Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik (sprawozdawca), Protokolant: Sekretarz sądowy Mirosława Marszałek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2026 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Rektora Akademii z dnia 21 grudnia 2025 r. nr AMW-WDIOM.7100.1.2025 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy udostępnienia wyjaśnień dr. A. B. dla potrzeb Komisji Doraźnej; 2. uchyla zaskarżoną decyzję w pozostałej części; 3. zasądza od Rektora Akademii na rzecz skarżącego M.W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

M. W. - powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej jako "u.d.i.p.") - w dniu 23 października 2025 r. zwrócił się do Rektora Akademii [...] z wnioskiem o udostępnienie niezanonimizowanych skanów następujących dokumentów:

1/ uchwały Rady Dyscypliny Naukowej Nauki o Bezpieczeństwie nr [...] z dnia 28 marca 2025 r. o powołaniu Komisji Doraźnej Rady Dyscypliny Naukowej Nauki o Bezpieczeństwie mającej na celu weryfikację podejrzenia naruszenia praw autorskich przez dr. A. B. w jego dysertacji doktorskiej;

2/ sprawozdania Komisji Doraźnej oraz jej Wniosków;

3/ protokołu posiedzenia Rady Dyscypliny Nauki o Bezpieczeństwie z 28 marca 2025 r.;

4/ protokołu posiedzenia Rady Dyscypliny Nauki o Bezpieczeństwie z 27 czerwca 2025 r.;

5/ wyjaśnień dr. A. B. dla potrzeb Komisji Doraźnej wyjaśniającej naruszenia praw autorskich w jego dysertacji.

Wnioskodawca wskazał przy tym, że dr A. B. jest naukowcem i nauczycielem akademickim, czyli osobą pełniącą funkcje publiczne, a wnioskodawca dziennikarzem zajmującym się patologią nauki.

Rektor [...] wskazał, że po analizie wniosku dotyczącego naruszenia praw autorskich przez dr. A. B. w jego dysertacji doktorskiej, ocenił, że ww. wniosek zawiera braki. Zwrócił się w związku z tym do wnioskodawcy wskazując na konieczność uzupełniania tych braków poprzez przedstawienie wyjaśnień, wykazanie i udokumentowanie, że dr A. B. jest funkcjonariuszem publicznym lub pełni funkcję publiczną.

W odpowiedzi na zapytanie organu, wnioskodawca pismem z dnia 12 listopada 2025 r. uzupełnił wniosek, wskazując m.in., że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych nauczyciel akademicki jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Wnioskodawca zaznaczył, że należy rozróżnić sytuację "pełnienia funkcji publicznej" czyli bycia funkcjonariuszem publicznym, od sytuacji gdy ktoś "jest osobą pełniącą funkcje publiczne". Prawo do prywatności nie chroni zatem nauczyciela akademickiego jako osoby pełniącej funkcję publiczną, w zakresie informacji mających związek z pełnieniem tej funkcji. Spełnienie ustawowych wymagań przewidzianych w przepisach regulujących kwestie dotyczące szkolnictwa wyższego i nauki, pozostają zdaniem wnioskodawcy w związku z pełnioną przez nauczyciela akademickiego funkcją publiczną. Wnioskodawca wyjaśnił końcowo, że dr A. B. do dnia 9 stycznia 2019 r. był zatrudniony na [...].

Decyzją z dnia 21 grudnia 2025 r. nr 3027/WDIOM/25 Rektor [...] odmówił wnioskodawcy udzielenia części żądanych informacji w trybie dostępu do informacji publicznej.

W treści decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Stosownie do stanowiska przedstawionego przez NSA w wyroku z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 1530/14, "pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną jest ujmowane szeroko i nie ogranicza się tylko do funkcjonariuszy publicznych, lecz obejmuje każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych, a nawet dopiero ubiegającą się do ich wypełniania. Zaznacza się, że dana osoba może w pewnym okresie być ujmowana jako pełniąca funkcje publiczną - i dla tego okresu informacja związana z pełnieniem tej funkcji będzie podlegać udostępnieniu - zaś w późniejszym czasie może być pozbawiona tego przymiotu. Zaprzestanie pełnienia funkcji publicznej nie oznacza jednak, że informacje z okresu, gdy ta funkcja była pełniona, przestają podlegać udostępnieniu z ograniczeniem prywatności jednostki. Przeciwnie, wciąż będą one udostępniane osobom zainteresowanym, jednak tylko w tym relewantnym zakresie czasowym".

Z przedstawionych przez wnioskodawcę informacji wynika, że dr A. B. mógł pełnić funkcję publiczną w trakcie zatrudnienia w charakterze nauczyciela akademickiego na [...] w okresie do dnia 9 stycznia 2019 r. Postępowanie przed Komisją Rady Dyscypliny Naukowej Nauki o Bezpieczeństwie (przypis Sądu: w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o nadaniu stopnia naukowego A. B.) prowadzone jest jednak od dnia 28 marca 2025 r., a więc już po okresie, w jakim pełnił on funkcję publiczną. Brak jest przy tym we wniosku informacji mogących wskazywać, aby dr A. B. taką funkcję pełnił w dalszym ciągu. Dlatego też organ stanął na stanowisku, że ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej, nie wszystkie wnioskowane dokumenty mogą zostać udostępnione.

W załączeniu organ wymienił i przesłał skany pozostałych (wnioskowanych) dokumentów, które podlegały w jego ocenie udostępnieniu tj.:

1/ uchwałę Rady Dyscypliny Naukowej Nauki o Bezpieczeństwie nr [...] z dnia 28 marca 2025 r. o powołaniu Komisji Doraźnej Rady Dyscypliny Naukowej Nauki o Bezpieczeństwie, mającej na celu weryfikację podejrzenia naruszenia praw autorskich przez dr. A. B. w jego dysertacji doktorskiej;

2/ protokół posiedzenia Rady Dyscypliny Nauki o Bezpieczeństwie z 28 marca 2025 r.; 3/ protokołu posiedzenia Rady Dyscypliny Nauki o Bezpieczeństwie z 27 czerwca 2025 r.

W dalszej kolejności M. W. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ze skargą na ww. decyzję Rektor [...] o odmowie dostępu do informacji publicznej.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b i c oraz art. 12 ust. 2 u.d.i.p. i w związku z tym wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia skanów, tych dokumentów, których nie otrzymał, to jest:

- sprawozdania Komisji Doraźnej oraz jej Wniosków (pkt 2 wniosku);

- wyjaśnień dr. A. B. dla potrzeb Komisji Doraźnej wyjaśniającej naruszenia praw autorskich w jego dysertacji (pkt 5 wniosku).

W uzasadnieniu skarżący zauważył, że w dniu 23 października 2025 r. jako dziennikarz miesięcznika "D." (ogólnopolskie czasopismo środowiska akademicko-naukowego) prowadzący wieloletni cykl artykułów "E." dotyczący patologii nauki, zwrócił się do organu z wnioskiem o udostępnienie dokumentów z zakończonego 27 czerwca 2025 r. postępowania wobec dr. A. B., emerytowanego nauczyciela akademickiego i naukowca, któremu zarzucono naruszenie praw autorskich (plagiat) w treści obronionej w 2012 r. pracy doktorskiej. Wskazał też, że w majowym numerze miesięcznika "D." pojawiła notka, że [...] otrzymała polecenie z Rady Doskonałości Naukowej w Warszawie przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie ewentualnego unieważnienia pracy doktorskiej.

Jeśli chodzi o zaskarżoną decyzję, to skarżący podkreślił, że realizacja "prawa dostępu do informacji publicznej" w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1-3 u.d.i.p.) wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 2 u.d.i.p., tj. zawierająca aktualną wiedzę o sprawach publicznych, po drugie, adresatem żądania udzielenia informacji na zasadach ustawy, musi być podmiot obowiązany do jej udzielenia, tzn. określony w art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p. Po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Z orzecznictwa sądowego, jak i doktryny prawa wynika, że państwowe szkoły wyższe i ich organy, wykonują zadania publiczne. Skoro stosowne organy szkolnictwa wyższego wykonują zadania władzy publicznej i wydają w związku z tym akty administracyjne, to nie ulega wątpliwości, że ich działalność podlega u.d.i.p.

Skarżący dodał, że zgodnie z treścią art. 6 u.d.i.p. informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informację publiczną stanowi więc treść dokumentów urzędowych, czy wystąpień publicznych i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Przyjmuje się, że udostępnieniu podlegają wszystkie stanowiska, wystąpienia, oceny dokonywane przez organy władzy publicznej oraz stanowiska w sprawach publicznych zajmowane przez te organy i funkcjonariuszy publicznych. Dlatego też protokoły organów uczelnianych jak i instytucji naukowych są informacją publiczną zaś naukowcy oraz nauczyciele akademiccy są osobami pełniącymi funkcje publiczne.

Zdaniem skarżącego, wbrew temu co utrzymuje organ, dr A. B., mimo że aktualnie nie pracuje etatowo jako nauczyciel akademicki, to nadal - do końca życia jest nauczycielem akademickim jak i jest nadal naukowcem, gdyż nadano mu przed laty stopień doktorski. Co więcej, oba dokumenty, do których organ odmówił dostępu, zasłaniając się prywatnością, są w ocenie wnioskodawcy dokumentami urzędowymi, wytworzonymi dla Rady Dyscypliny Naukowejw postępowaniu dotyczącym rozważenia podstaw do unieważnienia przewodu doktorskiego A. B., to jest ustalenia, czy popełnił plagiat. Skarżący podkreślił, że dokumentacja przewodu doktorskiego jest jawna, a obrona jest prowadzona publicznie, stąd pojęcie prywatności nie ma tutaj zastosowania i odniesienia.

W odpowiedzi na skargę Rektor [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ powtórzył, że brak było podstaw dla uznania, że ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej mogło ulec wyłączeniu. W ocenie organu brak jest związku z pełnieniem funkcji publicznych w przeszłości a aktualnie prowadzonym postępowaniem. Udzielenie informacji w zakresie objętym żądaniem wniosku mogłoby godzić w dobre imię oraz prawo do prywatności. W przedmiotowej zaś sprawie ewentualne udzielenie zanonimizowanej informacji jedynie w iluzoryczny sposób spełniałoby wymóg ochrony prywatności osoby fizycznej - w związku z treścią wniosku i zakresem żądanych dokumentów, które (choćby z uwagi na tytuł rozprawy doktorskiej) z łatwością umożliwiłyby identyfikację. Powyższe doprowadziło organ do przekonania, że na gruncie niniejszej sprawy zachodziła konieczność odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Przesądzenie, czy dana osoba pełni funkcję publiczną w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie oznacza jeszcze, że żądana informacja może zostać udostępniona wnioskodawcy z wyłączeniem ochrony prywatności tej osoby. Dla ograniczenia prawa do prywatności konieczne jest bowiem, aby żądana informacja o osobie pełniącej funkcję publiczną miała związek z pełnieniem tejże funkcji. Musi bowiem istnieć adekwatny związek między informacją odnoszącą się do danej osoby a funkcjonowaniem tej osoby w sferze publicznej. Na gruncie sprawy organ nie dopatrzył się tego związku - szczególnie z uwagi na fakt, iż decyzją z dnia 27 czerwca 2025 r. Rada Dyscypliny Naukowej Nauki o Bezpieczeństwie [...] umorzyła postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Wydziału [...] z dnia 25 maja 2012 r. w sprawie nadania stopnia doktora nauk społecznych A. B., wobec braku jednoznacznego spełnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności uchwały o nadaniu stopnia doktora. Pismem z dnia 7 lipca 2025 r. dr A. B. zrzekł się prawa do złożenia odwołania od powyższej decyzji. Tym samym, wobec braku pozbawienia go stopnia doktora nauk społecznych, brak jest związku pomiędzy prowadzonym postępowaniem, a sprawowaną przez A. B. wcześniej funkcją publiczną. W dokumentach, względem których organ odmówił ich udostępnienia, znajdowały się też informacje, które miały charakter prywatny, zaś brak było praktycznej możliwości udostępnienia tych informacji w postaci zanonimizowanej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 – dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3).

Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonego aktu w oparciu o wskazane kryteria Sąd stwierdził podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w określonej części z powodów niewskazanych w skardze. W pozostałej części uchylenie zaskarżonej decyzji stanowi w tym zakresie wyraz uwzględnienia złożonej skargi przez Sąd.

Przedmiotem kontroli sądowej była decyzja Rektor [...] z dnia 21 grudnia 2025 r., na mocy której odmówił on skarżącemu w oparciu o art. 5 ust. 2 u.d.i.p., to jest z uwagi na prywatność osoby fizycznej, udzielenia dwóch rodzajów dokumentów objętych wnioskiem z dnia 23 października 2025 r.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że Sąd przyjął jako datę wydania decyzji datę 21 grudnia 2025 r., która jako jedyna równolegle widnieje na wszystkich kopiach tego aktu znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy (gdzie jedna kopia została dołączona przez skarżącego do skargi, a druga nadesłana przez organ na wezwanie Sądu w ramach uzupełnienia akt sprawy). Wyjaśnienie tej kwestii jest o tyle istotne, że odnosząc się do wskazanej decyzji skarżący operuje w swoich pismach również datą 23 grudnia 2025 r., która pojawia się w nadesłanej przez niego kopii w postaci odcisku pieczęci, obok wpisanej odręcznie ww. daty 21 grudnia 2025 r. Natomiast organ w odpowiedzi na skargę wskazuje jako datę wydania decyzji omyłkowo dzień 27 czerwca 2025 r. Powyższe stanowi oczywistą omyłkę pisarską uwzględniając, że decyzja dotyczyła rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 23 października 2025 r. i nie mogła być wydana przed jego złożeniem. Przede wszystkim jednak w odpowiedzi na wezwanie do nadesłania aktu, którym organ odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., Rektor nadesłał kopię decyzji zbieżną z kopią nadesłaną wcześniej przez skarżącego, poza tym, że opatrzoną tylko datą 21 grudnia 2025 r. Tylko ta data może być zatem w oparciu o akta sprawy uznana za miarodajną.

Strony postępowania pozostają zgodne, że pomimo, iż zaskarżony akt nie został wprost określony w jego treści tytułem "decyzji", zawiera on wszystkie elementy powodujące, że ma on formę decyzji administracyjnej. Stanowisko to Sąd ocenił jako prawidłowe. W treści aktu wskazano bowiem: organ wydający rozstrzygnięcie, adresata do którego akt jest kierowany, podpis osoby uprawnionej do wydania aktu oraz przede wszystkim rozstrzygnięcie podjęte z powołaniem się na określony przepis ustawy u.d.i.p. (art. 5 ust. 2 cyt. ustawy), a więc podstawę prawną stosowaną przy wydawaniu decyzji administracyjnych o odmowie udostępnienia informacji publicznych z uwagi na ochronę prywatności osoby fizycznej. Wydane rozstrzygnięcie zawiera też określone rozwinięcie w postaci uzasadnienia prawnego oraz faktycznego.

Jak wynika z odpowiedzi na skargę organ przyznaje, że w tej sprawie wydał decyzję administracyjną w określonym przedmiocie, to jest, odmówił udzielenia informacji w oparciu o art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w odniesieniu do dokumentów zawartych w punkcie 2 i 5 wniosku strony z dnia 23 października 2025 r.

Także skarżący skierował do Sądu pismo procesowe, gdzie podkreślił, że zaskarżony akt stanowi decyzję administracyjną i posiada wszystkie konieczne jej elementy.

Po drugie wyjaśnienia wymaga, że w zaskarżonej decyzji wskazano wprost jakie dokumenty z wnioskowanych organ uznał za podlegające udostępnieniu i w załączeniu przesłał je wnioskodawcy. A contrario, nie budzi zatem wątpliwości Sądu, ani też - jak wynika z akt sprawy – nie budzi to wątpliwości stron postępowania - że odmowa oparta na art. 5 ust. 2 u.d.i.p., dotyczyła tych dokumentów, jakich organ nie udostępnił w załączeniu, a które były wcześniej opisane we wniosku inicjującym postępowanie.

Odmowa udostępnienia informacji w oparciu o art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zawarta w zaskarżonej decyzji dotyczyła zatem następujących dokumentów:

- sprawozdania Komisji Doraźnej oraz jej Wniosków;

- wyjaśnień dr. A. B. dla potrzeb Komisji Doraźnej wyjaśniającej naruszenia praw autorskich w jego dysertacji.

W zaskarżonej decyzji organ nie zawarł prawidłowego pouczenia o przysługującym stronie z mocy art. 17 u.d.i.p. z zw. z art. 16 u.d.i.p. prawie wystąpienia do Rektora z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pomimo braku wyczerpania środków zaskarżenia, Sąd uznał, że skarga na przedmiotową decyzję jest dopuszczalna, uwzględniając treść art. 52 § 3 p.p.s.a. i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania.

Powołany przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. stanowi bowiem, że jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Nawet zatem jeżeli strona wystąpiła do sądu ze skargą na decyzję Rektora na skutek błędnego pouczenia lub braku pouczenia, nie wpływa to na skuteczność podjętej przez nią czynności, której dokonano w terminie i przy zachowaniu trybu uregulowanego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, decyzja została bowiem doręczona stronie w dniu 5 stycznia 2026 r., a skarga wpłynęła do organu w dniu 22 stycznia 2026 r. Wniesienie skargi nastąpiło zatem z zachowaniem obowiązującego terminu 30 dni obowiązującego na mocy art. 53 § 3 p.p.s.a.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi, Sąd stwierdził w pierwszej kolejności, że w przedmiotowej sprawie zachodzi w odniesieniu do części decyzji przyczyna określona w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 – dalej jako "k.p.a.") powodująca konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, jako wydanej bez podstawy prawnej, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji tych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem odrębności wprost przewidzianych ustawą u.d.i.p., która stanowi m.in., że uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.). Przytoczony przepis z mocy art. 17 ust. 1 u.d.i.p. stosuje się odpowiednio do decyzji wydawanych w przedmiocie odmowy udostępniania informacji przez podmioty niebędące organami władzy publicznej, ale obowiązane do udzielania informacji publicznej z mocy regulacji art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Rektor uczelni wyższej jest niewątpliwie jednym ze wskazanych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. podmiotów obowiązanych do udzielania posiadanych informacji publicznych. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są nie tylko władze publiczne oraz także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Rektor [...] jest podmiotem reprezentującym tę państwową osobę prawną, gdzie realizowane są zadania publiczne związane m.in. ze szkolnictwem wyższym (kształcenie studentów, czy nadawanie tytułów zawodowych i stopni naukowych). Jest to również podmiot dysponujący w związku z tym majątkiem publicznym.

Zgodnie zatem z art. 16 ust.1 u.d.i.p. (stosowanym także odpowiednio w oparciu art. 17 ust. 1 cyt. ustawy) podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej ma obowiązek wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji jedynie wówczas, gdy sprawa ma charakter informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., a podmiot ten odmawia jej udostępnienia (por. wyrok NSA z 5 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 807/08).

Oznacza to, że wskazane przepisy mają zastosowanie tylko wtedy, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji i spełniony jest ponadto warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) oraz podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji). Brak jednego z tych elementów oznacza zakaz załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Jeżeli wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma podstaw do wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu.

Reasumując, również decyzje z zakresu informacji publicznej dotyczące wyłączeń z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. są wydawane tylko wtedy, gdy dana informacja stanowi informację publiczną, a organ odmawia jej udostępnienia.

Powyższe uwagi prowadzą zatem do wniosku, że zaskarżona decyzja w części, w jakiej dotyczyła odmowy udostępnienia w oparciu o art. 5 ust. 2 u.d.i.p. dokumentu, który faktycznie nie stanowi informacji publicznej, została wydana w tej części bez podstawy prawnej.

Jak zostanie wykazane poniżej, jeden z dokumentów, o który wystąpił skarżący to jest, dokument zawierający skierowane do organu wyjaśnienia dr. A. B., nie stanowi zdaniem Sądu informacji publicznej. W tym przypadku art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w ogóle powinien mieć zastosowania i nie mógł być podstawą wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji, która nie ma charakteru informacji publicznej. Ustawa u.d.i.p., co wynika z treści art. 16 w zw. a z art. 5 ust. 2 tej ustawy nie przewiduje takiej możliwości.

Wobec tego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja administracyjna w części dotyczącej odmowy udostępnienia wyjaśnień dr. A. B. dla potrzeb Komisji Doraźnej, została wydana bez podstawy prawnej. To zaś oznacza, że w rozpoznawanej sprawie zachodziła podstawa do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w tej części na mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 16 ust. 2 u.d.i.p.

W tym zakresie Sąd uznał powyższe, biorąc pod uwagę fakty związane ze znajdującą się w aktach przedmiotowej sprawy decyzją administracyjną Rady Dyscypliny Naukowej Nauki o Bezpieczeństwie [...] nr [...] z dnia 27 czerwca 2025 r. w sprawie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Wydziału [...] z dnia 25 maja 2012 r. w sprawie nadania stopnia nauk społecznych mgr. A. B. W sprawie zakończonej ww. decyzją, jak wynika z jej treści, zastosowanie miały przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i toczyło się określone postępowanie administracyjne związane z materianoprawną podstawą stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 195 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1571 ze zm.). Postępowanie to dotyczyło rozważania, czy w ocenie Rady Dyscypliny Naukowej Nauki o Bezpieczeństwie [...] wystąpiły postawy do zastosowania wskazanego przepisu, zgodnie z którym w przypadku gdy osoba ubiegająca się o stopień doktora przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego, podmiot doktoryzujący stwierdza nieważność decyzji o nadaniu stopnia. Organem właściwym do orzekania w tej sprawie, co reguluje także statut danej uczelni lub ich federacji, są podmioty wskazane w art. 178 cyt. ustawy nadające w uczelni stopnie naukowe. Podmiotami tymi mogą być senat lub także z mocy art. 28 ust. 4 cyt. ustawy inny wskazany w statucie organ w zakresie danej dyscypliny. Organy te są właściwe nie tylko do nadawania stopni naukowych, ale również do weryfikowania podstaw do stwierdzenia nieważności wydanych w przeszłości decyzji o nadaniu stopnia naukowego jakie zostały wydane w ramach tej samej uczelni. W opisywanej decyzji z dnia 27 czerwca 2025 r. upoważnienie Rady Dyscypliny Naukowej Nauki o Bezpieczeństwie [...], poza odwołaniem się do przepisów ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, w zakresie mającym odpowiednie zastosowanie z mocy art. 176 tej ustawy dla federacji uczelni, wskazano ponadto na Statut [...] oraz przepisy regulaminu przeprowadzania postępowań w prawie nadania stopnia doktora obowiązującego w [...]. Jak wynika z powołanego Statutu [...] wskazaną federację tworzą jako jednostki w niej uczestniczące [...] oraz [...] (§ 1) Federacja zgodnie ze statutem została powołana do wspólnej realizacji określonych celów, w tym nadawania stopni naukowych (§ 5), gdzie organami federacji są m.in. rady dyscyplin naukowych. W ramach [...] powołano m.in. Radę Dyscypliny Naukowej Nauki o Bezpieczeństwie, w której skład wchodzą pracownicy zatrudnieni na stanowiskach profesora lub profesora uczelni prowadzący lub uczestniczący w prowadzeniu działalności naukowej w danej dyscyplinie (§ 13). Do zadań rad dyscyplin należą w szczególności kwestie stopni naukowych w zakresie posiadanych uprawnień, w tym wydawanie decyzji administracyjnych (§ 14).

W toku wskazanego postępowania administracyjnego zakończonego decyzją administracyjną Rady Dyscypliny Naukowej Nauki o Bezpieczeństwie [...] o umorzeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nadającej stopień naukowy, przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, m.in. przy pomocy Komisji Doraźnej, którą Rada Dyscypliny Naukowej powołała uchwałą nr [...] z dnia 28 marca 2025 r. w celu weryfikacji podejrzenia naruszenia praw autorskich w rozprawie doktorskiej przez A. B.

Gromadzone w opisanym postępowaniu administracyjnym dokumenty należy traktować jako zbiór dokumentów tworzących akta administracyjne. Dostęp do tych akt mają co do zasady tylko strony tego postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądowym ugruntowane jest stanowisko, że nie jest informacją publiczną cały zbiór akt administracyjnych.

Ponieważ obowiązuje w takim przypadku inny tryb dostępu, wynikający z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, nie można o wgląd do akt administracyjnych wnioskować w trybie u.d.i.p. Jednocześnie przyjmuje się, że może być informacją publiczną określony, pojedynczy dokument znajdujący się aktach indywidualnej sprawy administracyjnej. Wobec czego należy zawsze jednostkowo rozważyć charakter znajdującego się w aktach sprawy administracyjnej dokumentu, pod kątem możliwości jego udostępnienia w trybie u.d.i.p.

W tym zakresie Sąd stoi na stanowisku, że wchodzący w skład akt sprawy administracyjnej (toczącej się w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie nadania stopnia naukowego) dokument w postaci samodzielnie złożonych wyjaśnień dr. A. B., jakie skierował on dla wykazania swojego stanowiska w tej sprawie i dla wyjaśnienia przez Komisję Doraźną i organ kwestii naruszenia praw autorskich w jego dysertacji - nie jest dokumentem stanowiącym informację publiczną.

Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Ustawodawca określając pojęcie informacji publicznej odwołał się do kategorii sprawy publicznej, jak bowiem stanowi art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną w rozumieniu tej ustawy jest "każda informacja o sprawach publicznych". W przepisach u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego.

Pismo procesowe złożone przez stronę w jej indywidualnej sprawie administracyjnej nie stanowi tym samym informacji publicznej. Dokumenty, tak inicjujące postępowanie, jak i w których strona zajmuje stanowisko już w toku sprawy, służą realizacji interesu indywidualnego, a nie sferze zadań publicznych i z tych względów nie stanowią informacji publicznej i nie są objęte zakresem u.d.i.p.

Powyższy pogląd Sąd odnosi jako relewantny do wszystkich spraw indywidualnych, toczących się w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym również bez wyjątku tych, gdzie stroną jest funkcjonariusz publiczny czy osoba pełniąca funkcje publiczne aktualnie lub w przeszłości. Również w takim przypadku organy prowadzące postępowanie lub też funkcjonujące w ramach tej samej uczelni wyższej (w tym przypadku rektor uczelni wchodzącej w skład federacji uczelni) nie mają podstaw do udostępniania - poza trybem dostępu do akt administracyjnych - pism procesowych strony, jakie złożyła w swojej sprawie, nawet dotyczącej rozważenia kwestii pozbawiania jej stopnia naukowego.

Dokument, w którym dr A. B. zawarł pisemnie swoje wyjaśnienia w sprawie administracyjnej, nie jest dokumentem sporządzonym przez organ, lecz przez stronę postępowania administracyjnego. Samodzielne składane pisma procesowe, zawierające wyjaśnienia kierowane przez stronę do organu w jej indywidualnej sprawie administracyjnej, są to dokumenty prywatne. Sporządzone dla poinformowania organu o określonym stanowisku strony w sprawie, w tym jej wnioskach, oczekiwaniach, czy żądaniach odnoszących się finalnie do sposobu zakończenia danej sprawy administracyjnej. Pisma procesowe strony postępowania administracyjnego, chociaż znajdują się w posiadaniu organu, zachowują zatem swój prywatny charakter.

Reasumując, nie stanowią informacji publicznej wszelkiego rodzaju dokumenty prywatne, które strona postępowania administracyjnego kieruje do organu lub wskazanych przez organ grup eksperckich i doradczych, mających wyrazić swoją opinię w sprawie - bez względu na to, jakiego rodzaju postępowanie administracyjne wszczyna takie pismo procesowe lub też jakich czynności oczekuje strona składając takie pismo, mające np. postać wyjaśnień (złożonych np. w celu umorzenia postępowania administracyjnego lub w celu stwierdzenia przez komisję doraźną, że nie doszło do przypisania sobie autorstwa cudzego utworu naukowego itd.).

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, dr A. B. miał złożyć w postępowaniu administracyjnym dokument właśnie w postaci swoich wyjaśnień, w celu rozważenia ich przez Komisję Doraźną Rady Dyscypliny Naukowej Nauki o Bezpieczeństwie [...], która to Rada jest, jak wskazano już wyżej, właściwym organem w przypadku Akademii [...] do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o nadaniu stopnia naukowego nadanego w 2012 r. w tej uczelni. Komisja Doraźna jest jedynie wewnętrznym zespołem pomocniczym (opiniodawczo-doradczym) tego organu i nie posiada samoistnych uprawnień do przesłuchiwania świadków lub stron, odbierania od nich zeznań, czy sporządzania protokołów z tego rodzaju czynności, jeżeli były przeprowadzone przez organ prowadzący postępowanie administracyjne. Zadaniem Komisji Doraźnej jest co do zasady, tylko pomocnicze przygotowanie materiałów, analiza dokumentacji i sformułowanie określonej opinii dla Rady Dyscypliny Naukowej.

W konsekwencji stwierdzić należy, że skoro żądane przez skarżącego informacje w tej części nie stanowiły informacji publicznej, to organ nie miał podstaw prawnych do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, w oparciu o przepisy u.d.i.p. w tej części

Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku, to jest stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy udostępniania wyjaśnień dr. A. B., które kierował dla potrzeb Komisji Doraźnej.

Podkreślić należy, że podjęcie takiego rozstrzygnięcia było dopuszczalne ze względu na dyspozycję art. 134 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

W odmienny sposób należy natomiast, zdaniem Sądu, ocenić te z żądanych przez skarżącego dokumentów, które nie zostały mu udostępniane, ale stanowią Sprawozdanie Komisji Doraźnej i jej Wnioski.

Dokumenty te również wchodzą w skład akt administracyjnych sprawy, która toczyła się w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o nadaniu stopnia naukowego. Nie są to jednak dokumenty prywatne, ale dokumenty urzędowe, wykorzystane też wprost przez organ administracji w znaczeniu funkcjonalnym przy wykonywaniu przez niego zadań publicznych, które polegają w tym przypadku na wydaniu określonej decyzji administracyjnej.

Wskazane dokumenty zostały wprost przywołane w treści uchwały Rady Dyscypliny Naukowej Nauki o Bezpieczeństwie [...] nr [...] z dnia 27 czerwca 2025 r. w sprawie podjęcia czynności dotyczących stwierdzenia nieważności nadania stopnia naukowego.

W uchwale tej wskazano, że ww. Rada powoła w dniu 28 marca 2025 r. Komisję Doraźną Rady Dyscypliny Naukowej Nauki o Bezpieczeństwie [...] w celu weryfikacji podejrzenia popełnienia plagiatu przez dr. A. B. w jego rozprawie doktorskiej. Zaznaczono następnie, że w wyniku prowadzonego postępowania wyjaśniającego wszczętego na podstawie pisma Rady Doskonałości Naukowej, Komisja Doraźna Rady Dyscypliny Naukowej Nauki o Bezpieczeństwie [...] dokonała szczegółowej analizy zarzutów dotyczących naruszenia praw autorskich w ww. rozprawie doktorskiej, co zostało zawarte w dokumentach w postaci "Sprawozdania Komisji Doraźnej" oraz jej "Wniosków". Na podstawie tych dokumentów przedstawionych przez przewodniczącego Komisji Doraźnej, podjęto dyskusję co do ustosunkowania się Rady Dyscypliny Naukowej Nauki o Bezpieczeństwie [...] do zarzutów i wydania decyzji, która (zgodnie z ustawą Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce) może skutkować stwierdzeniem przez podmiot doktoryzujący nieważności decyzji o nadaniu stopnia doktora. Wskazano, że wynik przeprowadzonego głosownia nie uzasadnia stwierdzenia nieważności uchwały o nadaniu stopnia nauk społecznych A. B. Zaznaczono jednocześnie, że wskazana uchwała nie stanowi decyzji o unieważnieniu uchwały o nadaniu stopnia doktora, ani decyzji o umorzeniu postępowania w tym przedmiocie, gdzie stosowna decyzja administracyjna zostanie wydana odrębnie.

Tak też w dniu 27 czerwca 2025 r. Rada Dyscypliny Naukowej Nauki o Bezpieczeństwie [...] wydała w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. opisaną na wstępie decyzję o umorzeniu postępowanie administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia o nadaniu stopnia naukowego. W uzasadnieniu decyzji odwołano się m.in. właśnie do stanowiska i ustaleń poczynionych w sprawie przez Komisję Doraźną Rady Dyscypliny Naukowej Nauki o Bezpieczeństwie [...].

Wskazane w ww. rozstrzygnięciach dokumenty w postaci Sprawozdania oraz Wniosków Komisji Doraźnej stanowią więc określonego rodzaju łączną ekspertyzę (opinię), która stała się też podstawą do wykonywania przez Radę Dyscypliny Naukowej jej zadań publicznych, jakimi niewątpliwie jest wydawanie decyzji administracyjnych w przedmiocie dotyczącym stwierdzania nieważności rozstrzygnięć o nadaniu stopnia naukowego. Wskazane dokumenty stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. jako oficjalne opinie sporządzone na wniosek organu prowadzącego postępowanie administracyjne przez jego zespół doradczy i w celu rozstrzygnięcia sprawy objętej postępowaniem.

W dalszej kolejności Sąd stwierdził, że w tym konkretnym przypadku, w odniesieniu do wskazanych dokumentów stanowiących informację publiczną, nie mogła mieć zastosowania ochrona wynikająca z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i wydanie w tej części decyzji administracyjnej nastąpiło z istotnym naruszeniem ww. przepisu prawa materialnego.

W orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym nauczyciel jest osobą pełniącą funkcję publiczną Jako cechę wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną, przyjmuje się bowiem posiadanie przez nią określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną powinno odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. W odniesieniu do uczelni wyższych zadaniem o znaczeniu publicznym jest realizowanie konstytucyjnego prawa do wykształcenia. W myśl art. 70 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej władze publiczne zapewniają obywatelom powszechny i równy dostęp do wykształcenia. Wykonywaniem powyższych zadań publicznych w uczelni publicznej zajmują się przede wszystkim nauczyciele akademiccy (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 września 2023 r. o sygn. akt II SAB/Łd 72/23 i przywołane tam orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie budzi więc wątpliwości, że nauczyciele akademiccy są osobami pełniącymi funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Faktem jest, że obecnie dr. A. B. nie jest już zatrudniony jako nauczyciel akademicki. Wskazuje się, że postępowanie prowadzone w przedmiocie stwierdzenia nieważności nadanego mu tytułu naukowego wszczęto po latach, gdy już nie pełnił tej funkcji. Ta okoliczność nie jest jednak w tym zakresie rozstrzygająca z punktu widzenia możliwości zastosowania lub braku możliwości zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Najistotniejsze jest bowiem, czy dana informacja odnosi się do kwestii z którymi związane było pełnienie funkcji publicznej. Skoro w przeszłości określona osoba będąc nauczycielem akademickim, a więc funkcjonując w określonej przestrzeni publicznej uczelni, powoływała się na swój tytuł naukowy, którego posiadanie jest też często warunkiem, aby w ogóle zostać wykładowca uczelni wyższej, dokumenty urzędowe dotyczące ustaleń i opinii, czy popełniono plagiat w pracy doktorskiej, która była podstawą do otrzymania danego tytułu naukowego – są, zdaniem Sądu, informacją publiczną. W tym znaczeniu taka informacja odnosi się bowiem do okresu związanego z pełnieniem przez dr. A. B. funkcji publicznej, realizowanej przez nauczanie na uczelni wyższej.

Stanowisko organu wskazujące na brak związku postępowania o unieważnienie nadania stopnia doktora i dokonywanej przez Komisję Doraźną analizy pracy doktorskiej pod kątem wystąpienia przesyłek wskazujących na popełnienie plagiatu z pełnioną w przeszłości funkcją nauczyciela akademickiego, nie jest tym samym, w ocenie Sądu, uprawnione. Dr A. B. był bowiem na podstawie określonego tytułu naukowego osobą pełniącą funkcję publiczną. Tym bowiem tytułem posługiwał się i legitymował w swojej pracy na uczelni, kiedy jako nauczyciel akademicki pełnił funkcję publiczną. Dostrzec też należy, że gdyby doszło do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w przedmiocie nadania stopnia naukowego, miałoby to skutek ex tunc. Postępowanie toczące się w takim przedmiocie i dotyczące ważności posiadania oraz legitymowania się tytułem naukowym również w przeszłości ma już z tego względu związek z pełnioną ówcześnie przez nauczyciela akademickiego funkcją publiczną.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. i uchylił zaskarżoną decyzję w pozostałej części, to jest dotyczącej odmowy udostępniania przez organ w oparciu o art. 5 ust. 2 u.d.i.p. informacji publicznej w postaci dokumentów Sprawdzania Komisji Doraźnej oraz jej Wniosków.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na kwotę zasądzonego zwrotu składa się uiszczony od skargi wpis (200 zł).