Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi F. S. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 3 listopada 2025 r. I. stwierdza, że Komendant Powiatowy Policji w Krakowie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku F. S. z dnia 3 listopada 2025 r. o udzielenie informacji publicznej, II. stwierdza, że bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie do wydania aktu lub dokonania czynności na skutek wniosku F. S. z dnia 3 listopada 2025 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, IV. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie na rzecz skarżącego F. S. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga F. S. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 3 listopada 2025 r.

W skardze zarzucono naruszenie:

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,

2) art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepisy te stanowią podstawę prawa do uzyskiwania informacji oraz dostępu do dokumentów poprzez brak zastosowania, polegający na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,

3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "UDIP") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że dniu 3 listopada 2025 r. za pośrednictwem platformy ePUAP Skarżący złożył do Komendy Powiatowej Policji w Krakowie wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w którym zwrócił się o przekazanie informacji dotyczące czynności podjętych przez funkcjonariuszy Policji w związku ze zgłoszeniem nieprawidłowo zaparkowanych pojazdów w B. przy ul. [...]. We wniosku wskazał dokładne dane zdarzenia (miejsce, datę i godzinę zgłoszenia, współrzędne geograficzne, kategorię naruszenia) oraz prosił o podanie liczby ujawnionych nieprawidłowo zaparkowanych pojazdów, liczby sporządzonych notatek, wezwań, zastosowanych środków oddziaływania wychowawczego, liczby mandatów, decyzji o skierowaniu wniosku o ukaranie, holowań i blokad kół, a także o wskazanie ram czasowych interwencji. Informacje te mają charakter informacji publicznej, gdyż dotyczą sposobu realizacji zadań publicznych przez Policję i przebiegu konkretnej interwencji podejmowanej w związku ze zgłoszonym wykroczeniem, a ich ustalenie nie wymaga żadnego skomplikowanego przetwarzania danych, lecz jedynie odczytania danych z dokumentacji służbowej, Komendant Powiatowy Policji w Krakowie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej na podstawie UDIP, w szczególności art. 2 i art. 4 tej ustawy, które przyznają każdemu prawo dostępu do informacji o sprawach publicznych oraz nakładają na organy władzy publicznej obowiązek ich udostępniania. Zgodnie z art. 13 ust. 1 UDIP, udostępnienie informacji na wniosek powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Ustawa wymaga ponadto, aby informacja została przekazana w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne na to nie pozwalają, o czym organ powinien wnioskodawcę pisemnie poinformować wraz ze wskazaniem możliwego sposobu i formy udostępnienia (art. 14 ust. 1 i 2 UDIP). W razie odmowy udostępnienia informacji publicznej organ ma obowiązek wydać decyzję administracyjną, zgodnie z art. 16 ust. 1 UDIP. W odpowiedzi z dnia 18 listopada 2025 r. Komenda Powiatowa Policji w Krakowie nie udzieliła żądanych informacji. W piśmie wskazano jedynie, że na podstawie zgłoszenia prowadzone są postępowania w sprawie o wykroczenia o podanych sygnaturach oraz że są one obecnie przedmiotem czynności wyjaśniających w trybie art. 54 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Nadto organ pouczył, iż elektroniczna skrzynka podawcza ePUAP nie służy do doraźnego zgłaszania interwencji i poinformował, że zgłoszone wykroczenie z dnia 3 listopada 2025 r. jest przedmiotem jednego z wymienionych postępowań. Odpowiedź nie zawiera żadnych danych, o które wprost wnioskował Skarżący, nie podano liczby ujawnionych nieprawidłowo zaparkowanych pojazdów, liczby sporządzonych notatek, wezwań, zastosowanych środków wychowawczych, mandatów, wniosków o ukaranie, holowań czy blokad kół, ani informacji od której do której godziny i w którym dniu interwencja była prowadzona. Organ w żaden sposób nie odniósł się więc do konkretnych pytań zawartych we wniosku, ograniczając się do ogólnego stwierdzenia o toczących się postępowaniach.

Powyższe pismo nie może zdaniem Skarżącego zostać uznane ani za udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej, ani za skuteczną odmowę jej udostępnienia w rozumieniu art. 16 UDIP. Organ nie powołał się też na żadną z przesłanek ograniczenia prawa do informacji publicznej, o których mowa w art. 5 UDIP, ani nie wykazał, by udzielenie odpowiedzi wymagało przetworzenia informacji w stopniu uzasadniającym żądanie wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Co więcej, art. 5 ust. 3 UDIP wprost stanowi, że co do zasady nie można ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniach przed organami państwa, co dotyczy również informacji o czasie i trybie prowadzenia tych postępowań. Organ w odpowiedzi podniósł, że elektroniczna skrzynka podawcza ePUAP nie służy do doraźnego zgłaszania interwencji, jednak okoliczność ta jest irrelewantna z punktu widzenia rozpoznania mojego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W dacie złożenia omawianego wniosku zdarzenie było już zgłoszone innym kanałem i Skarżący nie domagał się wszczęcia interwencji, lecz jedynie informacji o czynnościach już podjętych przez Policję. Wniosek złożony za pośrednictwem ePUAP spełnia wymogi formalne przewidziane w ustawie o dostępie do informacji publicznej i nie może być z tego powodu pozostawiony bez merytorycznego załatwienia. Należy również wskazać, że odpowiedź organu została udzielona po upływie ustawowego terminu 14 dni od dnia złożenia wniosku, który przypadł na 17 listopada 2025 r., podczas gdy pismo organu datowane jest na dzień 18 listopada 2025 r. Tym samym nawet gdyby uznać tę odpowiedź za częściowe załatwienie sprawy, nastąpiło ono z naruszeniem art. 13 ust. 1 UDIP. W konsekwencji Komendant Powiatowy Policji w Krakowie pozostaje w bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 PPSA, gdyż nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej w ustawowym terminie, nie poinformował o przyczynach ewentualnej niemożności udostępnienia jej w całości lub w części, nie wskazał innego terminu jej udostępnienia oraz nie wydał decyzji odmownej. Taka praktyka uniemożliwia skuteczne skorzystanie z przysługującego prawa do informacji publicznej oraz z przewidzianych prawem środków zaskarżenia, co uzasadnia wniesienie skargi na bezczynność organu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że działanie organu było prawidłowe i brak jest podstaw do przyjęcia bezczynności czy też przewlekłości po stronie Komendanta Komendy Powiatowej Policji w Krakowie w odniesieniu do wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Należy wyjaśnić, że elektroniczna platforma e-PUAP nie jest obsługiwana przez służbę dyżurną Komendy Powiatowej Policji w Krakowie i nie służy do doraźnego zgłaszania interwencji, stąd wniosek o udostępnienie informacji publicznej będący jednocześnie zgłoszeniem interwencji złożony przez p. F. S. został faktycznie zarejestrowany w dniu 4 listopada 2025 roku. Funkcjonariusze Policji nie podjęli interwencji w dniu 3 listopada 2025 roku, gdyż zgłoszenie to zostało przekazane do właściwej terytorialnej jednostki tj. Komisariatu Policji w Zabierzowie, w dniu 4 listopada 2025 roku. Nie podjęcie interwencji jest równoznaczne z nieuzyskaniem danych, w tym "liczby nieprawidłowo zaparkowanych pojazdów, nieprawidłowo zaparkowanych pojazdów, wobec których sporządzono notatkę pod nieobecność kierującego pojazdem, wezwań do stawiennictwa pozostawionych pod nieobecność kierujących pojazdami, środków oddziaływania wychowawczego na miejscu, mandatów, wniosków o ukaranie do sądu, holowan na miejscu oraz założonych blokad kół pojazdów". Odpowiedź na złożony wniosek sporządzono i wysłano w dniu 18 listopada 2025 roku za pośrednictwem platformy e-PUAP. Tym samym organ prawidłowo rozpoznał wniosek skarżącego i załatwił jego sprawę z nieznacznym przekroczeniem ustawowego terminu. Opóźnienie nie wynikało ze złej woli organu, a było konsekwencją konieczność skonsultowania odpowiedzi z podległą jednostką, zgromadzenia niezbędnych informacji.

Biorąc pod uwagę powyżej wskazane okoliczności, zdaniem organu, brak jest podstaw do przyjęcia bezczynności czy też przewlekłości po stronie Komendanta Komendy Powiatowej Policji w Krakowie w odniesieniu do załatwienia wniosku skarżącego i udzielenia mu żądanych informacji. Organ przesyłając p. F. S., w dniu 18 listopada 2025 roku, pismo I.dz. [...], rozpoznał i ostatecznie załatwił jego sprawę w zakresie posiadanych na dany dzień informacji, a wszelkie zarzuty formułowane przez skarżącego w tym zakresie należy uznać za chybione. Odnosząc się do argumentów i wniosków podniesionych w skardze należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Za bezpodstawne należy uznać żądanie p. F. S. dotyczące zobowiązania Komendanta Komendy Powiatowej Policji w Krakowie do załatwienia jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W tym zakresie organ rozpoznał złożony wniosek i pismem PAM.062.40.2025 (prawidłowo doręczonym skarżącemu w dniu 18 listopada 2025 roku) udostępnił informacje w zakresie posiadanych na dany dzień informacji. Tym samym brak jest podstaw do zobowiązywania organu do niezwłocznego rozpoznania wniosku skarżącego. Za nieuzasadniony trzeba uznać wniosek p. F. S. o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz zobowiązanie do załatwienia wniosków niezwłocznie. W świetle powyżej wskazanych okoliczności faktycznych, w szczególności faktu, że skarżącemu przekazano informacje, którymi na daną chwilę dysponował organ, brak jest podstawy do stwierdzenia bezczynności organu w ogóle, a w szczególności z rażącym naruszeniem prawa. Nie zasługuje na uwzględnienie również wniosek p. F. S. o przyznanie kosztów postępowania dla skarżącego od organu, który rozpatrując sprawę działał w sposób sprawny, a także dołożył należytych starań, aby udostępnienie informacji publicznej nastąpiło w przewidzianym terminie. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Komendanta Komendy Powiatowej Policji w Krakowie, organ nie dopuścił się bezczynności w sprawie, wydając rozstrzygnięcia w formie oraz trybie właściwym dla rodzaju sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1b). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i pkt 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.sa sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli dotyczy bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wobec powyższego przedmiotowa skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym.

W przedmiotowej sprawie Skarżący domagał się informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 – u.d.i.p.), informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Należy w tym miejscu wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek.

W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.

Mając na uwadze przytoczone regulacje prawne, przyjąć trzeba, że o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przy czym dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że poza sporem pozostaje, że informacje, o które wnioskował Skarżący stanowią informację o sprawach publicznych.

W przedmiotowej sprawie odpowiedź organu na wniosek z dnia 3 listopada 2025 r. nie czyniła zadość wymogom prawa i w rezultacie była odpowiedzią pozorną. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że organ udzielił odpowiedzi Skarżącemu już po upływie 14-dniowego terminu. Uchybienie to jednak było nieznaczne, co Sąd uwzględnił dokonując oceny charakteru naruszenia prawa. Ponadto organ udzielając odpowiedzi na wniosek z dnia 3 listopada 2025 r. uchylił się od wskazania informacji wyraźnie w nim wyartykułowanych, w oderwaniu od treści wniosku. Wskazano jedynie, że wskutek zgłoszenia prowadzone są czynności wyjaśniające. Nie udzielono jednak wprost informacji na temat liczby nieprawidłowo zaparkowanych pojazdów, nieprawidłowo zaparkowanych pojazdów, wobec których sporządzono notatkę pod nieobecność kierującego pojazdem, wezwań do stawiennictwa pozostawionych pod nieobecność kierujących pojazdami, środków oddziaływania wychowawczego na miejscu, mandatów, wniosków o ukaranie do sądu, holowań na miejscu oraz założonych blokad kół pojazdów. Ani w sposób pozytywny (ile było nieprawidłowo zaparkowanych pojazdów, nieprawidłowo zaparkowanych pojazdów, wobec których sporządzono notatkę pod nieobecność kierującego pojazdem, wezwań do stawiennictwa pozostawionych pod nieobecność kierujących pojazdami, środków oddziaływania wychowawczego na miejscu, mandatów, wniosków o ukaranie do sądu, holowań na miejscu oraz założonych blokad kół pojazdów), bądź negatywny (w tym dniu nie było nieprawidłowo zaparkowanych pojazdów, nieprawidłowo zaparkowanych pojazdów, wobec których sporządzono notatkę pod nieobecność kierującego pojazdem, wezwań do stawiennictwa pozostawionych pod nieobecność kierujących pojazdami, środków oddziaływania wychowawczego na miejscu, mandatów, wniosków o ukaranie do sądu, holowań na miejscu oraz założonych blokad kół pojazdów).

Powyższe naruszenia nie mają jednak charakteru rażącego naruszenia prawa. Nie było to celowe działanie organu, którego aktywność jest ukierunkowana na inne zadania publiczne, co Sąd oczywiście dostrzega.

Z drugiej jednak strony skoro ustawodawca przyznał jednostkom konstytucyjnie gwarantowane prawo do informacji publicznej (art. 61 Konstytucji RP), organy powinny dołożyć należytej staranności, aby wypełniać również w tym zakresie nałożone przepisami prawa obowiązki.

W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd w pkt I sentencji orzekł, że organ dopuścił się bezczynności, lecz stwierdził w pkt II sentencji wyroku, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W konsekwencji w pkt III zobowiązał organ do wydania aktu lub dokonania czynności z wniosku z dnia 3 listopada 2025 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku z aktami sprawy oraz w pkt IV zasądził od Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie na rzecz F. S. kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.