Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant: starszy asystent sędziego Przemysław Iżycki po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 753/24 w sprawie ze skargi Organizacji [...] z siedzibą w L. na bezczynność Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 16 października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 753/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Organizacji [...] z siedzibą w L. na bezczynność Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku z 16 października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a oraz art. 205 § 1 w zw. z art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) zwanej dalej p.p.s.a., zobowiązał Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Warszawie do rozpoznania wniosku Organizacji [...] z siedzibą w L. z 16 października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1), stwierdził, że bezczynność Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Warszawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2) oraz zasądził od Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Warszawie na rzecz Organizacji [...] z siedzibą w L. kwotę 100 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 3).

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że wnioskiem z 16 października 2024 r. Organizacja [...] z siedzibą w L. (dalej jako "skarżąca") zwróciła się do Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Warszawie (dalej jako "organ") o udostępnienie zestawienia zdawalności w Ośrodku, egzaminów teoretycznych i praktycznych na kat. B, w podziale na Ośrodki Szkolenia Kierowców, w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 16 października 2024 r. Skarżąca wskazała, że zestawienie jest dostępne w Systemie Teleinformatycznym Ośrodka i wymaga niewielkiego nakładu pracy. Zastawienie powinno zawierać co najmniej liczbę odbytych egzaminów teoretycznych na kat. B ogółem, liczbę egzaminów teoretycznych na kat. B zakończonych wynikiem pozytywnym, liczbę egzaminów teoretycznych na kat. B zakończonych wynikiem negatywnym, procent zdawalności egzaminów teoretycznych na kat. B, liczbę odbytych egzaminów praktycznych na kat. B ogółem, liczbę egzaminów praktycznych na kat. B zakończonych wynikiem pozytywnym, liczbę egzaminów praktycznych na kat. B zakończonych wynikiem negatywnym, procent zdawalności egzaminów praktycznych na kat. B.

Organ zajął stanowisko, iż informacja ta nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", i nie podlega udostępnieniu w trybie tej ustawy.

Uwzględniając skargę Sąd I instancji nie podzielił powyższego stanowiska organu. Zdaniem tego Sądu, informacja o "zdawalności" egzaminów teoretycznych i praktycznych sprawdzających kwalifikacje osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (kat. B) w wojewódzkich ośrodkach ruchu drogowego ("WORD"), w podziale na poszczególne Ośrodki Szkolenia Kierowców, jest informacją dotyczącą prowadzonej przez WORD działalności publicznej. Do zadań WORD należy organizowanie egzaminów państwowych sprawdzających kwalifikacje osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz kierujących pojazdami. Zatem wyniki tych egzaminów, w tym "zdawalność", której dotyczy wniosek z 16 października 2024 r., jest informacją dotyczącą ustawowej działalności WORD, a więc informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Wniosek nie dotyczył informacji ze sfery prywatnej osób trzecich (ubiegających się o ww. uprawnienia), lecz danych liczbowych dotyczących wyników egzaminów.

Odnosząc się do stanowiska organu w zakresie przekazywania statystyki zdawalności dla poszczególnych ośrodków szkolenia i instruktorów staroście, w ocenie Sądu I instancji okoliczność, że pewne informacje statystyczne są przekazywane do starosty nie zwalnia organu z wypełniania obowiązków podmiotu zobowiązanego na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na mocy art. 4 ust. 3 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej zobowiązane są podmioty będące w jej posiadaniu.

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu I instancji organ znajdował się w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z 16 października 2024 r., wobec czego należało zobowiązać organ do rozpoznania wniosku. Jednocześnie w ocenie Sądu bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Skargę kasacyjną wniósł organ, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. przez nierozpoznanie istoty sprawy sprowadzającej się do wykładni, czy organ może udostępnić poza danymi dotyczącymi działalności organu (tj. dane o zdawalności egzaminów państwowych na prawo jazdy) także dane o działalności innych podmiotów ze strefy prawa prywatnego tj. o ośrodkach szkolenia kierowców, których klienci zdawali egzaminy, a do których to danych organ ma wgląd tylko w związku z ustawowym obowiązkiem kompilacji danych o przeprowadzonych egzaminach z danymi o wcześniej przeprowadzonych szkoleniach kierowców, celem przekazania tych danych starostom na terenie RP, którzy sprawują nadzór nad ośrodkami szkolenia kierowców.

W oparciu o tak sformułowany zarzut organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie. Ponadto wniósł o zwrot od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżący nie oczekuje jedynie samych wyników zdawalności, ale także powiązania tych wyników z danymi osób prywatnych (tj. osób niebędących organem administracji, ani inną instytucją publiczną), które szkolą kandydatów na kierowców, a do których to danych, jedynie przy okazji działalności egzaminacyjnej i sprawozdawczej, organ posiada wgląd. Zdaniem organu, wniosek o udostępnienie wyników zdawalności kandydatów na kierowców imiennie określonych ośrodków szkolenia kierowców, o które wnioskował skarżący, odnosi się do ich prywatnej działalności szkoleniowej. Przepisy prawa nakazują organowi przekazywać wnioskowane dane, po przeprowadzeniu egzaminów, w cyklu kwartalnym, korzystając z zestawienia zdawalności z danymi indywidualizującymi poszczególne ośrodki szkolenia kierowców - jedynie starostom. Skoro przepisy prawa zastrzegają, że odbiorcą tych danych może być tylko starosta, a nie stanową, że dane zawarte w tym systemie są jawne (w odróżnieniu np. od danych z KRS czy CEIDG), to w ocenie organu nie można tymi danymi swobodnie dysponować.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Zdaniem skarżącej niezrozumiałe jest stanowisko przedstawione w skardze kasacyjnej, że powodem nieudostępnienia informacji, o które wnosiliła było to, że WORD nie sprawuje nadzoru i nie kontroluje działalności ośrodków szkolenia kierowców. Skarżąca nie wnioskowała o informacje o wynikach kontroli ośrodków, ale o wyniki egzaminów przeprowadzonych przez WORD w Warszawie. Wnioskowana informacja nie dotyczyła danych gospodarczych o ośrodkach szkolenia, terytorium ich działania. Wnioskowana informacja nie dotyczyła również szkolenia - tego kto i ilu kursantów przeszkolił, ale dotyczyła statystyki zdawalności dla poszczególnych ośrodków szkolenia, tworzonej przez organ. Informacje te są związane z przeprowadzaniem przez organ egzaminów kandydatów na kierowców oraz z dokumentami przekazywanymi cyklicznie marszałkowi i poszczególnym starostom, więc mają charakter informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonej podstawy kasacyjnej.

W skardze kasacyjnej podniesiono wyłączne zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Naruszenia tego autorka skargi kasacyjnej upatruje w nierozpoznaniu istoty sprawy. Istota sprawy sprowadza się do wykładni i zastosowania art. 1 ust. 1 u.d.i.p., w kontekście tego czy WORD ma obowiązek udostępnienia nie tylko wyników o zdawalności, ale także wyników o zdawalności egzaminów w powiazaniu osób zdających te egzaminy z ośrodkami szkolenia kierowców prowadzonych przez osoby prywatne, w których osoby zdające egzamin odbyły szkolenia.

W odniesieniu do tak skonstruowanego zarzutu należy zauważyć, że przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest przede wszystkim przepisem prawa materialnego definiującym informację publiczną. Należy także podkreślić specyfikę sprawy i postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Jak stanowi art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną w rozumieniu tej ustawy jest "każda informacja o sprawach publicznych". Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p. informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest wniosek, który jednocześnie dotyczy: 1) informacji rozumianej jako powiadomienie, zakomunikowanie czegoś, wiadomość, pouczenie (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, Tom A-J, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 1212) czyli oświadczenia wiedzy, które – na co wskazuje analiza art. 6 cyt. ustawy – dotyczy określonych faktów, tj. czynności i zachowań podmiotu wykonującego zadania publiczne podejmowanych w zakresie wykonywania takiego zadania; 2) informacji istniejącej i znajdującej się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia; 3) informacji dotyczącej spraw publicznych. Na pojęcie sprawy publicznej, o której ma być udzielona informacja publiczna, składa się przede wszystkim charakter publiczny zadań wykonywanych przez określony podmiot. Tam zatem, gdzie występuje aktywność organów publicznych nawet jedynie w ich funkcjonalnym znaczeniu, mamy do czynienia z informacją publiczną (wyrok NSA z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14). Konieczne jest zwrócenie uwagi, że udostępnienie informacji publicznej ma z istoty swojej charakter oświadczenia wiedzy, a nie oświadczenia woli, a z pewnością nie stanowi przejawu konkretyzacji i indywidualizacji ogólnej i abstrakcyjnej normy materialnego prawa administracyjnego, a zatem nie może być traktowane jako wyraz stosowania prawa w znaczeniu, jakie temu pojęciu nadaje się w teorii prawa, również prawa administracyjnego. Przez stosowanie prawa (norm prawnych) rozumie się bowiem czynności konwencjonalne organów administracji publicznej, przez które organy te rozstrzygają jakąś sprawę indywidualną i konkretną, czyniąc to na podstawie obowiązującej normy prawnej, a rezultatem aktu stosowania prawa jest rozstrzygnięcie jakiejś konkretnej sprawy w formie wydania normy indywidualnej i konkretnej (por. S. Wronkowska: Podstawowe pojęcia prawa i prawoznawstwa. Część II, Poznań 2003, s. 35). Postępowanie prowadzone na skutek wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest sekwencją czynności poprzedzających udzielenie lub odmowę udzielenia odpowiedzi na wniosek i nie zmierza do wykreowania aktu stosowania prawa, tj. aktu administracyjnego w jego materialnym rozumieniu odpowiadającego istocie decyzji administracyjnej rozstrzygającej indywidualną sprawę administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Zastrzeżenie przez ustawodawcę w art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. formy decyzji administracyjnej dla odmowy udostępnienia informacji publicznej ma walor gwarancyjny, pozwalający w założeniu adresatowi takiej decyzji składać środki prawne od decyzji i skargi do sądu administracyjnego, nie ma jednak wpływu na ocenę charakteru prawnego tego rodzaju decyzji, która będąc negatywną odpowiedzią na wniosek nie stanowi takiego materialnego aktu administracyjnego, który rozstrzygałby indywidualną sprawę administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Brak podstaw do przyjęcia tezy, że ta sama sprawa indywidualnego podmiotu - której rozstrzygnięcie na etapie jej zaistnienia z istoty rzeczy nie może być przesądzone, bo wymaga uprzedniego rozpoznania sprawy - zmienia swój prawny charakter w zależności od tego, którą z różnych form przewidzianych przez ustawodawcę dla jej załatwienia organ zastosował w wyniku rozpoznania sprawy. Decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej jest alternatywą dla czynności udostępnienia informacji publicznej i ma charakter odmowy uwzględnienia wniosku inicjującego sprawę udostępnienia informacji publicznej. Nie może mieć więc charakteru decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty w całości lub w części, w takim znaczeniu, jakie wynika z art. 104 § 2 k.p.a. Należy zauważyć, że gdyby sprawa o udostępnienie informacji publicznej była indywidualną sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. rozstrzyganą w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, tj. w drodze decyzji administracyjnej, o jakiej mowa w art. 104 k.p.a., to zbędna byłaby regulacja art. 21 u.d.i.p., zgodnie z którą "Do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (...)". Zastosowanie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej wynikałaby bowiem z treści art. 3 § 2 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidującego kontrolę sądowoadministracyjną w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Wszystkie te okoliczności wskazują, że decyzja wydawana w sprawie o udostępnienie informacji publicznej, jako niewydawana w indywidualnej sprawie administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., stanowi jedynie jedną z form zakończenia postępowania i do takiego jej rozumienia, tj. do formy decyzji administracyjnej mają zastosowanie przepisy k.p.a. ze względu na wyraźne i wąskie odesłanie w art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do formy decyzji administracyjnej. Oznacza to jednocześnie, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie ma charakteru postępowania jurysdykcyjnego, tj. takiego postępowania, w którym rozstrzyga się indywidualną sprawę administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. przez wykreowanie normy indywidualnej i konkretnej w drodze aktu administracyjnego (zob. wyrok NSA z 14 listopada 2016 r., I OSK 1372/15, wyrok NSA z 10 listopada 2022 r., III OSK 1942/21, postanowienie NSA z 16 lutego 2021 r., III OSK 3904/21).

Ta generalna specyfika informacji publicznej oraz postępowania toczącego się na wniosek o jej udostępnienie i form zakończenia tego postępowania determinuje wykładnię przepisów u.d.i.p. w poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie, czy i w jakim zakresie do postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej znajdują zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Oceniając skargę kasacyjną w jej granicach, za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu, którego przedmiotem jest udzielenie informacji publicznej, znajdują odpowiednie zastosowanie jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji (art. 16 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej). Tym samym należy przyjąć, że ustawa o dostępie do informacji publicznej, odsyłając do przepisów tego Kodeksu jedynie w tym zakresie, wyłącza jego stosowanie do faz poprzedzających wydanie decyzji. W konsekwencji, w sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego nie może nawiązywać do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o postępowaniu dowodowym. Podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej prowadzi czynności procesowe stanowiące postępowanie wyjaśniające, ustalając, czy żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Czynności te nie są jednak oparte o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego regulujące postępowanie dowodowe (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 2958/19). Niemniej jednak zwrócić należy również uwagę, że skarżący, jak się wydaje, kwestionując stan faktyczny sprawy, fakt zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, nie podaje, jaki materiał dowodowy w sprawie pominięto lub jakich ustaleń stanu faktycznego dokonano nieprawidłowo. Nie można przy tym uznać, że stanowi go ocena charakteru żądanej wnioskiem dostępowym "[...]" informacji w postaci zestawienia zdawalności w Ośrodku, egzaminów teoretycznych i praktycznych na kat. B, w podziale na Ośrodki Szkolenia Kierowców, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 16 października 2024 r. Nie są to bowiem elementy stanu faktycznego sprawy ale jej merytoryczna ocena, w konsekwencji której Sąd pierwszej instancji uznał, że żądana w sprawie przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej.

Wbrew sformułowanemu w skardze kasacyjnej zarzutowi Sąd I instancji rozpoznał istotę sprawy w rozumieniu wskazanym w podniesionym przez skarżącego kasacyjnie zarzucie. Sąd ten obszernie przedstawił swoje stanowisko, w którym dokonał szczegółowej wykładni art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. i w oparciu o wynikające z zebranego materiału dowodowego okoliczności sprawy oraz przepisy obowiązującego prawa, zakwalifikował wnioskowaną informację jako publiczną. W skardze kasacyjnej pomija się argumentację Sądu I instancji. Autorka skargi kasacyjnej nie odnosi się do niej. Tymczasem Naczelny Sąd Administracyjny argumentację tę uznaje za trafną.

Stosownie do treści art. 117 ustawy z 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1251 ze zm.) do zadań wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego należy przede wszystkim organizowanie egzaminów państwowych sprawdzających kwalifikacje osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz kierujących pojazdami ale także przekazywanie marszałkowi województwa oraz starostom informacji w zakresie statystyki zdawalności dla poszczególnych ośrodków szkolenia i instruktorów. Natomiast zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2024 r., poz. 1210) starosta sprawuje nadzór w zakresie zgodności prowadzenia szkolenia osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania motorowerem lub pojazdami silnikowymi, kursu dla kandydatów na instruktorów i kandydatów na wykładowców oraz dla instruktorów i wykładowców, z wymaganiami określonymi w przepisach ustawy, w ramach którego między innymi sporządza analizę, przetwarza oraz podaje do publicznej wiadomości wyniki analizy statystycznej, w zakresie średniej zdawalności osób szkolonych w danym ośrodku, liczby uwzględnionych skarg złożonych na dany ośrodek. Z kolei w myśl § 37 ust. 1 rozporządzeniem Ministra infrastruktury z dnia 24 listopada 2023 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. z 2023 r., poz. 2659) dyrektor WORD w okresach kwartalnych przekazuje informacje o uzyskanych przez osoby egzaminowane wynikach egzaminów starostom - w odniesieniu do instruktorów i podmiotów prowadzących szkolenie będących w ich ewidencji i rejestrze, w ramach przekazywanych danych wyszczególnia się dodatkowo wariant za pierwszym podejściem po ukończeniu szkolenia podstawowego. Zgodnie z § 37 ust. 2 rozporządzenia, w celu sporządzenia analizy, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 6 ustawy o kierujących pojazdami, na podstawie informacji, o których mowa w ust. 1, oblicza się średnią zdawalność osób szkolonych w danym ośrodku według przedstawionego w tym przepisie wzoru.

Z powyższych uregulowań wynika, że Dyrektorzy WORD są zobowiązani do przekazywania starostom informacji o "zdawalności" również w odniesieniu do podmiotów prowadzących szkolenie będących w ich ewidencji i rejestrze, w tym również danych dotyczących zdawalności "za pierwszym podejściem" po ukończeniu szkolenia podstawowego. Dane te, przekazywane są w ramach określonych prawem obowiązków dyrektorów WORD, należy je zatem zakwalifikować jako informacje o sprawach publicznych w przedstawionym już wyżej rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., dotyczą bowiem działalności organu wskazanej w art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.d.i.p. i sporządzonych przez niego dokumentów urzędowych wskazanych w art. 6 ust. 4 lit. a) u.d.i.p.

Zatem słusznie stwierdził Sąd I instancji, że nie sposób zaakceptować stanowiska organu, iż wnioskowana przez "[...]" informacja w postaci "zestawienia zdawalności w Ośrodku, egzaminów teoretycznych i praktycznych na kat. B, w podziale na Ośrodki Szkolenia Kierowców, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 16 października 2024 r.", nie posiada waloru informacji publicznej. Co prawda informacja wytwarzana przez Dyrektora WORD łączy się z informacją dotyczącą efektów działalności ośrodków szkolenia kierowców, tj. prywatnej działalności osób trzecich (osób fizycznych lub spółek prawa handlowego) prowadzących te ośrodki, jednak ściśle łączy się z wykonywanymi przez WORD zadaniami publicznymi wynikającymi z przepisów ustaw i rozporządzenia. Wyniki egzaminów, w tym w podziale na Ośrodki Szkolenia Kierowców, których dotyczy wniosek z 16 października 2024 r., jest informacją dotyczącą ustawowej działalności WORD. Wniosek strony skarżącej nie dotyczył prywatnej działalności osób trzecich prowadzących ośrodki szkolenia kierowców, lecz danych dotyczących wyników egzaminów w podziale na ośrodki szkolenia kierowców, do których przeprowadzania jest zobowiązany WORD.

Irrelewantne dla kwalifikacji żądanej informacji jako publicznej jest to, że żądane informacje organ otrzymał od osób spoza sfery publicznej za pośrednictwem systemu informatycznego należącego do Państwowej Wytwórni Papierów Wartościowych SA, skoro żądane informacje posiada a wszedł w ich posiadanie na podstawie obowiązujących go przepisów prawa, wykonując wynikające z nich obowiązki (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Nieistotne jest także to czy informacje zawarte w systemie, z którego korzysta organ są zgodne z prawdą, bowiem odpowiedzialność za zgodność ze stanem rzeczywistym dostarczanych organowi danych ponoszą osoby trzecie. Także kwestia braku związków osobowych, prawnych lub finansowych pomiędzy organem a ośrodkami szkolenia kierowców nie ma wpływu na kwalifikację żadnych informacji jako publicznych, skoro informacje te dotyczą działalności organu wynikającej z przepisów obowiązującego prawa a bez tych danych, organy nadzorujące te ośrodki szkolenia nie miałyby możliwości wykonywania nałożonych na nich zadań w zakresie zapewnienia jak najlepszego przygotowania osób aspirujących do uzyskania uprawnień do prowadzenia pojazdów. Co prawda, organ nie zajmuje się działalnością szkoleniową, ale prawodawca w interesie publicznym wprowadził mechanizmy nadzoru i kontroli nad ośrodkami szkolenia kierowców, w których uczestniczy także WORD.

Nie można się także zgodzić, z sugestiami, autorki skargi kasacyjnej, że odbiorcą danych przekazywanych przez poszczególne ośrodki szkolenia kierowców mogą być jedynie Starostowie. Do tej kwestii odniósł się już Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, motywując dlaczego w sprawie nie ma zastosowania uregulowanie zawarte w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Wobec niezarzucenia w skardze kasacyjnej naruszenia tego przepisu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza jedynie, że kwestia ta nie ma znaczenia dla kwalifikacji żądanej informacji jako publicznej, bowiem przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. reguluje także dostęp do informacji publicznych, tylko na innych zasadach i w trybie innym niż w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Odnosząc się do podnoszonej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kwestii upoważnienia dla organu do przetwarzania danych osób trzecich, to kwestie te regulują przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, które to kwestie nie są przedmiotem rozstrzygnięcia sądu administracyjnego rozpoznającego sprawę w przedmiocie bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku dostępowego. Zakwalifikowanie informacji jako "publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. nie jest równoznaczne z obowiązkiem jej udostępnienia. Rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej polega - co do zasady - na udzieleniu informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) bądź na wydaniu decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.) w przypadku wystąpienia ograniczeń w dostępie do informacji publicznej, określonych w art. 5 ust. 1 - 2b u.d.i.p.

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.