Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Brygida Myszyńska – Guziur (sprawozdawca) Asesor sądowy Maciej Gapski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi C. H. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Kraśniku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić C. H. kwotę 100 (sto) złotych tytułem wpisu sądowego od odrzuconej skargi.

C. H. (dalej jako: skarżący) złożył w dniu 9 grudnia 2025 r. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przekazania "potwierdzonych za zgodność kopii faktur/dokumentów z poniesionych wydatków ZFŚS i Funduszu Pracy wraz z zawartymi sprawdzeniami pod względem merytorycznym, formalnym i rachunkowym, a także zatwierdzeniem do wypłaty: (1) nr [...] z dnia 22 grudnia 2023 r., (2) nr [...] z dnia 20 grudnia 2024 r., (3) nr [...] z dnia 27 lutego 2023 r., (4) nr [...] z dnia 28 października 2024 r., (5) nr [...] z dnia 4 lutego 2025 r., (6) w związku z pokryciem kosztów z Funduszu Pracy tytułem dofinansowania studiów podyplomowych p. K. G. na kierunku Menadżer Biznesu — MBA w roku akademickim 2023/2024."

Pismem z dnia 22 grudnia 2025 r. Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w Kraśniku (dalej także jako: Dyrektor, organ) odpowiedział na powyższy wniosek – wskazując, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nie obejmuje automatycznie obowiązku udostępnienia dokumentów źródłowych, jeżeli informacja o wydatkowaniu środków została przekazana w innej formie. Organ uznał, że taką informację udostępnił w zakresie punktów od pierwszego do szóstego.

W dniu 5 stycznia 2026 r. skarżący wystosował pismo do organu, w którym nie zgodził się ze stanowiskiem Dyrektora podnosząc, że faktury stanowią informację publiczną i podlegają udostępnieniu.

W odpowiedzi na powyższe w dniu 14 stycznia 2026 r. Dyrektor zajął stanowisko w sprawie uznając, że żądanie udostępnienia kopii faktur nie znajduje podstaw prawnych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pismo doręczono 20 stycznia 2026 r.

W związku z powyższym skarżący złożył odwołanie od stanowiska Dyrektora odmawiającego załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Na skutek rozpoznania odwołania skarżącego z dnia 26 stycznia 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (dalej także jako: Kolegium) decyzją z 13 lutego 2026 r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję z dnia 14 stycznia 2026 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Kolegium uznało, że pismo Dyrektora z dnia 14 stycznia 2026 r. stanowi decyzję administracyjną. Organ uznał, że jest to decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej we wnioskowanym zakresie.

Skarżący 26 stycznia 2026 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Dyrektora w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 9 grudnia 2025 r. Wskazał, że Dyrektor nie udostępnił żądanej informacji. W związku z powyższym wniósł o zobowiązanie Dyrektora do rozpoznania wniosku i zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie.

Skarżący w dniu 12 marca 2026 r. dołączył do akt sprawy decyzję Kolegium z 13 lutego 2026 r. i pismo z dnia 2 marca 2026 r., zgodnie z którym Dyrektor udostępnił stronie informację publiczną w żądanym zakresie.

W dniu 2 marca 2026 r. Dyrektor udostępnił żądaną informację w formie wskazanej we wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako: p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2022 r. poz. 902; dalej jako: u.d.i.p.) udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji żadnej z czynności określonych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), względnie nie poinformuje wnioskodawcy, że żądanie obejmuje dane, nie stanowiące informacji publicznej albo że podlegają udostępnieniu w innym trybie.

Uwzględnienie skargi na bezczynność wymaga stwierdzenia, że w odniesieniu do danego wniosku spełnione są kumulatywnie przesłanki podmiotowe i przedmiotowe powstania obowiązku udostępnienia informacji publicznej – tj., że adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, a wniosek dotyczy danych lub dokumentów mających charakter informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

Bezspornie Dyrektor jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej jako podmiot reprezentujący jednostkę organizacyjną, która wykonuje zadanie publiczne (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Wniosek dotyczy informacji, o których mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

W związku z powyższym na gruncie niniejszej sprawy organ pozostawał bezczynny, dopóki nie udzielił informacji publicznej lub nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. W tym miejscu należy podkreślić, że w sprawie o bezczynność, sąd nie dokonuje oceny merytorycznej prawidłowości rozpoznania wniosku w formie decyzji tj. czy słusznie odmówiono udostępnienia informacji publicznej. Sąd bada jedynie czy podjęto czynności w sprawie.

W tym stanie rzeczy należy wskazać, że po pierwsze – czternastodniowy termin na rozpoznanie wniosku upłynął organowi bezskutecznie z końcem dnia 23 grudnia 2025 r. Do tej daty organ nie udostępnił informacji w formie żądanej przez skarżącego.

Natomiast po drugie – pismo Dyrektora z dnia 14 stycznia 2026 r., które doręczono stronie w dniu 20 stycznia 2026 r., zostało zaskarżone do organu drugiej instancji. Kolegium uznało odwołanie za dopuszczalne, rozpoznało je i uznało pismo Dyrektora z 14 stycznia 2025 r. za decyzję administracyjną. Organ odwoławczy uchylił powyżej wskazaną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzja Kolegium nie została zaskarżona do sądu – jest więc prawomocna i ostateczna. Decyzja taka wchodzi do obrotu prawnego, wiąże organy administracji publicznej, jej adresata i inne podmioty, na które oddziałuje (art. 16 § 1 i 3 k.p.a.).

W związku z powyższym Sąd również przyjął, że 14 stycznia 2026 r. Dyrektor wydał decyzję, którą odmówił udostępniania informacji publicznej w zakresie wniosku skarżącego z 9 grudnia 2025 r.

Skargę na bezczynność organu wniesiono 26 stycznia 2026 r., a zatem po wniesieniu i doręczeniu powyższej decyzji.

W uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 [p.p.s.a.]." Analogiczne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w odniesieniu do przewlekłego prowadzenia postępowania – uchwała z dnia 7 marca 2022 r., sygn. II OPS 1/21.

Skarga na bezczynność skierowana jest przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest zakończona. Stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przestaje w sensie prawnym istnieć wówczas, gdy organ administracji rozstrzygnie sprawę (zakończy postępowanie) we właściwej formie – poprzez wydanie decyzji lub udostępnienie informacji publicznej w formie materialno-technicznej. Taka sytuacja stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi.

Skarga do sądu administracyjnego została wniesiona po wydaniu przez organ decyzji w dniu 14 stycznia 2026 r. Sąd nie kwestionuje, że organ uchybił terminowi wynikającemu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jednakże wobec ustania stanu bezczynności przed wniesieniem skargi, nie było przedmiotu, co do którego sąd mógłby się wypowiadać merytorycznie w wyroku. W tej sytuacji – w dacie wniesienia skargi nie istniał już przedmiot sprawy sądowoadministracyjnej, co musi skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

W tym miejscu należy zauważyć, że na skutek ponownego rozpoznania sprawy informacja została udostępniona w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeśli skarżący kwestionuje zakres udostępnionej informacji, powinien sformułować zarzuty w tym zakresie w odrębnym postępowaniu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzucił skargę.

O zwrocie uiszczonego wpisu od odrzuconej skargi sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.