Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 maja 2025 r. sygn. akt IV SAB/Po 80/25 w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 kwietnia 2025 r. sygn. akt IV SAB/Po 80/25 odmawiające wyłączenie asesora WSA w Poznaniu Sebastiana Michalskiego w sprawie ze skargi [...] na bezczynność [...] z siedzibą w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 27 maja 2025 r., IV SAB/Po 80/25, po rozpoznaniu zażalenia [...] na postawienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 23 kwietnia 2025 r., IV SAB/Po 80/25 w przedmiocie odmowy wyłączenia asesora WSA w Poznaniu Sebastiana Michalskiego w sprawie ze skargi [...] (dalej: "skarżący") na bezczynność [...] z siedzibą w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, odrzucił zażalenie i orzekł o zwrocie na rzecz skarżącego kwotę 50 złotych tytułem uiszczonej części wpisu od zażalenia.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd Wojewódzki wskazał, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność [...] z siedzibą w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zarządzeniem z 4 kwietnia 2025 r. Przewodniczący poinformował skarżącego o wyznaczeniu terminu posiedzenia niejawnego oraz o składzie wyznaczonym do rozpoznania sprawy.

W piśmie z 8 kwietnia 2025 r. skarżący wniósł o wyłączenie sędzi WSA w Poznaniu Katarzyny Witkowicz-Grochowskiej i asesora WSA w Poznaniu Sebastiana Michalskiego. Sędzia Katarzyna Witkowicz-Grochowska i asesor Sebastian Michalski złożyli oświadczenia o braku podstaw do ich wyłączenia w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrębnymi postanowieniami z 23 kwietnia 2025 r., IV SAB/Po 80/25, odmówił wyłączenia sędziego (k. 142) i asesora (k. 148) od rozpoznania sprawy.

Pismem z 25 kwietnia 2025 r. skarżący wniósł zażalenie, zaskarżając ww. postanowienia z 23 kwietnia 2025 r.

Zarządzeniem z 28 kwietnia 2025 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od zażaleń w łącznej kwocie 200 zł, tj. po 100 zł od zażalenia, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażaleń.

W odpowiedzi na powyższe zobowiązanie skarżący uiścił wpis w kwocie 100 zł.

Wobec treści zażalenia oraz okoliczności, iż pomimo zarządzenia z 28 kwietnia 2025 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od zażaleń w kwocie 200 zł, skarżący uiścił wpis w kwocie 100 zł, wezwano skarżącego do sprecyzowania, w odniesieniu do którego z wydanych postanowień Sądu z 23 kwietnia 2025 r. uiścił ww. wpis, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia obu zażaleń, jako nieopłaconych.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący zakwestionował żądanie dwóch wpisów od zażalenia. Skarżący nie wskazał postanowienia, od którego wpis został uiszczony, dlatego Sąd pierwszej instancji przypisał po 50 zł wpisu do każdej ze spraw.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skoro skarżący nie uiścił w wyznaczonym terminie wpisu sądowego w odpowiedniej kwocie (200 zł), a nadto, nie wskazał, mimo wezwania, którego postanowienia dotyczy uiszczony wpis (100 zł), ziściła się przesłanka do odrzucenia wniesionego przez skarżącego zażalenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W punkcie drugim zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji orzekł o zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu.

Skarżący wywiódł zażalenie na ww. postanowienie, domagając się jego uchylenia i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Wpis jest opłatą pobieraną od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji. Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Przepis art. 220 § 3 wskazanego aktu stanowi natomiast, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Uiszczenie wpisu po terminie jest bezskuteczne i nie wywołuje żadnych skutków prawnych, jest bowiem równoznaczne z jego nieuiszczeniem.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone w niniejszym postępowaniu postanowienie WSA w Poznaniu z 27 maja 2025 r., IV SAB/Po 80/25, odpowiada prawu.

Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, skarżący wniósł (jednym pismem) zażalenie na dwa odrębne postanowienia Sądu pierwszej instancji, od których uiścił wpis w kwocie 100 zł. Pomimo wezwania do uiszczenia wpisu we właściwej kwocie, tj. 200 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia obu zażaleń, w zakreślonym przez Sąd terminie skarżący nie wykonał ww. zarządzenia. Wobec tego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zobligowany był do odrzucenia zażalenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym orzekł zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem.

Zauważenia wymaga, że mimo wezwania, skarżący nie wyjaśnił, którego postanowienia dotyczy uiszczony przez niego wpis w kwocie 100 zł. Poprzez to uniemożliwił Sądowi połączenie uiszczonego wpisu z konkretnym zaskarżonym postanowieniem. W związku w tym, Sąd Wojewódzki słusznie przypisał uiszczoną kwotę proporcjonalnie do wniesionych zażaleń.

Właściwie zatem ocenił WSA w Poznaniu, że w realiach przedmiotowej sprawy, zażalenie na postanowienie Sądu z 23 kwietnia 2025 r., IV SAB/Po 80/25 w przedmiocie odmowy wyłączenia asesora WSA w Poznaniu Sebastiana Michalskiego należało uznać za nieopłacone, co uzasadniało jego odrzucenie na mocy przytoczonego na wstępie art. 220 § 3 p.p.s.a. O zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu również orzeczono w odpowiedniej wysokości.

Poprawności zastosowania w zaskarżonym postanowieniu wskazanych wyżej przepisów nie podważa w żaden sposób uzasadnienie obecnie rozpoznawanego zażalenia. Wywody skarżącego, wyrażające jego dezaprobatę wobec działania Krajowej Rady Sądownictwa nie korespondują z przedmiotem rozpoznawanej sprawy. Na etapie niniejszego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje jedynie kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie odnosi się merytorycznie do oceny prawidłowości postępowania Sądu pierwszej instancji w zakresie wydania postanowień dotyczących odmowy wyłączenia asesora WSA.

Nie mógł także zostać uwzględniony zawarty w uzasadnieniu zażalenia wniosek o wyłączenie w trybie art. 19 p.p.s.a. sędziów wymienionych w treści zażalenia, w przypadku przydzielenia im spraw, w razie jego nieuwzględnienia – wniosek o przeprowadzenie testu niezawisłości i bezstronności wymienionych w zażaleniu sędziów, na podstawie okoliczności ujawnionych w toku postępowania, w dalszej kolejności wniosek o przeprowadzenie testu niezawisłości i bezstronności w trybie art. 42 § 3 p.u.s.a.

Należy po pierwsze wskazać, że mimo wymogu zawartego w art. 19 p.p.s.a., jednocześnie z wniesieniem pisma zawierającego rzeczone żądanie, nie wskazano na okoliczności mogące w realiach konkretnego przypadku wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności konkretnego sędziego, wszak na moment jego formułowania skarżącemu nie był znany sędzia wyznaczony do rozpoznania sprawy. Okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie musi faktycznie wystąpić, tzn. nie może mieć charakteru potencjalnego. Dotyczy to w szczególności sytuacji, w której sędzia wyznaczony do określonego składu byłby zainteresowany wynikiem sprawy lub przejawiał oznaki uprzedzenia lub niekorzystnego nastawienia do strony. Ponadto wątpliwość co do bezstronności takiego sędziego winna być uzasadniona, co oznacza konieczność przedstawienia odpowiedniej argumentacji i odniesienia do ewentualnego braku bezstronności w konkretnej sprawie.

Po drugie, za niedopuszczalne należy uznać abstrakcyjne formułowanie zarzutów o generalnym braku bezstronności danego sędziego, w oderwaniu od specyfiki i okoliczności konkretnej sprawy. Omawiana instytucja procesowa winna zapewniać obiektywizm sądu, nie może natomiast służyć do odsuwania od prowadzenia postępowania sędziów, których strona w sposób subiektywny uznaje za nieodpowiednich. Tożsama argumentacja odnosi się zarówno do wniosku w zakresie sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również delegowanych z wojewódzkich sądów administracyjnych do orzekania w tutejszym Sądzie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.