Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Kamila Karwatowicz Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2026 r. sprawy ze skargi J.M. na bezczynność Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział do rozpoznania wniosku skarżącego J.M. z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że Dyrektor Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział na rzecz skarżącego J.M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2025 r. J.M. zwrócił się do Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad o przesłanie mailem informacji na temat działań w zakresie organizacji ruchu na drodze [...] w ciągu obwodnicy [...] zrealizowanych oraz zaplanowanych od [...] marca 2025 r. oraz elektronicznej wersji dokumentów wytworzonych, otrzymanych oraz wysłanych w związku z tymi działaniami.

W odpowiedzi, pismem z dnia [...] sierpnia 2025 r. Dyrektor Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad poinformował wnioskodawcę, iż jego pismo nie zawiera precyzyjnego określenia zakresu żądanych informacji. W rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej u.d.i.p.) przedmiotowe pismo nie stanowi wniosku o informację publiczną. Biorąc pod uwagę powyższe rozpatrzenie pisma nie jest możliwe przez w trybie udzielenia dostępu do informacji publicznej.

Kolejnym pismem z dnia [...] sierpnia 2025 r. J.M. stwierdził, iż odpowiedź organu nie stanowi załatwienia wniosku w sposób zgodny z przepisami. Wniosek był precyzyjny i jednoznaczny, co wielokrotnie potwierdzały sądy administracyjne, również w odniesieniu do innych oddziałów Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. W związku z tym, że Dyrektor Oddziału GDDKiA popadł w bezczynność, brak prawidłowej reakcji spowoduje wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim.

W odpowiedzi, pismem z dnia [...] września 2025 r. organ wyjaśnił, iż podtrzymuje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] sierpnia 2025 r. Treść maila wnioskodawcy z [...] sierpnia 2025 r. nie pozwala na ustalenie, jakiego rodzaju informacji dotyczy żądanie. Organ nie może samodzielnie precyzować mało zrozumiałej treści pisma wnioskodawcy. Mogłoby to bowiem doprowadzić do niedopuszczalnej zmiany żądania, co w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych jest niedopuszczalne. Wniosek niesprecyzowany w sposób umożliwiający identyfikację przedmiotu żądania nie stanowi skutecznego wniosku o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. W związku z powyższym wniosek zawarty w e-mailu z [...] sierpnia 2025 r. nie podlega rozpatrzeniu w trybie przewidzianym w u.d.i.p. Tym samym nie doszło również do bezczynności organu w zakresie udzielenia odpowiedzi na ten wniosek gdyż w tej sytuacji nie ma zastosowania art. 13 u.d.i.p. W przypadku skierowania ponownego wniosku, tym razem ze sprecyzowanym przedmiotem żądania, organ przystąpi do niezwłocznego rozpatrzenia go.

Wobec powyższego J.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2) art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na braku zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z [...] sierpnia 2025 r. oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniósł, iż termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., 18 sierpnia 2025 r. Korespondencja organu nie stanowiła załatwienia wniosku w sposób zgodny z ustawą. Kwestia precyzyjności formułowania wniosków o informację o treści analogicznej jak wniosek będący podstawą niniejszej skargi, była przedmiotem analiz sądów administracyjnych w wielu innych postępowaniach, w których sądy wskazywały, iż żądanie wnioskodawcy było wystarczająco precyzyjnie sformułowane.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału GDDKiA wniósł o jej oddalenie.

Organ wyjaśnił, iż e-mailem z dnia [...] lutego 2025 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem o przesłanie zwrotnie mailem elektronicznej wersji projektu organizacji dla drogi [...] na odcinku stanowiącym obwodnicę [...]. Pismem z [...] lutego 2025 r. organ przesłał elektroniczną wersję projektu dla wnioskowanego odcinka drogi krajowej, natomiast pismem z [...] marca 2025 r. organ przesłał opis techniczny projektu dla wnioskowanej organizacji ruchu. Bezczynność w rozpoznaniu żądania strony możliwa jest tylko wtedy, gdy wnioskodawca zainicjuje postępowanie zgłaszając pytanemu podmiotowi wystarczająco precyzyjnie sformułowane żądanie. Adresat wniosku nie może bowiem domyślać się jego treści i faktycznych intencji wnioskodawcy. Stąd, jeśli wniosek inicjujący postępowanie nie określi w sposób ścisły tego, otrzymania jakich konkretnie danych oczekuje pytający, brak będzie możliwości skutecznego zarzucania organowi bezczynności w realizacji takiego nieprecyzyjnego żądania. Organ przekazał skarżącemu elektroniczną wersję projektu organizacji dla drogi [...] na odcinku stanowiącym obwodnicę [...] oraz opis techniczny projektu dla wnioskowanej organizacji ruchu. We wniosku objętym niniejszą skargą strona zawarła bardzo ogólne żądanie dotyczące "działań w zakresie organizacji ruchu na drodze [...] w ciągu obwodnicy [...] zrealizowanych oraz zaplanowanych od [...] marca 2025 r. a także elektronicznej wersji dokumentów wytworzonych, otrzymanych oraz wysłanych w związku z tymi działaniami". Skarżący otrzymał elektroniczną wersję projektu organizacji dla tego odcinka drogi oraz opis techniczny projektu dla wnioskowanej organizacji ruchu, posiadał tym samym wiedzę na temat organizacji ruchu w tym miejscu.

Z treści wniosku nie wynikało, o jakiego typu działania chodzi wnioskodawcy. Pojęcie to ma charakter szeroki i niejednoznaczny. Organ nie może samodzielnie precyzować mało zrozumiałej treści pisma wnioskodawcy. Mogłoby to bowiem doprowadzić do niedopuszczalnej zmiany żądania, co w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych jest niedopuszczalne. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek niesprecyzowany w sposób umożliwiający identyfikację przedmiotu żądania nie stanowi skutecznego wniosku o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Dodatkowo materia planów nie stanowi informacji publicznej. Informacja publiczna dotyczy bowiem wyłącznie sfery faktów, a plany staną się faktami dopiero po ich zrealizowaniu. Stąd pytanie dotyczące działań planowanych, jako nie odnoszące się do informacji o charakterze publicznym, nie mogło spowodować skutku w postaci bezczynności w udzieleniu informacji publicznej. Żądanie oczywiście niejasne, niezrozumiałe nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a brak wyraźnej podstawy prawnej do uzupełniania wniosku powoduje, że podmiot powinien ograniczyć się do poinformowania, że wniosek nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. W sytuacji, gdy wniosek jest niejasny, zawiły lub wychodzi poza zakres uprawnień statuowanych przez u.d.i.p., nie dotyczy on informacji publicznej. Prawo dostępu do informacji publicznej – w tym wglądu do dokumentów – nie oznacza swego rodzaju uprawnienia do permanentnego przeglądu wszystkich dokumentów, jakie znajdują się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Wnioskodawca, jako podmiot, którego żądanie wyznacza zakres postępowania o udzielnie informacji, jest zobowiązany do dokładnego sprecyzowania jakie informacje chce uzyskać.

Organ informował skarżącego, że po doprecyzowaniu wniosku niezwłocznie przystąpi do jego rozpatrzenia. Zatem wystarczającym działaniem ze strony skarżącego było doprecyzowanie wniosku tak, by organ mógł udzielić odpowiedzi. W przedmiotowej sprawie nie doszło do bezczynności. Stan bezczynności ma miejsce, gdy podmiot właściwy w sprawie i zobowiązany do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa, ani nie udostępnia w nakazanym terminie żądanej informacji, ani nie podejmuje innego działania mającego na celu rozpoznanie wniosku a taka sytuacja nie miała miejsca. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej może mieć dowolną postać, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem. Minimalne wymogi odnośnie takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania, gdyż organ jest związany treścią wniosku i nie jest upoważniony do żądania od wnioskodawcy sprecyzowania lub uzupełnienia wniosku. Żądanie, które jest w oczywisty sposób niejasne (niezrozumiałe) nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jednocześnie brak wyraźnej podstawy prawnej do uzupełniania wniosku powoduje, że organ w takiej sytuacji powinien ograniczyć się wyłącznie do poinformowania, że wniosek nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie organu nie doszło zatem do naruszenia przepisów powołanych w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a.

Tytułem wstępu należy zaznaczyć, iż dla dopuszczalności skargi w opisywanym przedmiocie nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, tzn. nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąca rozwinięcie prawa określonego w art. 61 Konstytucji RP, reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, procedurę oraz tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Udostępnieniu podlega więc informacja o podmiotach zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej i zasadach ich funkcjonowania (art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 u.d.i.p.), a także informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść m.in. orzeczeń sądów powszechnych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera jednak tylko przykładowy katalog spraw, dlatego na podstawie powyższych przepisów przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Charakter taki ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile odnosi się do faktów i danych (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2013 r., I OPS 8/13).

W rozpatrywanej sprawie treść wniosku skarżącego, datowanego na [...] sierpnia 2025 r. obejmowała materię dotyczącą organizacji ruchu na drodze publicznej. Treść tego wniosku dotyczyła zatem – co do zasady – spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Z kolei podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji w świetle u.d.i.p. są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest organem, który wykonuje zadania zarządcy dróg publicznych (art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, Dz. U. z 2025 r. poz. 889 ze zm. dalej u.d.p.). W skład Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad wchodzą, z zastrzeżeniem ust. 3a, oddziały w województwach (art. 18a ust. 2 u.d.p.). Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad powołuje i odwołuje dyrektorów oddziałów Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (art. 18a ust. 4 u.d.p.). W konsekwencji Dyrektor Oddziału GDDKiA jest organem administracji publicznej wykonującym zadania publiczne, tym samym co do zasady jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej następuje m.in. w sposób, o którym mowa w art. 10 i 11 – czyli na wniosek. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

W przypadku skierowania pisemnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej podmiot, do którego wniosek taki został skierowany, może: udostępnić tę informację , gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udostępnienia w formie czynności materialno-technicznej; poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, wskazać, że nie jest dysponentem informacji, o którą wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia informacji niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie, w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej. Może również odmówić w drodze decyzji udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3. Przy czym działań tych należy dokonać w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z omawianej ustawy (art. 13 u.d.i.p.). Jednocześnie prawo do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego. Zgodnie bowiem z art. 5 u.d.i.p. podlega ono ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2).

Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności w przedmiocie informacji publicznej, takich czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udostępnienia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto gdy nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji lub, że żądanie nie dotyczy informacji publicznej.

W okolicznościach rozpatrywanej sprawy skarżący wnioskiem z dnia [...] sierpnia zwrócił się do Dyrektora Oddziału GDDKiA o przesłanie mailem informacji na temat działań w zakresie organizacji ruchu na drodze [...] w ciągu obwodnicy [...] zrealizowanych oraz zaplanowanych od 23 marca 2025 r. oraz elektronicznej wersji dokumentów wytworzonych, otrzymanych oraz wysłanych w związku z tymi działaniami. Odnosząc się do zastrzeżeń organu co do treści i zakresu wniosku zaznaczyć należy, iż jak wskazuje analiza orzecznictwa sądów administracyjnych, wnioski o podobnej lub wręcz tożsamej treści (tzn. obejmujące informacje na temat działań w zakresie organizacji ruchu oraz elektroniczne wersje dokumentów wytworzonych, otrzymanych oraz wysłanych w związku z tymi działaniami) dotyczące dróg publicznych w innych lokalizacjach na terenie kraju, zostały skierowane do innych zarządców tych dróg publicznych. Pomimo podobnego lub wręcz tożsamego sformułowania, treść tych wniosków nie nastręczała wątpliwości interpretacyjnych co do ich przedmiotu, a konkretnie tego, iż obejmują one swoim zakresem informację publiczną (por. m.in. wyroki WSA w Warszawie z 31 lipca 2025 r., II SAB/Wa 236/25 oraz z 18 czerwca 2025 r., II SAB/Wa 100/25, WSA w Kielcach z 26 marca 2025 r., II SAB/Ke 6/25, WSA w Poznaniu z 12 września 2024 r., II SAB/Po 101/24, WSA w Białymstoku z 4 września 2024 r., II SAB/Bk 79/24, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się do przytoczonego przez organ w odpowiedzi na skargę faktu przesłania skarżącemu na złożony wcześniej wniosek z [...] lutego 2025 r., elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu dla drogi [...] na odcinku obwodnicy [...] oraz elektronicznej wersji opisu technicznego projektu dla tej organizacji ruchu, wskazać należy, iż wniosek skarżącego z [...] sierpnia 2025 r. ma niewątpliwie szerszy zakres aniżeli wniosek z [...] lutego 2025 r., jednak jak wyżej wskazano, również stanowi żądanie udostępnienia informacji publicznej.

W niniejszej sprawie termin, o którym mowa w art. 13 u.d.i.p., rozpoczął bieg od daty wpływu wniosku strony skarżącej do organu ([...] sierpnia 2025 r.) i upłynął w dniu [...] sierpnia 2025 r. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] sierpnia 2025 r. organ poinformował skarżącego, iż jego pismo nie zawiera precyzyjnego określenia zakresu żądanych informacji, nie stanowi ono wniosku o informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Organ po wpływie wniosku nie podjął czynności przewidzianej w u.d.i.p., zmierzającej do jego załatwienia co wskazuje, że dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Jak już wyżej wskazano, na gruncie przepisów u.d.i.p. organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.), bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 u.d.i.p.), albo umorzyć postępowanie (art. 16 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) wydając decyzję administracyjną. W przypadku, gdy organ nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej lub informacja nie ma charakteru informacji publicznej odpowiedź organu na wniosek przybiera formę zwykłego pisma informacyjnego.

Oceniając powyższe działania organu Sąd stwierdził, że Dyrektor Oddziału GDDKiA pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z [...] sierpnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zaznaczyć przy tym należy, iż na obecnym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny charakteru informacji publicznej objętej wnioskiem, tzn. czy stanowi ona przykładowo informację przetworzoną. Ocena taka może być dokonana dopiero podczas badania zgodności z prawem ewentualnej decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, która uznana została przez organ za informację przetworzoną.

W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2025 r. – nie przesądzając jednocześnie o sposobie rozpoznania tego wniosku – w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, liczonym od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku.

W ocenie Sądu organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku jakichkolwiek czynności organu, oczywistego lekceważenia wniosków wnioskodawcy i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy. W rozpatrywanej sprawie organowi nie można postawić tego rodzaju zarzutów. Nieudostępnienie informacji publicznej nie było przejawem złej woli organu, lecz wiązało się z prezentowaną przezeń odmienną wykładnią przepisów prawa. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. w pkt II sentencji stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Zawarte w pkt III sentencji rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w treści art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a., a także § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 535). Zasądzona kwota stanowi równowartość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł).