Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Protokolant Specjalista Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2026 r. sprawy ze skargi B s.r.o. w O. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 18 grudnia 2024 r. sygn. akt III SAB/Gl 622/24 w kwestii informacji publicznej 1) wymierza Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym w W. M.D. grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych); 2) stwierdza, że bezczynność Komornika w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) oddala skargę w pozostałym zakresie; 4) zasądza od Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w W. na rzecz strony skarżącej 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z 25 września 2025r. skarżąca B. s.r.o. w O. wniosła skargę na niewykonanie wyroku WSA w Gliwicach, wydanego 18 grudnia 2018r. (winno być 2024r.) w sprawie o sygn. akt III SAB/Gl 622/24.

W uzasadnieniu wskazała, że ww. wyrokiem, prawomocnym od 22 lutego 2025r., Sąd zobowiązał Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w W. do załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, co jednak nie nastąpiło do dnia wniesienia skargi i to pomimo tego, że organ został do tego dwukrotnie wezwany (drogą e-mailową i listem poleconym).

W związku z tym Spółka wniosła o:

1. Uznanie obowiązku wynikającego z art. 154 § 1 z jednoczesnym uznaniem bezczynności i przewlekłości w prowadzeniu postępowania,

2. Ukaranie organu grzywną w maksymalnej wysokości,

3. Zasądzenie sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ppsa.

Do skargi dołączyła pismo z 5 września 2025r. wraz z dowodem jego nadania, wzywające do przesłania wskazanych dokumentów, a także e-mail z 18 marca 2025r. o podobnej treści.

W odpowiedzi na skargę Komornik wniósł o odrzucenie, ewentualnie oddalenie skargi.

Na wstępie zgłosił zastrzeżenia co do reprezentacji skarżącej Spółki z uwagi na brak wypisu z rejestru handlowego prowadzonego dla podmiotów w Republice Czeskiej, co uniemożliwia weryfikację, czy osoba podpisująca skargę w imieniu Spółki była do tego upoważniona. Zwrócił także uwagę na różnice, jakie zachodzą w brzmieniu danych personalnych osoby działającej za Spółkę w różnych dokumentach.

Natomiast wniosek ewentualny o oddalenie skargi uzasadnił tym, że wyrok jest niewykonalny, gdyż w sentencji wyroku organ oznaczono jedynie jako "Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w W." – nie precyzując dokładnie, o którego z komorników chodzi, a jest ich 8. Również treść rozstrzygnięcia ogólnie wskazuje na fakt bezczynności, nie precyzując konkretnej czynności, co pozwalałoby na wykonanie orzeczenia.

Organ podniósł, że po otrzymaniu e-mailowego wezwania do wykonaniu wyroku 18 marca 2025r. wezwał nadawcę do wykazania tożsamości, co ma istotne znaczenie dla ustalenia uprawnienia do działania w imieniu skarżącego, pozostało ono jednak bez odpowiedzi.

Jednocześnie oświadczył, że 20 października 2025r. wykonał wyrok Sądu przesyłając skarżącej odpowiedź na wniosek, którą przedłożył wraz z aktami administracyjnymi. Podkreślił trudności związane z wykonaniem wyroku i udzieleniem informacji i wniósł o odstąpienie od obciążania go grzywną. Końcowo podkreślił, że wnioskodawca jest reprezentowany przez dłużnika, co do którego prowadził egzekucję, zatem jego działania stanowią swoisty "odwet" na organie.

W aktach administracyjnych znajduje się pismo Komornika z 20 października 2025r., w którym informuje Spółkę, że w latach 2023, 2024 i wcześniej nie zawierał umów zlecenia w zakresie obsługi eksmisji w tym z przedsiębiorstwem N. K. D., a jego samego nie łączą relacje gospodarcze z tą firmą w zakresie prowadzonej kancelarii komorniczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143, ze zm.) - dalej także: ppsa, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

W przedmiotowej sprawie skarżący – jak twierdzi - wystąpił do organu z wezwaniem do wykonania wyroku dwukrotnie: e-mailem z 18 marca 2025r. a następnie pismem z 5 września 2025r. przesłanym listem poleconym.

Pierwsze z tych wezwań Sąd ocenił jako bezskuteczne, gdyż nie zostało podpisane, przesłano go z adresu [...], którym skarżąca wcześniej się nie posługiwała, a wezwanie skierowane przez organ do Spółki do złożenia wyjaśnień pozostało bez odpowiedzi (twierdzenie zawarte w odpowiedzi na skargę, nie zakwestionowane przez skarżącą).

Jednak drugie z nich wniesione przez skarżącą Spółkę zostało podpisane przez "J. M. D. K.", który oświadczył, że działa w imieniu i na rzecz Spółki.

Z przedłożonego przez skarżącą na wezwanie Sądu wypisu z rejestru handlowego prowadzonego przez Sąd Krajowy w O., sekcja [...], wstawka [...] wynika, że organem statutowym Spółki jest M. D. K., data utworzenia funkcji 13 kwietnia 2023r. Natomiast w związku z kolejnym wezwaniem Sądu oświadczył on, że różnica w pisowni jego nazwiska wynika z tego, że posiada podwójne obywatelstwo (polskie i niemieckie) i ma dokumenty wydane na niemieckie brzmienie nazwiska, a inne państwa członkowskie mają obowiązek uznawania nazwiska nabytego legalnie w innym kraju UE, nawet jeśli jego brzmienie lub zapis różnią się od macierzystego, co wynika z prawa do swobody przemieszczania się (art. 21 TFUE). Wyjaśnił również, że wypis z czeskiego rejestru nie zawiera polskich znaków, stąd również bierze się różnica w pisowni.

Wobec powyższego Sąd przyjął, że spełniony został warunek formalny wniesienia skargi na niewykonanie wyroku, a strona jest należycie reprezentowana, wobec czego mógł przystąpić do jej merytorycznego rozpoznania.

Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. O niewykonaniu wyroku można zatem mówić, gdy takie rozstrzygnięcie, bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania, nie zostało wydane bądź nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy (zob. wyroki NSA z 15 lipca 2025 r. sygn. akt II OSK 726/25 i z 24 października 2025 r., sygn. akt III OSK 366/25, dostępne w CBOSA).

W sprawie III SAB/Gl 622/24 skarżący zarzucił bezczynność w rozpoznaniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, który obejmował następujące pytania:

1. Czy Kancelaria Komornika zlecała usługi takie jak obsługa eksmisji, depozyt, transport mienia ruchomego, inne firmie N., której właścicielką jest K. D.? Jeśli tak, to proszę przesłać ich wykaz wraz z zestawieniem dat i kwot zapłaconych z tego tytułu.

2. Czy Kancelaria zlecała takie usługi innym podmiotom, a jeśli tak, to proszę o przedstawienie nazw podmiotów, dat i zapłaconych z tego tytułu kwot.

3. Czy Kancelarię Komornika łączą relacje gospodarcze z N.? Jeśli tak, to proszę o informacje w tym zakresie.

Wyrokiem z 18 grudnia 2024r., sygn. akt III SAB/Gl 622/24 WSA w Gliwicach stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności bez rażącego naruszenia prawa i zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym orzeczeniem.

Wyrok ten stał się prawomocny 22 lutego 2025r. Pomimo tego organ nie załatwił sprawy aż do 20 października 2025r., kiedy to w piśmie przesłanym skarżącej Spółce Komornik poinformował, że nie zawierał umów zlecenia w zakresie obsługi eksmisji, depozytu, transportu mienia ruchomego, w tym przedsiębiorstwu N. K. D. oraz że Komornika nie łączą jakiekolwiek relacje gospodarcze z tą firmą w zakresie prowadzonej kancelarii komorniczej.

Z powyższego wynika zatem, że co prawda organ udzielił żądanej informacji, ale uczynił to z opóźnieniem i to już po wniesieniu skargi na niewykonanie wyroku.

Natomiast stosownie do art. 154 § 3 ppsa wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Stąd przesłanie skarżącej odpowiedzi już po wniesieniu skargi nie mogło spowodować oddalenia skargi, jak o to wnosił organ w odpowiedzi na skargę.

W związku z tym, że wyrok nie został wykonany w wyznaczonym przez Sąd terminie, konieczne stało się wymierzenie organowi grzywny. Wysokość grzywny jest ustalana przez Sąd w ramach jego władzy dyskrecjonalnej przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (zob. wyrok NSA z 10 grudnia 2025 r., sygn. akt III OSK 1716/25). Jednocześnie ustawodawca, przewidując nałożenie grzywny i możliwość przyznania skarżącemu sumy pieniężnej, nie określił przesłanek miarkowania ich wysokości, wskazując jedynie ich wysokość maksymalną. Nie została zatem określona ani wysokość minimalna, ani też nie wskazano wprost jakichkolwiek kryteriów, którymi powinien w takich przypadkach kierować się sąd administracyjny. Określenie wysokości zarówno grzywny, jak i sumy pieniężnej, zostało zatem pozostawione w każdym z indywidualnych przypadków do uznania Sądu i uzależnione od okoliczności z tym przypadkiem związanych (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2024 r., sygn. akt I OSK 1873/23, dostępny w CBOSA).

Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy Sąd uznał za zasadne wymierzenie organowi grzywny w kwocie 500 zł. Jej wysokość mieści się w granicach określonych przez art. 154 § 6 ppsa i jest ona adekwatną sankcją za niewykonanie wyroku w wyznaczonym terminie, a także wystarczająco spełni funkcję represyjną. Wymierzając grzywnę w takiej kwocie Sąd miał bowiem na uwadze, że wprawdzie po upływie terminu, ale organ wyrok jednak wykonał.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 154 § 1 i § 6 ppsa orzekł jak w punkcie 1. wyroku.

Sąd nie przyjął jednak, aby bezczynność w wykonaniu wyroku nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Ustawodawca nie definiuje pojęcia "rażącego naruszenia prawa" użytego w art. 154 § 2 ppsa, pozostawiając w tym zakresie swobodę interpretacyjną sądom administracyjnym. Jednak użycie przymiotnika "rażący" prowadzi do wniosku, że musi tu chodzić o naruszenie prawa inne niż "zwykłe"; takie, które cechuje się szczególną wadliwością lub natężeniem złej woli w uniknięciu wykonania wyroku. Stąd Sąd przyjął, że przystępując do wykonania wyroku organ wykazał, że jego bezczynność nie miała charakteru intencjonalnego i nie była nakierowana na zatajenie informacji, co uzasadniałoby przyjęcie tezy o bezczynności o charakterze rażącym.

Jednocześnie Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie.

Zgodnie z art. 154 § 7 ppsa, uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ppsa. Z powyższego wynika, że samo ujęcie wskazanego przepisu jednoznacznie potwierdza, że zasądzenie sumy pieniężnej pozostawione zostało do swobodnego uznania Sądu, a nadto, że nie jest bezpośrednią konsekwencją niewykonania wyroku, bo w takim przypadku zasądzenie sumy pieniężnej byłoby obligatoryjne zawsze, gdy do niewykonania wyroku doszło. Uzasadnienie wniosku o przyznanie sumy z art. 154 § 7 ppsa powinno zmierzać do wykazania krzywdy wywołanej bezczynnością i przedstawić argumentację uzasadniającą jej zrekompensowanie. Skarżąca Spółka wprawdzie zawarła stosowny wniosek w skardze, ale nie wyjaśniła, jaka okoliczność powstała na skutek niewykonania wyroku uzasadniałaby przyznanie jej sumy pieniężnej w żądanej wysokości. Tym samym nie można przyjąć, że zaistniały okoliczności uzasadniające zasądzenie sumy pieniężnej na rzecz skarżącej.

Odnosząc się do pozostałych twierdzeń organu, w tym w szczególności zarzutu, że wyrok był niewykonalny, gdyż posługiwał się jedynie oznaczeniem "Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w W." bez wskazania, którego konkretnie dotyczy, podczas gdy jest ich 8 zauważyć należy, że to skarżący był adresatem wniosku o udzielenie informacji publicznej, jak również stroną postępowania sądowoadministracyjnego o sygn. akt III SAB/Gl 622/24, w toku którego m.in. złożył odpowiedź na skargę i pismem z 24 września 2024r. udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu, co Sąd ustalił na podstawie akt sprawy III SAB/Gl 622/24. Również jemu – już imiennie – 15 stycznia 2025r. został doręczony wyrok wraz z uzasadnieniem, a na wstępie uzasadnienia wyroku komornik został wymieniony z nazwiska. Wreszcie odpis prawomocnego wyroku został 26 marca 2025r. doręczony na adres kancelarii skarżonego organu. Trudno zatem przyjąć za wiarygodne twierdzenie, że wyrok był niewykonalny, bo nie oznaczono w nim organu zobowiązanego, jak również to, że nie precyzuje on konkretnej czynności, co pozwalałoby na wykonie orzeczenia. Odnośnie tego należy zwrócić uwagę, że skarga w sprawie została wniesiona na bezczynność w rozpoznaniu wniosku, zatem zobowiązanie do załatwienia sprawy obejmuje nakaz rozpoznania tego właśnie wniosku. W postępowaniu w sprawie o bezczynność Sąd nie może wskazać jakiego rodzaju działanie ma przedsięwziąć zobowiązany, bo jedynie kontroluje działalność organów administracji publicznej, a nie wyręcza ją w załatwianiu spraw.

Jeżeli zaś organ nie zgadzał się z wyrokiem o sygn. akt III SAB/Gl 622/24 w jakiejkolwiek części mógł wywieźć skargę kasacyjną, czego nie uczynił. Natomiast zgodnie z art. 153 ppsa. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zatem zarówno sąd jak i organ są związani treścią wyroku.

Natomiast twierdzenie, że wniosek o udzielenie informacji publicznej jest formą retorsji na komorniku, który prowadził egzekucję wobec osoby reprezentującej skarżącą jest nie tylko gołosłowne, ale co ważniejsze - spóźnione.

Wyjaśniając powyższe stwierdzenie Sąd zwraca uwagę, że nawet gdyby było prawdziwe, to jest to okoliczność, która nie podlega już badaniu w toku postępowania związanego z niewykonaniem wyroku, gdzie istotny jest tylko fakt wykonania – lub nie - wyroku zgodnie z jego treścią. Okoliczność ta mogłaby być natomiast istotna w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej np. w kontekście nadużycia prawa do informacji, ale w tamtym postępowaniu podniesiona nie została.

W związku z tym na podstawie art. 154 § 2, § 3, § 6 i § 7 ppsa Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Na zasądzone koszty składa się jedynie 200 zł wpisu od skargi, gdyż skarżąca działała osobiście, tj. przez organ uprawniony do jej reprezentacji.