Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi Gminy Ożarowice na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 5 grudnia 2025 r. nr: NPII.4131.1.715.2025 w przedmiocie uchwały Rady Gminy w sprawie rozpatrzenia skargi na Wójta Gminy Ożarowice oddala skargę.

Pismem z 31 grudnia 2025r., nr RORG.0004.171.2025, SE.1510.41.2025 Gmina Ożarowice - Rada Gminy Ożarowice reprezentowana przez Wójta Gminy (dalej: Gmina) złożyła skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 5 grudnia 2025r., NPII.4131.1.715.2025 stwierdzające nieważność uchwały Nr XVIII.315.2025 Rady Gminy Ożarowice z dnia 30 października 2025r. w sprawie rozpatrzenia skargi na Wójta Gminy Ożarowice.

Wyżej wskazanemu rozstrzygnięciu nadzorczemu Gmina zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie tj. art. 18b ust. 1 ustawy z dnia o 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2025r. poz. 1153; dalej: u.s.g.) w zw. z art. 229 pkt. 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej: k.p.a.) poprzez uznanie, że rozpatrzenie pisma M. G. (dalej: osoba skarżąca) z dnia 1 października 2025r. przesłanego drogą elektroniczną stanowiło przekroczenie kompetencji Rady Gminy podczas gdy wyżej powołany przepis stanowi, że rozpatrywanie skarg na działania wójta i gminnych jednostek organizacyjnych należy do obowiązków gminy;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 234 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2021 roku o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej: u.d.i.p.) poprzez nieprawidłowe uznanie, że pismo osoby skarżącej z dnia 1 października 2025r. stanowi odwołanie od decyzji w sprawie odmowy udzielenia informacji publicznej, a więc powinno zostać przekazane Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, podczas gdy prawidłowa interpretacja pisma powinna prowadzić do wniosku, że jest ono skargą na działalność Wójta Gminy Ożarowice, a więc wyżej wymienione przepisy nie mają zastosowania w sprawie;

b) art. 91 ust. 1 w zw. z art. 93 u.s.g. poprzez uznanie uchwały Nr XVIII.315.2025 Rady Gminy Ożarowice z dnia 30 października 2025 r. w sprawie rozpatrzenia skargi na Wójta Gminy Ożarowice za sprzeczną z prawem i stwierdzenie jej nieważności, podczas gdy jej podjęcie było zgodne z przepisami prawa.

W związku z powyższym Gmina wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Śląskiego oraz zasądzenie na rzecz Gminy kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi Gmina wyjaśniła, że w dniu 1 października 2025 roku do Urzędu Gminy Ożarowice wpłynęło drogą elektroniczną pismo o następującej treści "Mając na uwadze poczynania wójta skarżę jego działanie bo gwarantuje mi to Konstytucja RP - zmieńcie jak wam się nie podoba. Złożyłem wniosek w którym poprosiłem o udostępnienie rejestru faktur (wcześniej nie było problemu) za miesiąc sierpień 2025 r. Pismem SG.1431.21.2025 z dnia 12 września 2025 r. wójt Czapla poinformował mnie, że przeprowadził śledztwo. W dalszej części stwierdził, że wniosek nie stanowi informacji publicznej. Przeczytajcie sobie wyrok NSA w sprawie sygn. III OSK 1467/24. Wasza zabawa kosztowała mieszkańców tylko 360 zł Wójtowi zarzucam pozbawienie mnie należnego prawa. Żądam aby w uchwale RG zawarto uzasadnienie prawne zajętego stanowiska. A może by tak wprowadzić obowiązek zamieszczania nr Pesel we wniosku co by wiele na Dworcowej wyjaśniło pomogło w czynnościach śledczych."

Rada Gminy uznała, że pismo jest skargą na działalność Wójta Gminy Ożarowice i zgodnie z art. 229 pkt 3 k.p.a. wydała uchwałę nr XVIII.315.2025, w której uznała ją za bezzasadną.

Następnie Wojewoda Śląski rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 5 grudnia 2025r., Nr NPII.4131.1.715.2025 stwierdził nieważność wymienionej uchwały stwierdzając, że pismo osoby skarżącej z dnia 1 października 2025r. stanowi odwołanie od decyzji w sprawie odmowy udzielenia informacji publicznej, a tym samym Rada Gminy powinna stwierdzić brak swojej właściwości w tym zakresie i przekazać pismo Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. Działanie Rady Gminy zostało uznane za istotne naruszenie prawa.

Tymczasem w ocenie Rady Gminy z treści przedmiotowego pisma jednoznacznie wynika, że jest to skarga na działanie Wójta Gminy Ożarowice. I choć bezpośrednią przyczyną złożenia skargi wydaje się otrzymanie niezadowalającego rozstrzygnięcia w sprawie jego wniosku o dostęp do informacji publicznej, to pismo jest wyrażeniem szerszego niezadowolenia z działania Wójta Gminy Ożarowice: zarzuca ono naruszenie praworządności, nienależyte i niegospodarne wykonywanie zadań, narażające mieszkańców na koszty, jak również brak profesjonalizmu wykonywanych działań. Treść pisma wskazuje na nieprawidłowości w funkcjonowaniu Gminy, za które odpowiedzialność ponosić ma Wójt. W związku z tym, zgodnie z art. 18b ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 229 ust. 3 k.p.a. Rada Gminy była uprawniona do rozpatrzenia tej skargi i wydania odpowiedniej uchwały. Swoje stanowisko Gmina poparła tezami z orzeczeń sądów administracyjnych.

Nieprawidłowym było uznanie przez Wojewodę Śląskiego, że pismo osoby skarżącej z dnia 1 października 2025r. stanowi odwołanie od decyzji w sprawie odmowy udzielenia informacji publicznej. Pismo ma zbyt ogólny, kompleksowy oraz odformalizowany charakter, żeby mogło być uznane za odwołanie od pisma z dnia 12 września 2025r., w którym zostało stwierdzone, że osoba skarżąca nadużywa prawa dostępu do informacji publicznej. Lekceważący ton pisma w połączeniu z wymienieniem błędów w działaniach organów gminy, a także istotny brak żądania ponownego rozpatrzenia wniosku o udostępnienie rejestru faktur za miesiąc sierpień 2025 r. jednoznacznie wskazują, że intencją składającego pismo było zwrócenie uwagi na nieprawidłowości w działaniu Wójta Gminy Ożarowice. Przepisy u.d.i.p. nie mogły mieć zastosowania - nawet jeśli pismo z dnia 1 października 2025r. powołuje się na postępowanie rozpatrujące wniosek o udzielenie informacji publicznej.

Wobec tego uchwała Rady Gminy Ożarowice z dnia 30 października 2025 r. nie jest sprzeczna z prawem, a więc brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności przez Wojewodę Śląskiego.

h

Ponadto Wojewoda Śląski nie podjął ewentualnych czynności sprawczo - kontrolnych celem weryfikacji tożsamości osoby wobec której podjął rozstrzygnięcie nadzorcze. Ta okoliczność powinna stanowić również przedmiot rozważania przed WSA w Gliwicach.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi w całości.

Dokonując oceny legalności uchwały Nr Xl

III.315.2025 Rady Gminy Ożarowice z dnia 30 października 2025r. organ nadzoru przyjął, iż w sprawie zastosowanie znajdzie konstrukcja tzw. nadużycia prawa do informacji publicznej. Zgodnie z aktualną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na jej nadużycie powinno następować w formie decyzji administracyjnej. Wojewoda Śląski uznał zatem, że pismo Wójta Gminy Ożarowice z dnia 12 września 2025r., znak: SG.1431.21.2025 stanowiło decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej z uwagi na jej nadużycie. W konsekwencji przedmiotowe pismo osoby skarżącej z 1 października 2025r. należało zakwalifikować jako odwołanie od decyzji w sprawie odmowy udzielenia informacji publicznej, wydanej przez Wójta Gminy Ożarowice na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Tym samym Rada powinna była stwierdzić brak swojej właściwości w tym zakresie oraz jednocześnie przekazać pismo do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Odnosząc się do stanowiska Gminy co do kwalifikacji wymienionego pisma jako skargi na organ wykonawczy Wojewoda Śląski przypomniał, że o kwalifikacji danego pisma jako odwołania od decyzji nie świadczy nazwa pisma, ale jego treść. Aby zakwalifikować dane pismo jako odwołanie, jego treść musi odnosić się do indywidualnej sprawy administracyjnej rozpatrzonej w stosunku do osoby wnoszącej pismo, a także musi zawierać wyraźną intencję doprowadzenia do zmiany stanowiska zajętego przez organ uprzednio rozpatrujący sprawę.

Ponadto skarga powszechna wnoszona na podstawie art. 227 i nast. k.p.a. nie może stanowić konkurencji wobec administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego.

Ustawodawca przyznaje prymat ogólnemu postępowaniu administracyjnemu nad postępowaniem skargowym. W związku z tym obowiązkiem organu, do którego wpływa pismo jest dokonanie analizy jego treści pod kątem tego, czy powinno ono być rozpatrywane w postępowaniu skargowym, a w przypadku stwierdzenia braku właściwości do jego merytorycznego rozpatrzenia - przekazanie go organowi właściwemu, w myśl art. 231 § 1 KPA.

Wobec powyższego z treści pisma osoby skarżącej z dnia 1 października 2025r., które było przedmiotem rozpatrzenia w uchwale Nr XVIII.315.2025 Rady Gminy Ożarowice niewątpliwie wynika, że stanowi ono odwołanie od decyzji w sprawie odmowy udzielenia informacji publicznej. Wnoszący pismo w sposób wyraźny odnosi się bowiem do rozstrzygnięcia organu wykonawczego w jego indywidualnej sprawie - tzn. pisma z dnia 12 września 2025r.,

Jednocześnie Wojewoda Śląski przyznał Gminie częściowo rację co do tego, że w piśmie z dnia 1 października 2025r. zawarte zostało żądanie poprawy działalności Wójta Gminy Ożarowice w kontekście rozpatrywania wniosków o informację publiczną. Tym niemniej zarzut ten został sformułowany jedynie na marginesie głównego żądania, którym jest żądanie weryfikacji rozstrzygnięcia organu I instancji w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej. Zdaniem organu nadzoru w przypadku wątpliwości co do prawidłowej kwalifikacji przedmiotowego pisma Rada Gminy powinna była kierować się zasadą pierwszeństwa postępowania jurysdykcyjnego nad postępowaniem skargowym.

Wojewoda Śląski nie podzielił przy tym zaprezentowanego w skardze poglądu, zgodnie z którym możliwe było rozpatrzenie merytoryczne pisma jako skargi powszechnej, nawet przy jednoczesnym założeniu, że stanowi ono decyzję administracyjną. W sprawie zasada niekonkurencyjności skargi powszechnej nie może znaleźć zastosowania z uwagi na bezwzględnie wiążący przepis art. 234 pkt 1 k.p.a. który wyraźnie wskazuje, że w sytuacji złożenia danego pisma w toku postępowania administracyjnego podlega ono rozpatrzeniu zgodnie z przepisami kodeksu. W przypadku pisma z dnia 1 października 2025 r. Rada Gminy nie mogła zatem zdecydować, że stanowi ono odwołanie od decyzji wójta pisma o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz jednocześnie skargę wnoszoną na zasadach ogólnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in., orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, zaś według art.148 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt. W przypadku uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie w całości albo w części, zgodnie z treścią art. 151 p.p.s.a. sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Kryterium sądowej kontroli zgodności z prawem aktów nadzoru nad samorządem terytorialnym pozostaje w bezpośrednim związku z kryterium stosowanym przez organ nadzoru w przypadku podjęcia określonego środka nadzoru (wyrok WSA w Gliwicach z 14 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 742/18). Inaczej, przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest legalność aktu, co oznacza konieczność zbadania, czy akt ten, biorąc pod uwagę jego treść, może zostać pozostawiony w obrocie prawnym. Zasada ta obowiązuje również organ nadzoru (wyrok WSA w Warszawie z 29 lipca 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 995/05). Zatem badając zgodność z prawem aktu nadzoru sąd upoważniony jest także do oceny, czy w istocie zaskarżona uchwała narusza prawo i czy jest to takie uchybienie, które powinno skutkować stwierdzeniem jej nieważności. W przeciwnym bowiem wypadku kontrolowane rozstrzygnięcie nadzorcze naruszałoby gwarantowaną konstytucyjnie samodzielność gminy i wymagałoby usunięcia z obrotu prawnego.

Podstawą do wydania przedmiotowego aktu są przepisy ustawy o samorządzie gminnym oraz Konstytucja RP. Na podstawie art. 171 ust. 1 Konstytucji RP działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności, zaś uzupełnieniem tej normy prawnej jest art. 85 u.s.g., w myśl którego nadzór nad działalnością gminną sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem.

Znamienne w zakresie kontroli sprawowanej przez organy nadzoru nad działalnością gminy jest to, że mogą one wkraczać w działalność gminną tylko w przypadkach określonych ustawami (art. 87 u.s.g.).

Uprawnienie Wojewody do przeprowadzenia kontroli uchwały Nr XVIII.315.2025 Rady Gminy Ożarowice z dnia 30 października 2025 r. w sprawie rozpatrzenia skargi na Wójta Gminy wynika z art. 90 u.s.g., zgodnie z którym wójt obowiązany jest do przedłożenia wojewodzie uchwał rady gminy w ciągu 7 dni od dnia ich podjęcia oraz z 91 ust. 1 u.s.g., według którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, a o nieważności takiego aktu w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia tego aktu.

Przed przystąpieniem do rozpatrzenia sprawy wskazać trzeba na podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Jest nim art. 91 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Natomiast według art. 91 ust. 41 u.s.g. w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa.

Analiza wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, że istnieją dwa rodzaje wad uchwały lub zarządzenia, w postaci "nieistotnego naruszenia prawa" oraz "sprzeczności z prawem" która obejmuje, jak należy sądzić, naruszenia prawa o charakterze istotnym (A. Matan (w:) Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. III, red. B. Dolnicki, Warszawa 2021, art. 91 i podana tam literatura). Przez sprzeczność taką należy rozumieć niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc Konstytucją RP, ustawami, aktami wykonawczymi oraz powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego (wyrok NSA z 29 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 1287/06), przy czym sprzeczność uchwały lub zarządzenia musi być oczywista i bezpośrednia (wyrok WSA w Warszawie z 21 marca 2007, sygn. akt IV SA/Wa 2296/06). W orzecznictwie sądów administracyjnych do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, przyjmuje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, czy też naruszenie procedury podjęcia uchwały (zob. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 117/11 oraz wyrok NSA z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 412/11).

Z nieistotnym naruszeniem prawa, które nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały, mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty można postawić tezę, że również przy ich zachowaniu zostałaby podjęta uchwała o treści identycznej co zaskarżona. Innymi słowy, chodzi o takie sytuacje, gdy popełnione przy podejmowaniu uchwały naruszenia przepisów proceduralnych nie miały wpływu na jej treść (M. Rzążewska, Zaskarżanie uchwał samorządu terytorialnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa-Zielona Góra 1997, s. 54-55; wyrok NSA z 27 stycznia 1995 r., SA/Rz 58/94, OwSS 1996/3, poz. 87). Za nieistotne naruszenie należy uznać takie, które jest mniej doniosłe w porównaniu z innymi przypadkami wadliwości, jak nieścisłość prawna czy też błąd, który nie ma wpływu na istotną treść aktu (wyrok WSA w Szczecinie z 13 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 1174/05).

Spór w sprawie koncentruje się wokół ustalenia, czy organ nadzoru zasadnie stwierdził nieważność uchwały w całości, jako sprzecznej z art. 234 pkt. 1 k.p.a.

Zgodnie z art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Jak wskazał NSA w wyroku z 26 sierpnia 2024 r., sygn. akt III OSK 1467/24 - w postępowaniu skargowym nie rozstrzyga się konkretnych spraw o charakterze administracyjnym (por. postanowienie NSA z 1 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 478/09). Dalej w wymienionym orzeczeniu NSA zaznaczył, że postępowanie skargowe uregulowane w art. 221-240 k.p.a. stanowi odrębny rodzaj postępowania i zostaje ono uruchomione tylko wtedy, gdy skarga nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ogólnego ani szczególnego, a także nie może stanowić podstawy wniesienia powództwa ani wniosku czy skargi zmierzających do wszczęcia postępowania sądowego.

W badanej sprawie znaczenie ma regulacja art. 234 pkt. 1 k.p.a. Stanowi ona, że w sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne skarga złożona przez stronę podlega rozpatrzeniu w toku postępowania, zgodnie z przepisami kodeksu. "Sformułowanie "toczy się postępowanie administracyjne" należy rozumieć jako stan zawisłości sprawy wynikający albo z wszczęcia postępowania z urzędu, albo skutecznego złożenia wniosku o wszczęcie postępowania. Ustawodawca uzależnił skutki złożenia skargi w sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne, od kategorii autora wystąpienia. Skarga pochodząca od strony postępowania zostanie zgodnie z przepisem art. 234 pkt 1 k.p.a rozpoznana jako jej stanowisko procesowe, adekwatnie do fazy, w której postępowanie się znajduje. Pismo zatytułowane "skarga" może stanowić więc w szczególności odwołanie, zażalenie, wniosek o przywrócenie uchybionego terminu czy inne żądanie albo pismo procesowe zawierające twierdzenia bądź wnioski dowodowe (zob. J. Borkowski/B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 2019, s. 1033).Ta ostatnia sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie" (por. wyrok WSA w Łodzi z 7 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 609/21).

W badanej sprawie – co wynika z uzasadnienia Uchwały nr XVIII.315.2025 Rady Gminy Ożarowice z dnia 30 października 2025r. w sprawie rozpatrzenia skargi na Wójta Gminy Ożarowice - osoba skarżąca złożyła w dniu 1 września 2025r. do Wójta Gminy wniosek o udostępnienie informacji publicznej o udostępnienie rejestru faktur, które wpłynęły do Urzędu Gminy Ożarowice w miesiącu sierpniu 2025r. Otrzymała odpowiedź pismem z dnia 12 września 2025r., nr SG.1431.21.2025, w którym ją poinformowano Wójt Gminy powiadomił, że zakres przedmiotowego wniosku w warunkach tej konkretnej sprawy nie stanowi informacji publicznej, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a jest przejawem nadużywania prawa do pozyskania takiej informacji. Następnie w dniu 1 października 2025 r. do Urzędu Gminy Ożarowice osoba skarżąca złożyła drogą elektroniczną pismo, w którym wyraziła niezadowolenie na sposób rozpatrzenia jej wniosku poprzez uznanie, że wniosek nie stanowi informacji publicznej. Skierowała także do Rady Gminy żądanie zajęcia uzasadnienia prawnego zajętego stanowiska.

Sądowi w składzie orzekającemu w sprawie z urzędu wiadomym jest, że wielokrotnie przedmiotem kontroli sprawowanej przez tutejszy Sąd była kwestia wyznaczenia zakresu nadużycia prawa do informacji publicznej i określenia formy realizacji tego prawa przez Wójta Gminy Ożarowice (por. min. wyrok WSA w Gliwicach z 3 lutego 2026 r., sygn. akt III SAB/Gl 478/25; wyrok WSA w Gliwicach z 12 listopada 2025 r., sygn. akt III SAB/Gl 335/25; wyrok WSA w Gliwicach z 1 sierpnia 2024r., sygn. akt III SAB/Gl 445/24; wyrok WSA w Gliwicach z 29 stycznia 2025 r., sygn. akt III SAB/Gl 819/24). Sąd wyrażał konsekwentnie stanowisko co do tego, że informacja publiczna nie przestaje być informacją publiczną z tego tylko powodu, że skarżący nadużywa prawa do informacji publicznej. W razie stwierdzenia nadużycia prawa do informacji publicznej po stronie organu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej powstaje obowiązek wydania decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia.

Wobec powyższego Sąd podziela stanowisko Wojewody Śląskiego co do tego, że pismo osoby skarżącej z dnia 1 października 2025r. stanowiło odwołanie od decyzji w sprawie odmowy udzielenia informacji publicznej. Wskazuje na to fakt – na co słusznie zwrócił uwagę Wojewoda – że wyraźne odnosi się ono do rozstrzygnięcia Wójta Gminy z dnia 12 września 2025r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Przyjęty przez Radę Gminy w uchwale Nr XVIII.315.2025 Rady Gminy Ożarowice z dnia 30 października 2025 r. w sprawie rozpatrzenia skargi na Wójta Gminy Ożarowice sposób rozpoznania skargi wskazuje na konkretną sprawę dotyczącą dostępu do informacji i zawiera rozstrzygnięcie w tej konkretnej sprawie. Tym samym Wojewoda Śląski unieważniając rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 5 grudnia 2025r., NPII.4131.1.715.2025 nie naruszył prawa.

Tym samym skarga Gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze unieważniające tak podjętą uchwałę nie zasługiwała na uwzględnienie i została na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalona.