Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA – Tadeusz Kuczyński Sędziowie Sędzia WSA – Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędzia WSA – Lidia Serwiniowska Protokolant Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi M. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego I. uchyla decyzję I i II instancji; II. przyznaje adw. K. B. kwotę 292,80 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych w tym 22% VAT od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu na rzecz skarżącego, kwotę 12,60 (słownie: dwanaście i 60/100) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego;

M.Ś. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...], podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 16 ust. 2 pkt 2, art. 24 ust. 3a - 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 z późn. zm.), którą utrzymano w mocy wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta D. decyzję Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. z dnia [...] roku nr [...] o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku pielęgnacyjnego od dnia 1 kwietnia 2006 r. do 30 czerwca 2006 r.

Z akt administracyjnych oraz twierdzeń stron postępowania wynika, że skarżący na mocy decyzji z dnia [...] roku nr [...] Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. otrzymywał zasiłek pielęgnacyjny od dnia 1 marca 2005 r. do 31 marca 2006 roku.

Wnioskiem z dnia 28 lipca 2006 r. strona zwróciła się ponownie do organu I instancji o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, dołączając do wniosku aktualne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, zwracając się jednocześnie z prośbą o przyznanie świadczenia od miesiąca kwietnia 2006 roku, bowiem w tym terminie złożył w Ośrodku Pomocy Społecznej kopię orzeczenia o niepełnosprawności, nie będąc świadomy, że świadczenia rodzinne mieszczą się w innym budynku.

Skarżący na mocy orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] r. nr [...] został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności na okres do 30 kwietnia 2009 r.

Organ I instancji po rozpatrzeniu wniosku strony z dnia 28 lipca 2007 r. o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, decyzją z dnia [...] r. nr [...] przyznał stronie zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153,00 zł miesięcznie na okres od 1 lipca 2006 r. do 31 sierpnia 2009 r., a decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił stronie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego od 1 kwietnia 2006 r. do 30 czerwca 2006 r.

W odwołaniu strona podniosła, że aktualne orzeczenie o niepełnosprawności przekazała pracownikowi socjalnemu, ufając że przekaże je do Działu Świadczeń, co jednak się nie stało. Ponadto strona wskazała na trudną sytuację zdrowotną i materialną w jakiej się znajduje.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] stwierdziło, że odwołanie skarżącego od decyzji Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego od dnia 1 kwietnia 2006 r. do 30 czerwca 2006 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania.

Na powyższe postanowienie M. Ś. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Do skargi załączył zaświadczenia lekarskie, z których wynika, że leczy się na chorobę nowotworową oraz depresję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 30 maja 2007 r. sygn. akt IV SA/Wr 48/07 uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, że: "jeśli skarżący w swoich pismach informował organ o okolicznościach swojego stanu zdrowia, w tym o chorobie psychicznej oraz o chorobie nowotworowej, oraz zgłosił odwołanie, ze wskazaniem swojej sytuacji życiowej, to należało przyjąć, że w piśmie tym mieścił się implicite również wniosek o przywrócenie terminu".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po otrzymaniu z Sądu całości akt sprawy, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] przywróciło skarżącemu termin do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. z dnia [...] roku Nr [...] o odmowie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego na okres od 1 kwietnia 2006 r. do 30 czerwca 2006 r.

Rozpatrując odwołanie skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż zgodnie z art. 24 ust. 3a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 z późn. zm. ), w przypadku utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, jeżeli osoba niepełnosprawna uzyska ponownie orzeczenie o niepełnosprawności lub odpowiednim stopniu niepełnosprawności stanowiące kontynuację poprzedniego orzeczenia, prawo do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, w ocenie organu odwoławczego, że M. Ś. złożył wniosek o kontynuację zasiłku pielęgnacyjnego dopiero w dniu 28 lipca 2007 r. i organ I instancji decyzją z dnia [...] r. nr [...] prawidłowo przyznał stronie wnioskowane świadczenie rodzinne, zgodnie z art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych, od 1 lipca 2006 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważa, iż postępowanie w sprawie ustalenia prawa do świadczenia rodzinnego, w tym także zasiłku pielęgnacyjnego wszczyna wniosek strony, która ubiega się o takowe świadczenie (art. 23 ust. 1 ustawy), a w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że strona takowy wniosek złożyła dopiero 28 lipca 2007 r.

Jednocześnie organ odwoławczy nie dał wiary twierdzeniu strony, że aktualne orzeczenie o niepełnosprawności przekazał pracownikowi socjalnemu, bowiem jak wynika z pisma Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. z dnia [...] r. nr [...], fakt taki nie miał miejsca.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, M.Ś. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Podniósł, że jest osobą chorą – cierpi na chorobę nowotworową i związany z nią depresją. Ponadto podniósł zarzut wykluczenia go z udziału w posiedzeniach Kolegium.

W piśmie procesowym z dnia 15 marca 2008 r., pełnomocnik skarżącego podtrzymała w całości skargę. Zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 136 k.p.a., albowiem organ ten winien był w świetle orzeczenia lekarskiego dotyczącego stanu chorobowego oraz wynikającego zeń faktu, że skarżący bez pomocy drugiej osoby nie jest w stanie funkcjonować samodzielnie, przeprowadzić z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie i przesłuchać skarżącego i pracownika socjalnego na okoliczności wskazywane przez skarżącego, a dotyczące złożenia za pośrednictwem pracownika socjalnego wniosku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego w wymaganym terminie, albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi I instancji.

Zdaniem pełnomocnika okoliczność ta bowiem ma istotne znaczenie dla sprawy, a samo oświadczenie Ośrodka Pomocy Społecznej z 31 października 2007 r. nie jest w ocenie skarżącego wystarczające. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominęło istotną w sprawie okoliczność, że organ I instancji, pomimo że miał wiedzę o braku zdolności skarżącego do samodzielnej egzystencji i o pełnej jego zależności od pracownika socjalnego, nie poinformował skarżącego o celowości złożenia kolejnego wniosku o zasiłek pielęgnacyjny wraz z wnioskiem do zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności i że wypłata kontynuowanego zasiłku powinna w tych okolicznościach nastąpić od dnia 10 kwietnia 2006 r., tj. dnia wskazanego w nowym orzeczeniu o niepełnosprawności.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z postanowieniami art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując badania prawidłowości zastosowania przepisów prawa oraz ich wykładni sądy administracyjne związane są przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustaw (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP). Obowiązek przestrzegania przez sądy administracyjne Konstytucji RP w procesie kontroli działalności administracji publicznej oznacza również obowiązek uwzględniania mających moc powszechnie obowiązującą orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego (art. 190 ust. 1 Konstytucji RP).

Skarga jest zasadna. Zasadność skargi jest wprawdzie związana z zakwestionowanym w skardze terminem przyznania świadczenia, jednakże o zasadności przesądzają w ocenie Sądu inne przyczyny niż te, które zostały w niej podniesione. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

W rozpoznawanej sprawie istota sporu dotyczy terminu, od którego powinna nastąpić wypłata kontynuowanego zasiłku pielęgnacyjnego. Rozstrzygnięcie tej spornej kwestii wymaga w pierwszej kolejności przywołania przepisów, stanowiących materialnoprawną podstawę decyzji w niniejszej sprawie, a mianowicie postanowień art. 24 ust. 3a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 z późn. zm. ), które stanowią, iż w przypadku utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności jeżeli osoba niepełnosprawna uzyska ponownie orzeczenie o niepełnosprawności lub odpowiednim stopniu niepełnosprawności stanowiące kontynuację poprzedniego orzeczenia, prawo do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego.

Skarżący nie występował o zasiłek pielęgnacyjny po raz pierwszy, ale ubiegał się o jego kontynuację (na mocy decyzji z dnia [...] roku nr Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. otrzymywał zasiłek pielęgnacyjny od dnia 1 marca 2005 r. do 31 marca 2006 roku). Nie powinien zatem ponosić negatywnych konsekwencji zaniechania przez organ poinformowania jej o treści art. 24 ust. 3a ustawy.

W ocenie Sądu skarżący mógł pozostawać w przeświadczeniu, że skoro ubiega się o kontynuację prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, to wystarczy, iż wystąpi do zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności i potwierdzenie nieprzerwanego trwania niepełnosprawności zapewni jej ciągłość wypłaty zasiłku. Obowiązkiem organu I instancji było więc poinformowanie skarżącego, zważając na jego stan zdrowia, że wobec upływu okresu, na który przyznano zasiłek, dążąc do jego kontynuacji, powinien złożyć w miesiącu kwietniu 2006 r. nowy wniosek o zasiłek pielęgnacyjny, tak by mógł skorzystać z dobrodziejstwa art. 24 ust. 3a ustawy.

Zdaniem Sądu przy ocenie uprawnień do świadczenia w przypadku wniosku o kontynuację wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego należy mieć na uwadze fakt, że stronami w tychże sprawach są osoby o szczególnej sytuacji psychofizycznej, mające niejednokrotnie utrudniony dostęp do wiedzy na temat zawiłości proceduralnych związanych z wypłatą przysługujących im świadczeń rodzinnych.

Należy zatem z całą mocą podkreślić, że na organach administracji publicznej spoczywa bezwzględny obowiązek respektowania zasady praworządności, z którego wynika m.in. nakaz wydawania rozstrzygnięć, a w zakresie postępowania dowodowego – nakaz podejmowania czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego sprawy, na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji). Z kolei z zasady zaufania do państwa i jego organów (art. 2 Konstytucji) wywieść można m.in. zakaz wykorzystywanie nieświadomości uczestników w zakresie przysługujących im uprawnień oraz założenie określonej pewności prawa i przewidywalnym postępowaniu organów państwa.

W omawianym kontekście warto przypomnieć stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zajęte w sprawie o sygn. SK 4/02 (wyrok z 15 kwietnia 2003 r., OTK ZU nr 4/A/2003, poz. 31), które w pełni aprobuje niniejszy skład orzekający, że "administracja pełni wobec obywatela rolę służebną i w sytuacji, gdy zakończenie procesu weryfikacji dokumentacji jest utrudnione z przyczyn niezależnych od zainteresowanego, to jej obowiązkiem jest fachowa i rzetelna pomoc. Brak takiej pomocy, skutkujący pozbawieniem możliwości dochodzenia uprawnień przez strony postępowania, jest wysoce naganny i nie może prowadzić do naruszenia konstytucyjnie chronionej godności człowieka, na której straży stoi także administracja publiczna. Prawo do dobrej administracji gwarantuje także Kodeks Dobrej Administracji (w tym przypadku w szczególności jego art. 17 i 22) przyjęty przez Parlament Europejski z 6 września 2001 r." (zob. także art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, sporządzony w Nicei w 2000 r.).

Zdaniem Sądu należy przyjąć, że w razie niepoinformowania strony przez organ o celowości złożenia kolejnego wniosku o świadczenie pielęgnacyjne wraz z ponownym orzeczeniem o niepełnosprawności stanowiącym kontynuację poprzedniego orzeczenia, wypłata kontynuowanego zasiłku powinna nastąpić od dnia wskazanego w nowym orzeczeniu o niepełnosprawności. W ogólnym postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje bowiem zasada ignorantia iuris nocet i obowiązkiem organu, wynikającym przede wszystkim z art. 9 k.p.a., jest informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem aktualnego lub potencjalnego postępowania (por. orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 18 października 2007 r. SKO 4316/62/07 (OwSS 2008 nr 1, poz. 2, Lex 337485).

Powyższe stanowisko koresponduje z poglądem wyrażonym przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt P 28/07 (OTK ZU seria A, nr 9, poz. 106), wedle którego art. 24 ust. 2 ustawy w zakresie, w jakim stanowi, że w wypadku wniosku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 lat, legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności uzyskanym w wyniku rozpoznania przez wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności jej odwołania od orzeczenia powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 69 Konstytucji RP.

Zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane w oparciu o przepis art. 23 ust. 3a ustawy o świadczenia rodzinnych, w myśl którego w przypadku utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, jeżeli osoba niepełnosprawna uzyska ponownie orzeczenie o niepełnosprawności lub odpowiednim stopniu niepełnosprawności stanowiące kontynuację poprzedniego orzeczenia, prawo do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności ustala się od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego. Z brzmienia tego przepisu wynika jednoznacznie, że zastosowana w nim konstrukcja prawna jest analogiczna z konstrukcją zastosowaną w pozbawionym domniemania konstytucyjności przepisie art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, bowiem przepis art. 23 ust. 3a ustawy również w sposób samodzielny reguluje termin przyznania zasiłku, określając między innymi jego początek na miesiąc w którym osoba ubiegająca się o kontynuację świadczenia rodzinnego, złożyła wniosek o jego kontynuację. Mając więc na uwadze wywody zawarte w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego stwierdzić należy, że zastosowana w art. 24 ust. 3a in fine ustawy o świadczeniach rodzinnych konstrukcja prawna, - wobec zdekonstytucjonalizowania przepisu art. 24 ust. 2 tej ustawy - sprzeciwia się podstawowym zasadom wyrażonym w art. 2, art. 32 oraz art. 69 Konstytucji RP. Tworzy bowiem zróżnicowanie procedury uzyskiwania zasiłku powodujące nierówność traktowania osób ubiegających się o zasiłek po raz pierwszy oraz osób starających się o kontynuację świadczenia w związku z utratą ważności orzeczenia o niepełnosprawności, które uzyskają ponowne orzeczenie w tym przedmiocie.

Wykładnia sądowa mająca charakter wykładni operatywnej, powinna zmierzać do rezultatu wynikającego z takiego rozumienia prawa, które zapewnia jego spójność usuwając sprzeczności oraz konstytucyjność. Sąd jest zatem zobowiązany wybrać taką interpretację normy ustawowej, która umożliwia najpełniejsze urzeczywistnienie norm, zasad i wartości konstytucyjnych. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja zachodzi. W uzasadnieniu wyroku Trybunał dodatkowo stwierdził, że poza zasiłkiem pielęgnacyjnym niekonstytucyjny przepis znajduje zastosowanie w sprawach innych świadczeń rodzinnych, co pozwala na dokonanie stosownej wykładni sądowej z wykorzystaniem art. 8 Konstytucji. Wobec tego stwierdzić należy, że uzyskanie przez osobę ubiegającą się o kontynuację świadczenia rodzinnego, jakim jest zasiłek pielęgnacyjny, orzeczenia o niepełnosprawności, pozostaje w dalszym ciągu przesłanką materialnoprawną jego uzyskania, a zarazem zgodnie z wzorcem konstytucyjnym zawartym w art. 69 Konstytucji w dacie wydania takiego orzeczenia interes strony w uzyskaniu takiego zasiłku jest chroniony ustawowo, co wynika z art. 16 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W związku z powyższym skład orzekający w niniejszej sprawie, mając na uwadze nadrzędny charakter norm konstytucyjnych, co wynika z art. 8 ust. 1 Konstytucji RP stwierdza, że odmienne odkodowanie normy wynikającej z przepisu art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych, który legł u podstaw wydanych w rozpoznawanej sprawie decyzji, oznaczałoby naruszenie podstawowych zasad prawa zawartych w ustawie zasadniczej, w tym przede wszystkim art. 2 Konstytucji, a także wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji zasady równości wobec prawa, która nakazuje władzom publicznym traktować wszystkich odznaczających się jakąś cechą istotną (relewantną) równo. Nie ma zatem żadnych istotnych, racjonalnych przesłanek, by odmiennie traktować osoby które po raz pierwszy starają się o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, od osób, które już były beneficjentami tego świadczenia, w przypadku gdy uprawnienie do zabezpieczenia społecznego ze względu na niepełnosprawność podmiotów obu kategorii podlega ochronie konstytucyjnej od momentu wydania właściwego orzeczenia w przedmiocie niepełnosprawności. Wymaga bowiem podkreślenia, że obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej system prawny winien urzeczywistniać zasady wyrażone w Konstytucji.

Pełna realizacja prawa to nie tylko przestrzeganie jego litery, ale także celów, które ma ono realizować. Wobec tego pod adresem obu organów orzekających w sprawie musi być skutecznie wyartykułowany zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, polegający na błędnej wykładni art. 24 ust.3a ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Powyższe oznacza konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego obu wydanych w sprawie decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt. 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę organ uwzględni wskazania Sądu zawarte w treści przedmiotowego uzasadnienia, a w szczególności dokonaną przez Sąd wykładnię przepisów art. 23 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz wynikającą z tego potrzebę poczynienia ustaleń w przedmiocie wskazanych w uzasadnieniu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy

Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II wyroku znajduje umocowanie w art. 250 powyższej ustawy oraz w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348, z późn. zm.).

Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie III wyroku znajduje umocowanie w art. 200 i 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z uwagi na charakter sprawy sąd nie zawarł rozstrzygnięcia w przedmiocie wykonalności decyzji (art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).