Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia WSA Marek Leszczyński, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 maja 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E.Z. na bezczynność Burmistrza Miasta Siemiatycze w przedmiocie informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta Siemiatycze do rozpoznania wniosku E.Z. z dnia 15 października 2025 r. o udzielenie informacji publicznej, w zakresie tiret 2 i 3 wniosku, w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Burmistrza Miasta Siemiatycze na rzecz skarżącej E.Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

E. Z. (dalej: "skarżąca") zwróciła się w dniu 15 października 2025 r. do Burmistrza Miasta Siemiatycze (dalej: "Burmistrz") o udostępnienie informacji publicznej w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: "u.d.i.p.") przez udostępnienie:

- pełnego skanu oryginału anonimowego zawiadomienia, będącego podstawą podjęcia przez Burmistrza działań w celu weryfikacji prawdziwości zawartej w anonimie informacji dotyczącej miejsca zamieszkania K. Z., o czym Burmistrz pisze w piśmie do Rzecznika Praw Obywatelskich z 3 października 2025 r. znak: OS.4450.4.2025, wraz ze wszystkimi adnotacjami, pieczęciami i dekretacjami;

- wyciągu z dziennika korespondencji (lub innego właściwego rejestru) za okres od 1 lipca do 31 sierpnia 2025 r., potwierdzającego datę, numer i sposób zarejestrowania ww. dokumentu w systemie kancelaryjnym urzędu; w przypadku zaś braku zarejestrowania ww. dokumentu skarżąca wniosła o wyjaśnienie z jakich przyczyn;

- informacji na temat pełnej ścieżki procedowania ww. dokumentu w urzędzie, tj. kto i kiedy dokonał na nim dekretacji, do kogo i kiedy został on przekazany i jakie czynności zostały na jego podstawie podjęte i kiedy.

Przedmiotowy wniosek został do organu skierowany drogą komunikacji elektronicznej (poczta e-mail) i na taką też formę udzielenia odpowiedzi wskazała skarżąca.

Pismem z 27 października 2025 r. organ poinformował, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Powołując się na orzecznictwo wskazał, że anonim nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., bowiem nie pochodzi od organu państwowego oraz nie zawiera podstawowej informacji statuującej dokument w rozumieniu prawnym, tj. podpisu osoby, która go sporządziła. Jest zatem dokumentem prywatnym. Organ zauważył, że w orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie ugruntowane jest stanowisko, że dokumenty prywatne nie są informacją publiczną, nawet jeśli znajdują się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej i w jakimś stopniu dotyczą sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., bowiem w związku z nią zostały zgromadzone.

Pismo powyższe zostało przesłane na adres e-mail skarżącej 28 października 2025 r.

W dniu 16 marca 2026 r. do organu wpłynęła skarga E. Z. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z 15 października 2025 r. w zakresie pkt 2 i 3 tego wniosku. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przez pozbawienie jej konstytucyjnego prawa do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej;

2. art. 13 ust. 1 w zw. z art 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a. tiret pierwsze u.d.i.p. przez nieudostępnienie w ustawowym 14-dniowym terminie, informacji publicznej w postaci wyciągu z dziennika korespondencji oraz informacji o ścieżce procedowania (dekretacji) dokumentu wpływającego do urzędu;

3. art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez niewydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, w sytuacji gdy organ nie udostępnił informacji żądanych w punktach 2 i 3 wniosku danych.

Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia pkt 2 i 3 wniosku z 15 października 2025 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi wyroku oraz stwierdzenie, że organ dopuścił się rażącej bezczynności w sprawie.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w piśmie odmawiającym jej udostępnienia informacji publicznej, organ skupił się wyłącznie na analizie prawnej pkt 1 wniosku, jednakże pominął żądania zawarte w pkt 2 i 3 wniosku, nie przekazując skarżącej żadnych wyciągów z rejestrów i dekretacji, ani też nie wydał w tym zakresie decyzji o odmowie dostępu do informacji publicznej. W ocenie skarżącej wytworzone przez organ rejestry, metadane oraz ślady urzędowego procedowania pisma będącego anonimem (karty obiegu, dekretacje) stanowią informację publiczną. W jej ocenie również żądanie zawarte w pkt 3 wniosku (kwestia dekretacji i procedowania pisma) dotyczy działalności organu i mieści się w dyspozycji art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a. u.d.i.p.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na wniosek skarżącej. Podał, że informacje żądane w pkt 2 i 3 wniosku dotyczyły bezpośrednio anonimowej notatki, która nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., a tym samym również odnoszące się do niej informacje, w tym dziennik korespondencji oraz ścieżka procedowania takiej informacji, nie stanowią informacji publicznej, lecz są one dokumentami wewnętrznymi, które podlegają wyłączeniu z zakresu informacji podlegających udostępnieniu na zasadzie u.d.i.p. Celem tych dokumentów nie jest przedstawienie ani stanowiska, ani opinii organu; dokumenty te nie mają też większego waloru decyzyjnego, a jedynie służą rejestracji wpływu anonimowej notatki. Organ udzielił zatem odpowiedzi skarżącej zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie dopuścił się zarzucanej mu bezczynności. Organ podkreślił także, że skarżąca nie wykorzystała wszystkich dostępnych środków zaskarżania przed złożeniem skargi, bowiem nie złożyła ponaglenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga na bezczynność Burmistrza Miasta Siemiatycze jest zasadna.

Skarga została rozpoznana przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a.").

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl natomiast art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4, a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Z kolei w myśl art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 §1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Wedle zaś art. 21 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się co do zasady przepisy p.p.s.a.

W świetle art. 53 § 2b p.p.s.a. formalnym wymogiem dla skutecznego wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest, co do zasady, poprzedzenie jej ponagleniem skierowanym do właściwego organu. Jednakże, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem NSA (np. wyrok NSA z 19 marca 2025 r., III OSK 2753/24, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: "CBOSA) przewidziany w art. 53 § 2b p.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnosi się do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych wyłącznie w trybie k.p.a. i ordynacji podatkowej, bowiem ponaglenie jest przewidzianym na gruncie k.p.a. (art. 37 § 1) i ordynacji podatkowej (art. 141) środkiem zwalczania bezczynności organu oraz przewlekłego prowadzenia postępowania, wywierającym skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Ponaglenie nie jest natomiast wymagane w sprawach dotyczących bezczynności na gruncie u.d.i.p., gdzie postępowanie (poza wyjątkami wyraźnie wskazanymi w art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) nie toczy się w trybie unormowanym w k.p.a. Przepisy u.d.i.p. stanowią lex specialis względem przepisów k.p.a., bowiem reguluje ona kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej w sposób kompleksowy. W jej zapisach brak jest wymogu wniesienia ponaglenia, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Jak wskazuje się w orzecznictwie NSA: "Sprawa o dostęp do informacji publicznej nie jest sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Tryb udostępniania informacji w całości reguluje u.d.i.p. Zawarte w niej odesłanie do przepisów kodeksu jest bardzo wąskie i dotyczy wyłącznie wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji i decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.). Stąd w sprawach z zakresu informacji publicznych nie może mieć zastosowania ta część art. 53 § 2b p.p.s.a. w której mowa, że skarga na bezczynność lub przewlekłość "może być wniesiona (...) po wniesieniu ponaglenia" (zob. np. wyrok NSA z 28 stycznia 2020 r., I OSK 2433/18; wyrok NSA z 21 listopada 2019 r., I OSK 4287/18; wyrok NSA z 19 września 2019 r., I OSK 525/18 - CBOSA). W niniejszej sprawie zatem, wbrew twierdzeniu organu, wniesienie ponaglenia poprzedzającego skargę na bezczynność, nie było wymagane.

Bezczynność organu administracji publicznej definiowana jest jako niezałatwienie sprawy w wyznaczonym terminie. Bezczynność zachodzi więc wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie i mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podejmuje stosownej czynności. Celem skargi na bezczynność organu jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej, a więc doprowadzenie do załatwienia sprawy przez organ. W postępowaniu sądowym wszczętym skargą na bezczynność organu, sąd nie bada zgodności z prawem określonego aktu lub czynności organu administracji, lecz poddaje kontroli ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Kognicja sądu administracyjnego ogranicza się więc do badania, czy organ miał wynikający z przepisów prawa obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności i czy dokonał tego w ustawowym terminie.

Zważywszy na fakt, że strona skarżąca upatruje bezczynności Burmistrza w niezałatwieniu pkt 2 i 3 jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w niniejszej sprawie należało rozważyć, czy Burmistrz jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a także czy dane, których udostepnienia domaga się skarżąca, stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W przypadku uzyskania pozytywnych odpowiedzi na tak postawione pytania, należało rozważyć, czy organ pozostaje w bezczynności, w świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p., wedle którego udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 15 października 2025 r., tj. Burmistrz Miasta Siemiatycze, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Kwestia ta nie budzi wątpliwości sądu, ani też nie jest kwestionowana przez organ.

Kwestę sporną stanowi natomiast odpowiedź na pytanie, czy informacje wnioskowane w tiret 2 i 3 wniosku z 15 października 2025 r. stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w u.d.i.p., w szczególności zaś informacja o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 1-5 u.d.i.p. Na gruncie przepisów u.d.i.p., w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 7 kwietnia 2017 r., II SAB/Wa 439/16, CBOSA).

Rację ma zatem organ, że niepodpisane pismo skierowane do organu, którego autor nie chce ujawnić swojej tożsamości (tzw. "anonim") nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., ponieważ nie pochodzi od organu państwowego oraz nie zawiera podstawowej informacji statuującej dokument w rozumieniu prawnym - podpisu osoby, która go sporządziła. Nie jest również dokumentem prywatnym. Dokument ten nie jest więc objęty treścią art. 6 u.d.i.p. Pogląd powyższy prezentowany jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. m.in. wyroki NSA z 28 lutego 2018 r., I OSK 2100/17; czy z 19 lipca 2019 r., I OSK 273/18; a także wyrok WSA w Szczecinie z 11 maja 2005 r., II SAB/Sz 78/04 - CBOSA) i także sąd w sprawie niniejszej pogląd ten podziela. W konsekwencji sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że skan anonimowego zawiadomienia, o który wnosiła skarżąca w tiret 1 wniosku z 15 października 2025 r., nie jest dokumentem dotyczącym informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Powyższego nie kwestionuje również skarżąca, która zakresem skargi na bezczynność objęła jedynie tiret 2 i 3 swojego wniosku, dotyczące odpowiednio: wyciągu z dziennika korespondencji (lub innego właściwego rejestru) potwierdzającego datę, numer i sposób zarejestrowania ww. dokumentu w systemie kancelaryjnym urzędu (ewentualnie wskazanie przyczyn braku zarejestrowania ww. dokumentu) oraz informacji dotyczącej pełnej ścieżki procedowania ww. dokumentu w urzędzie (obejmującej informacje: kto i kiedy dokonał na nim dekretacji, do kogo i kiedy został on przekazany i jakie czynności zostały na jego podstawie podjęte i kiedy). Organ stoi na stanowisku, że informacje powyższe, jako dotyczące bezpośrednio anonimowego zawiadomienia, również nie stanowią informacji publicznej podlegającej udostępnieniu, lecz są dokumentami wewnętrznymi, które nie są wyrazem opinii, czy oceny organu, a jedynie porządkują przepływ informacji w urzędzie. Oceny zaprezentowanej przez organ sąd jednakże nie podziela.

Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a. i d. w zw. z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną podlegającą udostępnieniu stanowi informacja o zasadach funkcjonowania organów władzy publicznej, w tym o trybie działania władz publicznych oraz o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw. W tym względzie żądana przez skarżącą informacja o danych dotyczących rejestracji anonimowego zawiadomienia w systemie kancelaryjnym urzędu oraz ścieżki jego procedowania, jako dotycząca zasad funkcjonowania organów władzy publicznej, w ocenie sądu, stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a. i d., a więc podlegającą udostępnieniu. Podobne stanowisko zajął WSA w Warszawie w cytowanym wyżej wyroku II SAB/Wa 439/16: "Zdaniem Sądu (...) żądanie dotyczące wskazania zasad rejestrowania korespondencji w Urzędzie Gminy J. (...) stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 3 pkt a. Dotyczą one bowiem zasad funkcjonowania podmiotu, w tym wypadku Gminy J.").

Sąd zauważa przy tym, że pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów władzy publicznej. Niewątpliwie zaś sposób zarejestrowania oraz nadania biegu urzędowego anonimowemu zawiadomieniu, stanowią informacje dotyczące sposobu funkcjonowania organu władzy publicznej. Wytworzone zaś przy tym wpisy, adnotacje, dekretacje, czy podjęte czynności, nawet jeśli stanowią dokumenty wewnętrzne, to charakter ten nie przesądza automatycznie o tym, że nie stanowią one informacji publicznej. W orzecznictwie ugruntowany został pogląd, że w przypadku aktów wewnętrznych, decydujące znaczenie ma bowiem nie tylko ich forma, lecz również treść, co łącznie rozstrzyga o tym, czy dotyczą one, czy też nie, kwestii wskazanych w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2026 r., III OSK 1888/25, a także wyrok WSA w Gdańsku z 5 grudnia 2024 r., II SAB/Gd 220/24, wyrok WSA w Poznaniu z 28 maja 2025 r., II SAB/Po 61/25,czy wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 27 stycznia 2022 r. II SAB/Go 187/21 - CBOSA). W ocenie sądu informacje powyższe, jako dotyczące obiegu pism wpływających do urzędu oraz porządku podejmowania względem nich czynności w urzędzie, dotyczą wprost sposobu realizowania zadań publicznych, a więc podlegają udostępnieniu w drodze u.d.i.p.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że w dacie orzekania przez sąd organ pozostawał w bezczynności w zakresie załatwienia wniosku skarżącej z 15 października 2025 r. w odniesieniu do tiret 2 i 3 tego wniosku, a więc względem przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie. W ustawowym terminie organ nie udzielił bowiem stronie skarżącej żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmawiającej jej udostępnienia. Z tego też względu sąd stwierdził w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., że organ dopuścił się bezczynności.

Na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd zobowiązał organ, w pkt 1 wyroku, do rozpoznania wniosku skarżącej z 15 października 2025 r. o udzielenie informacji publicznej, w zakresie tiret 2 i 3 tego wniosku, w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Burmistrz powinien rozpatrzyć wniosek skarżącej przez udostępnienie jej żądanej informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej (np. kserokopia dziennika korespondencji z adnotacją o nadaniu biegu, bądź informacja pisemna o dekretacji wskazującej kiedy anonim wpłynął i w jaki sposób, np. mailem, pocztą itp. oraz czy przekazano go do dalszego procedowania) lub też przez wydanie decyzji odmownej, jeśli stwierdzi zaistnienie ustawowych przeszkód do udostępnienia tej informacji. Przy tym sąd powyższe sposoby załatwienia tiret 2 i 3 wniosku skarżącej wskazuje jedynie przykładowo, bowiem sposób udzielenia informacji publicznej o nadaniu bądź nienadaniu biegu anonimowi będzie zależał od tego, w jaki faktyczny sposób organ procedował ten dokument.

W pkt 3 wyroku sąd stwierdził, na zasadzie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem o ile każda bezczynność jest naruszeniem prawa, to nie można przyjąć, że każde naruszenie w tym względzie ma charakter rażący. W orzecznictwie trafnie wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób wyraźny i oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, CBOSA). Słusznie akcentuje się przy tym, że rażące naruszenie prawa musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu, który może być podstawą stwierdzenia bezczynności organu. Inaczej rzecz ujmując, naruszenie prawa "rażące" znaczy więcej niż "zwykłe" naruszenie prawa.

Uznając zatem, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków strony skarżącej i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia, sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie można mówić o rażącym zaniedbaniu ze strony organu, bowiem nie zlekceważył on strony postępowania, udzielając jej w przepisanym prawem terminie odpowiedzi, z której wynika, że przyczyną bezczynności było błędne przekonanie organu co do wykładni pojęcia "informacja publiczna". Również z odpowiedzi na skargę nie wynika, aby organ pozostawał w celowym i zamierzonym opóźnieniu.

O kosztach postępowania sąd orzekł w pkt 4 wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na ich wysokość składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł.

Marta Joanna Czubkowska Elżbieta Lemańska Marek Leszczyński