Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] orzekającą o utracie przez B. W. statusu osoby bezrobotnej.

U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

Decyzją organu I instancji, wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r., nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 Kpa orzeczono o utracie przez ww. statusu osoby bezrobotnej z dniem 2 sierpnia 2010 r. Swoje rozstrzygnięcie organ uzasadnił tym, że z posiadanych dokumentów wynika, że B.W podjęła zatrudnienie (inną pracę zarobkową), co w takim przypadku zgodnie z wyżej powołanymi przepisami ustawy skutkuje utratą statusu osoby bezrobotnej.

Nie godząc się z tym stanowiskiem, skarżąca złożyła odwołanie do Wojewody [...] wnosząc o umorzenie bądź wskazanie organu władnego do dokonania umorzenia jej zobowiązań wynikłych z tytułu utraty statusu osoby bezrobotnej, a tym samym utraty prawa do ubezpieczenia zdrowotnego lub o przywrócenie utraconego statusu bezrobotnego.

W uzasadnieniu wskazała, że w dniu 1 lipca 2009 r. dokonała rejestracji w PUP w C. uzyskując prawo do rocznego zasiłku dla bezrobotnych, który pobierała do 9 lipca 2010 r. Dalej podkreśliła, że status osoby bezrobotnej zasadniczo sprowadzał się do korzystania przez nią z bezpłatnej pomocy zdrowotnej w ramach ubezpieczenia zdrowotnego, bowiem mimo systematycznego zgłaszania się do Powiatowego Urzędu Pracy, w wyznaczonych przez urząd terminach, nie otrzymała propozycji pracy. Poinformowała jednocześnie, że jej trudną sytuację finansową poprawiły trzy krótkie umowy zlecenia wykonane w latach 2010-2011, w ramach których przepracowała w sumie 46 dni, na łączną kwotę 2000 zł. Odwołująca się podniosła, że nieprecyzyjne przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy sprawiły, że na ich podstawie źle zinterpretowała pojęcie "innej pracy zarobkowej" i z tego powodu nie zgłosiła ich w PUP uznając, że umowy krótsze niż 1 miesiąc zgłoszeniu takiemu nie podlegają. Zaakcentowała również, że mimo upływu czasu żadna z instytucji takich jak ZUS, PUP czy też NFZ nie poinformowała ją o nieprawidłowościach, a o utracie praw do korzystania z bezpłatnych świadczeń lekarskich dowiedziała się w dniu 3 stycznia 2014 r. podczas rejestracji w placówce zdrowia. Ponadto wskazała, że nadal jest bez pracy, jej sytuacja finansowa jest trudna, a w dniu 5 lutego 2014 r. ponownie zarejestrowała się w PUP.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Wojewoda [...] orzekł o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji. Wojewoda wyjaśnił, że B.W zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. w dniu 1 lipca 2009r. uzyskując status osoby bezrobotnej. Zasiłek dla bezrobotnych strona pobierała od dnia 9 lipca 2009 r. do dnia 9 lipca 2010r.

W dniu 20 stycznia 2014 r. strona złożyła w organie I instancji wniosek "o ustalenie, czy posiada status osoby bezrobotnej" w oparciu o załączone następujące dokumenty: umowę zlecenie wraz z umową użyczenia mienia nr [...] zawartą w dniu [...]r. zawartą z Urzędem Statystycznym w K. na wykonanie zlecenia od 9 sierpnia 2010r. do 23 sierpnia 2010 r.; umowę zlecenie Nr [...] zawartą w dniu [...] r. z Delegaturą Krajowego Biura Wyborczego w C. na wykonanie zlecenia od 23 sierpnia 2011 r. do 31 sierpnia 2011 r.; umowę zlecenie Nr [...] zawartą w dniu [...] r. z Delegaturą Krajowego Biura Wyborczego w C. na wykonanie zlecenia od 1 października 2011 r. do 10 października 2011 r.; roczne zestawienie składek społecznych i zdrowotnych za 2012 r. przez płatnika składek PUP C.; list motywacyjny z dnia 29 kwietnia 2013 r. skierowany do Prezesa Zarządu [...] Przedsiębiorstwa Komunalnego w S; zaświadczenie z PUP z dnia 3 grudnia 2013 r.; list motywacyjny z dnia 28 maja 2009 r. skierowany do Komendanta Policji w C.

Natomiast w dniu 30 stycznia 2014 r. do organu I instancji wpłynęło pismo z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C z dnia 30 stycznia 2014 r., w którym organ rentowy poinformował, że w wyniku analizy konta ubezpieczonej stwierdzono, że B.W zgłoszona jest do ubezpieczenia zdrowotnego od dnia 1 lipca 2009 r. do 8 lipca 2009 r.; do ubezpieczeń społecznych od dnia 9 lipca 2009 r. do 8 lipca 2009 r.; do ubezpieczenia zdrowotnego od dnia 9 lipca 2010 r. do nadal przez PUP w C. Jednocześnie organ rentowy poinformował, że strona została zgłoszona do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania umowy zlecenia/agencyjnej: od dnia 2 sierpnia 2010 r. do 25 sierpnia 2010 r. przez płatnika składek US w K, od dnia 23 sierpnia 2011 r. do 31 sierpnia 2011 r., oraz od dnia 1 października 2011 r. do 10 października 2011 r. przez płatnika składek Krajowe Biuro Wyborcze Delegatura w C.

Wojewoda [...] zauważył również, że organ I instancji odpowiadając w dniu 30 stycznia 2014 r. na pismo strony z dnia 20 stycznia 2014 r. poinformował, że zgodnie z art.2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, osobą bezrobotną jest, m.in. osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej (tj. m.in. umowy zlecenie), zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Organ I instancji wskazał, że skoro B.W od dnia 2 sierpnia 2010 r. wykonywała inną pracę zarobkową (umowę zlecenie), to z tą datą przestała spełniać warunki osoby bezrobotnej i traci status osoby bezrobotnej i prawo do ubezpieczenia zdrowotnego.

Jednocześnie w decyzji z dnia [...] r. organ I instancji orzekł o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem 2 sierpnia 2010 r., którą B.W zaskarżyła.

Wojewoda [...] wyjaśnił, iż godnie z art. 33 ust.4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 674 ze zm.), starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust.3 ustawy, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art.2 ust. 1 pkt 2.

Mając na względzie powyższe okoliczności w zestawieniu z przepisami art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia, których treść organ przytoczył, stwierdzono, że w konkretnym przypadku zaistniały podstawy do orzeczenia o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 2 sierpnia 2010 r. Z cytowanych przepisów wynika bowiem jednoznacznie, że w sytuacji gdy w trakcie posiadania statusu osoby bezrobotnej, osoba podejmie zatrudnienie (inną prace zarobkową), to wówczas właściwy organ administracji publicznej zobowiązany jest do wydania orzeczenia o pozbawieniu takiej osoby statusu bezrobotnego (decyzja w tym przedmiocie ma charakter decyzji związanej, a zatem nie mieści się w ramach uznania administracyjnego).

Dodatkowo organ podkreślił, że odwołująca w dniu rejestracji została pouczona o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej. Zobowiązała się również do zawiadomienia w ciągu 7 dni o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub pozarolniczej działalności gospodarczej oraz innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego lub prawa do zasiłku , co wynika z załączonego do akt sprawy oświadczenia bezrobotnego - załącznika do części "C" karty rejestracyjnej, potwierdzonego własnoręcznym podpisem przez stronę w dniu 1 lipca 2009 r. Strona nie poinformowała o podjęciu "innej pracy zarobkowej" w terminie 7 dni, a więc nie wywiązała się z obowiązku.

W niniejszej sprawie, organ ustalił, że B.W podlegała ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywania pracy w ramach umowy zlecenia, co wyklucza w świetle ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy posiadanie statusu osoby bezrobotnej począwszy od 2 sierpnia 2010 r.

Odnosząc się do treści odwołania Wojewoda [...] podkreślił, że nie jest organem właściwym do umorzenia należności z tytułu utraty ubezpieczenia zdrowotnego, gdyż zgodnie z obowiązującymi przepisami uprawnienia w tym zakresie posiada Narodowy Fundusz Zdrowia.

Z wyżej podanych powodów Wojewoda [...] uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożyła B. W. zarzucając organowi naruszenie art. 45 § 1 Kodeksu wykroczeń w zakresie przedawnienia orzekania, art. 107 § 3 Kpa, art. 6 Kpa, art. 7 Kpa oraz art. 8 Kpa, gdyż zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów formalnych oraz zarzuciła organom naruszenie zasad postępowania administracyjnego. Skarżąca domagała się przywrócenia jej statusu osoby bezrobotnej, w jej ocenie odebranego bezprawnie, z dniem 2 sierpnia 2014 r.

W uzasadnieniu stwierdziła, iż decyzja pozbawiająca ja statusu osoby bezrobotnej została wydana z naruszeniem terminu wynikającego z art. 45 § 1 Kw tj. po upływie 1 roku od niedopełnienia przez skarżącą obowiązku poinformowania PUP o podjęciu innej pracy zarobkowej. Z tego też powodu domagała się unieważnienia w/w decyzji i przywrócenia jej utraconego statusu osoby bezrobotnej, a tym samym ubezpieczenia zdrowotnego. Zauważyła, że postępowanie wyjaśniające zostało zainicjowane jej pismem z dnia 20 stycznia 2014 r., umowy zlecenia zostały zawarte w latach 2010 i 2011, a zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane dopiero w 2014 r., czego konsekwencją było pozbawienie skarżącej statusu osoby bezrobotnej, a tym samym ubezpieczenia zdrowotnego z dniem zawarcia pierwszej umowy zlecenia przez skarżąca tj. z dniem 2 sierpnia 2010 r.

Zdaniem skarżącej Wojewoda [...] nie zajął stanowiska wobec zarzutów odwołania w zakresie bezprawnego pobierania przez instytucje państwowe składek zdrowotnych z dwóch źródeł za ten sam okres, braku szybkiej reakcji instytucji państwowych wobec nieprawidłowości w zakresie pobierania składek oraz fikcyjnego obniżenia poziomu bezrobocia. W ocenie skarżącej, w okolicznościach faktycznych sprawy, niesłusznie ponosi konsekwencje opieszałości instytucji państwowych, a pozbawienie jej statusu osoby bezrobotnej winno obejmować jedynie 46 dni jakie zostały przepracowane w ramach umów zlecenia. Dalej skarżąca zarzuciła Wojewodzie [...] złamanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności zasad prawdy obiektywnej, słusznego interesu obywateli oraz działania pogłębiającego zaufanie do organów państwa. Podkreśliła, że organ pominął okoliczności przemawiające na jej korzyść, nie uwzględnił wszystkich okoliczności sprawy chociaż to skarżąca ponosi konsekwencje wydanych decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie ma zastosowania art. 45 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971r. Kodeksu wykroczeń lecz przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a w szczególności art. 33 ust.4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Postępowanie prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a organ zatrudnienia wydając w dniu 30 stycznia 2014 r. decyzję w trybie art.104 Kpa, nie naruszył zasad postępowania określonych w tej ustawie. Skoro w dniu 20 stycznia 2014 r. wyszło na jaw, iż skarżąca od dnia 2 sierpnia 2010 r. była zgłoszona do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu realizacji umowy zlecenia, zasadnym było orzeczenie utraty statusu osoby bezrobotnej w tej dacie, a w konsekwencji uprawnień z nim związanych, tj. utraty ubezpieczenia zdrowotnego. Organ uznał, za niezasadne twierdzenia skarżącej o niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy zaskarżonego orzeczenia organu I instancji i wybiórczej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, gdyż stan faktyczny sprawy został szczegółowo przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a organ II instancji odniósł się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu. Organ odwoławczy stwierdził, że nie jest właściwy do zajęcia stanowiska w przedmiocie "bezprawnego pobierania przez instytucje państwowe składek zdrowotnych jednocześnie od dwóch płatników za ten sam okres", bowiem właściwym w tym zakresie jest organ rentowy. Organ II instancji podkreślił, że fakt wyłączenia skarżącej z ewidencji osób bezrobotnych od dnia 2 sierpnia 2010 r. wynika z niedopełnienia przez skarżącą obowiązku powiadomienia Powiatowego Urzędu Pracy w C. o każdej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia pracy, w tym realizacji umowy zlecenie. Okoliczność ta wpłynęła na to, że po każdym okresie wykonywania pracy w ramach umowy zlecenia skarżąca nie dokonała rejestracji jako osoba bezrobotna, nie było zatem podstaw do wyłączenia jej z ewidencji osób bezrobotnych na wskazane przez nią okresy. Nadto organ stwierdził, że utrzymując w mocy decyzję organu I instancji nie naruszono art. 6 Kpa , art. 7 Kpa i art. 8 Kpa, nie uwzględniając w całości żądań skarżącej.

W piśmie z dnia 30 września 2014 r. pełnomocnik skarżącej, adwokat M. J. wniosła o uchylenie w całości decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] r. i decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] orzekającej o utracie przez B.W statusu osoby bezrobotnej z dniem 2 sierpnia 2010 r. i zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 Kpa z uwagi na brak prawidłowego wszczęcia postępowania i zawiadomienia strony o toczącym się postępowaniu oraz brak zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu naruszeniu przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 61 § 4 Kpa, art. 10 § 1 Kpa, art. 9 Kpa, art.8 Kpa. W uzasadnieniu podniosła, iż do naruszenia art. 9 Kpa doszło już w trakcie nabywania przez skarżącą statusu bezrobotnej, bowiem skarżąca nie została w sposób jasny i przejrzysty poinformowana o obowiązkach skarżącej jako osoby bezrobotnej, a zwłaszcza o okolicznościach, które mogą wpływać na utratę tego statusu. Zaakcentowała, iż wszystkie uchybienia ze strony skarżącej są wynikiem nieznajomości prawa wywołanej niedopełnieniem obowiązków informacyjnych przez PUP, a skarżąca starała się skutki te usunąć. Dalej pełnomocnik skarżącej podkreśliła, iż sprawne współdziałanie organów administracji nie naraziłoby obywatela na niedogodności i na potencjalne negatywne skutki nieznajomości prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem, a zarzuty i argumenty skargi nie podważają jego legalności.

Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać rozstrzygnięcie zapadłe w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Nie może natomiast rozpoznać sprawy kierując się kryteriami słuszności czy sprawiedliwości społecznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej w skrócie jako "ppsa" sąd orzeka na podstawie akt sprawy, oraz stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny decyzji Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...]r., w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza on prawa w sposób skutkujący koniecznością jego uchylenia ani stwierdzenia nieważności.

Na wstępie rozważań wskazać należy, iż materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonych decyzji stanowił przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.).

W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, ilekroć w tej ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, 1 oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. h , która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia warunki określone od lit. a do lit. m.

Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy, starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. Jednym z tych warunków jest niepozostawanie w zatrudnieniu.

W świetle powyższego, stwierdzić należy, że bezwzględnie obowiązującym warunkiem uprawniającym do posiadania statusu osoby bezrobotnej jest niepozostawanie w zatrudnieniu. Brak tego elementu skutkuje z mocy samej ustawy utratą statusu osoby bezrobotnej, a organ zatrudnienia jest zobowiązany do wydania z urzędu decyzji w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. Omawiana decyzja ma charakter decyzji związanej, a zatem nie mieści się w ramach uznania administracyjnego. Jednocześnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że warunkiem zastosowania sankcji w postaci pozbawienia statusu osoby bezrobotnej jest wcześniejsze pouczenie bezrobotnego o przesłankach warunkujących utratę tego statusu (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 273/09, lex 1371043). Na mocy bowiem przepisu art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia, bezrobotny jest obowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub o złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku.

Jak wynika z akt sprawy, skarżąca zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. w dniu 1 lipca 2009 r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych, który pobierała od 9 lipca 2009 r. do 9 lipca 2010 r. Skarżąca w dniu rejestracji została pouczona o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej. Zobowiązała się również, co wynika z oświadczenia bezrobotnego stanowiącego załącznik do części "C" karty rejestracyjnej, potwierdzonego własnoręcznym podpisem przez skarżącą w dniu 1 lipca 2009 r., do zawiadomienia organu zatrudnienia w ciągu 7 dni o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub pozarolniczej działalności gospodarczej oraz innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego lub prawa do zasiłku.

Poza sporem pozostaje fakt, iż skarżąca w latach 2010 i 2011 zawarła trzy umowy zlecenia, przy czym pierwsza z nich została zawarta w dniu 2 sierpnia 2010 r. O zawarciu umów zlecenia skarżąca nie poinformowała organu zatrudnienia w terminie 7 dni od daty podjęcia "innej pracy zarobkowej", bowiem tak należy zakwalifikować zatrudnienie skarżącej w ramach umowy zlecenia. Nie budzi również wątpliwości, w realiach rozpatrywanej sprawy, iż były to umowy krótkotrwałe, co jednak nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia.

W dniu 20 stycznia 2014 r. B.W złożyła w PUP w C. wniosek "o ustalenie, czy posiada status osoby bezrobotnej" w oparciu o załączone dokumenty, w tym, między innymi umowy : z dnia 2 sierpnia 2010 r., z dnia 23 sierpnia 2011 r. oraz z dnia 1 października 2011 r., były to informacje, o których organ I instancji nie wiedział wcześniej.

W dniu 30 stycznia 2014 r. do PUP w C. wpłynęło pismo z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C., w którym organ rentowy poinformował między innymi, że w wyniku analizy konta ubezpieczonej stwierdzono, że B.W zgłoszona została do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania umowy zlecenia/agencyjnej od dnia 2 sierpnia 2010 r. do 25 sierpnia 2010 r. przez płatnika składek Urząd w K. oraz od dnia 23 sierpnia 2011 r. do 31 sierpnia 2011 r. i od dnia 1 października 2011 r. do 10 października 2011 r. przez płatnika składek KBW Delegatura w C.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że kontrolowana decyzja pozbawiająca skarżącą statusu osoby bezrobotnej jest zgodna z obowiązującymi przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Zdaniem Sądu słusznie organ stwierdził, że dla celów prowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej przesądzające są dokonane przez organ zatrudnienia ustalenia, że począwszy od 2 sierpnia 2010 r. B.W podlegała ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywania pracy w ramach umowy zlecenia, co wyklucza w świetle ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy posiadanie statusu osoby bezrobotnej począwszy od 2 sierpnia 2010 r.

Podkreślić także należy, że rejestrując się w urzędzie pracy i przyjmując na siebie określone obowiązki, osoby bezrobotne powinny być świadome skutków prawnych, wynikających z ich niespełnienia. Obowiązki te, w tym obowiązek bezzwłocznego informowania o wszelkich zmianach danych zawartych w karcie rejestracyjnej oraz składania oświadczenia do zawiadomienia organu zatrudnienia w ciągu 7 dni o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub pozarolniczej działalności gospodarczej oraz innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego lub prawa do zasiłku służy realizacji nadrzędnego celu ustawy o promocji zatrudnienia, jakim jest aktywizacja zawodowa osób bezrobotnych. Z powyższych powodów osoby bezrobotne są zobowiązane do szczególnej staranności w odniesieniu do obowiązków, które przyjęły na siebie jako konsekwencję rejestracji w urzędzie pracy. Skarżąca potwierdziła w dniu rejestracji własnoręcznym podpisem, iż będzie informowała organ o okolicznościach mających wpływ na jej status bezrobotnego. Stąd też argumentacja skarżącej, że nie miała ona świadomości o potrzebie zgłaszania zawarcia umów zlecenia ze względu na krótki czas ich wykonywania nie mogła być uwzględniona. Skoro skarżąca nie dochowała terminu do zgłoszenia zawarcia umów zlecenia, to również późniejsze próby złagodzenia negatywnych skutków braku staranności skarżącej podjęte w dniu 20 stycznia 2014 r. nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięć organów.

Słusznie, zdaniem Sądu, organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie nie ma przedawnienia karalności wykroczenia, bowiem nie ma zastosowania art. 45 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeksu wykroczeń lecz przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a w szczególności art. 33 ust.4 pkt 1 w związku z art.2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Podobnie podzielić również należy stanowisko organu odwoławczego, iż decyzje zostały wydane zgodnie z prawem, a w świetle obowiązujących przepisów nie jest możliwe wyrejestrowanie skarżącej z ewidencji osób posiadających status bezrobotnego jedynie w okresach świadczenia umów zlecenia. Zdaniem Sądu na takie kształtowanie stosunku prawnego skarżącej nie pozwala zaprezentowana wyżej wykładnia przepisu art. 33 ust. 4 ustawy, dokonana przez organy obu instancji i w pełni aprobowana przez skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie. Jak już bowiem wskazano, ww. przepis stanowi w sposób bezwzględny, że utrata statusu osoby bezrobotnej następuje z dniem podjęcia za zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) , co w niniejszej sprawie bezspornie miało miejsce 2 sierpnia 2010 r.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 156 § 1 Kpa z uwagi na brak prawidłowego wszczęcia postępowania i zawiadomienia strony o toczącym się postępowaniu oraz brak zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu naruszeniu przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 61 § 4 Kpa, art. 10 § 1 Kpa, art. 9 Kpa, art.8 Kpa to należy wskazać, że w niniejszej sprawie zarzut naruszenia tych przepisów nie może odnieść zamierzonego skutku. Powyższe uchybienia nie mogą wpływać na treść zaskarżonych decyzji, które jak już stwierdzono, oparte są przede wszystkim na niespornych w sprawie okolicznościach nie zgłoszenia przez skarżącą faktu zawarcia umów w terminie 7 dni od ich podjęcia.

Wydanie kwestionowanej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, a ocena ta nie nosi zaś cech dowolności.

Zgodnie zaś z art. 107 Kpa w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ppsa, należało orzec jak

w sentencji.