Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi Z. D. na bezczynność Prokuratora Rejonowego [...] w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prokuratora Rejonowego [...] w W. do rozpatrzenia wniosku Z. D. z dnia [...] grudnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prokuratora Rejonowego [...] w W. na rzecz Z. D. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z [...] stycznia 2025 r. Z. D.; zwany dalej "skarżącym", skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego [...] w W. polegającą na nierozpatrzeniu wniosku o udzielenie informacji publicznej z [...] grudnia 2024 r. w zakresie udostępnienia treści postanowienia wraz z uzasadnieniem o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie o sygn. akt [...].

Zarzucił organowi naruszenie:

1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,

2. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji, poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,

3. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2002 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902); zwanej dalej u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.

W związku z tym wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej niezwłocznie, najpóźniej w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku; stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i miała ona charakter rażącego naruszenia prawa; wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący podał, że pomimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 ud.i.p. podmiot zobowiązany nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi na wniosek o udostępnienie żądanej informacji publicznej. Z tego w względu [...] stycznia 2025 r. skierował do organu prośbę o niezwłoczną, pilną realizację wniosku, ponieważ ustawowy termin już upłynął. Została ona skierowana także do wiadomości właściwej Prokuratury Okręgowej, która w dniu [...] stycznia 20245 r. poinformowała, że jego wniosek został przekazany do Prokuratora Rejonowego [...] w W., a Prokurator Okręgowy [...] w W. nie ma uprawnień do polecenia Prokuratorowi Rejonowemu udostępnienia informacji publicznej. Pomimo tego nadal nie uzyskał żadnej odpowiedzi na wniosek o udostepnienie informacji publicznej.

W ocenie skarżącego mając na względzie treść art. 2 ustawy o Prokuraturze, zgodnie z którym prokuratura stoi na straży praworządności oraz pełni funkcję oskarżyciela publicznego w sprawach z art. 23 u.d.i.p. należy stwierdzić, że organ świadomie lekceważy prawo, czym działa na niekorzyść konstytucyjnego prawa do uzyskania informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w niniejszej sprawie ograniczenie prawa do udostępnienia informacji publicznej wynika z art. 156 § 5 K.p.k., zgodnie z którym, w toku postępowania przygotowawczego udostępnia się akta sprawy stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym, a w wyjątkowych wypadkach - za zgodą prokuratora - innym osobom. W przedmiocie udostępnienia akt, sporządzenia odpisów lub kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów lub kopii prowadzący postępowanie przygotowawcze wydaje zarządzenie. Stosownie do treści art. 156 § 5b K.p.k. przepis ww. § 5 stosuje się odpowiednio do udostępniania akt zakończonego postępowania przygotowawczego. Pismo skarżącego przekazano Prokuratorowi Rejonowemu [...] w W., który zarządzeniem z dnia [...] stycznia 2025 r. odmówił Z. D. przesłania orzeczenia w sprawie w trybie art. 156 § 5 K.p.k. w zw. z art. 156 § 5b K.p.k. Powyższe stanowisko zostało zaprezentowane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 25 stycznia 2024 r. sygn. akt III SA/Gd 249/23.

Pismem z [...] marca 2025 r. skarżący podtrzymał skargę. Zaznaczył, że [...] stycznia 2025 r., czyli ponad miesiąc od wniosku o udostępnienie informacji publicznej, 16 dni po złożeniu ponaglenia w sprawie oraz 12 dni po otrzymaniu przez organ skargi otrzymał skan zarządzenia wydany przez prokuratora A. O. z [...] stycznia 2025 r. o odmowie udostępnienia akt w sprawie o sygn. akt [...]. W jego ocenie organ był związany terminem 14 dniowym udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nawet jeśli był błędnie przekonany, że informacje można udostępnić jedynie w ramach przepisów K.p.k. W związku z tym organ pozostawał w bezczynności już z samego faktu udzielenia odpowiedzi na wniosek po ponad miesiącu od jego otrzymania.

Zaznaczył, że prokurator uzasadniając powyższe zarządzenie stwierdził, iż nie jest stroną sprawy i nie wyjaśnił konieczności zapoznania się z aktami, więc nie zachodzi "wyjątkowy przypadek", który przemawiałby za dostępem do akt. Prokurator wskazał, że przepisów u.d.i.p. nie stosuje się, jeśli nie są do pogodzenia z przepisami szczególnymi, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej, a to miałoby uzasadnić procedowanie jego wniosku w trybie przepisów K.p.k., a nie u.d.i.p. Na zarządzenie [...] stycznia 2025 r. złożył zażalenie do Sądu Rejonowego dla [...] w W., gdyż uznał je za bezprzedmiotowe, ponieważ nie składał wniosku o udostępnienie akt ww. sprawy w trybie K.p.k. Zarządzenie zgodnie z art. 156 K.p.k. wydaje się na wniosek, a nie z urzędu, natomiast z jego strony nie został złożony wniosek w rozumieniu art. 156 K.p.k.

Zdaniem skarżącego wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być procedowany we właściwym trybie tj. przepisów u.d.i.p., gdyż powołał się na prawo, którego sposób realizacji opisują przepisy tej ustawy. Wyjaśnił, że nie wnosił o udostępnienie akt sprawy, tylko konkretnej informacji znajdującej się w nich. Wbrew stanowisku organu, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, przepisy u.d.i.p. stosuje się w sytuacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej, którego nadawca wnosi o przekazanie konkretnej informacji znajdującej się w aktach sprawy zakończonej, a nie o udostępnienie całości akt sprawy. W sytuacji, kiedy wnosiłby o udostępnienie całości akt sprawy, faktycznie zastosowanie znalazłyby przepisy K.p.k. wg. których prokurator procedował wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Pismem z [...] kwietnia 2025 r. organ nadesłał poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w W. [...] Wydział [...] o utrzymaniu w mocy zarządzenia Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w W. z [...] stycznia 2025 r. o odmowie udostępnienia akt sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935); zwanej dalej P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W myśl art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu, tj. w sytuacjach, gdy organ ma obowiązek wydać decyzję administracyjną, postanowienie w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służą odwołanie bądź zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (...) oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających.

Skarga analizowana wg. podanych kryteriów kontroli jest zasadna.

Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1– 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast okoliczność wydania aktu lub podjęcia czynności po wniesieniu skargi powoduje, że bezprzedmiotowe jest orzekanie w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, ale uwzględnienie skargi może wówczas polegać na stwierdzeniu, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo naruszenie prawa nie było rażące (wyrok NSA z 2 lutego 2018 roku, sygn. akt II OSK 2966/17). Sąd mając na względzie katalog możliwych rozstrzygnięć wymienionych w art. 149 P.p.s.a. powinien odnieść się do całości sprawy orzekając zarówno w zakresie bezczynności, jak i dokonując oceny, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów u.d.i.p., nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p, nie umorzył postępowania bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej – art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zaś zakres podmiotowy – wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa jej udostępnienia bądź umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, lub też poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.).

Jak wynika z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Nie ulega zatem wątpliwości, że Prokurator Rejonowy [...] w W., jako organ władzy publicznej, jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

W przedmiotowej sprawie nie jest również sporne, że żądana przez skarżącego we wniosku z [...] grudnia 2024 r. informacja stanowi informację publiczną. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. W art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a i e u.d.i.p. wskazano, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych oraz o stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, a także treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu - art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret trzecie u.d.i.p.

We wniosku z [...] grudnia 2024 r. skarżący zwrócił się do organu o przesłanie treści postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie sygn. akt [...] wraz z uzasadnieniem. Informacja ta, jako dotycząca sposobu działania Prokuratora Sądu Rejonowego – [...] w W., a także treści orzeczenia kończącego postępowanie przygotowawcze w sprawie karnej jest objęta zakresem opisanym w art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a i e oraz (per analogiam) art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret trzecie u.d.i.p., a więc stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy.

Jak wynika z treści art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W ocenie organu, taki odrębny tryb dostępu do żądanych informacji znajduje się w przepisach ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 46); zwanej dalej K.p.k. Zgodnie z art. 156 § 5b w zw. z § 5 zdanie 5 K.p.k., za zgodą prokuratora akta zakończonego postępowania przygotowawczego mogą być w wyjątkowych wypadkach udostępnione innym osobom.

Powyższy przepis, co w sposób jednoznaczny wynika z jego treści, dotyczy udostępnienia akt postępowania przygotowawczego. Tymczasem wniosek skarżącego dotyczył jedynie wytworzonego przez organ dokumentu kończącego postępowanie przygotowawcze, który wprawdzie stanowi część akt tego postępowania, jednak nie jest z nimi tożsamy.

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2022 r. sygn. akt III OSK 1554/21, wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych), jeżeli wniosek dotyczy udostępnienia znajdujących się w aktach sprawy karnej dokumentów mających walor dokumentów urzędowych, o jakich mowa w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., znajdujących się w aktach zakończonego postępowania przygotowawczego i złożony został przez osobę niebędącą stroną postępowania przygotowawczego, to obowiązkiem organu było rozpoznać taki wniosek. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Skoro zatem wniosek skarżącego dotyczył informacji publicznej i został skierowany do właściwego organu, to odpowiedź powinna być udzielona na zasadach i w trybie u.d.i.p.

Brak jest podstaw do uznania, że przepis art. 156 § 5 K.p.k. trakujący o dostępie do akt sprawy w postępowaniu przygotowawczym reguluje kompleksowo kwestie dostępu do informacji publicznej. Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, "przepis art. 156 K.p.k. reguluje zasady udostępniania akt sprawy sądowej oraz akt postępowania przygotowawczego, sporządzania z nich odpisów, w tym wydawania kserokopii z dokumentów i uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy. Reguluje zatem kwestię dostępu do akt sprawy, jako zbioru określonych dokumentów (...). Zgodnie z art. 156 § 1 K.p.k. stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta sprawy sądowej oraz daje możliwość sporządzenia z nich odpisów lub kopii. Za zgodą prezesa sądu akta te mogą być udostępnione również innym osobom. Z kolei art. 156 § 5 K.p.k. stanowi, że jeżeli nie zachodzi potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania lub ochrony ważnego interesu państwa, w toku postępowania przygotowawczego stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta, umożliwia sporządzanie odpisów lub kopii oraz wydaje odpłatnie uwierzytelnione odpisy lub kopie; prawo to przysługuje stronom także po zakończeniu postępowania przygotowawczego. Oznacza to, że przepisy K.p.k., które w sposób pełny regulują kwestie dostępu do akt w trakcie postępowania sądowego oraz postępowania przygotowawczego, wyłączają w tym zakresie uregulowania u.d.i.p. Chodzi jednak o udostępnienie określonego zbioru różnorodnych materiałów i dokumentów, które tworzą akta sprawy, a nie o dostęp do zawartej w tym zbiorze informacji publicznej, czy też konkretnie oznaczonego dokumentu" (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 3656/18). To stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela.

W ocenie Sądu organ dokonał nieprawidłowej wykładni art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 156 § 5b w zw. z § 5 K.p.k. Zaznaczyć należy, że we wniosku z [...] grudnia 2024 r. skarżący wyraźnie określił, że wnosi o udostępnienie treści postanowienia prokuratora o odmowie wszczęcia śledztwa. Nie wnosił zatem o udostępnianie akt postępowania przygotowawczego zakończonego żądanym postanowieniem, ale o udostępnienie jednego elementu tego zbioru. W tej sytuacji dostęp do konkretnie oznaczonego dokumentu urzędowego nie jest uregulowany wyłącznie przez art. 156 § 5 K.p.k. W związku z tym organ niezasadnie uznał, że żądany przez skarżącego dokument, tj. treść postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa wydanego w sprawie o sygn. akt [...] wraz z uzasadnieniem, nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W konsekwencji należało uznać, że wniosek skarżącego powinien zostać przez organ rozpatrzony w trybie uregulowanym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). W przypadkach przewidzianych w ustawie organ może również poinformować wnioskodawcę o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), powiadomić o wysokości opłaty związanej ze sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku (art. 15 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).

Z kolei w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

Jak wynika z akt sprawy, wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do Prokuratora Rejonowego [....] w W. w dniu [...] grudnia 2024 r. (prezentata organu). Organ był zatem zobowiązany do udostępnienia żądanej informacji do dnia [...] stycznia 2025 r., czego jednak bezspornie nie uczynił. Organ udzielił wprawdzie odpowiedzi w piśmie z dnia [...] stycznia 2025 r., zawiadamiając o wydaniu na podstawie art. 156 § 5b K.p.k. zarządzenia o odmowie udostępnienia akt postępowania przygotowawczego, jednak tego rodzaju informacja nie może zostać uznana za decyzję administracyjną odmawiającą udostępnienia żądanej informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Ponadto z przyczyn wyżej wskazanych należało uznać, że stanowisko organu co do zastosowania w tej sprawie odrębnego trybu dostępu do informacji publicznej było błędne, bowiem w tym zakresie nie obowiązywał odrębny tryb udostępnienia informacji. Do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie, organ nie udostępnił zatem żądanych informacji ani nie wydał decyzji o odmowie ich udostępnienia.

Z tych przyczyn Sąd uznał, że organ pozostaje w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego. W związku z powyższym Sąd w pkt 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku z [...] grudnia 2024 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz aktami sprawy.

Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednolicie, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wynika z akt administracyjnych, organ po wniesieniu skargi wydał [...] stycznia 2025 r. postanowienie o odmowie udostępnienia akt informując, że żądane informacje podlegają udostępnieniu w odrębnym trybie. Powyższe świadczy o tym, że bezczynność organu nie była skutkiem zlekceważenia prawa skarżącego do uzyskania żądanej informacji publicznej, lecz wynikała z mylnej oceny trybu udostępnienia żądanej w tej sprawie informacji. Wadliwe stosowanie przepisów prawa nie daje podstaw do stwierdzenia, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej miała postać kwalifikowaną.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał w pkt 2 sentencji wyroku, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Odnosząc się do żądania skargi w zakresie wymierzenia organowi grzywny Sąd uznał, że nie jest ono zasadne. Jak wskazano wyżej zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność może orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Z powyższego przepisu wynika, że zarówno wymierzenie grzywny, jak i przyznanie sumy pieniężnej, nie jest obligatoryjne. Stwierdzenie bezczynności organu nie jest powiązane z obowiązkiem wymierzenia grzywny, czy też przyznania od organu sumy pieniężnej. Tego rodzaju sankcja dodatkowa jest zarezerwowana dla szczególnie jaskrawych przypadków pozostawania w bezczynności. W ocenie Sądu taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie, w szczególności biorąc pod uwagę, wskazane wyżej przyczyny bezczynności organu będącej skutkiem nieprawidłowej wykładni przepisów, nie zaś lekceważenia uprawnień skarżącego do uzyskania informacji publicznej. Sąd uznał zatem, że brak jest konieczności stosowania dodatkowych środków mających na celu motywowanie organu do załatwienia sprawy.

Z powyższych przyczyn Sąd w pkt 3 sentencji oddalił skargę w części dotyczącej wniosku o wymierzenie organowi grzywny.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a P.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 3 sentencji Sąd wydał na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach w punkcie 4 sentencji orzeczono na podstawie art. 205 § 1 w zw. z art. 200 P.p.s.a. Koszty te stanowi uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w wysokości 100 zł. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 P.p.s.a.