drukuj    zapisz    Powrót do listy

6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty, Podatek rolny Podatek leśny, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Oddalono skargę, III SA/Wa 1717/07 - Wyrok WSA w Warszawie z 2008-02-25, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

III SA/Wa 1717/07 - Wyrok WSA w Warszawie

Data orzeczenia
2008-02-25 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-09-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Trochim-Tuchorska /sprawozdawca/
Małgorzata Długosz-Szyjko /przewodniczący/
Sylwester Golec
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Podatek rolny
Podatek leśny
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 136 poz 969 art. 1, art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1i ust. 5, art. 6 ust. 1, art. 6c ust. 1
Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r, o podatku rolnym - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 200 poz 1682 art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3
Ustawa z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym.
Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027 art. 21 ust. 1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska (spr.), Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2008 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2007 rok oddala skargę

Uzasadnienie

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 13 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.; dalej "Op"), art. 1, art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 5, art. 6 ust. 1 pkt 1 i art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r., Nr 136, poz. 969 ze zm.) oraz art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. Nr 200, poz. 1682 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej J.S., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2007.

Decyzja została oparta na następująco ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wójt Gminy O. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. ustalił Skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2007 w wysokości 179,00 zł, w tym podatek leśny w kwocie 125,00 zł, z tytułu posiadania 7,51 ha lasu oraz podatek rolny w wysokości 54,00 zł z tytułu posiadania – 16,36 ha użytków rolnych, położonych w miejscowości Z.

Skarżąca odwołując się od powyższej decyzji zarzuciła, iż dane w ewidencji gruntów, dotyczące gruntów w miejscowościach Z. i Z.S. są nieprawdziwe, a dokumentacja, która stanowiła o wpisie do ewidencji została sfałszowana. Powołała się na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 25 czerwca 1976 r. i wskazała, że umową z dnia 1 czerwca 1979 r. przekazała bratu S.Z. gospodarstwo rolne o pow. 31,92 ha, położone we wsi Z.S. Wskazała, że grunty o pow. 8,20 ha położone we wsi Z,St. były kupowane i stanowiły współwłasność. Ponadto Skarżąca wniosła o umorzenie podatku z uwagi na swoją trudną sytuację materialną.

Przy piśmie z dnia 1 czerwca 2007 r. Wójt Gminy O. przekazał odwołanie Skarżącej do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. Organ I instancji wskazał, iż wymiaru podatku za 2007 r. dokonano na podstawie zawiadomienia o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w O. z dnia 28 lipca 2004 r., nr [...], z którego wynika, że Skarżąca jest właścicielką gruntów we wsi Z. o pow. 23,99 ha. Natomiast ze zmiany geodezyjnej Starostwa Powiatowego w O. nr GNB [...] z dnia 28 lipca 2004 r. wynika, że właścicielami gruntów we wsi Z.S. są F.S. i jego żona C.

Zawiadomieniem z dnia 18 czerwca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. poinformowało Skarżącą, że w sprawie umorzenia podatku winna wnieść odrębne podanie do Wójta Gminy O. Odrębne podanie złożone, w terminie 14 dni od daty doręczenia zawiadomienia, uważa się za złożone w dniu wniesienia pierwszego podania.

Następnie wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajduje się wykaz dokonanych zmian danych rejestru gruntów, z którego wynika, że Skarżąca jest wyłączną właścicielką gruntów rolnych położonych w obrębie wsi Z., o łącznej powierzchni 16,48 ha (w tym użytków rolnych 16,36 ha) oraz lasu o powierzchni 7,51 ha.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Op i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Organy podatkowe nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów oraz wypowiadania się w przedmiocie własności gospodarstw poszczególnych podatników. Powinny natomiast uwzględnić dane wynikające np. z umów przeniesienia własności, orzeczeń sądów skutkujących zmianą właściciela nieruchomości, które nie zostały jeszcze wprowadzone do ewidencji gruntów (wyrok NSA z 18 maja 1994 r., sygn. akt III SA 1685/93, POP 1999/2/67; wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1993 r., sygn. akt III SA 747/93, ONSA 1994/4/163).

W ocenie organu Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność podnoszonych przez siebie zarzutów odnośnie niezgodności ze stanem prawnym, danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Organ podkreślił, iż prawdą jest, że w dniu 1 czerwca 1979 r. Skarżąca przekazała położone we wsi Z. gospodarstwo rolne o pow. 31,92 ha, na rzecz S.Z. Jednakże w wyniku spadkobrania, na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia 16 lutego 2002 r., sygn. akt Ns 100/01 o stwierdzeniu nabycia spadku oraz postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia 2 października 2003 r. o dziale spadku, Skarżąca stała się wyłączną właścicielką gruntów rolnych i lasu o łącznej powierzchni 23,99 ha, położonych we wsi Z.

Nie ulega zatem wątpliwości, że Skarżąca jest podatnikiem podatku rolnego oraz podatku leśnego. Jest bowiem właścicielką gruntów podlegających opodatkowaniu podatkiem rolnym, wchodzących w skład gospodarstwa rolnego (art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 1 ustawy o podatku rolnym) oraz lasów o pow. 7,51 ha (art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o podatku leśnym).

Prawidłowo więc postąpił organ pierwszej instancji wymierzając Skarżącej podatek rolny w wysokości 54 zł (0,6060 ha przeliczeniowego) oraz podatek leśny w wysokości 125 zł, w formie łącznego zobowiązania pieniężnego (art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym).

Jednocześnie organ wskazał, iż nie odniósł się do zarzutów Skarżącej dotyczących nieprawidłowych zapisów w ewidencji gruntów dotyczących gruntów o pow. 8,20 ha, położonych we wsi Z.S., gdyż wykraczają one poza przedmiot niniejszego postępowania.

W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. Skarżąca wniosła o jej uchylenie, wskazując, że podatek dotyczy "ugorów i odłogów", a zapisy w ewidencji gruntów są niezgodne ze stanem prawnym i posiadaną przez nią dokumentacją. Powołując się na postanowienie Sądu z dnia 25 czerwca 1976 r., sygn. akt Ns 360/76 i KW nr 9738 oraz umowę zawartą w dniu 1 czerwca 1979 r. o przekazaniu gospodarstwa rolnego bratu S. Z., która jak podniosła Skarżąca "z chwilą jego śmierci upada", wskazała, iż jest właścicielem gruntów w miejscowości Z. o pow. 31,92 ha. Skarżąca podniosła, że grunty w miejscowości Z.S. stanowią spadek po zmarłym S.Z. Grunty te o pow. 8,20 ha zostały zawłaszczone przez F. i C. S.

Skarżąca wniosła ponadto o umorzenie w całości podatku bieżącego i zaległego oraz o naprawienie z urzędu fałszerstw w jej dokumentach.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako "ppsa"), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ppsa, sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ppsa), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w tym zakresie należy stwierdzić, że nie narusza ona przepisów prawa w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia. Decyzja ta nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy.

Kontroli Sądu poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. w sprawie ustalenia podatku rolnego i leśnego za 2007 r., z tytułu posiadania przez Skarżącą gruntów rolnych i leśnych położonych w miejscowości Z.

Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ustawy o podatku rolnym – opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Podatnikami podatku rolnego są między innymi osoby fizyczne, będące właścicielami gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy).

W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o podatku rolnym – podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi:

1) dla gruntów gospodarstw rolnych – liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego;

2) dla pozostałych gruntów – liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków.

Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej (art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym).

Stosownie natomiast do treści art. 1 ust. 1 ustawy o podatku leśnym – opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy (art. 1 ust. 2). Podatnikami podatku leśnego są między innymi osoby fizyczne, będące właścicielami lasów (art. 2 ust. 1 pkt 1 tej ustawy). W myśl art. 3 ustawy o podatku leśnym podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków.

W myśl art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym).

Wskazane wyżej przepisy ustawy o podatku rolnym oraz ustawy o podatku leśnym wskazują wprost, że podstawę opodatkowania stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków.

Wyżej wskazane przepisy korespondują z przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne, która w art. 21 stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji i czynionych w niej zapisów reguluje rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454, ze zm.), zwane dalej "rozporządzeniem".

W przedmiotowej sprawie dane ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w O. zawarte w zawiadomieniu z dnia 28 lipca 2004 r., nr [...] o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków w jednostce ewidencyjnej O., obręb Z., wskazują, że Skarżąca jest wyłączną właścicielką gruntów o łącznej powierzchni 23,9900 ha (fizycznych), w tym: - 7,5100 ha lasów /Ls/,

- 16,4800 ha gruntów rolnych (w tym: gruntów ornych /R/ i pastwisk /Ps/ o łącznej powierzchni 16,3600 ha oraz 0,1200 ha rowów /W/).

W oparciu o te dane Wójt Gminy O. ustalił Skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne.

Zawiadomienie to zawiera także informację, że Skarżąca nabyła przedmiotowe grunty na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia 2 października 2003 r., sygn. akt Ns 1079/00 o dziale spadku.

Wskazać także należy, że z zawiadomienia tego wynika ponadto, że przed dokonaniem zmian w tym rejestrze grunty o pow. 32,01 ha położone we wsi Z. stanowiły współwłasność w częściach ułamkowych następujących osób: S.G., S.T. K., I.N., J.S., F. S., A.Z. i F. Z. Natomiast po zmianie dokonanej na wniosek Sądu Rejonowego w O. na podstawie postanowienia tego Sądu z dnia 2 października 2003 r., sygn. akt Ns 1079/00 o dziale spadku, stan własności przedmiotowych gruntów przedstawia się następująco: 5,0200 ha lasów stanowi współwłasność A.Z. i F. Z.; grunty rolne i leśne o łącznej powierzchni 23,9900 ha (w tym 7,5100 ha lasów i 16,4800 ha gruntów rolnych) stanowią własność J.S.; grunty rolne i leśne o łącznej powierzchni 0,4000 ha stanowią własność S.G.; grunty rolne o łącznej powierzchni 2,6000 ha stanowią własność S.K..

W aktach sprawy znajduje się także zawiadomienie Starostwa Powiatowego w O. z dnia 28 lipca 2004 r., nr [...] o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków w jednostce ewidencyjnej O., obręb Z.S., z którego wynika, że przed dokonaniem zmian w tym rejestrze grunty o pow. 8,20 ha położone we wsi Z.S. stanowiły wsp., F.S., A.Z. i F.Z. Natomiast po zmianie dokonanej na wniosek Sądu Rejonowego w O. na podstawie postanowienia tego Sądu z dnia 2 października 2003 r., sygn. akt Ns 1079/00 o dziale spadku grunty te stanowią współwłasność F.S. i C.S.

Skarżąca kwestionuje zapisy w ewidencji. Wywodzi, iż nie są zgodne ze stanem prawnym, albowiem dokumentacja, która stanowiła podstawę tych zapisów została sfałszowana. Zdaniem Skarżącej organ podatkowy – Wójt Gminy, wiedząc o kwestionowaniu tych zapisów przez Stronę winien, przed wydaniem decyzji podatkowej zweryfikować zawarte w nich błędy oraz wyjaśnić wnikliwie rozbieżności i doprowadzić do ich usunięcia w ewidencji.

Ze stanowiskiem Skarżącej nie można się zgodzić, albowiem przepisy prawa nie dają w tym zakresie żadnych uprawnień organom podatkowym.

Dla potrzeb podatku rolnego oraz leśnego, jak Sąd wcześniej wskazał, podstawowe znaczenie mają zapisy dokonane w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do wielkości gruntu. Powoływanie się przez Skarżącą w postępowaniu podatkowym, iż posiadany grunt ma inną wielkość lub inne przeznaczenie, niż wynika z ewidencji nie może mieć wpływu na decyzję w przedmiocie podatku od nieruchomości. Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są bowiem tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca.

Stanowisko takie wyrażone zostało także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 29 grudnia 1993 r., sygn. akt III SA 747/1993 (ONSA 1994/4/163) wskazał, iż "(...) podstawą wymiaru podatków rolnego i leśnego, może być tylko taka powierzchnia gospodarstwa rolnego, jaka jest uwidoczniona w ewidencji gruntów. Jeśli więc skarżąca twierdzi, że dane znajdujące się w ewidencji gruntów nie są prawdziwe, to powinna w odrębnym postępowaniu doprowadzić do ich zmiany. (...) Organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku rolnym i leśnym (...) nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i wypowiadania się w przedmiocie prawa własności gospodarstw rolnych poszczególnych podatników."

Orzecznictwo sądowe, wskazuje jeden przypadek, który przywołano w zaskarżonej decyzji, kiedy organ podatkowy powinien uwzględnić dane inne, niż wynika to z ewidencji. A mianowicie w sytuacji, kiedy z aktu notarialnego wynika, iż inna osoba niż aktualny właściciel, jest wpisana jako właściciel nieruchomości w ewidencji. Jak wskazał Sąd ścisłe trzymanie się takich danych mogłoby prowadzić do wymierzenia podatku osobie, która nieruchomość sprzedała (wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., sygn. akt III SA 1685/93-POP 1999/2/67). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie ma jednak miejsca.

Zwrócić należy uwagę, że prowadzenie ewidencji gruntów i budynków należy, zgodnie z art. 7d ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne do zadań starosty. Zgodnie z § 46 ust. 1 rozporządzenia dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu, na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11 rozporządzenia. Starosta ma ograniczony katalog możliwości dokonywania zmian w ewidencji z urzędu. Aktualizacja danych z urzędu może bowiem dotyczyć tylko zmian wynikających z określonych dokumentów. I tak § 46 ust. 2 rozporządzenia wymienia tu: prawomocne orzeczenia sądowe, akty notarialne, ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne, opracowania geodezyjne i kartograficzne, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian ewidencji, dokumentację architektoniczno-budowlaną gromadzoną i przechowywaną przez administrację publiczną.

W związku z podnoszonym przez Skarżącą zarzutem, iż podatek naliczono od "ugorów i odłogów", wskazać przede wszystkim należy, że – jak już wyjaśniono powyżej – przedmiotowe grunty są sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako grunty rolne i leśne. Wśród gruntów stanowiących własność Skarżącej nie ma gruntów sklasyfikowanych jako nieużytki (oznaczonych symbolem "N").

Ponadto zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 13d ust. 1 ustawy o podatku rolnym organ podatkowy stosuje z urzędu jedynie zwolnienia i ulgi podatkowe określone w art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz pkt 8-12, a także w art. 13b. W związku z tym, w rozpoznawanej sprawie organ z urzędu uwzględnił zwolnienie, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, w myśl którego zwolnione są od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz. Jako podstawę wymiaru podatku rolnego przyjęto bowiem jedynie 0,6060 ha przeliczeniowego, a to ze względu na to, że Skarżąca jest właścicielką pastwisk o pow. 1,01 ha, klasy IV, położonych w III okręgu podatkowym (art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy o podatku rolnym).

Natomiast pozostałe zwolnienia i ulgi podatkowe organ stosuje na podstawie decyzji wydanej na wniosek podatnika, w tym ulgę, o której mowa w art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku rolnym, zgodnie z którym zwalnia się od podatku rolnego grunty gospodarstw rolnych, na których zaprzestano produkcji rolnej, z tym że zwolnienie może dotyczyć nie więcej niż 20 % powierzchni użytków rolnych gospodarstwa rolnego, lecz nie więcej niż 10 ha - na okres nie dłuższy niż 3 lata, w stosunku do tych samych gruntów (art. 13d ust. 1). Oznacza to, że chcąc skorzystać z tej ulgi podatnik winien wystąpić ze stosownym wnioskiem do organu podatkowego. W przypadku złożenia takiego wniosku nastąpi wszczęcie odrębnego postępowania w sprawie zwolnienia.

Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia należy stwierdzić, że nie narusza ono prawa. Materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób zupełny, a posiadane uaktualnione zapisy w ewidencji gruntów i budynków uprawniały do ustalenia wskazanej w decyzji wymiarowej wielkości podatku. W sprawie brak jest podstaw do czynienia zarzutu organom podatkowym, iż we własnym zakresie nie doprowadziły do zmian w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z żądaniem Skarżącej. W ustalonym stanie faktycznym organy nie miały podstaw do podjęcia z urzędu działań zmierzających do dokonania takich zmian.

Należy stwierdzić, że żądanie Skarżącej umorzenia podatku przed Sądem jest bezpodstawne. Sąd administracyjny, zważywszy na jego rolę w procesie kontroli stosowania prawa, nie może zamiast organu administracji rozstrzygnąć o umorzeniu podatku. Wskazać trzeba, że organ odwoławczy w zawiadomieniu z dnia 18 czerwca 2007 r. poinformował Skarżącą, że w sprawie umorzenia zaległości w podatku rolnym i leśnym winna wnieść odrębne podanie do Wójta Gminy O. Dopiero załatwienie sprawy przez organ podatkowy w formie przewidzianej przez prawo i skuteczne wniesienie skargi do sądu może sprawić, że kwestia umorzenia podatku stanie się przedmiotem kontroli sądowej.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.



Powered by SoftProdukt