Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 lutego 2026 r. sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Koła Łowieckiego Nr [...] "[...]" w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez J. J. (zwanego dalej wnioskodawcą lub skarżącym) jest bezczynność Koła Łowieckiego Nr [...] "[...]" w G. (zwanego dalej Kołem Łowieckim lub organem) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z 29 września 2025 r. skarżący zwrócił się na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902) - dalej: jako ustawa lub u.d.i.p., do Koła Łowieckiego Nr [...] "[...]" w G. o udostępnienie informacji w następującym zakresie:

1) czy, kiedy i w jakiej formie Zarząd Koła Łowieckiego Nr [...] "[...]" w G. podjął bezpodstawną decyzję o odmowie udzielenia dostępu do systemu/programu EPI24 myśliwym (członkom Koła Łowieckiego), którzy nie otrzymali odstrzału oraz nie przepracowali wymaganych dla wydania odstrzału godzin,

2) czy, kiedy i w jakiej formie Zarząd Koła podjął bezpodstawną decyzję o odmowie udzielenia skarżącemu dostępu do systemu EPI24.

W sytuacji, gdy ww. decyzje zostały wydane, skarżący zażądał wskazania daty i miejsca posiedzeń Zarządu Koła, na których przedmiotowe decyzje zostały podjęte, w jakiej formie odbywały się posiedzenia Zarządu Koła (siedziba Zarządu Koła, inne miejsce czy forma online) wraz z kopiami stosownych uchwał, protokołów z posiedzeń Zarządu Koła oraz informacji o składzie i formie głosowań członków Zarządu Koła. Podniósł, że w przypadku, gdy ww. opisana decyzja (w pkt 2) nie została podjęta przez Zarząd Koła Łowieckiego Nr [...] "[...]" w G., wnosi o podanie na jakiej podstawie M. M. odmówił mu dostępu do systemu EPI24, z którym członkiem Zarządu Koła konsultował się w kwestii udzielenia mu dostępu do systemu EPI24, a ponadto kiedy miało to miejsce, w jaki sposób przeprowadzono konsultacje i na jakiej podstawie podjęto niniejszą decyzję.

Dalej skarżący sformułował wniosek o przedłożenie mu uchwały Zarządu Koła udzielającej wskazanej w piśmie osobie pełnomocnictwa do udostępniania członkom Koła Łowieckiego systemu/programu, wskazanego elektronicznego (generowania loginu i hasła), jak i wskazanie daty i miejsca posiedzenia Zarządu Koła, na którym powyższe pełnomocnictwo zostało udzielone – wraz z kopią stosownej uchwały, protokołu z tego posiedzenia Zarządu Koła oraz informacji odnośnie składu posiedzenia członków Zarządu Koła oraz sposobu głosowania.

Dodatkowo skarżący wystąpił również o udostępnienie wszystkich aktualnych uchwał Walnego Zgromadzenia Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w G. oraz uchwał zarządu Koła Łowieckiego Nr [...] "[...]" w G.

Skarżący, kończąc przedstawienie żądanych informacji, wniósł o niezwłoczne udzielenie mu dostępu do programu EPI24. Podniósł przy tym, iż bezpodstawna odmowa korzystania z ww. programu stanowi nie tylko naruszenie prawa, ale ponadto prowadzi do niczym uzasadnionej dyskryminacji myśliwych, co utrudnia, a nawet uniemożliwia realizację celów statutowych i ustawowych. Argumentował, że brak dostępu do EPI24 znacznie utrudni mu, jako posiadaczowi/właścicielowi gruntów rolnych położonych na terenie dzierżawionym przez Koło Łowieckie w G., ich zabezpieczenie przed szkodami, stanowi to również przejaw braku chęci współpracy Koła Łowieckiego w zabezpieczeniu jego gruntów.

Skarżący podał, że żądane informacje z oznaczeniem danych określających podmiot udostępniający informację, danych określających tożsamość osoby, która wytworzyła informację lub odpowiada za treść informacji wraz ze wskazaniem daty udostępnienia nadesłane mają być przesłane w formie papierowej na adres wnioskodawcy.

W reakcji na ww. wniosek, pismem datowanym na 7 października 2025 r., pełnomocnik Koła Łowieckiego, poinformował skarżącego, że treść zawartych we wniosku pytań nie dotyczy sfery informacji publicznej, a jedynie okoliczności sprawy indywidualnej. Przyznał, że wprawdzie każde koło łowieckie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, ponieważ wykonują zadania publiczne w rozumieniu prawa łowieckiego, to obowiązek ten dotyczy tylko tych informacji, które odnoszą się bezpośrednio do wykonywania zadań publicznych, a nie do każdej informacji dotyczącej działalności koła.

Pismem z dnia 21 października 2025 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu opisaną na wstępie skargę na bezczynność Koła Łowieckiego, w której domagał się:

1) zobowiązania Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w G. do rozpoznania/rozpatrzenia wniosku o udzielnie informacji publicznej, w zakresie wnioskowanym w piśmie z dnia 26 września 2025 r.;

2) stwierdzenia, że bezczynność Koła Łowieckiego nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa;

3) zasądzenia od Koła Łowieckiego na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg. norm przepisanych.

W motywach skargi skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania prezentując stanowisko w przedmiocie rodzaju i charakteru żądanych informacji. Podniósł, iż do dnia wniesienia skargi nie otrzymał żadnej odpowiedzi od organu, gdyż za takową nie uznał pisma pełnomocnika organu, bowiem nie jest on podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a nadto nie wykazał on umocowania do reprezentowania Koła Łowieckiego, ani też nie dołączył dowodu uiszczenia opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Powołując się na wyrok NSA z 3 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3277/15, stwierdził, że żądane dokumenty dotyczyły organizacji i zasad funkcjonowania podmiotu, który jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, w związku z czym powinny podlegać udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. Wyjaśnił, iż sam fakt udzielenia odpowiedzi skarżącemu w piśmie z 7 października 2025 r. czyni bezzasadnym zarzut dotyczący dopuszczenia się bezczynności przez organ. Dalej podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie kierowanym do wnioskodawcy, że żądania zawarte we wniosku objętym skargą nie dotyczą informacji publicznej, gdyż są z natury niepubliczne i dotyczą indywidualnych wyjaśnień prawnych. W ocenie organu skarżący, z uwagi na zamiar wykorzystania żądanej informacji, dopuszcza się w niniejszej sprawie nadużycia prawa do informacji publicznej. Organ podniósł, że wystąpienie przez skarżącego z przedmiotowym wnioskiem podyktowane jest wyłącznie osobistymi, indywidualnymi celami.

Organ zaakcentował również, że zarówno statut PZŁ, jak i przepisy prawa cywilnego przewidują możliwość zaskarżania uchwał organów koła łowieckiego, najpierw w postępowaniu wewnątrzorganizacyjnym – w ramach statutowego toku instancji, a w dalszej kolejności w ramach wytoczonego powództwa. Zaznaczył przy tym, że skarżący w przeszłości pełnił funkcję Prezesa Zarządu Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w G.

Zdaniem organu obecnie działania skarżącego noszą znamiona prywatnego odwetu, mające jedynie na celu uczynienie wszelkich możliwych dolegliwości obecnemu zarządowi Koła.

Organ kończąc swoją argumentację podkreślił również, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej może odmówić udostępnienia informacji publicznej, powołując się na fakt nadużycia prawa do informacji przez wnioskodawcę. Wskazał przy tym, że częstą praktyką jest składanie wniosków o udostępnienie informacji publicznej, mając wyłącznie na celu obciążenie urzędu dodatkową pracą albo uzyskanie od organu sumy pieniężnej za przewlekłe procedowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ust. 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej przywoływanej jako: P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Na podstawie natomiast art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei stosownie do art. 149 § 1b P.p.s.a. sąd może też orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, a na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. – także o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

Oceniając na wstępie dopuszczalność skargi, podkreślić należy, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia. Znajdująca w sprawie zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej, która reguluje w sposób kompleksowy dostęp do tej informacji, nie przewiduje środka zaskarżenia w tym zakresie. Ustalony w art. 53 § 2b P.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnieść należy do bezczynności organu odnośnie do spraw rozpoznawanych w trybie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, ze zm.), zwanej dalej: K.p.a. Stosownie zaś do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. przepisy K.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej brak jest podstaw do stosowania art. 37 K.p.a.

Należy również podnieść, że mocą art. 119 pkt 4 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zgoda stron na rozpatrzenie tej skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. Z tego powodu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie 3 sędziów (art. 120 P.p.s.a.).

Wyjaśnienia wymaga nadto, że w przypadku wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie przedmiotowym i podmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

W niniejszej sprawie poza sporem był fakt, iż Koło Łowieckie Nr [...] "[...]" w G. stanowi podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Kwestia zaliczenia Koła Łowieckiego do podmiotów objętych regulacją u.d.i.p. była przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z 28 listopada 2013 r., sygn. akt I OZ 1155/13, jednoznacznie stwierdził, że koła łowieckie są "innymi podmiotami wykonującymi zadania publiczne". W przywołanym orzeczeniu NSA podniósł, że zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2025 r. poz. 539), dalej jako: Prawo łowieckie lub Pł, Polski Związek Łowiecki jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką poprzez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony poprzez regulacje liczebności populacji zwierząt łownych. Łowiectwo zaś, jako element ochrony środowiska przyrodniczego, w rozumieniu ustawy oznacza ochronę zwierząt łownych (zwierzyny) i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej (art. 1 tej ustawy). Zwierzęta łowne w stanie wolnym, jako dobro ogólnonarodowe, stanowią własność Skarbu Państwa (art. 2 przedmiotowej ustawy). Zatem, w świetle przepisów ustawy Prawo łowieckie, Polski Związek Łowiecki wykonuje m.in. zadania administracji państwowej związane z wyrażonym w art. 5 oraz art. 74 ust. 2 Konstytucji obowiązkiem ochrony środowiska naturalnego. Zadania te wykonują także koła łowieckie jako podstawowe ogniwo organizacyjne w Polskim Związku Łowieckim w realizacji celów i zadań łowiectwa. Stanowi o tym przepis art. 33 ust. 1 Pł.

Zakres podmiotowy stosowania u.d.i.p. określa jej art. 4, zgodnie z którym obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym szczególności organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, jeżeli posiadają taką informację. O tym, czy dany podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej decyduje wykonywanie przez niego zadań mających charakter publiczny (por. wyrok WSA w Poznaniu z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Po 4/18).

Podkreślenia wymaga przy tym, że na podstawie art. 34 Prawa łowieckiego ustawodawca przekazał Polskiemu Związkowi Łowieckiemu szereg zadań z zakresu administracji publicznej, w tym m.in.: prowadzenie gospodarki łowieckiej; troskę o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych zwierząt dziko żyjących; ustalanie kierunków i zasad rozwoju łowiectwa, zasad selekcji populacyjnej i osobniczej zwierząt łownych; podejmowanie działań mających na celu zwalczanie i zapobieganie rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych zwierząt łownych; realizację innych zadań zleconych przez ministra właściwego do spraw środowiska.

Mając na uwadze powyższe potwierdzić należy, że adresat przedmiotowego wniosku, w warunkach ustanowionych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia będącej w jego posiadaniu informacji publicznej.

Przypomnienia wymaga, że na gruncie kontrolowanej sprawy kwestię sporną stanowi zagadnienie, czy żądane przez skarżącego we wniosku z 29 września 2025 r. informacje stanowią informację publiczną.

Nadmienić w tym miejscu należy, że prawo do informacji publicznej realizowane jest na zasadach i w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, określając zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej. Stanowi ona wyraz realizacji prawa do informacji publicznej, zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. W myśl art. 61 ust. 2 Konstytucji RP prawo do informacji publicznej dotyczy m.in. dostępu do dokumentów. Przepis art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wiąże pojęcie "prawa do uzyskiwania informacji" z działalnością podmiotów wskazanych w Konstytucji, a nie wyłącznie z samymi podmiotami, w oderwaniu od wykonywanej przez nie działalności. Dla określenia wyznaczonego konstytucyjnie zakresu prawa do informacji istotne jest zatem ustalenie rozumienia pojęcia "działalności" organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zauważyć należy, że nie każde działanie organu publicznego jest sprawą publiczną, ponieważ nie każde z nich realizuje zadanie publiczne lub służy bezpośrednio celom publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów, przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. W myśl art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 listopada 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 166/04). Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. W szczególności więc udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (por. art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.). Nadto udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym m.in. treść i postać dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.) oraz o majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Katalog wyszczególniony w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. nie jest jednak wyczerpujący, a na podstawie reguł wykładni prawa dotyczącego dostępu do informacji publicznej, wyznaczanych przez art. 61 Konstytucji RP przyjąć należy taką interpretację, która gwarantuje szerokie uprawnienia w zakresie dostępu do informacji publicznej i zmierza do poszerzania, a nie zawężania obowiązku informacyjnego.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienia informacji publicznej na wniosek w tym samym terminie, jak wynika z art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, o ile stwierdzi, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, na przykład wynikające z ograniczeń w dostępie do informacji publicznej, określonych w art. 5 u.d.i.p.

Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ (podmiot zobowiązany) będąc właściwym w sprawie i zobligowanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminach określonych w ustawie i w konsekwencji pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy czy jak w przedmiotowym przypadku wniosku strony. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny czy czynność nie została podjęta, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Przedmiotem sądowej kontroli prowadzonej wskutek skargi na bezczynność nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Celem skargi na bezczynność organu jest więc zwalczanie braku działania organu w załatwieniu sprawy i doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności wynikającej z przepisów prawa.

Stwierdzić należy, że bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji podmiot taki:

po pierwsze - nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.);

po drugie - nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), albo

po trzecie - nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Skargę na bezczynność organu w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" organu, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji oraz obowiązku jej udostępnienia. Tym samym sąd administracyjny, do którego trafiła skarga na bezczynność pełni rolę arbitra, który ma przede wszystkim przesądzić czy wnioskodawca żąda informacji, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. czy ustawa ta znajduje zastosowanie. Skarga na bezczynność w tego rodzaju sprawach chroni wnioskodawcę przed arbitralną decyzją organu, która uniemożliwia uzyskanie żądanej informacji (wyroki NSA z 7 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 592/10; z 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1510/11).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy, przypomnieć należy, że skarżący wnioskiem datowanym na 29 września 2025 r. zwrócił się do Koła Łowieckiego o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

po pierwsze – czy, kiedy i w jakiej formie Zarząd Koła Łowieckiego podjął bezpodstawną decyzję o odmowie udzielania dostępu do systemu/programu EPI24 myśliwym, którzy nie otrzymali odstrzału oraz nie przepracowali wymaganych dla odstrzału godzin;

po drugie – czy, kiedy i w jakiej formie Zarząd Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" podjął bezpodstawną decyzję o odmowie skarżącemu dostępu do systemu/ programu EPI24.

Ponadto w sytuacji, gdyby przedmiotowe decyzje zostały wydane, skarżący zażądał wskazania daty i miejsca posiedzeń Zarządu Koła, na których ww. decyzje zostały podjęte, w jakiej formie odbywały się posiedzenia Zarządu Koła (siedziba Zarządu Koła, inne miejsce czy forma online) wraz z kopiami stosownych uchwał, protokołów z posiedzeń Zarządu Koła oraz informacji o składzie i formie głosowań członków Zarządu Koła. Ponadto zażądał również przedstawienia pełnomocnictwa udzielonego wskazanej we wniosku osobie oraz podania w jakich okolicznościach zostało ono wydane.

W ocenie składu orzekającego żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, zatem nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. W takiej sytuacji, co wymaga podkreślenia, organ zobowiązany informuje wnioskodawcę, że wniosek swoim zakresem nie odnosi się do informacji publicznej, co w przedmiotowej sprawie zrealizował.

Mając na uwadze tak dokonaną ocenę podniesienia wymaga, że ustawodawca w art. 34 Prawo łowieckie przekazał Polskiemu Związkowi Łowieckiemu szereg zadań z zakresu administracji publicznej, w tym m.in.: prowadzenie gospodarki łowieckiej w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia i w obwodach wydzierżawionych przez Koła Łowieckie, troskę o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, a także w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących. Zadania te wykonują koła łowieckie, jako podstawowe ogniwo organizacyjne w Polskim Związku Łowieckim. Stanowi o tym przepis art. 33 ust. 1 Prawo łowieckie. Niezależnie jednak od rodzaju zadań i podstawy ich realizacji, nałożone na związek zadania, ze względu na ich cel, mają charakter publiczny.

Nadto przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy jawi się uwaga natury ogólnej, otóż zakreślone we wniosku pytania nie odnoszą się do tych kategorii obszaru działania adresata wniosku. Dostrzegając przy tym, że związek realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska, to i w tym przypadku żądania zawarte we wniosku nie dotyczą tej sfery działań. Jak wskazano powyżej nie o taki zakres czy przedmiot działalności zapytania i żądania kreuje skarżący.

Zważyć należy także, że zakres udostępnienia żądanej informacji w trybie u.d.i.p. zawarty we wniosku nie koresponduje z katalogiem zadań z zakresu administracji publicznej, które należą do kompetencji Polskiego Związku Łowieckiego. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w wyroku z 27 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2245/15, że status Polskiego Związku Łowieckiego uzasadnia wniosek, że nie można do niego stosować takich samych wymogów, jakie stawia się organom administracji publicznej. W konsekwencji, nie każda informacja będąca w dyspozycji Polskiego Związku Łowieckiego bądź odnosząca się do jego funkcjonowania jest informacją publiczną podlegającą udostępnieniu przez ten Związek w trybie u.d.i.p., lecz tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym.

Dlatego niemożliwe na gruncie kontrolowanej sprawy jest przyjęcie, że znamiona informacji publicznej noszą kwestie dotyczące wewnętrznej organizacji czy podstaw, czy też zasadności ograniczenia poszczególnym podmiotom (członkom Koła Łowieckiego) dostępu do systemu EPI24. Przywołany system/program, stanowiący oprogramowanie dla kół łowieckich, ma za zadanie ułatwienie dokonywania wpisów na polowania w formie elektronicznej. Już z samego przeznaczenia ww. aplikacji można wywieść, że udzielenie przez organ informacji dotyczącej wewnętrznego procesu kształtowania się dostępu do niego w ramach Koła Łowieckiego pozbawione jest waloru informacji publicznej. Zgodnie z powyższymi rozważaniami fakt, iż Koło Łowieckiego jest co do zasady podmiotem zobowiązanym do udzielenie informacji publicznej, nie determinuje publicznego charakteru informacji, dokumentów, które są w jego posiadaniu.

Potwierdza to przyjęcie, że informacje objęte wnioskiem dotyczące w pierwszej kolejności tego czy, kiedy i w jakiej formie Zarząd Koła Łowieckiego podjął "bezpodstawną decyzję o odmowie udzielenia dostępu do systemu/programu EPI24 myśliwym (członkom Koła Łowieckiego), którzy nie otrzymali odstrzału oraz nie przepracowali wymaganych dla wydania odstrzału godzin"; czy, kiedy i w jakiej formie Zarząd Koła podjął bezpodstawną decyzję o odmowie udzielenia skarżącemu dostępu do systemu EPI24, a w drugiej przekazania z tego działania kopii protokołów z posiedzeń oraz podjętych uchwał – nie stanowią ani informacji bezpośrednio odnoszącej się do wykonywania przez Polski Związek Łowiecki zadań publicznych wskazanych w przepisach prawa, ani do gospodarowania mieniem publicznym (por. wyroki NSA z 5 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 415/16; sygn. akt I OSK 702/16; sygn. akt I OSK 295/16; sygn. akt I OSK 324/16). Status informacji publicznej uzyskuje wyłącznie taka informacja, która jest związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej. W konsekwencji przyjąć należy, iż nie każda informacja będąca w dyspozycji Polskiego Związku Łowieckiego, bądź odnosząca się do jego funkcjonowania, będzie informacją publiczną podlegającą udostępnieniu przez ten podmiot w trybie przepisów u.d.i.p., lecz tylko taka informacja, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Tylko bowiem te kwestie ustawodawca traktuje jako informacje o sprawie publicznej (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 2624/24).

Podsumowując Sąd stwierdza, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy Koło Łowieckie nie było zobowiązane do udostępniania wspomnianych informacji wnioskodawcy w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dostęp do nich odbywa się w trybie wewnętrznym, przewidzianym przez sam Związek. W konsekwencji nie było podstaw do zarzucenia organowi bezczynności.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.

Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (https://orzeczenia.nsa.gov.pl).