Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 28 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.) Sędzia WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2026 roku sprawy ze skargi P.J. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr 12 im. Armii Krajowej w Zgierzu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr 12 im. Armii Krajowej w Zgierzu do załatwienia wniosku skarżącego P.J. z dnia 9 stycznia 2026 r. w pełnym zakresie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Dyrektor Szkoły Podstawowej Nr 12 im. Armii Krajowej w Zgierzu dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr 12 im. Armii Krajowej w Zgierzu na rzecz skarżącego P.J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IB

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga P.J. z dnia 16 lutego 2026 r. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej nr 12 w Zgierzu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej

na wniosek strony z dnia 9 stycznia 2026 r.

Z akt sprawy wynika, że skarżący P.J. w dniu 9 stycznia 2026r. w formie elektronicznej za pośrednictwem poczty e-mail złożył do Dyrektora Szkoły Podstawowej nr 12 w Zgierzu wniosek w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, w którym zwrócił się o przekazanie następujących danych:

"1. Przekazanie tabelarycznego zestawienia zawierającego imię i nazwisko wszystkich nauczycieli pracujących w Państwa placówce oświatowej wraz z podaniem kwotowych dodatków (brutto pln) jakie otrzymali w okresie 5 ostatnich semestrów tj.:

I okres roku szkolnego 2025/2026,

II okres roku szkolnego 2024/2025,

I okres roku szkolnego 2024/2025,

II okres roku szkolnego 2023/2024,

I okres roku szkolnego 2023/2024.

Zestawienie proszę przygotować z wyraźnym podziałem na dodatki motywacyjne (uznaniowe) oraz przyznane dodatki funkcyjne (w szczególności pełnienie funkcji organizacyjnych, wychowawstwa, opiekunów stażu itp.) W przypadku dodatków funkcyjnych proszę dopisać w tabeli czego one dotyczą.

2. Przekazanie kopii obowiązujących w placówce oświatowej regulaminów dotyczących zasad przyznawania ww. dodatków dla nauczycieli."

Wnioskodawca wskazał również, że jest [...] [...] i członkiem [...], który zamierza wykorzystać dane w aktywnej pracy radnego.

W dniu 23 stycznia 2026r. Dyrektor Szkoły przekazał stronie odpowiedź na pkt 2 wniosku informując go, że dodatki dla nauczycieli reguluje - Uchwała Rady Miasta Zgierza nr LV/753/2022 z dnia 24 listopada 2022r. oraz informację o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia pkt 1 wniosku na dzień 13 luty 2026r.

Następnie w dniu 11 lutego 2026r. Dyrektor Szkoły udostępnił tabelaryczne zestawienie dodatków za wychowawstwo, motywacyjnego, funkcyjnego za kolejne lata oraz semestry: 2023/2024 (I i II semestr), 2024/2025 (I i II semestr), oraz 2025/2026 (I i II semestr). Imiona i nazwiska nauczycieli zostały zastąpione numerem umowy.

W odpowiedzi na przekazane tabele P.J. zwrócił się w wiadomości e-mail z dnia 11 lutego 2026r. o podanie imion i nazwisk.

Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podnosząc, że w dniu 9 stycznia 2026 r. złożył do Dyrektora Szkoły Podstawowej nr 12 wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie tabelarycznego zestawienia imion i nazwisk wszystkich nauczycieli wraz z kwotami brutto dodatków (motywacyjnych i funkcyjnych) za okres 5 ostatnich semestrów,

ze wskazaniem konkretnych ról (np. wychowawstwo, opiekun stażu), których dotyczyły dodatki funkcyjne.

Następnie skarżący wskazał, że w dniu 11 lutego 2026 r. organ udzielił odpowiedzi niepełnej, niezgodnej z treścią wniosku. Przesłane tabele zostały zanonimizowane (nazwiska zastąpiono sygnaturami "Up_..."), a w wielu pozycjach dotyczących przyznanych dodatków funkcyjnych pozostawiono jedynie kwoty bez opisu za co zostały przydzielone, co uniemożliwia merytoryczną analizę wydatkowania środków publicznych. Po otrzymaniu niepełnej odpowiedzi, skarżący zwrócił się do organu drogą elektroniczną (e-mail) z prośbą o uzupełnienie informacji. Wskazano w nim, że anonimizacja nazwisk osób pełniących funkcje publiczne jest bezprawna, a tabele zawierają braki w opisach dodatków funkcyjnych. Organ, mimo otrzymania tego monitu, nie uzupełnił danych ani nie wydał decyzji odmownej.

Mając na uwadze powyższe skarżący zarzucił organowi naruszenie:

art. 61 ust. 1 Konstytucji RP - poprzez bezprawne ograniczenie prawa do otrzymywania informacji o charakterze publicznym, co do których nie zachodzą przesłanki do wyłączenia jawności.

2. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez bezprawne utajnienie imion i nazwisk nauczycieli pod pozorem ochrony prywatności, mimo że pełnią oni funkcje publiczne;

3. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. poprzez udzielenie informacji niepełnej, niezgodnej z zakresem żądania (brak opisów dodatków funkcyjnych);

4. art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - poprzez niedopełnienie obowiązku wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie imion i nazwisk nauczycieli, w sytuacji gdy organ uznał, że podlegają one ochronie.

W rezultacie skarżący wniósł o:

1. zobowiązanie organu do pełnego rozpatrzenia wniosku poprzez udostępnienie informacji zgodnie z treścią wniosku tj. imion i nazwisk nauczycieli wraz z opisem każdej funkcji organizacyjnej, za którą przyznano dodatek, w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi;

2. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych;

4. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Motywując swoje stanowisko organ wskazał, że odpowiedział na zapytanie skarżącego, z tym że w terminie wyznaczonym zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wobec czego nie pozostaje w bezczynności.

Oczywiście zgodzić należy się ze skarżącym, że żądanie udostępnienia informacji w zakresie wynagrodzeń osób zatrudnionych w jednostkach sfery budżetowej co do zasady jest informacją publiczną i dotyczy katalogu spraw publicznych niezależnie czy są to stałe, czy fakultatywne składniki wynagrodzenia.

Należy mieć jednak na względzie, że ujawnienie listy imion i nazwisk poszczególnych nauczycieli wraz z podaniem kwotowych dodatków jakie otrzymali w okresie 5 ostatnich semestrów szkolnych może naruszać prywatność tych osób. Tymczasem zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Zaznaczyć należy, że choć nauczyciele podlegają szczególnej ochronie prawnokarnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych to jednak nie składają oświadczeń majątkowych - w swojej pracy nie wydają decyzji administracyjnych ani nie podejmują decyzji związanych z wydatkowaniem środków publicznych.

Ponadto - nawet jeśli uznamy nauczycieli za osoby pełniące funkcje publiczne to jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych - gdy dochodzi do kolizji dwóch konstytucyjnych praw jednostki tj. prawa do prywatności oraz prawa do informacji publicznej - nie można a priori wyłączyć tej ochrony - nawet gdy mowa o osobach, co do których uznaje się, że pełnią funkcję publiczną. Należy natomiast w każdym konkretnym przypadku ważyć obie chronione prawem wartości, a tam gdzie wkraczanie w sferę prywatności w wyraźny sposób styka się ze sferą publiczną - musi być dokonywane w sposób ostrożny i wyważony, z należytą oceną racji, które przemawiają za taką ingerencją - mamy bowiem do czynienia z dobrami równorzędnymi.

W przedmiotowym przypadku - z tabel przekazanych przez Dyrektora Szkoły Podstawowej nr 12 wynikają zarówno dodatki jakie zostały przyznane ze względu na funkcję (wychowawstwo, opiekun stażu) i jak wynika wprost z tabeli są one jednakowe dla wszystkich nauczycieli, którzy je otrzymują. Natomiast dodatki motywacyjne - przyznawane w zróżnicowanej wysokości (różnica do 20 zł) zależne są od uznania pracodawcy, który przyznaje je w granicach określonych § 4 ust. 3, § 5 oraz § 6 Regulaminu wynagradzania nauczycieli przyjętego Uchwałą Rady Miasta Zgierza nr LV/753/2022 z dnia 24 listopada 2022r. Dodatkowo numery umów zastępując nazwiska pozwalają zweryfikować - czy dany nauczyciel otrzymał dodatek w kolejnych latach, czy nie. W związku z tym, podana przez Dyrektora tabela łącznie w zestawieniu z Uchwałą Rady Miasta Zgierza nr LV/753/2022 - daje możliwość [...] - dokonanie kontroli wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia nauczycieli.

Zaznaczyć jednak należy, że w ocenie Dyrektora Szkoły - Wnioskodawca P.J. nadużywa prawa do informacji publicznej. Poprzez domaganie się imiennej listy nazwisk - wnioskodawca realizuje jedynie swój prywatny interes i nie ma to nic wspólnego z dobrem publicznym.

Przekazywane przez Dyrektora informacje są bowiem następnie wykorzystywane w celu tworzenia postów na ogólnie dostępnym profilu Facebook. Posty te pisane w tonie prześmiewczym są szeroko komentowane, a wnioskodawca nie moderuje i nie usuwa wypowiedzi mogących potencjalnie naruszać dobra osobiste osób, których one dotyczą.

W tym miejscu zaznaczyć należy, że wnioskodawca obrał taki sposób komunikacji oraz zintesyfikował składanie wniosków o dostęp do informacji publicznej po wystąpieniu Dyrektora Szkoły Podstawowej nr 12 na sesji Rady Miasta Zgierza w dniu 28 listopada 2025r., kiedy to Dyrektor odczytała list otwarty wszystkich dyrektorów zgierskich placówek oświatowych skierowany do Rady Miasta Zgierza. W liście tym dyrektorzy odważyli się skrytykować działania Wnioskodawcy oraz zwrócili się z prośbą do Wnioskodawcy o nie manipulowanie opinią publiczną i podsycanie negatywnych emocji w mediach społecznościowych, a także nie wykorzystywanie placówek oświatowych do walki politycznej.

Następnie organ zwrócił uwagę, że w złożonym w dniu 9 stycznia 2026r. wniosku - P.J. wskazuje, że otrzymane dane chce wykorzystać w pracy radnego - tymczasem jako [...] [...] (organu prowadzącego Szkołę Podstawową nr 12 - nigdy nie kontaktował się bezpośrednio z Dyrektorem Szkoły w celu zgłoszenia jakichkolwiek pomysłów czy wątpliwości odnośnie wynagrodzeń nauczycieli. Natomiast pkt 2 wniosku, w którym P.J. zwraca się o przekazanie Regulaminu wynagradzania nauczycieli - stanowiącego w istocie akt prawa miejscowego uchwalony przez samą Radę Miasta Zgierza - dobitnie pokazuje, że jego zainteresowanie sprawami wynagrodzeń nauczycieli jest pozorne i motywowane jedynie chęcią dokuczenia Dyrektorowi. Powyższy wniosek przesłał jedynie do Szkoły Podstawowej nr 12, zatem zachodzi pytanie jak pozyskane tylko z jednej placówki dane mogą posłużyć Wnioskodawcy do analiz i wniosków.

Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych w każdym indywidualnym przypadku istnieje możliwość oceny zachowania wnioskującego o informację publiczną pod kątem tego, czy korzysta on ze swojego uprawnienia zgodnie z jego celem i funkcją. Ocena ta powinna być oparta o okoliczności faktyczne, w szczególności uwzględniać treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz dotychczasowe relacje z wnioskodawcą.

Zdaniem organu treść i ilość wniosków oraz publikowanie w mediach społecznościowych przez wnioskodawcę prześmiewczych postów na temat Dyrektora Szkoły, w tym koincydencja czasowa między odczytaniem przez Dyrektora Szkoły listu do Rady Miasta Zgierza a zintensyfikowaniem jego zapytań o informację publiczną - wskazuje na to, że skarżący próbuje wykorzystać instytucję prawa do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego niż troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność organów administracji. W istocie więc wniosek nie służy dobru publicznemu - a wręcz - godzi w realizację przez szkołę jej zadań publicznych. Opisany sposób postępowania Wnioskodawcy nie tylko absorbuje szkołę, ale też wpływa na współpracę wewnątrz placówki, a także stosunek rodziców i uczniów do nauczycieli i dyrektora szkoły.

W swej replice skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wyjaśnił jednocześnie, że aktualny wniosek jest elementem ciągłej i merytorycznej kontroli wydatków w oświacie. Jawność wydatkowania publicznych pieniędzy (czy to na zagraniczne wyjazdy, czy na uznaniowe dodatki) jest fundamentem dla działania mandatu radnego, a nie "atakiem" na autorytet dyrektora. Organ błędnie interpretuje status nauczyciela, odmawiając mu cech osoby pełniącej funkcję publiczną w zakresie dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z orzecznictwem nauczyciel szkoły publicznej realizuje zadania państwa, a wydatkowanie środków na jego wynagrodzenie jest jawne. Ukrywanie nazwisk pod sygnaturami umów ("Up_...") bez wydania decyzji o odmowie jest przejawem bezczynności i uniemożliwia jakąkolwiek kontrolę instancyjną.

Następnie pismem z dnia 13 maja 2026 r. swój udział w postępowaniu zgłosiło Stowarzyszenie S., które przytaczając szeroko argumentację wskazało, iż stanowisko organu jest błędne. W szczególności powołując się na orzecznictwo Stowarzyszenie podniosło, że nauczyciele są osobami pełniącymi funkcje publiczne i taki pogląd jest też szeroko przyjęty i akceptowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. W orzecznictwie także jednolicie przyjmuje się, że zadaniem o znaczeniu publicznym jest realizowanie konstytucyjnego prawa do wykształcenia. Z art. 70 ust. 4 Konstytucji RP wynika bowiem, że władze publiczne zapewniają obywatelom powszechny i równy dostęp do wykształcenia, a zgodnie z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 737) system oświaty zapewnia realizację prawa każdego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki, odpowiednich do wieku i osiągniętego rozwoju. Wykonywanie powyższych zadań publicznych odbywa się przede wszystkim poprzez pracę nauczycieli, którzy korzystają - na mocy art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2024 r. poz. 986) - podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, z ochrony przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych na zasadach określonych w Kodeksie karnym. Stąd sądy administracyjnie konsekwentnie wskazują, iż nauczyciel jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Za przyjęciem, iż nauczyciel jest osobą pełniącą funkcję publiczną, przemawia także to, iż zgodnie z art. 69 ust. 1 Prawo oświatowe w szkole lub placówce zatrudniającej co najmniej 3 nauczycieli działa rada pedagogiczna, która jest kolegialnym organem szkoły lub placówki w zakresie realizacji jej statutowych zadań dotyczących kształcenia, wychowania i opieki. W myśl natomiast art. 69 ust. 3 ww. ustawy w skład rady pedagogicznej wchodzą: dyrektor szkoły lub placówki i wszyscy nauczyciele zatrudnieni w szkole lub placówce oraz pracownicy innych zakładów pracy pełniący funkcję instruktorów praktycznej nauki zawodu lub prowadzący pracę wychowawczą z młodocianymi pracownikami w placówkach zbiorowego zakwaterowania, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza stanowi podstawowe zajęcie.

Stowarzyszenie stanęło na stanowisku, że każdy nauczyciel, nawet taki który nie wydaje decyzji administracyjnych i niezależnie od szczebla systemu edukacji, w którym jest zatrudniony, bierze udział w realizacji zapewnienia obywatelom prawa do nauki i tym samym pełni funkcję publiczną. Zastosowanie ma więc wyjątek od ograniczenia prawa do informacji związanego z ochroną prywatności, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - a więc dotyczący pełnienia tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Tym samym anonimizacja, wynikająca z ochrony prywatności osoby fizycznej, jest niezasadna i nieuprawniona.

Postanowieniem z dnia 20 maja 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Łodzi na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. dopuścił Stowarzyszenie S. w W. do udziału w niniejszej sprawie w charakterze uczestnika postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jak stanowi art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) (dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym

w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.

Skarga na bezczynność, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia

w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest zatem brak aktu lub czynności organu, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonym terminie.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie

art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a. Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a. zaistniała

w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych

w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa

w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony

o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

W razie natomiast nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę - zgodnie

z art. 151 p.p.s.a.

Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane wyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., ani wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ani ponaglenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. (por. wyroki NSA: z 25 października 2018 r., I OSK 2931/16; z 30 listopada 2016 r., I OSK 1692/15; z 25 listopada 2016 r., I OSK 503/15; z 19 lutego 2014 r.,

I OSK 88/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).

Na wstępie rozważań merytorycznych należy zauważyć, że prawo dostępu do informacji publicznej wynika w pierwszym rzędzie z przepisów Konstytucji RP. Zgodnie z art. 61 ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 4 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy. Problematyka dostępu do informacji publicznej na płaszczyźnie ustawowej została unormowana w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 902) (dalej: u.d.i.p.). Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie informacji publicznej jest ujmowane szeroko i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji.

Zawartą w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wskazuje rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Za informację taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Tak więc pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich spraw publicznych, również wówczas, gdy informacja nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie się do nich odnosi. Wspomniana wykładnia pojęcia informacji publicznej opiera się przede wszystkim na treści art. 61 Konstytucji RP, wskazującego jako kryterium udostępniania informacji, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne.

Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2); wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o którym mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641), zwanym dalej portalem danych (pkt 4). Formami dostępu do informacji publicznej są także wskazane w art. 11 u.d.i.p. wyłożenie, wywieszenie lub zainstalowanie stosownych urządzeń oraz zapewnienie wstępu na posiedzenia zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek.

Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem.

Przedmiot rozpoznawanej w sprawie skargi stanowi bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej nr 12 w Zgierzu w związku z wnioskiem skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 9 stycznia 2026 r. złożonym w trybie u.d.i.p.

Nie budzi wątpliwości Sądu i nie jest kwestionowane w sprawie, że organ władzy publicznej tj. Dyrektor Szkoły Podstawowej nr 12 w Zgierzu jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Według ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych dyrektorzy szkół są uznawani za podmioty obowiązane od udostępnienia informacji publicznej, jako "organy władzy publicznej" w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., w znaczeniu funkcjonalnym - zwłaszcza z uwagi na posiadane przez dyrektorów szkół kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach uczniów, czy też jako "podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym" (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Warto zaznaczyć, że wynikający z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępniania informacji publicznej spoczywa zarówno na dyrektorach szkół publicznych (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 248/12, CBOSA), jak i niepublicznych (por. wyroki NSA z 1 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1630/11, z 28 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 2076/13, CBOSA), ponieważ wszystkie te szkoły wykonują zadania publiczne w dziedzinie edukacji i zwykle też dysponują majątkiem publicznym (choćby w postaci publicznych subwencji lub dotacji). Szkoły, niezależnie od sposobu ich utworzenia i prowadzenia czy to przez jednostkę samorządu terytorialnego, czy inną osobę prawną, czy wreszcie osobę fizyczną wchodzą w skład systemu oświaty i realizują jego cele, które mają ewidentnie wymiar publiczny, wobec czego podlegają obowiązkowi udzielania informacji (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 2023 r. sygn. akt III OSK 2524/21, CBOSA). Wobec powyższego w pełni uprawniony jest wniosek, że dyrektor szkoły jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznych będących w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

W rozpoznawanej sprawie należało zatem ocenić, czy żądane przez stronę skarżącą informacje stanowią informację publiczną, a ponadto czy organ udzielił żądanej informacji publicznej w ustawowym terminie, czy też, jak zarzuca strona, pozostawał w sprawie bezczynny.

Przedmiotem wniosku skarżącego było udostępnienie, w trybie dostępu do informacji publicznej: 1) tabelarycznego zestawienia zawierającego imię i nazwisko wszystkich nauczycieli pracujących w placówce oświatowej wraz z podaniem kwotowych dodatków (brutto pln) jakie otrzymali w okresie 5 ostatnich semestrów tj.: I okres roku szkolnego 2025/2026, II okres roku szkolnego 2024/2025, I okres roku szkolnego 2024/2025, II okres roku szkolnego 2023/2024, I okres roku szkolnego 2023/2024, z wyraźnym podziałem na dodatki motywacyjne (uznaniowe) oraz przyznane dodatki funkcyjne (w szczególności pełnienie funkcji organizacyjnych, wychowawstwa, opiekunów stażu itp.), w przypadku dodatków funkcyjnych wnioskodawca wniósł o dopisanie w tabeli czego one dotyczą, 2) kopii obowiązujących w placówce oświatowej regulaminów dotyczących zasad przyznawania ww. dodatków dla nauczycieli.

W odpowiedzi na powyższy wniosek organ w piśmie z dnia 23 stycznia 2026 r.: 1) wyznaczył nowy termin na udzielenie odpowiedzi na pytanie dotyczące imiennego wykazu nauczycieli wraz z przyznanymi im dodatkami. Nowy termin na odpowiedź określono na dzień do 13 lutego 2026 r., wyjaśniając, że powodem opóźnienia odpowiedzi na pytanie jest konieczność przygotowania wnioskowanego zestawienia, 2) poinformował, że Regulamin, o który wnioskuje wnioskodawca zawarty jest w akcie prawa miejscowego - Uchwale nr LV/753/2022 Rady Miasta Zgierza z dnia 24 listopada 2022r. w sprawie ustalenia regulaminu określającego wysokość oraz szczegółowe warunki przyznawania nauczycielom niektórych składników wynagrodzenia. Uchwała Rady Miasta Zgierza została opublikowana w dzienniku urzędowym województwa łódzkiego nr 2022.7179.

W przypadku skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może:

1) udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia; podmiot dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pisemnej odpowiedzi);

2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować wnioskodawcę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez niego informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.);

3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje się w formie decyzji administracyjnej;

4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powinien dokonać powyższych działań w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W myśl zaś art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2023 r., III OSK 7187/21, LEX nr 3505176, CBOSA).

Oceniając podjęte przez organ działania, które zmaterializowały się w piśmie z 23 stycznia 2026 r., zdaniem Sądu należy uznać je za prawidłowe. Po pierwsze organ prawidłowo wyznaczył nowy termin udzielenia odpowiedzi na pytanie dotyczące imiennego wykazu nauczycieli wraz z przyznanymi im dodatkami (pkt 1 wniosku). Po drugie organ prawidłowo załatwił część wniosku skarżącego zawartą w pkt 2 tego wniosku dotyczącą udostępnienia kopii obowiązujących w placówce oświatowej regulaminów dotyczących zasad przyznawania ww. dodatków dla nauczycieli. Należy bowiem mieć na względzie, że informacje o obowiązującym prawie nie noszą znamion informacji publicznej, a w konsekwencji u.d.i.p. nie znajduje do nich zastosowania (por. wyrok NSA z 30 czerwca 2023 r., III OSK 854/22, LEX nr 3767676, CBOSA). Biorąc to ostatnie pod uwagę Sąd uznał, że skarga w zakresie dotyczącym pkt 2 wniosku skarżącego z 9 stycznia 2026 r. podlegała oddaleniu zgodnie z art. 151 p.p.s.a. (punkt 3 sentencji wyroku).

Następnie organ pismem z 11 lutego 2026 r., z zachowaniem terminu określonego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., udzielił odpowiedzi na pkt 1 wniosku dotyczący imiennego wykazu nauczycieli wraz z przyznanymi im dodatkami. Organ przekazał skarżącemu tabelaryczne zestawienie dodatków za wychowawstwo, motywacyjnego, funkcyjnego za kolejne lata oraz semestry: 2023/2024 (I i II semestr), 2024/2025 (I i II semestr), oraz 2025/2026 (I i II semestr). Imiona i nazwiska nauczycieli zostały zastąpione numerem umowy. W przypadku części dodatków funkcyjnych brak było wskazania czego dany dodatek funkcyjny dotyczył.

Oceniając reakcję organu na pkt 1 wniosku skarżącego wyjaśnić należy, że w orzecznictwie utrwalone jest już stanowisko co do tego, że nauczyciel (szkolny czy akademicki) jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Nauka prawa opowiada się za szerokim rozumieniem pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną", podkreślając, iż katalog z art. 115 § 13 k.k. ma charakter jedynie podstawowy i niewyczerpujący. Zauważa się ponadto, że za osobę pełniącą funkcję publiczną należy uznać każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W wyroku NSA z 15 czerwca 2015 r. wydanym w sprawie I OSK 3217/14, wskazano, że pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" ma na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej autonomiczne i szersze znaczenie niż w art. 115 § 13 i 19 k.k. Użyte w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" obejmuje bowiem każdą osobę, która ma wpływ na kształtowanie spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. na sferę publiczną. Taka wykładnia odpowiada intencjom twórców ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz najpełniej urzeczywistnia dyrektywę konstytucyjną wynikającą z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Oznacza to, iż orzecznictwo sądów administracyjnych wyraźnie skłania się za szeroką wykładnią pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną. Przyjmuje się w nim generalnie, że funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym (por. wyrok NSA z 28 marca 2018 r., I OSK 1526/16, por. także: wyrok NSA z 8 lipca 2015 r., I OSK 1530/14, CBOSA).

W związku z powyższym w orzecznictwie jednolicie się przyjmuje, iż takim zadaniem o znaczeniu publicznym jest realizowanie konstytucyjnego prawa do wykształcenia. Z art. 70 ust. 4 Konstytucji RP wynika bowiem, że władze publiczne zapewniają obywatelom powszechny i równy dostęp do wykształcenia, a zgodnie z art. 1 pkt 1 ustawy z 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe system oświaty zapewnia realizację prawa każdego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki, odpowiednich do wieku i osiągniętego rozwoju. Wykonywanie powyższych zadań publicznych odbywa się przede wszystkim poprzez pracę nauczycieli, którzy korzystają - na mocy art. 63 ust. 1 ustawy z 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela - podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, z ochrony przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych na zasadach określonych w Kodeksie karnym. Stąd sądy administracyjnie konsekwentnie wskazują, że nauczyciel jest osobą pełniącą funkcję publiczną, przy czym odnoszą to do nauczycieli wszystkich szczebli nauczania niezależnie od tego, iż tylko niektórzy z nich są zobowiązani do składania oświadczeń majątkowych (por. wyrok NSA z 28 maja 2025 r., III OSK 2252/24, CBOSA). W ocenie Sądu za przyjęciem, iż nauczyciel jest osobą pełniącą funkcję publiczną, przemawia także to, iż zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe w szkole lub placówce zatrudniającej co najmniej 3 nauczycieli działa rada pedagogiczna, która jest kolegialnym organem szkoły lub placówki w zakresie realizacji jej statutowych zadań dotyczących kształcenia, wychowania i opieki. W myśl natomiast art. 69 ust. 3 ustawy Prawo oświatowe w skład rady pedagogicznej wchodzą: dyrektor szkoły lub placówki i wszyscy nauczyciele zatrudnieni w szkole lub placówce oraz pracownicy innych zakładów pracy pełniący funkcję instruktorów praktycznej nauki zawodu lub prowadzący pracę wychowawczą z młodocianymi pracownikami w placówkach zbiorowego zakwaterowania, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza stanowi podstawowe zajęcie. Stosownie zaś do art. 70 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe do kompetencji stanowiących rady pedagogicznej należy: 1) zatwierdzanie planów pracy szkoły lub placówki po zaopiniowaniu przez radę szkoły lub placówki; 2) podejmowanie uchwał w sprawie wyników klasyfikacji i promocji uczniów; 3) podejmowanie uchwał w sprawie eksperymentów pedagogicznych w szkole lub placówce, po zaopiniowaniu ich projektów przez radę szkoły lub placówki oraz radę rodziców; 4) ustalanie organizacji doskonalenia zawodowego nauczycieli szkoły lub placówki; 5) podejmowanie uchwał w sprawach skreślenia z listy uczniów; 6) ustalanie sposobu wykorzystania wyników nadzoru pedagogicznego, w tym sprawowanego nad szkołą lub placówką przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny, w celu doskonalenia pracy szkoły lub placówki. Ponadto zgodnie z art. 70 ust. 2 ustawy Prawo oświatowe rada pedagogiczna opiniuje w szczególności: 1) organizację pracy szkoły lub placówki, w tym tygodniowy rozkład zajęć edukacyjnych, oraz organizację kwalifikacyjnych kursów zawodowych, jeżeli szkoła lub placówka takie kursy prowadzi; 2) projekt planu finansowego szkoły lub placówki; 3) wnioski dyrektora o przyznanie nauczycielom odznaczeń, nagród i innych wyróżnień; 4) propozycje dyrektora szkoły lub placówki w sprawach przydziału nauczycielom stałych prac i zajęć w ramach wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatkowo płatnych zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych.

Wobec powyższych kompetencji rady pedagogicznej, której nauczyciel jest z mocy prawa członkiem, mimo, iż nie wydaje on żadnych decyzji, niewątpliwie w sposób istotny oddziałuje na sferę spraw publicznych w systemie oświaty. Nie wykonuje zatem jedynie czynności usługowych, które nie mają bezpośredniego związku z merytorycznymi kompetencjami szkoły, a służą jedynie realizacji tych kompetencji. Pozwala to uznać nauczyciela za osobę wykonującą funkcję publiczną w rozumieniu art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p.

Warto również zauważyć, że przesądzenie, czy dana osoba pełni funkcję publiczną w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie oznacza jednak jeszcze, że żądana informacja może zostać udostępniona wnioskodawcy z wyłączeniem ochrony prywatności tej osoby. Dla ograniczenia prawa do prywatności konieczne jest także, aby żądana informacja o osobie pełniącej funkcję publiczną miała związek z pełnieniem tejże funkcji. Musi bowiem istnieć adekwatny związek między informacją odnoszącą się do danej osoby a funkcjonowaniem tej osoby w sferze publicznej (por. wyrok WSA w Poznaniu z 23 maja 2024 r., IV SAB/Po 35/24, wyrok NSA z 15 czerwca 2016 r., I OSK 3217/14, CBOSA).

Nie budzi także wątpliwości, że żądana informacja dotycząca dodatku motywacyjnego i funkcyjnego, w tym za wychowawstwo, przyznanego nauczycielom jest informacją publiczną. Dotyczy ona bowiem osób realizujących zadania publiczne, a ponadto sposobu podziału środków publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Podkreślenia wymaga, że wynagrodzenia wraz ze wszystkimi składnikami (w tym również nagrodami) finansowane są ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o finansach publicznych. Wynagrodzenia pracowników jednostki organizacyjnej gminy należą do kategorii spraw o znaczeniu publicznym, skoro wiążą się z wydatkowaniem środków publicznych. Wnioskowana przez stronę informacja stanowi zatem informację o wysokości środków pieniężnych wypłacanych z zasobów publicznych na rzecz osób zatrudnionych w tej jednostce. Tym samym jest to więc informacja publiczna w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 27 maja 2020 r. sygn. I OSK 1577/19, CBOSA).

Wobec powyższego stwierdzić należy, że informacja, jakiej domagała się strona skarżąca w pkt 1 wniosku, pozostawała w bezpośrednim związku z pełnioną przez nauczycieli funkcją publiczną, bowiem dotyczyła składników wynagrodzenia za pracę wykonaną w związku z realizacją zadania publicznego w zakresie szkolnictwa publicznego. W takiej sytuacji względy ochrony prywatności tych osób, wbrew opinii organu, nie mogłyby stanowić podstawy do zastosowania art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 23 maja 2024 r., IV SAB/Po 35/24, wyrok NSA z 15 czerwca 2016 r., I OSK 3217/14).

Końcowo wskazać należy, że jeśli żądana informacja ma charakter informacji publicznej udostępnianej w trybie u.d.i.p., jak to ma miejsce w niniejszej sprawie w zakresie dotyczącym pkt 1 wniosku, to podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji pozostaje w bezczynności nie tylko wówczas, gdy w terminie przewidzianym tą ustawą nie podejmuje żadnych czynności, czyli milczy i nie udziela informacji, ale również wówczas, gdy posiadając żądaną informację, udziela informacji niepełnej lub wymijającej (por. wyrok NSA z 26 sierpnia 2025 r., III OSK 218/25, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie, wobec udostępnienia informacji dotyczącej przyznanych dodatków nauczycielom, z pominięciem przypisania tych kwot konkretnym nauczycielom poprzez anonimizację danych nauczycieli, a także braku wskazania w przypadku części dodatków funkcyjnych czego dany dodatek funkcyjny dotyczył, organ w istocie udzielił informacji niepełnej. W zakresie żądania dotyczącego przekazania tabelarycznego zestawienia zawierającego imię i nazwisko wszystkich nauczycieli pracujących w placówce oświatowej wraz z podaniem kwotowych dodatków (brutto pln) jakie otrzymywali w okresie 5 ostatnich semestrów, z wyraźnym podziałem na dodatki motywacyjne (uznaniowe) oraz przyznane dodatki funkcyjne (w szczególności pełnienie funkcji organizacyjnych, wychowawstwa, opiekunów stażu itp.), ze wskazaniem w przypadku dodatków funkcyjnych czego one dotyczą, organ ani nie udostępnił informacji w żądanym zakresie i formie, ani nie wydał decyzji o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Taki stan rzeczy uzasadniał w tym zakresie uwzględnienie skargi na bezczynność organu i zobowiązanie do pełnego rozpatrzenia wniosku strony skarżącej. Wobec tego Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr 12 im. Armii Krajowej w Zgierzu do załatwienia wniosku skarżącego P.J. z dnia 9 stycznia 2026 r. w pełnym zakresie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt 1 sentencji wyroku).

W związku z powyższym Sąd uznał, że Dyrektor Szkoły Podstawowej Nr 12 im. Armii Krajowej w Zgierzu dopuścił się bezczynności, ale bezczynność ta miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (punkt 2 sentencji wyroku). Wskazać bowiem należy, że ustawodawca nie określił w przepisach p.p.s.a. dokładnych kryteriów pozwalających na zakwalifikowanie danego stanu jako rażącego naruszenia prawa. Z tej też przyczyny sąd orzekający musi ocenić daną sprawę, przy czym ta ocena nie ma sztywnych ram i winna opierać się na analizie wszystkich okoliczności danej sprawy oraz na zasadach doświadczenia życiowego i zawodowego. Uznanie bezczynności za rażące naruszenie prawa jest uzasadnione, gdy jest ona oczywista, uporczywa i niezgodna z zasadami demokratycznego państwa prawa. Może to być również skutkiem unikania podjęcia decyzji przez organ lub lekceważenia praw strony. Z taką sytuacją mamy do czynienia, gdy przyczyna zwłoki leży po stronie organu. Sąd uznał, że taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca, ponieważ organ podejmował czynności celem terminowego załatwienia sprawy i choć w niepełnym zakresie, to udzielił informacji w terminie określonym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Nieudzielenie informacji w zakresie imiennego wykazu nauczycieli, którym przyznano dodatek wynikało natomiast z przekonania organu co do objęcia ochroną tych informacji. Sąd nie dostrzegł zatem jakichkolwiek przesłanek wskazujących na to, że bezczynność organu była wynikiem złej woli organu lub celowego zaniechania. Wobec tego zdaniem Sądu należy uznać, że stwierdzona przez Sąd bezczynność organu w tej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W tym też zakresie skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, stosownie do art. 151 p.p.s.a. (punkt 3 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi (punkt 4 sentencji wyroku).

IB