu. Z tego względu wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie na rzecz wnoszącej skargę kasacyjną kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż przeprowadzony przez Sąd wywód obarczony jest wadą wynikającą z niewłaściwego przyjęcia, że projekt planu zagospodarowania przestrzennego na stronie internetowej Urzędu został umieszczony w dniu 24 listopada 2004 r.; podczas gdy faktycznie został on umieszczony w dniu 24 listopada 2005 r. i nie miał charakteru informacyjnego o możliwości wnoszenia uwag, w rozumieniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W dniach od 5 listopada do 30 grudnia 2004 r. na tablicy ogłoszeń UM w S. wywieszono ogłoszenie o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu, w dniu 4 listopada 2004 r. ukazały się ogłoszenia w prasie lokalnej, w dniach od 24 listopada 2004 r. do 3 stycznia 2005 r. umieszczono ogłoszenie w BIP UM w S., w dniach 15 listopada do dnia 15 grudnia 2004 r. wyłożono projekt planu w Urzędzie Miejskim w S. Wszystkie te ogłoszenia zawierały informacje o możliwości składania uwag do planu w nieprzekraczalnym terminie do dnia 30 grudnia 2004 r. Do dnia 30 grudnia 2004 r. wpłynęło 46 uwag, z których 31 nie zostało uwzględnionych i zostały dołączone do projektu planu przedstawionego Radzie Miasta w S., która na sesji XXXII w dniu 31 marca 2005 r. głosowała nad uwagami. Z powodu przyjęcia części uwag, zaistniała konieczność powtórzenia procedury uchwalenia planu w tym zakresie. Sprawa wróciła na XXXVIII sesję w dniu 27 października 2005 r. podczas której dyskutowano sprawę obwodnicy i zgłaszano uwagi, że projekt planu powinien zostać opublikowany w Internecie, co spowodowało jego umieszczenie na stronie internetowej w dniu 24 listopada 2005 r. Skarżący mieli możliwość zgłoszenia uwag do dnia 30 grudnia 2004 r. i późniejsze opublikowanie projektu planu na stronie internetowej Urzędu Miasta nie miało wpływu na ich prawa i obowiązki. Nie doszło zatem do naruszenia art. 17 ust. 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie naruszono trybu uchwalania planu w rozumieniu art. 28 tej ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] października 2007r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że Sąd I instancji niewłaściwie zastosował przepis art. 17 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80,poz. 717 ze zm.). W myśl powołanego przepisu wójt po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Rada Miejska w S. powołanego przepisu nie naruszyła. W świetle akt sprawy stanowisko Sądu I instancji było rezultatem nieprawidłowego odczytania daty opublikowania projektu planu na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w S. W rzeczywistości wszystkie wymagane prawem ogłoszenia zawierały informację o możliwości składania uwag do planu w nieprzekraczalnym terminie do dnia 30 grudnia 2004 r. Istotnie projekt planu opublikowany na stronie internetowej UM w S. mógł wprowadzić w błąd, ale został on tam zamieszczony dopiero w dniu 24 listopada 2005 r. podczas gdy wnioski do projektu planu można było zgłaszać do dnia 30 grudnia 2004 r. Dlatego też sąd kasacyjny uznał, że późniejsze opublikowanie projektu planu na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w S., choć wadliwe i naruszające zasadę zaufania oraz wymóg udzielania rzetelnej i aktualnej informacji publicznej, nie mogło być potraktowane jako naruszenie art. 17 pkt 10 ustawy skutkujące na mocy art. 28 stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie odnoszącym się do przebiegu drogi 1 KDD przez działkę o nr geod.[...]. W odniesieniu do zarzutu niewłaściwego zastosowania przez Sąd Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji i art. 41-43 Karty Praw Podstawowych stwierdzono, że Sąd powołał je jedynie w kontekście prawa do dobrej administracji. Europejski Kodeks Dobrej Administracji podobnie jak Karta Podstawowych Praw Unii Europejskiej nie są aktami wiążącymi w Polsce, obecnie mogą być jedynie traktowane jako akty wytyczające pożądane standardy działania administracji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z określenia "związany wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że po pierwsze wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i procesowe, po wtóre Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa ( vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu prze sądami administracyjnymi, komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s.268). Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez NSA, jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia zmienił się stan prawny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B., odnosząc przedstawione powyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyroku NSA z dnia [...] listopada 2007r. sygn. akt [...]. Sąd kasacyjny uchylając wyrok i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania przesądził, że Rada Miejska w S. uchwalając w dniu [...] marca 2006r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta w granicach administracyjnych miasta i części obszaru gminy S. nie naruszyła procedury jego sporządzania. Oznacza to, że postępowanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozpoznającego sprawę ponownie ograniczone zostało do zbadania zgodności uchwalonego planu z zasadami jego sporządzania.

W świetle zarzutów skargi zasadnicze znaczenie ma ocena zgodności z prawem przyjętego w planie miejscowym przebiegu drogi publicznej oznaczonej symbolem jako 1 KDD. Skarżący podnieśli, że przebieg drogi narusza przysługujące im prawo własności do działki nr [...].

Odnosząc się do tego zarzutu, na wstępie podkreślić należy, iż ochronę prawa własności zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji oraz przepis art. 140 kc. Prawo własności nie jest jednak prawem bezwzględnym i podlega ograniczeniom na mocy art. 64 ust. 3 Konstytucji, który stanowi, że własność może być ograniczona w drodze ustawy, ale tylko w zakresie, w jaki mnie narusza ona istoty własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych powyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też przepis art. 140 kc. zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą.

Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów bardzo wielu ustaw. W niniejszej sprawie istotne jest ograniczenie wynikające z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej sfery ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Na mocy przepisów powołanej ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

Uprawnienia przyznanego w art. 3 ust. 1 ustawy gmina nie może wykonywać dowolnie. W art. 1 ust. 2 zawarty jest otwarty katalog wymagań, które w szczególności należy wziąć pod uwagę w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W rozpoznawanej sprawie z uwagi na jej przedmiot rozważyć należy relację pomiędzy przepisem art. 1 ust. 2 pkt 7 nakazującym uwzględnić w planowaniu przestrzennym prawo własności a art. 1 ust. 1 pkt 9 nakazującym z kolei uwzględnić potrzeby interesu społecznego.

Przepis art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy nakłada na gminę obowiązek wyznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów pod drogi publiczne. Uchwalając plan miejscowy rada gminy jest zatem uprawniona do tego, aby po przeanalizowaniu potrzeb wspólnoty samorządowej zdecydować o przeznaczeniu określonych trenów pod budowę nowych dróg, które utworzą sieć komunikacji na terenie gminy. Konieczność urządzenia nowych dróg służących m.in. do swobodnego funkcjonowania mieszkańców, przemieszczania się służb komunalnych i ratowniczych a co za tym idzie przeznaczenie na ten cel terenów w palnie zagospodarowania przestrzennego mieści się w granicach zakreślonych w art. 31 ust. 3 Konstytucji. Przeznaczenie określonych gruntów pod drogi publiczne służy bowiem porządkowi publicznemu. Realizacja tego celu nie jest jednak możliwa bez ograniczenia czyichkolwiek praw. Dokonując ingerencji w sferę prywatnych interesów właścicieli gmina powinna kierować się zasadą proporcjonalności która wyraża zakaz nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Oznacza to konieczność dbania o właściwe ustalenie proporcji pomiędzy ochroną interesu publicznego z jednej strony a ograniczeniem prywatnych interesów właścicieli.

W świetle powyższego – zdaniem Sądu - przyjąć należy, że ingerencja w sferę prawną podmiotu dokonywana konkretnymi działaniami planistycznymi gminy, naruszająca atrybuty właścicielskie dla swej legalności wymaga bezwzględnie wykazania, że gmina stanowiąc w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego o przeznaczeniu terenu i sposobie zagospodarowania nie nadużyła swojego władztwa planistycznego. W ocenie Sądu powinno to nastąpić w uzasadnieniu uchwały w sprawie miejscowego planu, wyjaśniającym przesłanki, którymi gmina kierowała się przyjmując konkretne rozwiązania planistyczne, wpływające na sposób wykonywania prawa własności przez dysponenta prawa. W takim przypadku równie istotne jest przedstawienie wyczerpującej argumentacji, wykazującej, że gmina dołożyła należytej staranności w przestrzeganiu zasad obowiązujących przy podejmowaniu działań planistycznych, a w ramach tego rozważyła inne warianty zrealizowania zamierzenia planistycznego w ramach przyjętej koncepcji, albo że przyjęte rozwiązanie planistyczne mimo konieczności dokonania ingerencji w sferę prawa własności jest jedynym możliwym w danych warunkach.

W przedmiotowej sprawie można zarzucić gminie arbitralność w przyjęciu zaskarżonego rozwiązania planistycznego i tym samym uznać, że w sprawie została naruszona zasada proporcjonalności w ważeniu interesu skarżących i interesu publicznego.

Przede wszystkim wskazać należy, że zaprojektowany przebieg ulicy P. przez działkę nr [...] znalazł odzwierciedlenie jedynie w części graficznej uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak jest jakiegokolwiek odniesienia do tej ulicy w części tekstowej planu. Powyższe uchybienie skutkowało tym, że w uchwale nie ma żadnej argumentacji uzasadniającej przyjęcie zaskarżonego sposobu przebiegu ulicy. Organ planistyczny dopiero na etapie udzielania odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wskazał, że droga została zaprojektowana zgodnie z przepisami oraz zasadami projektowania urbanistycznego. Wskazano, że stosownych zapisów dotyczących przebiegu drogi dokonano pod wpływem Komisji Urbanistycznej. Z oświadczenia projektanta wynika, zaś, że istniejący w początkowej wersji projektu planu układ dojazdów w sąsiedztwie działek nr [...] i [...] nie został zachowany z uwagi na sugestie członków Komisji Urbanistycznej, którzy zwrócili uwagę na zbyt długie ciągi ślepych uliczek i zasugerowali aby w miarę możliwości wyeliminować takie momenty w palnie. W konsekwencji dwie ślepe uliczki połączono w jedną o pełnej ciągłości przejazdu. Projektant słuchany na rozprawie podał, że w trakcie opracowywania planu nie rozważano wariantów w przebiegu projektowanej ulicy, a na terenie objętym planem – w innych miejscach - zostały zachowane tzw. ślepe uliczki.

Z powyższego wynika, że organ planistyczny uchwalając przebieg zaskarżonej ulicy uznał za wiążące sugestie członków opiniującego organu. Stanowisko członków Komisji Urbanistycznej nie mogło przesądzać o sposobie przebiegu zaprojektowanej ulicy, gdyż jak wykazano powyżej nie zostało poprzedzone analizą innych rozwiązań, nie posiada żadnej argumentacji a nadto Komisja jest tylko i wyłącznie organem opiniującym, stanowiskiem którego organ planistyczny nie jest związany. Z analizy materiału sprawy wynika, że przebieg drogi nie jest jedynym optymalnym rozwiązaniem, gdyż działki sąsiednie nie są działkami zagospodarowanymi a nadto zasadność projektowania drogi o pełnej ciągłości przejazdu przez działkę skarżących podważa fakt, że od 15 lat na przedmiotowym terenie istniał nie kwestionowany przez nikogo układ dojazdów, termin zaś realizacji projektowanej drogi nie jest znany organowi.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona uchwała w zakresie dotyczącym wyznaczenia w części rysunkowej planu przebieg drogi określonej symbolem 1 KDD przez działkę o numerze geodezyjnym [...] narusza istotę prawa własności przysługującego skarżącym znacznie ograniczając możliwość zagospodarowania terenu do którego mają tytuł prawny, a przez to zaistniałe naruszenie nosi znamiona wadliwości opisanej w art. 28 ust. 1 zd. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z tych względów zgodnie z art. 147 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Konsekwencją uwzględnienia skargi było stwierdzenie na podstawie art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że zaskarżona uchwała w opisanej powyżej części nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Z mocy art. 200 w/w ustawy orzeczono o zwrocie skarżącym kosztów postępowania.