Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska- Matusiak Sędziowie sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Polskiego Komitetu Olimpijskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 266/25 w sprawie ze skargi Fundacji [...]z siedzibą w [...] na bezczynność Polskiego Komitetu Olimpijskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 czerwca 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 266/25, w pkt 1 zobowiązał Polski Komitet Olimpijski (dalej jako Komitet lub skarżący kasacyjnie) do rozpoznania wniosku Fundacji [...] z siedzibą w [...] (dalej jako wnioskodawczyni lub strona skarżąca) z dnia [...] września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w pkt 2 stwierdził, że bezczynność Komitetu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; zaś w pkt 3 zasądził od Komitetu na rzecz wnioskodawcy zwrot kosztów postępowania.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia [...] września 2025 r. skarżąca wystąpiła do Komitetu o udostępnienie informacji publicznej odnośnie:

"1. składu delegacji wysłanej na igrzyska olimpijskie, w przypadku anonimizacji proszę o wskazanie pełnionej funkcji. Jaki był koszt tej delegacji?

2. czy marszałek województwa [...] – J.S. brał udział w ww. delegacji? Jeśli tak to z jakimi kosztami się to wiązało - proszę o wskazanie konkretnego rodzaju kosztu i jego wartości (np. przelot - x zł, hotel - y zł itd.)."

Wobec braku odpowiedzi na wniosek skarżąca złożyła skargę na bezczynność Komitetu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę Komitet wniósł o jej oddalenie wskazując w pierwszej kolejności, że jest organizacją pozarządową, która samodzielnie wyznacza i realizuje cele związane z ruchem olimpijskim, a ponadto wnioskowane informacje nie mają charakteru informacji publicznej, bowiem dotyczą wewnątrzorganizacyjnych spraw i są finansowane przez Komitet.

Sąd pierwszej instancji skargę uwzględnił wyjaśniając, że wnioskowana przez skarżącą informacja odnosząca się do składu delegacji wysłanej na igrzyska olimpijskie oraz koszty tej delegacji, a także udziału marszałka województwa lubelskiego w tej delegacji, ze wskazaniem konkretnego rodzaju kosztu i jego wartości, mieści się w katalogu informacji publicznych, a więc Komitet był zobowiązany do ich udostępnienia w trybie wskazanym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako ustawa dostępowa lub w skrócie u.d.i.p.).

Sąd Wojewódzki uznał jako błędne stanowisko Komitetu co do zakwalifikowania wnioskowanych informacji jako nieposiadających charakteru informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. W ocenie Sądu pierwszej instancji udzielona w sprawie odpowiedź z dnia [...] marca 2025 r. nie stanowiła przy tym prawidłowego sposobu wykonania obowiązków nałożonych na Komitet przepisami ustawy dostępowej.

Z wyrokiem Sądu pierwszej instancji - w części dotyczącej pkt 1 i 3 - nie zgodził się Komitet, który w wywiedzionej skardze kasacyjnej zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t. jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako u.p.p.s.a.):

1. naruszenie prawa materialnego, t,j. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wnioskowana informacja odnosząca się do składu delegacji wysłanej na igrzyska olimpijskie oraz kosztów tej delegacji ze wskazaniem konkretnego rodzaju kosztu i jego wartości stanowi w całości informację publiczną;

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.;

a) art. 149 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 u.p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. polegające na błędnym przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie w odpowiedzi na skargę z dnia 6 marca 2025 r. Komitet przesłał pismo o treści niestanowiącej udzielenie wnioskowanej informacji podczas gdy wnioskodawczyni uzyskała odpowiedź na wszystkie zawarte we wniosku pytania;

b) art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 u.p.p.s.a. w zw. z art. 153 u.p.p.s.a. poprzez niedostateczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy skutkujące brakiem wyjaśnienia dlaczego, w ocenie WSA w Warszawie, informacje w postaci składu delegacji wysłanej na igrzyska olimpijskie oraz kosztów tej delegacji stanowią w całości wykonywanie zadania publicznego, w szczególności w zakresie kultury fizycznej i wydatkowanych środków publicznych, podczas gdy Związek angażuje się w finansowanie działań związanych z udziałem zawodników w igrzyskach olimpijskich ze środków własnych a nie celowych (transport, zakwaterowanie, sprzęt, odzież z logo olimpijskim).

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 u.p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 u.p.p.s.a.

Stosownie do treści art. 183 § 1 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia żadnej z wad wymienionych w art. 183 § 2 u.p.p.s.a., a nadto w związku z niezaistnieniem przesłanek, o których mowa w art. 189 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami kasacyjnymi.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 u.p.p.s.a.).

Skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. W takiej sytuacji, co do zasady, jako pierwsze podlegają rozpatrzeniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż weryfikacja prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego, dokonanej przez sąd pierwszej instancji, jest możliwa jedynie w przypadku stwierdzenia braku uchybień natury procesowej, mogących mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Stawiając zarzut naruszenia art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 u.p.p.s.a. w zw. z art. 153 u.p.p.s.a. podniesiono brak wyjaśnienia dlaczego informacje w postaci składu delegacji wysłanej na igrzyska oraz kosztów tej delegacji stanowią wykonywanie zadania publicznego w zakresie kultury fizycznej i wydatkowania środków publicznych. Skarżący kasacyjnie nie zgodził się z twierdzeniem Sądu pierwszej instancji, że całokształt działalności Komitetu stanowi wykonywanie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa oraz wyjaśnił, że Związek nie korzysta bezpośrednio z budżetu państwa, lecz opiera swoje funkcjonowanie na różnych źródłach dochodów, pozyskuje środki finansowe dla prowadzenia swojej działalności statutowej. W ocenie skarżącego kasacyjnie nie można zatem przyjmować założenia o charakterze generalnym, że jeśli dany podmiot wykonuje zadania publiczne, to niezależnie od okoliczności jest zobowiązany do udostępnienia informacji.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 141 § 4 u.p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 u.p.p.s.a., jeżeli nie wiadomo, jaki stan faktyczny sąd pierwszej instancji przyjął, jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 4 u.p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się, bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, oraz wyroki NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10, i z dnia 19 grudnia 2024 r., sygn. akt III OSK 2718/23 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, jak i pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu). Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, dlaczego nie stwierdził czy stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, czy też przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/09). Zarzut naruszenia art. 141 § 4 u.p.p.s.a. może być zatem skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże jaki stan faktyczny i dlaczego ten stan przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a.).

Oceniając zasadność tak uzasadnionego zarzutu należy zauważyć, że Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż skarżący kasacyjnie jest podmiotem wskazanym w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., który wykonuje zadania publiczne, wobec tego jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. W uzasadnieniu wyroku Sądu Wojewódzkiego znalazły się ustalenia dotyczące tego, czy na Komitecie ciąży obowiązek udostępniania informacji publicznych, oraz czy wnioskowana informacja do takiej należy.

Sąd Wojewódzki podniósł również, że Komitet, w myśl art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (t. jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1488 ze zm., dalej jako u.s.), jest związkiem stowarzyszeń zrzeszającym polskie związki sportowe oraz inne osoby prawne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub osoby fizyczne, związane z narodowym ruchem olimpijskim. Komitet jest organizacją pozarządową, która samodzielnie wyznacza i realizuje cele związane z ruchem olimpijskim (art. 24 ust. 2 u.s.). Z kolei wedle art. 25 ust. 1 u.s. Komitet współpracuje z ministrem właściwym do spraw kultury fizycznej w zakresie sportu. Z kolei art. 2 ust. 1 Statutu Komitetu przewiduje, że działa na podstawie ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (t. jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 2261) i innych właściwych przepisów prawa powszechnie obowiązującego oraz Statutu.

Sąd pierwszej instancji wskazał także, iż na podstawie art. 29 ust. 7 u.s. minister właściwy do spraw kultury fizycznej - w zakresie dofinansowania zadań związanych z przygotowywaniem kadry narodowej do udziału w igrzyskach, mistrzostwach świata lub mistrzostwach Europy - może zlecać m.in. Komitetowi realizację zadań publicznych z pominięciem otwartego konkursu ofert, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (t. jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1491 ze zm.).

Ponadto Sąd pierwszej instancji zauważył, że za uznaniem wnioskowanych informacji jako informacji publicznych podlegających udostępnieniu jednoznacznie przemawia treść Statutu Komitetu, który w art. 7 ust. 1 reguluje, że Komitet wypełnia swoje cele statutowe w szczególności poprzez realizację zadań publicznych w zakresie sportu, kultury i ochrony środowiska (pkt 15), jak również poprzez nadzór, organizację i koordynację działań związanych z zapewnieniem udziału w Igrzyskach Olimpijskich i innych zawodach organizowanych pod patronatem Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego lub Stowarzyszenia Europejskich Komitetów Olimpijskich (pkt 5). Co równie istotne, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zwrócono uwagę, iż z art. 5 ust. 5 Statutu wynika, że Komitet jest wyłącznie uprawniony do ustalenia składu reprezentacji olimpijskiej. Fundusze zaś Komitetu tworzone są m.in. ze składek członkowskich, darowizn, spadków i zapisów, własnej działalności, jak również dotacji i subwencji (art. 53 Statutu). Finalnie Sąd Wojewódzki wywiódł, że Komitet jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Wbrew zatem zarzutom skargi kasacyjnej uzasadnienie wyroku zawiera pełne wyjaśnienie przedmiotowej kwestii. Uwzględniając powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie nie pojawiły się wątpliwości prowadzące do stwierdzenia, że zaskarżony wyrok został wydany w sytuacji, w której jego uzasadnieni nie zawiera pełnego wyjaśnienia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w tym składzie, wszystkie kwestie stanowiące istotę sporu w tej sprawie zostały dogłębnie wyjaśnione w uzasadnieniu wyroku. To czyni zarzuty skargi kasacyjnej wskazany w pkt 2 lit. b) całkowicie niezasadnym.

Niezrozumiałe jest natomiast - w kontekście przedstawionego uzasadnienia zarzutu – przywołanie także art. 134 § 1 i art. 153 u.p.p.s.a. Wskazać bowiem należy, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 u.p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (zob. wyroki NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r.; sygn. akt II OSK 610/06, z dnia 25 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 1862/09, oraz z dnia 15 października 2015r.; sygn. akt I GSK 241/14). Z kolei art. 153 u.p.p.s.a. ma zastosowanie, kiedy sąd administracyjny uwzględnieni skargę i sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji publicznej. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji publicznej nie stosuje wskazanego przepisu u.p.p.s.a., lecz wypełnia ciążący na nim z mocy tego przepisu obowiązek uwzględnienia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu sądu. Przepis ten reguluje stosunki pomiędzy podmiotami postępowania sądowoadministracyjnego, najpierw w postępowaniu przed organami administracji publicznej, a po wniesieniu skargi na ponownie wydaną decyzję ostateczną przed sądem administracyjnym. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 u.p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności), natomiast niezastosowanie się przez wojewódzki sąd administracyjny do oceny prawnej jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej. Jak jednak wynika z akt sprawy nie mamy tutaj do czynienia ze związaniem Sądu pierwszej instancji ocenami i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w innym orzeczeniu sądu, bowiem Sąd ten orzekał w sprawie pierwszy raz.

Oceniając zasadność zarzutu skargi kasacyjnej wskazanego w pkt 2 lit. a) należy przypomnieć, że sąd pierwszej instancji stwierdził, iż pismo skarżącego kasacyjnie z dnia [...] marca 2025 r., stanowiące odpowiedź na skargę z dnia [...] lutego 2025 r., zawiera co prawda wnioskowane informacje, jednakże odpowiedź zamieszczona w tym piśmie - stanowiącym odpowiedź na skargę – nie stanowi formy załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji wskazał, że w sprawie Komitet de facto nie udzielił odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, przeto zobowiązanie organu w tym zakresie jest zatem jak najbardziej zasadne. Odpowiedź na skargę stanowi bowiem pismo procesowe skierowane do Sądu, przez co z oczywistych względów nie może być uznane jako forma załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 w zw. art. 6 ust. 1 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wnioskowana informacja odnosząca się do składu delegacji wysłanej na igrzyska olimpijskie oraz kosztów tej delegacji ze wskazaniem konkretnego rodzaju kosztu i jego wartości stanowią w całości informację publiczną, należy podzielić ocenę Sądu pierwszej instancji, że informacje te mieszczą się w katalogu informacji publicznych, a więc Komitet był zobowiązany do ich udostępnienia w trybie ustawy dostępowej.

Za taką kwalifikacją jednoznacznie przemawia - jak słusznie zauważył to Sąd Wojewódzki- treść Statutu Komitetu, który w art. 7 ust. 1 jednoznacznie reguluje, że Komitet wypełnia swoje cele statutowe, w szczególności poprzez realizację zadań publicznych w zakresie sportu, kultury i ochrony środowiska (pkt 15), jak również poprzez nadzór, organizację i koordynację działań związanych z zapewnieniem udziału w igrzyskach olimpijskich i innych zawodach organizowanych pod patronatem Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego lub Stowarzyszenia Europejskich Komitetów Olimpijskich (pkt 5). Nie można również pominąć treści art. 53 Statutu stanowiącego, że fundusze Komitetu tworzone są m.in. ze składek członkowskich, darowizn, spadków i zapisów, własnej działalności, jak również dotacji i subwencji.

Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują zatem na uwzględnienie w całości.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 u.p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.