Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 marca 2026 r. sprawy ze skargi D. C. na bezczynność Rektora Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 29 kwietnia 2025 r. I. zobowiązuje Rektora Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 29 kwietnia 2025 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Rektor Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 29 kwietnia 2025 r. i bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2025 r. (wpływ w dniu 30 kwietnia 2025 r.) D. C. zwrócił się do Rektora Uniwersytetu Medycznego im. [...] we W. o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii decyzji Komisji Bioetycznej nr [...], dotyczącej badań opisanych w artykule pod tytułem "Evaluation of the effectiveness of partial splenic endovascular embolization in patients with refractory thrombocytopaenia," wraz z całością dokumentacji do tej decyzji: formularzy zgody pacjentów, rejestracji badania, protokołów, raportów końcowych.

W dniu 14 maja 2025 r. Rektor Uniwersytetu Medycznego poinformował wnioskodawcę o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy na dzień 27 maja 2025 r. z uwagi na archiwalny charakter wnioskowanych informacji oraz wątpliwości co do możliwości uznania żądanych informacji za informację publiczną.

Pismem z dnia 26 maja 2025 r. nr [...] Rektor Uniwersytetu Medycznego poinformował wnioskodawcę o udostępnieniu kopii decyzji Komisji Bioetycznej nr [...]. Odnośnie udostępnienia całości dokumentacji do tej decyzji: formularzy zgody pacjentów, rejestracji badania, protokołów, raportów końcowych podmiot zobowiązany wskazał, że informacje te nie stanowią informacji publicznej, ponieważ nie powstały w związku z działaniem organu jako instytucji publicznej ani jego pracowników w zakresie wynikającym z wykonywania zadań i kompetencji publicznych, ale związane są z wypełnianiem przez pracownika uczelni jego obowiązków wynikających ze stosunku pracy.

W dniu 29 maja 2025 r. wnioskodawca poinformował, że jako "uczestnik" pracy badawczej ma prawo do otrzymania żądanej informacji, przy czym nie interesują go dane osobowe pacjentów występujących w projekcie badawczym. Przedmiotem zainteresowania wnioskodawcy jest cały proces związany z wydaniem decyzji, metod, schematów i sposobów postępowania ze względu na wybitne kwalifikacje, wiedzę, doświadczenie składu Komisji. Odmówiono dostępu do prac badawczych studentom, na dodatek z niepełnosprawnościami, chcącym zdobywać wiedzę i czuć się potrzebnymi. Wnioskodawca zaznaczył, ze nie chce występować przeciwko "alma mater".

W piśmie z dnia 4 czerwca 2025 r. podmiot zobowiązany podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w odpowiedzi na wniosek z dnia 26 maja 2025 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej skarżący wniósł o uchylenie decyzji Rektora Uniwersytetu z dnia 26 maja 2025 r. nr [...], zobowiązanie Rektora do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w pełnym zakresie: całości dokumentacji dotyczącej decyzji Komisji Bioetycznej nr [...], w tym formularzy zgody pacjentów (po anonimizacji danych osobowych), rejestracji badania, protokołów posiedzeń Komisji Bioetycznej, raportów końcowych, z wyłączeniem danych objętych tajemnicą prawnie chronioną, po ich zanonimizowaniu oraz o wydanie decyzji o zabezpieczeniu przedmiotowej dokumentacji do czasu rozpoznania skargi i nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności lub o zawiadomienie Prokuratury Rejonowej.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że wydawanie zgód na eksperymenty medyczne przez Komisje Bioetyczna jest realizacją zadania publicznego. Uchwały i decyzje Komisji Bioetycznych, a także dokumentacja stanowiąca podstawę ich wydania, co do zasady mają charakter informacji publicznej. W przypadku danych pacjentów, powinny one zostać zanonimizowane, a nie stanowić podstawy do całkowitej odmowy udostępnienia dokumentacji. Skarżący wyraźnie zaznaczył, że nie interesują go dane innych osób, a jedynie dokumentacja dotycząca jego osoby oraz ogólne dokumenty o charakterze publicznym. W przypadku danych dotyczących skarżącego jako uczestnika badania, ma on prawo dostępu do swoich danych osobowych. Natomiast protokoły, raporty końcowe i inne dokumenty związane z badaniem naukowym, które uzyskało zgodę Komisji Bioetycznej i jest finansowane ze środków publicznych, powinny być uznane za informację publiczną, z zastrzeżeniem anonimizacji danych wrażliwych. Są to dokumenty wytworzone w związku z realizacją zadań publicznych przez uczelnię.

W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Organ wyjaśnił również, że skarżący złożył osobiście wniosek o udostępnienie informacji publicznej w biurze Komisji Bioetycznej, funkcjonującej przy Uniwersytecie Medycznym. Następnie wniosek został przekazany przez pracownika Komisji do Uniwersytetu Medycznego, który udzielił odpowiedzi na wniosek. Tak więc to Komisja Bioetyczna jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia odpowiedzi w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z uwagi na fakt, że wniosek nie był skierowany do Uniwersytetu Medycznego, to nie jest on podmiotem pozostającym w bezczynności. Według wiedzy pełnomocnika Uniwersytetu Medycznego, Komisja Bioetyczna działająca przy Uniwersytecie Medycznym została poinformowana o swojej właściwości w sprawie i udzieliła odpowiedzi na wniosek skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 334) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Podstawą oceny zasadności skargi na bezczynność zawsze będzie stan faktyczny istniejący w dacie orzekania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1591/13 oraz z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2331/13, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpatrywanej sprawie zaskarżeniu podlegała bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej. Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej u.d.i.p.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Do wymienionego katalogu zaliczają się również podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Przepisy powołanej ustawy nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Mając powyższe regulacje na uwadze należy podkreślić, że w toku oceny zasadności skargi w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej sąd administracyjny zobowiązany jest do ustalenia, czy podmiot, do którego skierowano wniosek był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czy dane, o które wnioskowała strona skarżąca, miały charakter informacji publicznej oraz czy żądanie wnioskodawcy zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami tj. w formie i w terminie wynikających z regulacji ustawowej.

W przedmiotowej sprawie należy zauważyć, że Rektor Uniwersytetu – jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. – zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznych. Uniwersytet Medyczny jest podmiotem publicznym, posiadającym osobowość prawną, wykonuje zadania publiczne w zakresie szkolnictwa wyższego i dysponuje majątkiem publicznym.

Jednakże w odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu wyjaśnił, że nie dopuścił się bezczynności, ponieważ skarżący złożył osobiście wniosek o udostępnienie informacji publicznej w biurze Komisji Bioetycznej, funkcjonującej przy Uniwersytecie Medycznym, a następnie wniosek został przekazany przez pracownika Komisji do Uniwersytetu Medycznego, który udzielił odpowiedzi na wniosek. Tak więc to Komisja Bioetyczna jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia odpowiedzi w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2024 r. poz. 1287) komisja bioetyczna wyraża opinię o projekcie eksperymentu medycznego oraz opinię dotyczącą badań naukowych. Członków komisji bioetycznej powołuje rektor uczelni prowadzącej kształcenie w zakresie nauk medycznych lub nauk o zdrowiu (ust. 4 pkt 2). Komisja bioetyczna działa zgodnie z regulaminem określonym przez podmiot powołujący (ust. 11). Stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 stycznia 2023 r. w sprawie komisji bioetycznej oraz Odwoławczej Komisji Bioetycznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1699) komisja bioetyczna przy uczelni prowadzącej kształcenie w zakresie nauk medycznych lub nauk o zdrowiu jest powoływana z uwzględnieniem wymogu, o którym mowa w art. 29 ust. 7 ustawy, w drodze zarządzenia rektora uczelni. Natomiast zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, jeżeli projekt eksperymentu medycznego przedkłada pracownik lub doktorant uczelni, to wniosek, o którym mowa w art. 29 ust. 22 ustawy składa się do komisji bioetycznej przy uczelni prowadzącej kształcenie w zakresie nauk medycznych lub nauk o zdrowiu.

Stosownie do wyżej cyt. przepisów w dniu 1 maja 2023 r. Rektor Uniwersytetu Medycznego zarządzeniem nr [...] powołał Komisję Bioetyczną na kolejną kadencję 2023 – 2026. Regulamin funkcjonowania Komisji Bioetycznej stanowi załącznik nr 1 do zarządzenia nr [...] Rektora Uniwersytetu Medycznego we W. z dnia 30 grudnia 2020 r. Zgodnie z § 2 Regulaminu członków Komisji wybiera Rektor według kryteriów zawodowych i etycznych określonych w ustawie o zawodach lekarza i lekarza dentysty i rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie komisji bioetycznej. Członkowie Komisji powoływani są na kadencję trzyletnią. Rektor odwołuje członka Komisji przed upływem kadencji, jeżeli m. in. w uzasadnionej ocenie Rektora członek Komisji nie realizuje powierzonych mu zadań lub zaistniały okoliczności uniemożliwiające ich dalsze wykonywanie.

Komisja Bioetyczna przy Uniwersytecie Medycznym jest podmiotem zależnym organizacyjnie od rektora Uczelni, a Regulamin funkcjonowania Komisji Bioetycznej nie przewiduje kompetencji Komisji w zakresie rozpatrywania wniosków o udostępnienie informacji publicznej i udzielania odpowiedzi na te wnioski. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne, w rozpatrywanej sprawie Rektor Uniwersytetu. Wobec powyższego nieuzasadniony jest pogląd Uczelni, że to Komisja Bioetyczna jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia odpowiedzi na wnioski w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Odpowiadając na wniosek skarżącego z dnia 29 kwietnia 2025 r., Rektor Uniwersytetu wskazał odnośnie udostępnienia całości dokumentacji – formularzy zgody pacjentów, rejestracji badania, protokołów i raportów końcowych podmiot zobowiązany wskazał, że informacje te nie stanowią informacji publicznej, ponieważ nie powstały w związku z działaniem organu jako instytucji publicznej ani jego pracowników w zakresie wynikającym z wykonywania zadań i kompetencji publicznych, ale związane są z wypełnianiem przez pracownika uczelni jego obowiązków wynikających ze stosunku pracy.

Należy jednak zauważyć, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (por. wyrok z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2223/14 – Lex nr 2036020).

W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że środki finansowe przeznaczone na realizację zadania badawczego – eksperymentu medycznego, którego dotyczy wniosek skarżącego, pochodziły ze środków publicznych, tj. grantu przyznanego przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego na utrzymanie potencjału badawczego Uczelni. Projekt realizowany był w ramach działalności statutowej Uczelni, służącej realizacji określonych w statucie Uczelni zadań związanych z prowadzonymi przez Uczelnię badaniami naukowymi i pracami rozwojowymi. Zgodnie z załączonym do odpowiedzi na skargę zarządzeniem Rektora Uniwersytetu z dnia 26 kwietnia 2013 r. nr [...] w sprawie zasad realizacji zadań badawczych finansowanych z działalności statutowej, rozdział środków przyznanych dotacją ministra następuje decyzją prorektora ds. nauki o wysokości dofinansowania dla danej jednostki. Kierownik jednostki organizacyjnej, na podstawie decyzji prorektora ds. nauki o wysokości dotacji, dokonuje wyboru zadań do realizacji, określając wysokość środków finansowych na zadanie. Informację przekazuje prorektorowi ds. nauki. Prorektor ds. nauki zatwierdza wybór zadań przez ich włączenie do ewidencji i nadanie numeru wewnętrznego w Uczelni (§ 3 zarządzenia). Dla każdego zadania przyjętego do realizacji należy dołączyć opis wraz z kalkulacją kosztów (§ 4 zarządzenia).

Wobec powyższego realizacja badań i działalności naukowej przez publiczną uczelnię akademicką ze środków publicznych, jak również wyrażanie opinii o projekcie eksperymentu medycznego przez komisję bioetyczną, należą do sfery publicznej. Nie jest więc trafny pogląd organu, że informacje związane z opiniowaniem projektu eksperymentu medycznego przez Komisję Bioetyczną, działającą przy Uniwersytecie Medycznym, nie stanowią informacji publicznej, ponieważ "nie powstały w związku z działaniem organu jako instytucji publicznej ani jego pracowników w zakresie wynikającym z wykonywania zadań i kompetencji publicznych". Bez znaczenia dla potraktowania tych informacji jako informacji publicznej jest fakt, że związane są z wypełnianiem przez pracowników uczelni obowiązków wynikających ze stosunku pracy. Analizując katalog podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej, wymienionych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., należy stwierdzić, że przeważająca większość informacji publicznych powstaje w związku z wykonywaniem przez pracowników tych podmiotów obowiązków wynikających ze stosunku pracy.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo to obejmuje uzyskiwanie informacji o działalności tych podmiotów w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują majątkiem Skarbu Państwa. Każdy podmiot otrzymujący od władzy publicznej środki finansowe pochodzące ze środków publicznych i rozdysponowujący te środki, w tym wypadku grant na badania naukowe, musi liczyć się ze społeczną kontrolą sposobu wydatkowania środków publicznych, wykonywaną na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i lit. f oraz pkt 5 lit. a u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: przedmiocie działalności i kompetencjach, majątku, którym dysponują oraz majątku publicznym, tj. majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych.

Należy również zauważyć, że czym innym jest informacja publiczna, a czym innym jej nośnik, którym może być np. dokument urzędowy lub wewnętrzny (prywatny). W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. Z przepisu tego wynika, że udostępnieniu w trybie tej ustawy podlega dokument urzędowy (zarówno jego treść, jak i postać w jakiej został utrwalony). W przypadku innych rodzajów "nośników" informacji publicznej niż dokument urzędowy, podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie ma obowiązku udostępnienia samego nośnika, a jedynie zawartej w nim informacji publicznej. W związku z tym żądanie udostępnienia określonej treści i postaci dokumentu wewnętrznego (prywatnego) w oparciu o art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. nie jest dopuszczalne, można natomiast domagać się zawartej w dokumencie wewnętrznym (prywatnym) informacji, jeżeli jest to informacja publiczna" (por. I. Kamińska, M. Rozbicka- Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer Warszawa 2016, Komentarz do art. 6 pkt 18, Lex 2018). W konsekwencji w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że żądanie skanu lub kopii takiego dokumentu, jako nośnika informacji nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p., albowiem stanowią one dokument wewnętrzny (prywatny), a nie dokument urzędowy o jakim mowa w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., który co do zasady stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu. Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.).

W rozpatrywanej sprawie skarżący zwracał się o udostępnienie formularzy zgody pacjentów na przeprowadzenie eksperymentu medycznego. Zgodnie z art. 25 ust. 1 i ust. 8 ustawy o zawodzie lekarza (...) eksperyment medyczny może być przeprowadzony po uzyskaniu zgody jego uczestnika lub osoby, której skutki eksperymentu mogą bezpośrednio dotknąć, a zgoda wymaga generalnie formy pisemnej. Uczestnik lub inny podmiot uprawniony do udzielenia zgody na udział w eksperymencie medycznym może ja cofnąć w każdym stadium eksperymentu (art. 27 ust. 1 ustawy). Należy jednak zauważyć, że wypełnione przez uczestników formularze zgody stanowią dokumenty prywatne pochodzące od uczestników eksperymentu medycznego, a nie od Komisji Bioetycznej, w związku z czym nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Zaznaczenia wymaga, że do wniosku składanego do komisji bioetycznej należy dołączyć jedynie wzór formularza zgody uczestnika, w którym powinny być zawarte co najmniej stwierdzenia wskazane w ustawie (art. 29 ust. 23 pkt 4).

Ponadto skarżący żądał udostępnienia dokumentów "rejestracji badania, protokołów, raportów końcowych". Należy jednak zwrócić uwagę, że nie są to dokumenty urzędowe, ale wewnętrzne dokumenty kierowane do Komisji Bioetycznej przez osobę lub podmiot zamierzający przeprowadzić eksperyment w ramach Uczelni, jak również dokumenty związane z pracami i posiedzeniami Komisji Bioetycznej. Zatem udostępnieniu w trybie u.d.i.p. mogą podlegać informacje wynikające z tych dokumentów, a nie cała treść tych dokumentów w postaci ich kopii.

Należy też zauważyć, że skarżący nie sprecyzował, jakich informacji związanych z "rejestracją badania" dotyczy jego wniosek. Zgodnie z ustawą o zawodzie lekarza (...) Komisja Bioetyczna nie dokonuje rejestracji badania, ale przeprowadza ocenę bioetyczną zgłoszonego eksperymentu medycznego i w tym zakresie wyraża opinię o projekcie eksperymentu w formie uchwały. Żądanie skarżącego dotyczące udostępnienia informacji związanych z "rejestracją badania" wymaga doprecyzowania przez skarżącego zakresu tego żądania i wskazania, o jakie konkretne informacje chodzi skarżącemu, a następnie oceny przez organ, czy są to informacje podlegające udostępnieniu w trybie u.d.i.p.

Wskazywane przez skarżącego protokoły z posiedzeń Komisji Bioetycznej nie zostały przedłożone przez organ w aktach sprawy, zatem Sąd nie ma możliwości dokonania oceny, czy zawierają one informacje podlegające udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Zatem to organ zobowiązany jest do analizy treści tych protokołów i dokonania oceny, czy jakiekolwiek informacje zawarte w tych protokołach powinny zostać udostępnione skarżącemu na podstawie przepisów u.d.i.p.

Do akt administracyjnych sprawy zostały załączone przez organ trzy raporty roczne z zadania badawczego realizowanego w ramach działalności statutowej w roku 2016, 2017 i 2018 oraz raport końcowy z zadania realizowanego w 2019 roku na utrzymanie potencjału badawczego. Raporty roczne zawierają przedstawienie celu badania i zwięzły opis zrealizowanych prac, natomiast raport końcowy zawiera opis zrealizowanego zadania badawczego. Również żądanie udostępnienia informacji z powyższych raportów wymaga sprecyzowania przez skarżącego zakresu tego żądania i wskazania, o jakie konkretne informacje chodzi skarżącemu, a następnie oceny przez organ, czy są to informacje podlegające udostępnieniu w trybie u.d.i.p.

W związku z tym, organ zobowiązany jest do rozważenia czy jakiekolwiek informacje zawarte w tych ogólnie wskazanych przez skarżącego dokumentach mieszczą się w zakresie podlegającym udostępnieniu w trybie u.d.i.p., określonym w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Uwzględnienia wymaga też uregulowanie zawarte w art. 29 ust. 9 ustawy o zawodzie lekarz (...), zgodnie z którym członkowi komisji bioetycznej zobowiązani są do zachowania poufności informacji związanych z przedmiotem pracy komisji na podstawie złożonego pisemnego oświadczenia w tym zakresie.

Skarżący w swoim wniosku zażądał również udostępnienia "całości dokumentacji w przedmiotowej decyzji" Komisji Bioetycznej. Należy jednak zwrócić uwagę, że to żądanie skarżącego należy uznać za mało precyzyjne i sformułowane zbyt ogólnie, jeśli się zważy, że do komisji bioetycznej wnioskodawcy zobowiązani są do dołączenia do wniosku szeregu dokumentów, jak również, że w trakcie prac komisji zostaje wytworzonych wiele dokumentów. Mnogość dokumentacji związanej z pracami Komisji wymaga zawężenia przedmiotu żądania, co z kolei pozwoli odnieść się do odpowiednich regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej wymaga bardzo precyzyjnego i konkretnego sformułowania wniosku. W sytuacji, kiedy informacja publiczna ma być udostępniona w trybie art. 10 ust. 1 ustawy, to wniosek o jej udostępnienie winien wskazywać, o jaką konkretnie informację chodzi wnioskodawcy. Zredagowanie wniosku w taki sposób, jaki miało to miejsce w niniejszej sprawie, czyniło nierealnym jego pozytywne rozpatrzenie. Posłużenie się bowiem przez wnioskodawcę sformułowaniem "całość dokumentacji w przedmiotowej decyzji" nie określa zakresu żądania. Domaganie się realizacji tak sformułowanego wniosku, bez jego sprecyzowania na wniosek podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, stanowi nieusprawiedliwione nadużycie uprawnień wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem czyni żądanie realnie trudnym do realizacji.

Natomiast udostępniona została przez organ kopia decyzji Komisji Bioetycznej nr KB 499/2016. Udostępnienie kopii tej decyzji spełnia żądanie skarżącego zgłoszone we wniosku, a skarżący w skardze nie zgłosił żadnych zastrzeżeń co do udostępnienia informacji w powyższym zakresie.

Reasumując, żądanie udostępnienia informacji związanych z "rejestracją badania", protokołami z posiedzeń oraz informacji zawartych w raportach końcowych wymaga doprecyzowania przez skarżącego zakresu tego żądania i wskazania, o jakie konkretne informacje chodzi skarżącemu, a następnie oceny przez organ, czy są to informacje podlegające udostępnieniu w trybie u.d.i.p.

W rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdził naruszenie przez organ art. 1 ust. 1, oraz art. 10 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 p.p.s.a. i w pkt I sentencji wyroku zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy i udzielenia skarżącemu prawidłowej informacji.

Jednocześnie, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym przesądzono w pkt II sentencji wyroku. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W sprawie nie sposób dopatrzeć się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął pod uwagę, że organ nie zignorował wniosku skarżącego i odpowiedział na wniosek zgodnie ze swoją wiedzą, jednak jego argumentacja okazała się wadliwa. Bezczynność organu wynikała z niedostatecznej znajomości problematyki udostępniania informacji publicznej i błędnej interpretacji przepisów prawa.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.