Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Tomasz Judecki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Otmuchów w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A. G. (zwanego dalej wnioskodawcą lub skarżącym) jest bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Otmuchów (zwanego dalej Burmistrzem lub organem) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem z dnia 18 września 2025 r., który wpłynął do organu w tym samym dniu (data prezentaty), skarżący zwrócił się o udostępnienie informacji dotyczącej lokalizacji i pochodzenia nawiezionej ziemi w ramach inwestycji pn. "Centrum Różnorodności Biologicznej". Podał, że w dokumentacji kosztorysowej tej inwestycji wskazano pozycję dotyczącą nawiezienia 390 m3 ziemi, która stanowiła podstawę dla wydatków publicznych. Z tego względu skarżący domagał się podania dokładanego miejsca i danych geodezyjnych, pozwalających na jednoznaczne zlokalizowanie ziemi. Wnioskował też o udostępnienie dokumentacji potwierdzającej pochodzenie tej ziemi oraz wymaganych prawem pozwoleń lub zgód, które były niezbędne do jej nawiezienia w tej lokalizacji, w szczególności w kontekście potencjalnego wpływu na stosunki wodne i sąsiednie nieruchomości.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Burmistrz w piśmie z dnia 23 września 2025 r. wyjaśnił, że Gmina Otmuchów wystąpiła do Inspektora Nadzoru oraz wykonawcy robót budowlanych z prośbą o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał też, że odpowiedź zostanie udzielona po uzyskaniu niezbędnych informacji od wskazanych podmiotów.

Przy piśmie z dnia 6 listopada 2025 r. Burmistrz przekazał wnioskodawcy pisma Inspektora Nadzoru Inwestorskiego z dnia 3 listopada 2025 r. oraz pismo pełnomocnika wykonawcy "E." Sp. k. z dnia 3 października 2025 r. w sprawie lokalizacji pochodzenia ziemi.

W dniu 7 listopada 2025 r. skarżący wniósł do organu ponaglenie w trybie art. 37 K.p.a. w sprawie udzielenia odpowiedzi na wniosek z dnia 18 września 2025 r.

Pismem z dnia 17 grudnia 2025 r. (data wpływu do organu) skarżący wezwał Burmistrza do udzielenia pełnej odpowiedzi na jego wniosek, ponieważ w obu przekazanych przez organ pismach brakuje jednoznacznej informacji, gdzie fizycznie znajduje się zakupiona przez Gminę ziemia.

W kolejnym piśmie z dnia 7 stycznia 2026 r. Burmistrz wskazał wnioskodawcy, że przedstawione przez niego twierdzenia są nieprawdziwe i nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym ani w dokumentacji sprawy. Dalej Burmistrz opisał przebieg postępowania dotyczącego realizacji wniosku skarżącego i stwierdził, że udzielił jednoznacznej odpowiedzi co do lokalizacji ziemi. Stanowisko Inspektora Nadzoru Inwestorskiego określa bowiem lokalizację w sposób słowny, tj. w pobliżu stawu oraz amfiteatru, a ponadto zostało ono uzupełniene materiałem fotograficznym wskazującym miejsca lokalizacji. Burmistrz wyjaśnił także, że nie posiada mapy z naniesioną precyzyjną lokalizacją ziemi. Końcowo podkreślił, że wielokrotnie informował skarżącego, iż realizacja inwestycji obywała się w formule "zaprojektuj i wybuduj" i z tego względu Gmina nie była zobowiązana do sporządzania dodatkowej dokumentacji, ponieważ zadanie było wykonane w systemie ryczałtowym a koszty mają charakter szacunkowy.

Pismem z dnia 2 lutego 2026 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Burmistrza, w której domagał się stwierdzenia bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązania Burmistrza do udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucił, że nie uzyskał pełnej odpowiedzi na wniosek, która umożliwiałaby dokładne ustalenie miejsca złożenia 390 m3 ziemi. Podniósł, że uzyskana przez Burmistrza odpowiedź Inspektora Nadzoru stanowi kompilację zdjęć z terenu budowy, na których widać ziemię z wykopów, pryzmę kruszywa i teren zabudowy, ale nie ma odpowiedzi na pytanie, w którym miejscu złożono ziemię. Zdaniem skarżącego Inspektor Nadzoru powinien znać projekt i dać jednoznaczną odpowiedź na temat lokalizacji ziemi. Poza tym żądanie skarżącego dotyczyło informacji wynikającej z dokumentacji projektowej, znajdującej się w posiadaniu organu. W przekonaniu wnioskodawcy jeżeli dokumentacja ta przewidywała użycie ziemi to musiało w niej być oznaczone miejsce jej złożenia i wskazany numer działki. Natomiast obowiązkiem Burmistrza było kontrolowanie inwestycji i udokumentowanie wykonanych prac w taki sposób, aby możliwe było jednoznaczne ustalenie miejsca składowania ziemi. Z kolei wskazany przez organ ryczałtowy sposób rozliczenia inwestycji nie zwalania Burmistrza z posiadania dokumentacji projektowej. Końcowo skarżący podniósł, że bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa, ponieważ trwa długi okres czasu a organ świadomie udziela odpowiedzi ogólnikowych i nieweryfikowalnych. Zaś powyższe uniemożliwia kontrolę gospodarowania mieniem publicznym.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o oddalenie skargi i wyjaśnił, że skarżący wielokrotnie kierował do Gminy wnioski o udostępnienie informacji publicznej w sprawach dotyczących przedmiotowej inwestycji. Wnioski te były rozpatrywane w ustawowym terminie, a odpowiedzi wraz z przekazaniem żądanych dokumentów zostały udzielone. W szczególności organ wskazał, że w odpowiedzi na wcześniejsze wnioski o udostępnienie informacji publicznej skarżący otrzymał pełną dokumentację projektową, w tym dokumentację oznaczoną jako powykonawcza. Z dokumentacji tej jednoznacznie wynika zakres oraz lokalizacja prowadzonych robót. Burmistrz podkreślił, że skarżący w dniu 29 września 2025 r. (data doręczenia) otrzymał odpowiedź organu na jego wniosek, z której wynikało, że w zakresie lokalizacji ziemi informacja zostanie udzielona po zajęciu stanowiska przez Inspektora Nadzoru Inwestorskiego oraz wykonawcę. Organ podniósł, że po uzyskaniu wymaganych stanowisk wystosował do skarżącego pismo z dnia 6 listopada 2025 r., którego pierwsza próba doręczenia przez gońca Gminy odbyła się w dniu 7 listopada 2025 r., następnie w dniu 12 listopada 2025 r. podczas drugiej próby doręczenia przez gońca wnioskodawca odmówił odebrania pisma. W dniu 14 listopada 2025 r. przedmiotowe pismo wysłano pocztą i ostatecznie skarżący odebrał korespondencję w placówce pocztowej w dniu 26 listopada 2025 r. Burmistrz podniósł, że dokonując doręczenia pisma dochował należytej staranności, realizując tym samym obowiązek informacyjny. W konsekwencji zarzut wnioskodawcy o bezczynności organu jest niezasadny i bezpodstawny. Jednocześnie organ wyjaśnił, że nie posiada mapy z naniesioną precyzyjną lokalizacją ziemi, wobec czego nie dysponuje informacją w formie, jakiej żąda wnioskodawca. Organ nie może przekazać informacji, której nie posiada, ani tworzyć nowej informacji na potrzeby wniosku. Odnosząc się do zarzutów skargi Burmistrz stwierdził, że wnioskodawca otrzymał już dokumentację projektową w związku z jego ostatnim wnioskiem złożonym w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 16 stycznia 2026 r., z której wynika jednoznacznie zakres oraz lokalizacja wykonanych robót. Tym samym organ nie pozostaje w bezczynności, skoro żądane informacje - w postaci dokumentów źródłowych - zostały już skarżącemu udostępnione. Końcowo organ podkreślił, że określenie wartości robót na etapie opracowania Programu Funkcjonalno-Użytkowego miało charakter szacunkowy i odnosiło się do przewidywanego zakresu prac przed sporządzeniem finalnej dokumentacji projektowej. Wykonawca zawarł umowę obejmującą całość zadania w formule ryczałtowej, a więc przyjął na siebie realizację pełnego zakresu inwestycji za ustaloną cenę, niezależnie od ostatecznych ilości robót wynikających z dokumentacji.

W replice na odpowiedź na skargę Burmistrza skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i stwierdził, że wyjaśnienia organu są próbą ominięcia ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazał także na sprawy karne, których wszczęcia się domagał wobec Gminy. W konkluzji wniósł o zobowiązanie Burmistrza do uzyskania od Inspektora Nadzoru pełniącego funkcję publiczną jednoznacznego wskazania miejsca złożenia spornej ziemi poprzez podanie współrzędnych geolokalizacyjnych lub naniesienie na mapę geodezyjną. Ponadto skarżący wnioskował o zobowiązanie organu do sporządzenia i przekazania protokołu z wizji terenowej punktów składowania ziemi oraz umożliwienia wnioskodawcy asysty przy tych czynnościach.

Na wezwanie Sądu skarżący w piśmie z dnia 3 kwietnia 2026 r. wyjaśnił, że przedmiotem wniosku z dnia 18 września 2025 r. było udostępnienie informacji publicznej dotyczącej inwestycji gminnej pn. "Centrum Bioróżnorodności Biologicznej", a konkretnie rozliczenia ziemi opłaconej ze środków publicznych. Zdaniem skarżącego nie miał obowiązku wskazania we wniosku podstawy prawnej żądania, ponieważ z orzecznictwa wynika, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie musi mieć sformalizowanej postaci. Poza tym intencje skarżącego zostały potwierdzone w kolejnym piśmie z dnia 17 grudnia 2025 r., w którym kwestionował brak odpowiedzi i domagał się konkretnych danych geodezyjnych, czyli informacji o faktach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie zaś z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Natomiast w razie niestwierdzenia stanu bezczynności organu, sąd skargę oddala na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Przedmiot postępowania w niniejszej sprawie stanowiła bezczynność Burmistrza w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 18 września 2025 r., złożonego w trybie cyt. wyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, nadal zwanej w skrócie u.d.i.p. lub ustawą.

Oceniając na wstępie dopuszczalność skargi, podkreślić należy, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia. Znajdująca w sprawie zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej, która reguluje w sposób kompleksowy dostęp do tej informacji, nie przewiduje środka zaskarżenia w tym zakresie. Ustalony w art. 53 § 2b P.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnieść należy do bezczynności organu odnośnie do spraw rozpoznawanych w trybie K.p.a. Stosownie zaś do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. przepisy K.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej brak jest podstaw do stosowania art. 37 K.p.a.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była więc dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu. Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a. rozpoznanie skargi nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Wyjaśnienia również wymaga, że w przypadku skargi na bezczynność co do udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości i jest to okoliczność niekwestionowana w niniejszej sprawie, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Burmistrz Miasta i Gminy Otmuchów jest podmiotem zobowiązanym do podejmowania działań w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępniania informacji publicznej nałożony bowiem został wprost na władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym - po myśli pkt 1 - na organy władzy publicznej.

Tym samym ustalenia wymagało, czy objęte żądaniem skarżącego informacje posiadają walor informacji publicznej, a więc, czy został spełniony warunek przedmiotowy u.d.i.p. W związku z tym wyjaśnić przyjdzie, że ogólna zasada dostępu do informacji publicznej sformułowana została wprost w art. 61 Konstytucji RP i jest ona związana z zasadą jawności życia publicznego. Stanowi ona prawo konstytucyjne i odnosi się do publicznej sfery działania dotyczącej wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W zakresie informacji odnoszących się do gospodarowania mieniem publicznym koresponduje ona z zasadą jawności finansów publicznych wyrażoną w art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1483, z późn. zm.), która stanowi, że gospodarka środkami publicznymi jest jawna i przewiduje wyłączenie tej jawności jedynie w odniesieniu do środków publicznych, których pochodzenie lub przeznaczenie zostało uznane za informację niejawną na podstawie odrębnych przepisów lub gdy wynika to z umów międzynarodowych. Ponadto na zasadzie art. 61 ust. 2 Konstytucji RP obejmuje ona m.in. dostęp do dokumentów, co oznacza, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów dotyczących podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Natomiast zasada jawności gospodarki środkami publicznymi, aby mogła być w pełni realizowana, musi obejmować swobodny dostęp obywatela do informacji o działalności państwa w wymiarze finansowym.

Na podstawie art. 61 ust. 4 Konstytucji RP tryb realizacji prawa dostępu do informacji publicznej oraz udzielania takiej informacji reguluje u.d.i.p., która w art. 1 ust. 1 definiuje samo pojęcie informacji publicznej określając, że informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Doprecyzowaniem tej definicji jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który w formie katalogu wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Podkreślić jednak należy, że nie jest to katalog wyczerpujący, a jedynie przykładowy. Ponadto art. 61 Konstytucji ustalając zasadę prawa do informacji, wyznacza reguły wykładni uprawnienia dotyczącego dostępu do informacji publicznej w trybie ustawy. Skoro bowiem Konstytucja jest najwyższym źródłem prawa, nie można dokonywać takiej interpretacji art. 6 ustawy, która ograniczałaby prawo ustanowione konstytucyjnie. Dlatego przyjąć należy taką interpretację, która gwarantuje szerokie uprawnienia w zakresie dostępu do informacji publicznej, o której mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i zmierza do poszerzania, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego.

Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. za informację publiczną uznać należy wszelkie informacje o podmiotach obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach oraz o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d i lit. f u.d.i.p.), o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, (art. 6 ust. 1 pkt 3 d u.d.i.p.), a także o danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.) i majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.).

Stosownie do powyższego uznać w niniejszej sprawie należy, że informacje żądane przez skarżącego we wniosku z dnia 18 września 2025 r. stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jako dane, które mieszczą się w pojęciu informacji o podmiocie zobowiązanym oraz zasadach funkcjonowania podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Przesądzenie, że objęta wnioskiem skarżącego informacja stanowi informację publiczną oraz że Burmistrz jest podmiotem, na którym ciąży obowiązek udostępnienia informacji publicznej, powoduje, iż w sprawie podmiot ten zobowiązany był do załatwienia ww. wniosku w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p.

Wyjaśnić należy również, że celem skargi na bezczynność w przypadku wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest doprowadzenie do podjęcia czynności lub aktu przez podmiot zobowiązany do działania wynikającego z przepisów ustawy.

W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Zgodnie zaś z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Natomiast w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje albo żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., to jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę.

Podkreślenia również wymaga, że zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że dla realizacji obowiązku informacyjnego istotne znaczenie ma to, czy dany podmiot posiada informację publiczną żądaną przez wnioskodawcę. Organ ma obowiązek udostępnienia informacji tylko, gdy jest w jej posiadaniu. Nie ma natomiast takiego obowiązku, jeśli wnioskowanej informacji nie posiada i to także wówczas, gdy powinien ją posiadać. Zatem nieposiadanie wnioskowanej informacji publicznej przez podmiot zobowiązany do jej udostępnienia stanowi na gruncie art. 4 ust. 3 u.d.i.p. negatywną przesłankę udostępnienia owej informacji, co uniemożliwia pozytywne załatwienie wniosku o dostęp do informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2025 r., sygn. akt III OSK 2874/254). W judykaturze, jak i literaturze przedmiotu nie budzi również wątpliwości, że organ zobowiązany jest do "udostępnienia" informacji będącej w jego posiadaniu, a nie do jej "wytworzenia" na żądanie wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym w tej mierze poglądem, wnioskiem o udzielenie informacji publicznej może być objęte pytanie określony stan istniejący na dzień udzielenia odpowiedzi. Wniosek taki nie może zmierzać do inicjowania działań. Informacja ma charakter informacji publicznej, jeśli istnieje w sferze faktów, nie zaś w świadomości osoby działającej w imieniu podmiotu zobowiązanego. Natomiast uwzględnienie skargi na bezczynność organu nie może skutkować koniecznością stworzenia informacji publicznej, nieistniejącej faktycznie w dniu złożenia wniosku (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 3106/23).

W świetle powyższego przyjąć należało, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej występuje tylko wtedy, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot dysponując żądaną informacją publiczną, nie podejmuje w terminie - wskazanym w art. 13 u.d.i.p. - odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia. Nie jest zaś możliwe postawienie organowi zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie jest w posiadaniu organu, w szczególności zaś, gdy nie istnieje i wobec tego organ jej nie udostępnia, a także nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza, bowiem dostęp do informacji istniejącej, będącej w posiadaniu organu, a rozstrzygnięcie określone w art. 16 ust. 1 ustawy jest wydawane, gdy istniejąca informacja nie może być udostępniona. W braku takiej informacji organ nie ma, zatem obowiązku wydania decyzji odmawiającej jej udostępnienia, lecz powinien poinformować wnioskodawcę o braku żądanej informacji. Takie pismo informujące ma postać czynności materialno-technicznej, która stanowi odpowiedź na wniosek i chroni organ od zarzutu bezczynności. Taka sytuacja wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Z treści pisma organu z dnia 23 września 2025 r. wywieść należy, że organ poinformował skarżącego, że nie posiada wnioskowanych informacji a udzielenie odpowiedzi jest możliwe dopiero po uzyskaniu stanowisk inspektora nadzoru oraz wykonawcy robót budowlanych. Pismo zostało wystosowane przez organ w terminie, o którym stanowi przepis art. 14 ust. 1 ustawy. Skoro zatem organ nie dysponował informacją dotyczącą dokładnej lokalizacji nawiezionej ziemi oraz danymi geodezyjnymi w tym zakresie, to oczywistym jest, że nie mógł udzielić skarżącemu żądanej informacji. W takim stanie faktycznym nie zaistniały podstawy do uznania, że organ pozostaje w bezczynności, czego konsekwencją byłoby nałożenie na organ przez Sąd zobowiązania do udzielenia żądanych danych. Ponadto z wyjaśnień organu udzielanych skarżącemu w szeregu pism zgromadzonych w aktach sprawy bezspornie wynika, że organ ten nie dysponuje żądanymi informacjami publicznymi. Skoro organ podał, że nie dysponuje żądaną informacją, gdyż nie posiada mapy z naniesioną precyzyjną lokalizacją ziemi, to takiej odpowiedzi nie można utożsamiać z udzieleniem informacji niebędącej przedmiotem wniosku lub informacji niepełnej, niejasnej, czy niewiarygodnej. Organ wyjaśnił skarżącemu, dlaczego nie posiada żądanych informacji. Natomiast żądanie skarżącego sprowadzało się bowiem w istocie nie do udostępnienia informacji publicznej, ale do jej uprzedniego wytworzenia w sposób określony we wniosku skarżącego z dnia 18 września 2025 r. Natomiast przepisy u.d.i.p. nie nakładają na organ zobowiązany obowiązku wytworzenia żądanych przez wnioskodawcę informacji publicznych, których nie posiada, w sposób wskazany przez wnioskodawcę. Z kolei fakt niezadowolenia skarżącego z treści udzielonej przez organ odpowiedzi na jego wniosek nie może przesądzać o zasadności skargi, a tym samym o istnieniu podstaw do przyjęcia bezczynności organu w powyższym przedmiocie. Trafnie wywodził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 638/11, że z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji, a nie, gdy rozpozna wniosek w sposób niezadowalający wnioskodawcę. Chodzi tu bowiem o niezajęcie jakiegokolwiek stanowiska w sprawie.

Jak już zostało to wyżej wyjaśnione o bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej decydują łącznie dwie przesłanki: posiadanie informacji publicznej przez zobowiązanego i brak realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w u.d.i.p. Nie można zatem skutecznie postawić zarzutu bezczynności zobowiązanemu, jeżeli ten nie posiada żądanej informacji. W takiej sytuacji jednak zobowiązany powinien zawsze powiadamiać wnioskodawcę o tym, że nie może zrealizować żądania zawartego we wniosku, co niewątpliwie miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Reasumując, w sprawie brak było podstaw do zobowiązania Burmistrza do udzielenia informacji żądanej przez skarżącego wnioskiem z dnia 18 września 2025 r., w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. w związku z faktem, że na dzień złożenia tego wniosku organ ten nie dysponował żądaną informacją publiczną.

W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 P.p.s.a.