Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenie na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu Stowarzyszeniu kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

W dniu 25 marca 2026 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga Stowarzyszenia na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W skardze datowanej na dzień 24 luty 2026 r. skarżący wskazał, że Burmistrz Miasta pozostaje w bezczynności ponieważ nie publikuje na stronie Biuletynu Informacji Publicznej (dalej w skrócie "BIP") wszystkich informacji, które w ocenie skarżącego powinny być tam zamieszczone, a mianowicie : protokołów kontroli zewnętrznych i wewnętrznych; protokołów z posiedzeń komisji Rady Miejskiej w [...] w tym komisji Skarg i Wniosków; treści orzeczeń sądowych zapadłych w sprawach, w których stroną jest Gmina [...]/Burmistrz [...].

Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1844, dalej jako "u.d.i.p."), zasad zawartych w tej ustawie, naruszenie art. 6, art.8 u.d.i.p., poprzez nieopublikowanie informacji na stronie BIP. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do niezwłocznego udostępnienia w BIP wskazanych informacji oraz stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Należy wskazać, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143.), dalej p.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4 a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

4 b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.).

Z powyższych przepisów wynika, że zaskarżenie bezczynności jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu jest bezczynność Burmistrza Miasta polegająca na niewypełnieniu ustawowego obowiązku publikowania w Biuletynie Informacji Publicznej protokołów z kontroli zewnętrznych i wewnętrznych, protokołów z posiedzeń komisji Rady Miejskiej w Skarg i Wniosków, orzeczeń sądowych zapadłych w [...], w tym Komisji sprawach, w których stroną jest Gmina [...]/ Burmistrz Miasta. Przedmiotem złożonej skargi skarżący uczynił bezczynność Burmistrza Miasta, polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej:

1) Brak publikacji protokołów z kontroli zewnętrznych i wewnętrznych,

2) Naruszenie procedur kontrolnych Komisji rewizyjnej,

3) Ukrywanie wyników kontroli organów zewnętrznych,

4) Ukrywanie dokumentacji Komisji Skarg, Wniosków i petycji,

5) Brak publikacji wyników kontroli zewnętrznych (m.in. ZUS),

6) Brak publikacji treści orzeczeń sądowych zapadłych w sprawach, w których stroną

jest Gmina [...]/Burmistrz [...],

7) Brak publikacji wyników kontroli CBA w Samorządowej Administracji Placówek

(SAP).

Skarżący wskazał, że w tej sprawie złożył już skargę na Burmistrza Miasta, a sprawa została załatwiona uchwałą Rady Miejskiej w [...] z 7.12.2025 r., gdzie uznano skargę za bezzasadną.

Nie istnieje przepis prawa, który uprawniałby skarżącego do żądania zamieszczenia bądź też usunięcia z Biuletynu Informacji Publicznej określonej informacji publicznej. Powyższa konstatacja skutkuje koniecznością dokonania oceny czy przedmiot skargi, a więc w istocie zaniechanie zamieszczenia informacji w Biuletynie Informacji Publicznej, może być uznane za czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa określoną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Powołany przepis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. stanowi o aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej innych niż decyzje i postanowienia wydawane w postępowaniach administracyjnych, jednakże podejmowanych, podobnie jak w przypadku spraw załatwianych w drodze decyzji administracyjnych, w sprawach indywidualnych, a więc skierowanych do określonych adresatów. Nie ulega przy tym wątpliwości, że za czynność, na którą może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, uznać można wyłącznie czynność skierowaną do oznaczonego podmiotu, dotyczącą ściśle określonego uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, a samo to uprawnienie lub obowiązek jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Tylko w takich kategoriach spraw dopuszczalne jest wniesienie skargi na bezczynność organu (art. 3 ust. 2 pkt 8 p.p.s.a.)

Biuletyn Informacji Publicznej stanowi, w swoim założeniu, platformę zapoznawania się z informacją dotyczącą spraw publicznych przez nieograniczony krąg adresatów i stąd też obowiązek umieszczenia informacji w BIP nie rodzi po stronie jego potencjalnych odbiorców uprawnienia do żądania dokonania publikacji, lub jej usunięcia. Wszak sama czynność utworzenia biuletynu, czy też czynność zamieszczenia w nim określonej informacji publicznej, nie dotyczy ani uprawnień strony, ani też jej obowiązków. W konsekwencji wszelkie akty i czynności podejmowane przez organy administracji w związku z prowadzeniem Biuletynu Informacji Publicznej, jak i bezczynność w tym zakresie, nie mogą podlegać kontroli sądu administracyjnego. Tym bardziej, że w u.d.i.p. nie istnieje żaden przepis prawa, który wskazywałby na uprawnienia strony do żądania zamieszczenia, bądź też usunięcia określonych informacji publicznej z Biuletynu Informacji Publicznej. Wyrok NSA z 3.04.2024 r., III OSK 325/22, LEX nr 3716066.

W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że działalność organów w zakresie prowadzenia Biuletynu Informacji Publicznej wykracza poza kognicję sądów administracyjnych. W szczególności działań polegających na utworzeniu i prowadzeniu BIP (w tym na zamieszczaniu w tym publikatorze określonych informacji) nie sposób uznać za akt lub czynność z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., albowiem nie są one związane w prawami i obowiązkami indywidualnych podmiotów. W konsekwencji przyjmuje się również, że nie jest dopuszczalne wniesienie skargi na bezczynność organu polegającą na nieprawidłowym prowadzeniu Biuletynu Informacji Publicznej, czy też - inaczej mówiąc - na nieprawidłowym wypełnianiu obowiązku zamieszczania w tym publikatorze określonych informacji (vide postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 1210/05, LEX nr 287641; wyrok NSA z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 611/08, a także orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, w tym: postanowienie WSA w Łodzi z dnia 16 października 2008 r., sygn. akt II SAB/Łd 40/08, LEX nr 504540, postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt II SAB/Rz 126/13, LEX 1420796;

Sąd wyjaśnia również, że ogólna skarga na nieudostępnienie określonych informacji społeczeństwu w BIP, nie jest skargą na bezczynność w rozpoznaniu indywidualnej sprawy skarżącego w rozumieniu art. 3 § 2 p.p.s.a.

Sąd w pełni podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 10 lutego 2023 r., sygn. akt III OSK 6942/21 i przyjmuje je za własne, gdzie NSA w punkcie 4 wyroku odrzucił skargę na bezczynność w części w jakiej dotyczyła bezczynności w nieudostępnieniu określonych informacji w BIP.

W tym zakresie wskazano na niedopuszczalność skargi argumentując, że wszelkie akty i czynności podejmowane przez organy w związku z prowadzeniem BIP, jak i bezczynność w tym zakresie nie podlegają kontroli sądu administracyjnego.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2), a także inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025, poz.1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 4).

W doktrynie podkreśla się, że wskazane w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., akty administracji publicznej, aby mogły zostać poddane kontroli sądowej, muszą dotyczyć spraw indywidualnych, skierowanych do określonych adresatów, których praw i obowiązków dotyczą, zaś uprawnienie lub obowiązek, którego czynność dotyczy, musi być określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (por. B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. s. 455 i 456, J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. s. 22). Regulacja taka stanowi bowiem istotne uzupełnienie sądowej kontroli administracji w sprawach indywidualnych, zapobiegając unikaniu przez organ kontroli sądowej spraw indywidualnych niezakończonych w drodze decyzji administracyjnej.

Stąd też wyłączone spod zakresu stosowania art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., są akty o charakterze generalnym. Także Naczelny Sąd Administracyjnego w uchwale z 4 lutego 2008 r. (sygn. I OPS 3/07), wskazał, że "po pierwsze, w przepisie tym jest mowa o aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej innych niż decyzje i postanowienia wydawane w administracyjnych postępowaniach jurysdykcyjnych. To zdaje się wyraźnie wskazywać, że chodzi o sprawy indywidualne, podobnie jak w przypadku spraw załatwianych w drodze decyzji administracyjnej, tyle tylko, że w sprawach tych nie orzeka się w drodze decyzji administracyjnej, lecz mogą być podejmowane akty lub czynności dotyczące określonych adresatów. Jak decyzja czy postanowienie administracyjne są kierowane do konkretnych podmiotów, tak akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, są kierowane przez organ administracji publicznej również do konkretnych podmiotów. Z omawianego przepisu można wnosić, iż wolą ustawodawcy było objęcie kontrolą sądu administracyjnego tych prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych, w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego. Akt lub czynność podejmowane są w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny (uprawnienie lub obowiązek), którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego."

Zatem prawo złożenia skargi do sądu administracyjnego nie przysługuje na wszystkie podejmowane przez organy administracji publicznej akty lub czynności, gdyż kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny nie będą podlegać akty skierowane do nieoznaczonych indywidualnie adresatów.

Dotyczy to również zakresu stosowania art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt regulacji dotyczącej dostępu do informacji publicznej wskazać należy, że art. 2 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, a zasadnicze formy jej udostępniania wskazano w art. 7 i są nimi: 1. ogłaszanie informacji publicznej, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8; 2. udostępnianie, o którym mowa w art. 10 i art. 11, tj. na wniosek oraz w formie wyłożenia lub wywieszenia, bądź poprzez zainstalowanie w miejscach ogólnie dostępnych urządzenia umożliwiającego zapoznanie się z informacją; 3. wstępu na posiedzenia organów i udostępnianie materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia.

O ile złożenie przez indywidualnie oznaczony podmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej inicjuje sprawę administracyjną, której zakończenie podlega kontroli sądu administracyjnego, o tyle zupełnie inny charakter ma publikowanie informacji publicznej w BIP. "Szczególny charakter ustawodawca nadał dotychczas nieznanej (w Polsce na gruncie prawnym) procedurze udostępniania informacji, czyli zamieszczenia jej w Biuletynie Informacji Publicznej. Ten urzędowy teleinformatyczny publikator ma spełniać funkcję instytucji powszechnego udostępniania informacji publicznej w postaci ujednoliconego systemu stron w sieci teleinformatycznej." (Biuletyn Informacji Publicznej. Informatyzacja administracji. Michał Bernaczyk, Mariusz Jabłoński, Krzysztof Wygoda, s. 40).

Zatem BIP stanowi, w swoim założeniu, platformę zapoznawania się z informacją dotyczącą spraw publicznych przez nieograniczony krąg adresatów i stąd też obowiązek umieszczenia informacji w Biuletynie nie rodzi po stronie jego potencjalnych odbiorców uprawnienia do żądania dokonania publikacji, lub jej usunięcia. Wszak sama czynność utworzenia biuletynu, czy też czynność zamieszczenia w nim określonej informacji publicznej, nie dotyczy ani uprawnień strony, ani też jej obowiązków. W konsekwencji wszelkie akty i czynności podejmowane przez organy administracji w związku z prowadzeniem BIP, jak i bezczynność w tym zakresie, nie mogą podlegać kontroli sądu administracyjnego. Tym bardziej, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie istnieje żaden przepis prawa, który wskazywałby na uprawnienia strony do żądania zamieszczenia, bądź też usunięcia określonych informacji publicznej w BIP. Konstatacja ta nie prowadzi do naruszenia konstytucyjnej zasady prawa do sądu oraz wyrażonego w art. 61 Konstytucji RP prawa obywateli do uzyskiwania informacji o działalności administracji publicznej, gdyż nieumieszczenie informacji w Biuletynie Informacji Publicznej daje, zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., uprawnienie dla każdego do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a rozpatrzenie z kolei takiego wniosku, podlega kontroli sądu administracyjnego.

Ponadto ewentualna skarga na prowadzenie BIP może przybrać jedynie formę skargi w trybie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro skarga na prawidłowość prowadzenia BIP znajduje się poza kognicją sądów administracyjnych, bowiem nie dotyczy czynności związanych z prawami i obowiązkami indywidualnych podmiotów, to tym samym nie jest dopuszczalne wniesienie skargi na bezczynność organu polegającą na braku publikacji w Biuletynie żądanych informacji, czyli na sposób prowadzenia Biuletynu, który jest przez stronę postępowania uznawany za niewyczerpujący czy nieprawidłowy i stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądow administracyjnych (por. np. postanowienie NSA z 21 grudnia 2005 r. sygn. akt I OSK 1210/05, wyroki NSA z 20 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 611/08 i z 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 169/09, postanowienie NSA z 23 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 110/17).

Skoro zatem nie istnieje przepis prawa, który uprawniałby skarżącego do żądania zamieszczenia w BIP informacji publicznej, to jego skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność polegającą na nieumieszczeniu przez Burmistrza Miasta określonych informacji w BIP przez organ, jest niedopuszczalna, bowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucił skargę.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).

W pkt 2 postanowienia Sąd orzekł o zwrocie wpisu sądowego w kwocie 100 zł i to na podstawie art.232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.