II SA/Wa 615/08 - Postanowienie

Data orzeczenia	2008-08-11	
Data wpływu	2008-04-30	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Wojciech Wiktorowski /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych	
Hasła tematyczne	Prawo pomocy	
Skarżony organ	Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych	
Treść wyniku	Zwolniono od kosztów sądowych	
Powołane przepisy	Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art. 246 par. 1 pkt 2;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.	
Sentencja
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. W. z dnia 30 czerwca 2008 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych postanawia: -przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych-	
Uzasadnienie
K. W. wnioskiem z dnia 30 czerwca 2008 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści wniosku oraz nadesłanych, w wykonaniu wezwania Sądu, kopii dokumentów źródłowych wynika, że wnioskodawca gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z żoną oraz dwójka małoletnich dzieci, a miesięczny dochód w tym gospodarstwie wynosi 6,900 zł brutto. Na dochód ten składa się wynagrodzenie skarżącego i jego zony.

Jednocześnie w rubryce 9 i 11 formularza wniosku skarżący podał, że powyższy dochód każdego miesiąca podlega pomniejszeniu o kwotę ok. 1.100 zł stanowiącą wysokość raty kredytu mieszkaniowego, a nadto o kwotę ok. 700 zł z tytułu dwóch zaciągniętych pożyczek.

Powyższe okoliczności skarżący udokumentował składając do Sądu miesięczne wyciągi z rachunku bankowego żony za okres od kwietnia do czerwca 2008 r., z których wynika, że zarówno skarżący, jak i jego żona z tytułu wynagrodzenia o pracę otrzymują łącznie kwotę mieszczącą się w przedziale od ok. 3.500 zł do 4.110 zł netto, a na spłatę kredytu mieszkaniowego (spłata kapitału wraz z odsetkami) przeznaczają każdorazowo co najmniej 1.100 zł.

Ponadto skarżący złożył rachunki wskazujące na wysokość miesięcznych wydatków w prowadzonym gospodarstwie domowym, które łącznie z kosztami kształcenia dzieci (czesne za gimnazjum, kursy językowe) dają kwotę znacznie przekraczającą 1.000 zł.

Jednocześnie skarżący zamieścił obszerne informacje dotyczące dodatkowych wydatków związanych z prowadzonym remontem mieszkania (stosowne faktury złożone do akt sprawy), kosztem zakupu leków dla dzieci, (szacunkowo ok. 200 zł miesięcznie), a nawet z uiszczoną ostatnio ratą za ubezpieczenie posiadanego samochodu osobowego (wg kopii polisy ratę w wysokości 856 zł opłacono 10 czerwca br.).

W myśl zaś art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako ppsa), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Podstawą oceny dopuszczalności przyznania prawa pomocy jest bowiem rzeczywista sytuacja materialna w gospodarstwie domowym osoby ubiegającej się o przyznanie takiego prawa. Jakkolwiek wykazany w sprawie dochód miesięczny w gospodarstwie domowym skarżącego obejmuje kwotę co najmniej 3.500 zł netto, to, w ocenie Sądu, pozostająca do dyspozycji skarżącego i jego rodziny kwota jest w rzeczywistości mniejsza o 2.000 zł przeznaczane na spłatę zaciągniętego kredytu mieszkaniowego i dwóch pożyczek. W konsekwencji realne możliwości płatnicze skarżącego ograniczają się do kwoty pozostałej po ww. potrąceniach, która to kwota, co należy podkreślić, musi wystarczyć na pokrycie kosztów utrzymania aż czterech osób (w tym na kształcenie dwójki małoletnich dzieci). To zaś oznacza, że wnioskodawca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W związku z tym należy uznać, że zostały spełnione przesłanki obligujące Sąd do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono jak w sentencji.