Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Sławomir Fularski Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2014 r. sprawy ze skargi L. B. na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] grudnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej - oddala skargę -

Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r., skarżący L. B. zwrócił się do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem, powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198), o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej numeru służbowego telefonu komórkowego Prezydenta RP i jednocześnie wskazał, żeby powyższą informację przekazać mu pocztą elektroniczną.

Dyrektor Biura Prawa i Ustroju Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. odpowiedział skarżącemu, że informacją publiczną podlegającą udostępnieniu są informacje o trybie działania organów państwa, zasadach ich funkcjonowania czy też ich działalności w ramach gospodarki budżetowej, a brak jest podstaw prawnych do uznania za informację publiczną informacji mających walor czysto techniczny odnoszący się do narzędzi jakimi posługuje się dany organ przy realizacji swoich zadań. Za taką właśnie bowiem informację należy uznać wskazanie numeru telefonu komórkowego Prezydenta RP. Kancelaria Prezydenta RP umożliwia osobom zainteresowanym działalnością Prezydenta RP kontakt we wszystkich sprawach, które mieszczą się w zakresie działania głowy państwa i umożliwienie kontaktu z Kancelarią Prezydenta RP ma być zatem narzędziem, za pomocą którego następuje wymiana informacji pomiędzy obywatelem, a organem. Z faktu tego nie wynika jednakże obowiązek zapewnienia przez Kancelarię Prezydenta możliwości kontaktowania się z samym Prezydentem RP. Kancelaria Prezydenta RP, podobnie jak inne organy, wydzieliła w swojej strukturze organizacyjnej komórkę wyspecjalizowaną, której głównym zadaniem jest zapewnienie wszystkim zainteresowanym możliwości kontaktu w sprawach, w których Kancelaria może udzielić informacji czy wyjaśnień i komórką tą jest Biuro Listów i Opinii Obywatelskich, do którego kontakt znajduje się na wskazanej powyżej stronie BIP Kancelarii. Sposób komunikowania się Prezydenta RP z pracownikami Kancelarii Prezydenta RP czy też z innymi organami państwa jest jedynie narzędziem realizacji obowiązków nałożonych na Prezydenta RP oraz pracowników Kancelarii Prezydenta RP. Osoby zainteresowane kontaktem telefonicznym z Kancelarią Prezydenta RP mają możliwości skontaktowania się z właściwym biurem merytorycznym Kancelarii. Numery telefoniczne do wszystkich biur znajdują się w BIP-ie Kancelarii Prezydenta RP pod adresem www.prezydent.pl. We wskazanym miejscu znajdują się również nazwiska osób kierujących daną komórką.

W skardze z dnia [...] stycznia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o zobowiązanie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej do rozpoznania złożonego przez niego wniosku z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że w piśmiennictwie przyjmuje się, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym przez prawo terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Natomiast zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych skarga na bezczynność organu przysługuje, gdy organ administracji błędnie zawiadamia wnioskującego o udostępnieniu informacji publicznej, że przedmiot jego wniosku nie stanowi informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie tymczasem przedmiot wniosku spełnia definicję informacji publicznej z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności m.in. organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, zaś w myśl art. 1 ust. 1 ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie, a dokonując wykładni pojęcia informacji publicznej, ujmuje się je szeroko. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i art. 61 Konstytucji RP, informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów. Zawarte w odpowiedzi na wniosek argumenty świadczące o braku posiadania przez informację o numerze służbowego telefonu komórkowego przymiotu statusu informacji publicznej jest zatem błędny i organ odpowiadający na wniosek dokonał nadinterpretacji celu w jakim został złożony wniosek, bowiem stwierdził istnienie związku między złożeniem wniosku o powyższą informację publiczną, a potrzebą kontaktu składającego wniosek z Prezydentem RP. Ponadto wymieniona przez organ informacja o stronie BIP Kancelarii Prezydenta RP nie satysfakcjonuje go, gdyż nie to było jego zakresem przedmiotowym. W dalszej części stwierdził, że w myśl art. 1 ust. 1 ustawy oraz art. 6 zawierającego katalog otwarty przykładowych informacji publicznych tejże ustawy należy rozumieć każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa za informację publiczną. Telefon służbowy (komórkowy) Prezydenta służy bez wątpliwości wykonywaniu przez niego czynności służbowych, jest więc narzędziem służącym do wykonywania powierzonych mu prawem zadań publicznych. Identyfikację tego narzędzia stanowi numer telefonu. Numer ten spełnia więc przesłanki uznania go za informację publiczną, która to może być udostępniona w myśl przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jest to tym bardziej uzasadnione, że w myśl art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Prezydent RP jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu, która nie została udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno – techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Potwierdza to niewątpliwie obowiązek udostępnienia numeru służbowego telefonu komórkowego. Prezydent RP, do którego został skierowany wniosek, nie rozpatrzył należycie tego wniosku, skoro nie wykonał czynności materialno – technicznej w tym zakresie, ani też nie wydał rozstrzygnięcia w oparciu o art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 bądź art. 14 ust. 2 ustawy i w tej sytuacji pozostaje w bezczynności. Reasumując, numer służbowego telefonu komórkowego Prezydenta RP stanowi informację publiczną, ponieważ informacja o numerze telefonu dotyczy działalności organu władzy publicznej oraz sfery faktów i nie ma przepisów formalnoprawnych wyłączających możliwość udostępnienia tej informacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne stwierdził, że informacja o numerze telefonu komórkowego Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej nie niesie z sobą żadnej wartości z punktu widzenia informacji o działalności władzy publicznej, a jej udostępnienie wydatnie utrudni lub wręcz uniemożliwi prawidłowe i bezpieczne działanie organów władzy publicznej. Tego typu informacje (informacje należące do kategorii informacji o szczegółowym oznaczeniu i numerach narzędzi technicznych), nie realizują celu i istoty ustawy, nie polepszają ani nie poszerzają wiedzy o funkcjonowaniu, działaniu – innymi słowy – o wykonywaniu zadań publicznych przez organ. W dalszej części podał, że każdy organ posiada uprawnienie do określenia zasad funkcjonowania w taki sposób, aby jak najefektywniej rozplanować wykonywanie swoich obowiązków. Przyjęcie za słuszną tezy, iż numer Prezydenta RP czy też numer innego organu władzy państwowej jest informacją publiczną i w następstwie realizacji tej tezy udostępnienie tego numeru obywatelom prowadzi do szeregu wysoce negatywnych skutków łącznie z zablokowaniem możliwości działania organu. W wyniku takiego udostępnienia, telefon Głowy Państwa przestałby w zasadzie spełniać swoją rolę, albowiem udostępnienie jego numeru i ilość osób, które chciałyby zadzwonić do Prezydenta RP spowodowałoby, iż telefon ten przestałby dosyć szybko działać. Dodano, że Konstytucja RP powołała urząd pomocniczy Prezydenta RP w postaci Kancelarii Prezydenta RP w celu pomocy Głowie Państwa przy wykonywaniu konstytucyjnych uprawnień. Mocą uregulowań ustawy zasadniczej, Kancelaria Prezydenta RP jest organem powołanym do kontaktu z obywatelami w imieniu Prezydenta RP. Brak jest w polskim prawie przepisów wymuszających na organach władzy publicznej, w szczególności tych o zasięgu ogólnokrajowym, obowiązku osobistego kontaktu z każdą osobą, która zwraca się do nich ze skargą, wnioskiem czy też innego rodzaju sprawą. Rozwiązanie takie podyktowane jest niemożnością, pod kątem czasowym i logistycznym, pogodzenia wszystkich obowiązków związanych z pełnieniem swojej funkcji z możliwością prowadzenia rozmów z obywatelami. Organ władzy, jakim jest Prezydent RP, musi mieć możliwość nieskrępowanego komunikowania się z innymi organami, tak w Polsce, jak i za granicą, a udostępnienie numeru telefonu komórkowego Prezydenta RP pozbawiłoby go faktycznie takiej możliwości. W opinii Trybunału Konstytucyjnego, informacjami publicznymi zawsze muszą być informacje mające znaczenie dla funkcjonowania instytucji oraz osób pełniących funkcje publiczne (por. wyrok TK z dnia 20 marca 2006 r., sygn. K 17/05). Trudno znaleźć uzasadnienie dla twierdzenia, iż warunek ten jest spełniony w przypadku udostępnienia numeru telefonu komórkowego Prezydenta RP. Podkreślono, że informacja o numerze tego telefonu nie jest informacją publiczną z uwagi na to, że jej udostępnienie w sposób oczywisty nie przyczyni się do poprawy funkcjonowania państwa polskiego, z uwagi na fakt racjonalnego braku możliwości wykorzystywania tego narzędzia przez Prezydenta RP do utrzymywania kontaktu z obywatelami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu. Na samym wstępie stwierdzić należy, że stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego;

8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia – jak w rozpoznawanej sprawie – czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej, oczekiwanego aktu.

Mówiąc natomiast o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3).

Konkretyzacją natomiast tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.) oraz partie polityczne

(ust. 2).

Wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy nie budzi zatem wątpliwości fakt, iż Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. W tym miejscu stwierdzić należy, że według art. 143 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organem pomocniczym Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej jest Kancelaria Prezydenta. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nadaje statut Kancelarii oraz powołuje i odwołuje Szefa Kancelarii Prezydenta. Zatem Kancelaria Prezydenta została powołana do techniczno – organizacyjnego zabezpieczenia wykonywania kompetencji i zadań powierzonych Prezydentowi (por. W. Skrzydło "Komentarz do art. 143 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej" [w:] W. Skrzydło "Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz." publ. LEX, 2013 nr 144892). Oznacza to, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej, skierowany do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, jest rozpatrywany i załatwiany przez Kancelarię Prezydenta, jako organ pomocniczy Prezydenta i taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie.

Wskazać również należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W dalszej części stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Ponadto, co już wyżej zaznaczono, prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu prawnego (art. 2 ust. 2), ani też celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno – technicznej w myśl art. 13 ust. 1 ustawy, a obowiązek wydania decyzji administracyjnej, o czym stanowi art. 16 ust. 1 ustawy, przewidziano tylko w takim wypadku, gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot, jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, co nie pozwala zainteresowanemu zapoznać się z jej treścią inaczej niż wskutek złożenia wniosku do odpowiedniego organu o udzielenie informacji.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie sporne jest, czy żądanie skarżącego sprowadzające się do udostępnienia mu numeru służbowego telefonu komórkowego Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, ma charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy. Analizując powyższą kwestię, Sąd doszedł do przekonania, że sam numer będący tylko zbiorem określonych cyfr, a zatem niebędący informacją o sprawie publicznej, nie zawiera jej i jest to jedynie narzędzie służące Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej w wykonywaniu nałożonych na niego obowiązków, poprzez komunikowanie się z określonymi osobami, jak np. z innymi organami w Polsce i za granicą w każdym, wybranym lub wymuszonym okolicznościami, czasie, zapewniając w ten sposób prawidłowe wykonywanie urzędu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast zadania związane z udostępnianiem obywatelom kontaktu we wszystkich sprawach mieszczących się w zakresie działania Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, sprawuje Kancelaria Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej będąca, zgodnie – co już wyżej sygnalizowano – z art. 143 Konstytucji, organem pomocniczym Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Kancelaria udostępnia też informacje publiczne związane z działalnością Prezydenta oraz funkcjonowaniem Kancelarii w sposób wskazany w art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. w BIP oraz na wniosek zainteresowanej osoby i w tym celu prowadzona jest też strona internetowa pod adresem www.prezydent.pl. Zatem osoby zainteresowane kontaktem telefonicznym z Kancelarią Prezydenta RP, mają możliwości skontaktowania się z właściwym tematycznie biurem merytorycznym Kancelarii, a numery telefoniczne do wszystkich biur znajdują się w BIP-ie Kancelarii.

Reasumując, żądanie udostępnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej służbowego numeru telefonu komórkowego Prezydenta RP, nie mogło zostać przez organ uwzględnione, bowiem – jak słusznie zauważono – numer ten nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem organ nie pozostaje w bezczynności, bowiem o powyższym powiadomił skarżącego pismem z dnia [...] stycznia 2014 r., a więc z zachowaniem ustawowego terminu.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.