II SA/Ke 203/08 - Wyrok

Data orzeczenia	2008-08-07	
Data wpływu	2008-04-21	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach	
Sędziowie	Teresa Kobylecka /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Skarżony organ	Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Uchylono decyzję I i II instancji	
Powołane przepisy	Dz.U. 1994 nr 89 poz 414; art. 66, 67, 72; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168; art. 7, 77, 105, 107 par. 3,; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135, art. 152;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Renata Detka, Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2008r. sprawy ze skargi M. K. i W. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego M. K. kwotę 585,60 (pięćset osiemdziesiąt pięć, 60/100) złotych, w tym 105,60 (sto pięć, 60/100) złotych VAT – tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.	
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 67, art. 81 ust. 1 pkt 2 i ust. 4, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) po rozpatrzeniu na wniosek A. i J. N. sprawy dotyczącej stanu technicznego budynku gospodarczego zlokalizowanego na terenie posesji w K. przy [...], oznaczonej nr geod. [...] nakazał M. i W. D., A. M., D. i T. Z. dokonanie rozbiórki nieużytkowanego, będącego w złym stanie technicznym pozostałego fragmentu budynku gospodarczego tj. muru z cegieł i kamienia zlokalizowanego na terenie posesji w K. przy [...], oznaczonej nr geod. [...] oraz Gminie, G. K., W. K., M. K. dokonanie rozbiórki nieużytkowanego, będącego w złym stanie technicznym pozostałego fragmentu budynku gospodarczego tj. muru z cegieł i kamienia wraz z pozostałymi komórkami, zlokalizowanego na terenie posesji w K. przy [...], oznaczonej nr geod. [...], określając, że roboty rozbiórkowe mają być wykonane w okresie do 30 listopada 2007r.

Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania A. M., M. K., i W. K. o na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa

- uchylił zaskarżoną decyzję w części rozstrzygnięcia określającego termin wykonania nałożonego obowiązku i orzekł w tym zakresie nowy termin wykonania obowiązku od dnia 2 kwietnia 2008r. do dnia 2 czerwca 2008r.

- w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że sprawa dotycząca stanu technicznego pozostałego fragmentu budynku gospodarczego, tj. muru z cegieł i kamienia wraz z pozostałymi komórkami, zlokalizowanego na terenie posesji w K. przy [...], oznaczonej nr geod. [...] była już kilkakrotnie przedmiotem rozpatrywania organów nadzoru budowlanego I i II instancji. Wyrokiem z dnia 22 listopada 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził nieważność decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...], ponieważ wynikający z decyzji obowiązek nałożony został między innymi na osobę zmarłą (M. J.), co stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Organ ustalił w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, że spadkobiercą M. J. jest A. J., którą dopuścił jako uczestniczkę postępowania.

W sprawie niniejszej, wszczętej na skutek wniosku A. i J. N. organ I instancji dokonał w dniach 15 czerwca 2004r. i 19 marca 2007r. oględzin przedmiotowej działki, będącej współwłasnością i przeprowadził w dniach 1 lipca 2004r., 17 kwietnia 2007r. rozprawę administracyjną z udziałem zainteresowanych stron, które wyrażały swoje stanowiska odnośnie znajdujących się na tej działce pozostałości po zabudowaniach gospodarczych, będących w bardzo złym stanie. Ustalono, że mur szczytowy (wykonany z kamienia i cegły ceramicznej na zaprawie wapienno-piaskowej) o długości około 19,70m usytuowany bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] i posiadający wysokość uprzednio istniejącego budynku (dwa piętra) wraz z murowanymi (nieużytkowanymi) komórkami o wymiarach zewnętrznych 5,00m x 4,30m usytuowanymi od jego strony zachodniej – jest w bardzo złym stanie technicznym i stanowi zagrożenie dla ludzi. Mur jest popękany, poluzowane cegły grożą wypadnięciem. Komórki mają drewniany zerwany strop, a przeciekający dach spowodował zawilgocenie ścian, które są również popękane, a istniejąca w nich zaprawa zwietrzała. Zły stan techniczny tych pozostałości świadczy o tym, że nie przeprowadzane były jakiekolwiek remonty, a obecny ich stan (co jednoznacznie wynika z ustaleń i wykonanych zdjęć przez organ I instancji, jak również ze zdjęć przedłożonych przez jednego z uczestników postępowania G. K.) powoduje, że nie nadają się one do remontu.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że M. K. w piśmie z dnia 17 kwietnia 2007r. stwierdziła, że budynek gospodarczy zamierza w przyszłości remontować, G. K. stwierdził, że część północna budynku gospodarczego powinna być rozebrana, natomiast część południowa może być rozebrana lub remontowana, A. M. podniosła, że przedmiotowy budynek gospodarczy nie jest jej współwłasnością, gdyż rodzice swoją część posesji odsprzedali spółdzielni mieszkaniowej pod budownictwo i nie czuje się odpowiedzialna za to, co się stanie, przedstawiciel Miasta i Gminy stwierdził, że Urząd Miasta i Gminy jest współwłaścicielem nieruchomości, ale jej nie użytkuje, natomiast przychyli się do decyzji organu I instancji, dotyczącej dalszego losu przedmiotu sprawy.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że zły stan techniczny istniejącego muru posiadającego wysokość dwóch pięter uprzednio istniejącego budynku i długość 19,70m, przy braku podparcia na długości ok. 14m grozi zawaleniem, stwarzając przy tym zagrożenie dla przebywających w pobliżu ludzi, w tym dla właścicieli działki sąsiedniej nr [...]. Zagrożenie stwarzają również istniejące od strony zachodniej tego muru nieużytkowane komórki, których stan techniczny jest bardzo zły (zerwany strop, popękane ściany), a jednocześnie ich usytuowanie przy przedmiotowym murze uwarunkowane jest jego istnieniem, na co wskazuje konstrukcja komórek (ściana komórek usytuowana przy granicy z działką nr [...] o długości 5,0m stanowi część muru).

Zdaniem organu odwoławczego oceny stanu technicznego dokonali przedstawiciele organu I instancji posiadający odpowiednie uprawnienia budowlane, więc nie zachodziła konieczność korzystania z opinii biegłego architekta, biegłego od konstrukcji budowlanych i biegłego konserwatora zabytków.

Organ odwoławczy stwierdził, że nakazem rozbiórki poszczególnych części przedmiotu rozbiórki zostali prawidłowo objęci właściciele działek [...] oraz [...], co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy skrócony wypis ze skorowidza działek z dnia 19 kwietnia 2007r. Na terenie działki [...] objętej uwłaszczeniem zlokalizowany jest wolno stojący mur z cegieł i kamienia (długości 11,70m) oraz pozostałe komórki, których współwłaścicielami są G. K., W. K., M. K., Gmina, natomiast na terenie posesji nr [...], której współwłaścicielami są M. i W. D., A. M., D. i T. Z., G. K., W. K., M. K. zlokalizowany jest tylko wolno stojący mur z cegieł i kamienia (o długości 3,0m), stanowiący jedną całość.

Zasadnie zatem, zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ I instancji korzystając z przepisu art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał rozbiórkę tego muru wraz z komórkami, skoro istnieje konstrukcyjne ich powiązanie. Niewłaściwie jednak został określony termin przedmiotowej rozbiórki, który stosownie do § 6 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub nie wykończonych obiektów budowlanych (Dz.U. Nr 198, poz. 2043) nakazuje wyznaczenie terminu odpowiedniego, technicznie uzasadnionego, co do przystąpienia do rozbiórki oraz jej zakończenia, który nie może być krótszy niż 6 tygodni, licząc od dnia doręczenia decyzji o nakazie rozbiórki. Uwzględniając powyższe organ odwoławczy uchylił decyzję w części dotyczącej wyznaczenia terminu wykonania obowiązku i wyznaczył nowy termin rozpoczęcia rozbiórki na dzień 2 kwietnia 2008r. i jej zakończenia wraz z uporządkowaniem terenu na dzień 2 czerwca 2008r.

Odpowiadając na zarzuty podniesione w odwołaniu organ odwoławczy podniósł, że ewentualne zamiary skarżących – dotyczące wykorzystania w przyszłości "istniejącego monolitu budynku gospodarczego i fragmentu muru" po uregulowaniu spraw związanych z własnością przedmiotowej działki – odnoszą się do bliżej nieokreślonej przyszłości, nie mogą wpłynąć za zmianę rozstrzygnięcia decyzji, która ma na uwadze uniknięcie katastrofy budowlanej zagrażającej zdrowiu i życiu ludzi. Ponadto zakres robót, jaki należałoby wykonać w celu przywrócenia temu budynkowi funkcji mieszkalnych (wykonanie nowego stropu, nowego dachu), o jakich mówią skarżący w swym odwołaniu nie stanowiłby remontu, o jakim mowa w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach wnieśli W. K. i M. K., domagając się jej uchylenie oraz uchylenia decyzji organu I instancji.

Skarżący zarzucili:

1. naruszenie prawa materialnego:

- art. 67 i art. 81 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez jego błędną wykładnię i wydanie decyzji o rozbiórce budynków gospodarczych znajdujących się na działce o nr 5123/1 i 5123/2, pomimo iż stan budynków nie jest zły, budynki nadają się do dalszego wykorzystania po przeprowadzeniu stosownego remontu w sytuacji, gdy M. K. oświadczyła, że przystąpiła do prac związanych z uzyskaniem pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego przy wykorzystaniu istniejących murów budynku gospodarczego,

- art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez jego niezastosowanie, a mianowicie, iż organ administracyjny nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w przedmiocie ustalenia, czy któryś ze współwłaścicieli chce przeprowadzić prace remontowe lub inne prace budowlane mające w przyszłości dostosować obiekt do stanu używalności oraz w przypadku wyrażenia chęci do wykonania przez któregokolwiek ze współwłaścicieli takich czynności nie wydał w tym przedmiocie decyzji określającej termin na wykonanie prac,

2, naruszenia prawa procesowego:

- art. 7 kpa poprzez naruszenie reguły swobodnej oceny dowodów, a co za tym idzie przyjęcie przez organ orzekający oceny dowodów, która jest sprzeczna w szczególności z zasadami doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania,

- wadliwość uzasadnienia postanowienia polegająca na braku wyczerpującego przedstawienia dowodów i dowolna ich ocenę oraz nie rozpatrzenie wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji,

- nie zachowanie w toku postępowania zasad praworządności i obowiązku z urzędu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przez co został naruszony słuszny interes stron a także interes społeczny (art. 7 kpa),

- naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów państwa i przekonywania oraz obowiązku zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego, w tym przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa w przedmiocie stanu fizycznego nieruchomości.

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż toczy się w Sądzie Rejonowym spór, co do granicy między działką [...] a działką p. N., a mimo to organy przyjęły, że przedmiotowy mur znajduje się w granicy działek.

W ocenie skarżących organ powinien był, zgodnie z art. 66 Prawa budowlanego przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w przedmiocie wykonania przez któregokolwiek ze współwłaścicieli prac remontowo-budowlanych; jeżeli któraś z tych osób wyraziłaby chęć wykonania tych robót - remontu, odbudowy - należałoby wydać na podstawie art. 66 odpowiednią decyzję z zakreśleniem realnego terminu wykonania. Dopiero niewykonanie tych robót w wyznaczonym terminie może być podstawą do zastosowania art. 67 i wezwania do rozbiórki. Współczesne środki techniczne umożliwiają wykonanie robót remontowych lub innych budowlanych związanych z odbudową lub wykończeniem w każdym obiekcie budowlanym. Jeśli właściciel uzna, że dokona tego w drodze remontu, odbudowy lub wykończenia obiektu to niewątpliwie brak jest podstaw do nakazania przez organ nadzoru budowlanego jego rozbiórki.

Brak zgodności między współwłaścicielami, co do podjęcia tych prac nie ma znaczenia, gdyż współwłaściciele, których udziały wynoszą, co najmniej połowę mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który rozstrzygnie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli.

Skarżący podnieśli także, że zamierzają w niedalekiej przyszłości rozpocząć proces inwestycyjny – budowę domu, przy którym część ścian istniejącego budynku będzie wykorzystana.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna i jako taka prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu wydania, nie oceniają ich pod względem słuszności i celowości.

Sądowa kontrola przeprowadzona w niniejszej sprawie wykazała, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane bez wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Organy orzekające w sprawie nie poczyniły bowiem ustaleń mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie, a także naruszyły przepisy prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy.

Podstawą materialnoprawną decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] jest przepis art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Przepis ten ma na celu wyeliminowanie obiektów budowlanych, których stan uniemożliwia doprowadzenie ich do prawidłowego stanu technicznego i niezależne to jest od tego, czy są to przeszkody prawne, czy techniczne. Wskazuje on trzy samodzielne przesłanki rozbiórki obiektu budowlanego, a mianowicie, gdy obiekt jest: nieużytkowany, zniszczony, niewykończony i we wszystkich wymienionych przypadkach nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia.

Niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca tego przepisu, co w szczególności dotyczy zawartego w nim zwrotu "nie nadaje się’’, który nie odnosi się do obiektywnej niemożności przeprowadzenia remontu czy odbudowy, gdyż taka sytuacja, jak to słusznie podniesiono w skardze występuje niezmiernie rzadko przy współczesnych środkach technicznych, ale przede wszystkim do braku "zamiaru usunięcia istniejącego stanu naruszenia porządku prawnego w budownictwie" przez zobowiązane do podjęcia stosownych kroków osoby – właściciela lub zarządcę obiektu (p. L.Bar, E. Radziszewski Komentarz Prawo budowlane, Warszawa 1999). Może to wynikać z negatywnej oceny ekonomiczności – opłacalności podjęcia odbudowy, prac remontowych.

W sprawie niniejszej przedmiotem nakazu rozbiórki jest mur (długości 19,70m i wysokości dwóch pięter), stanowiący fragment dawnego budynku oraz przylegające do niego "komórki" (o wymiarach zewnętrznych 5x4,30m, przy czym ściana komórek na długości 5m stanowi część muru). Z protokołów oględzin oraz ze zdjęć wykonanych przez organ w dniu 19 marca 2007r., będących załącznikami graficznymi do protokołu wynika, że "komórki" to jeden budynek murowany z drewnianym stropem, zaś mur wykonany jest z kamienia i cegły ceramicznej na zaprawie wapienno-piaskowej.

W protokole oględzin z dnia 15 czerwca 2004r. stwierdzono, że zarówno mur jak i przedmiotowa komórka są zniszczone, w bardzo złym stanie technicznym. Mur jest popękany, cegły są obluzowane grożą wypadnięciem, nieużytkowany budynek komórek ma zerwany strop, przeciekający dach, który spowodował zawilgocenie ścian, które są także popękane, istniejąca w nich zaprawa jest zwietrzała. Należy zauważyć, że protokół oględzin z dnia 3 marca 2005r jest bardzo lapidarny, ograniczający się do krótkiego zapisu, że "komórki są nie użytkowane, drzwi zostały zamknięte na kłódkę", co zdaniem organu ma wskazywać, że obiekt jest nie użytkowany. Należy podkreślić, iż oględziny te odbyły się tylko z udziałem pracowników organu bez udziału współwłaścicieli nieruchomości. Okolicznością bezsporną jest, że skarżący od samego początku, a więc od pierwszych oględzin składali pisma kwestionujące stanowisko organu, co do stanu technicznego obiektu i domagali się kilkakrotnie dopuszczenia dowodu z ekspertyzy technicznej, wykonanej przez uprawnionych biegłych. Organ nie uwzględnił tego wniosku i po dokonaniu oględzin przez inspektorów nadzoru budowlanego uznał, że zarówno mur, jak również istniejące od strony zachodniej tego muru nieużytkowane komórki stanowią zagrożenie bezpieczeństwa, a stan obiektu uniemożliwia doprowadzenie do właściwego stanu technicznego w drodze remontu. Z takim stanowiskiem organu przez cały tok postępowania nie zgadzali się skarżący.

Uzasadniony w tej sytuacji jest zarzut skargi nie przeprowadzenia przez organ orzekający dowodu z ekspertyzy biegłego z zakresu budownictwa w przedmiocie stanu technicznego obiektu. Wprawdzie kwalifikacja stanu obiektu, określająca czy obiekt nadaje się do remontu, odbudowy należy do organu orzekającego, jednak istotne jest w postępowaniu w sprawach na podstawie art. 67 ustalenie zamiarów i możliwości właścicieli obiektu budowlanego. Uprawdopodobnienie przez zobowiązanego możliwości przeprowadzenia remontu, czy odbudowy może stanowić podstawę wydania decyzji na podstawie art. 66 ustawy, nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w określonym terminie. Dlatego uznać należy za słuszny zarzut skarżących, że przed wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest przeprowadzić postępowania wyjaśniające dla ustalenia, czy któryś ze współwłaścicieli planuje poprzez odbudowę lub remont przywrócić dany obiekt do stanu technicznego, zgodnego z przepisami prawa budowlanego i innymi odpowiednimi regulacjami. Szczegółowe przepisy w tej materii zawiera akt prawny rangi podustawowej wydany na podstawie art. 72 ustawy - rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych (Dz.U. Nr 198, poz.2043). Na mocy § 2 i § 3 cytowanego rozporządzenia organ dokonuje oględzin i oceny stanu technicznego, opisuje ten stan techniczny obiektu budowlanego, określa przyczyny powstania uszkodzeń lub zniszczenia obiektu budowlanego, określa stan zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi, a w przypadku wątpliwości, co do stanu technicznego na podstawie § 4 wykonuje ekspertyzę techniczną.

Ekspertyza, wykonana przez osobę posiadającą właściwe kwalifikacje i doświadczenie zawodowe, potwierdzone posiadaniem odpowiednich uprawnień budowlanych aktualnym zaświadczeniem o członkostwie w izbie samorządu zawodowego powinna zawierać zarówno ocenę stanu technicznego obiektu, jak i ustalać zakres możliwych i niezbędnych do wykonania robot budowlanych, zapewniających doprowadzenie obiektu do możliwości jego dalszej eksploatacji. Stwierdzenie przez organ na podstawie takiej ekspertyzy braku istnienia przeszkód technicznych, a tym samym możliwość wykonania remontu lub odbudowy przedmiotowego obiektu budowlanego, może stanowić podstawę do wydania decyzji na podstawie art. 66 ustawy.

Decyzja taka powinna jednak uwzględniać zamiar lub możliwości współwłaścicieli obiektu budowlanego w zakresie doprowadzenia obiektu do odpowiedniego stanu technicznego poprzez jego odbudowę lub remont. Dlatego organ winien uzyskać wiarygodne zapewnienie współwłaścicieli w tej materii.

W sprawie niniejszej organ przeprowadził rozprawę administracyjną, na której strony miały możliwość wypowiedzenia się w tej sprawie. Skarżąca M. K. wyraziła zamiar zaadaptowania budynku gospodarczego na cele mieszkalne. Wspólnie ze skarżącym W. K. w toku postępowania administracyjnego kilkakrotnie wskazywali na chęć odbudowy, "remontu budynku gospodarczego", zamiar "zaadaptowania budynku gospodarczego na cele mieszkalne". Organ oceniając te zamiary skarżących uznał, że dotyczą one bliżej nieokreślonej przyszłości, jaką jest "uregulowanie spraw związanych z własnością przedmiotowej działki". W tej sytuacji konieczne jest uwiarygodnienie przez skarżących ich zamiaru dokonania odbudowy lub remontu, jeżeli ekspertyza wykaże taką możliwość.

Ponadto należy zauważyć, że organ nieprawidłowo nakaz rozbiórki muru wraz z komórkami, zlokalizowanego na terenie posesji oznaczonej nr [...] skierował m.in. do Gminy, podczas gdy Gmina ta jest współwłaścicielem jedynie działki nr [...], co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy wypis z rejestru gruntów.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organ nadzoru budowlanego naruszył przepisy postępowania (art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisy prawa materialnego (art. 67 ustawy Prawo budowlane i rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych), które miało wpływ na wynik sprawy i uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 a i c, art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na podstawie art. 152 cyt. ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Orzeczenie o przyznaniu wynagrodzenia radcy prawnemu M. K. tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu uzasadnia § 14 ust. 2 pkt 1c oraz § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

Rozpoznając ponownie sprawę organ nadzoru budowlanego dopuści ekspertyzę, o której mowa wyżej, jako uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie stanu technicznego przedmiotowego obiektu budowlanego i możliwości jego odbudowy lub remontu, oceni wiarygodność oświadczeń współwłaścicieli obiektu o możliwości wykonania przez nich robót związanych z doprowadzeniem obiektu do technicznie właściwego stanu jego użytkowania. Pozytywne ustalenia w tym względzie powodują, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 67 ustawy staje się bezprzedmiotowe i zgodnie z art. 105 kpa organ nadzoru budowlanego winien w takiej sytuacji wydać decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie rozbiórki nieużytkowanego obiektu budowlanego.