Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2025 r. sprawy ze skargi K. N. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę

Wnioskiem z [...] lipca 2025 r., złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej, K. N. (dalej "skarżący"), wystąpił do Prezesa Sądu Okręgowego

w [...] (dalej "organ") o udostępnienie informacji publicznej, w postaci wyroku

z uzasadnieniem z [...] października 2018 r. wydanego w sprawie [...].

W odpowiedzi na ww. wniosek, pismem z [...] lipca 2025 r., powołując się na art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r.: poz. 902, dalej "u.d.i.p."), organ poinformował skarżącego, że w przedmiotowej sprawie występował on w charakterze powoda i w związku z powyższym wniosek nie może zostać rozpoznany w trybie przepisów u.d.i.p. Organ wyjaśnił, że regulacje u.d.i.p. nie mogą służyć uzyskiwaniu informacji we własnej indywidualnej sprawie, bowiem celem ustawy nie jest publiczny dostęp do wszelkich informacji, ale dostęp do informacji o charakterze publicznym. Wobec tego wnioskowane informacje nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p.

Organ odwołując się do orzecznictwa podniósł, że przepisy u.d.i.p. nie mogą służyć realizacji celów, dla których właściwe są inne tryby postępowań; w tym nie są środkiem pozwalającym na gromadzenie dowodów w sprawach przed organami państwa. Dostęp do informacji publicznej nie powinien służyć celom możliwym do osiągnięcia innym sposobem - dostęp na wniosek ma miejsce tylko wówczas, gdy inne sposoby są niemożliwe, a przede wszystkim gdy żądane dane nie są dostępne w powszechnym obiegu.

Ponadto organ wskazał, że strony postępowania mają możliwość uzyskania dokumentów znajdujących się w aktach ich spraw sądowych, w tym pozyskiwania odpisów orzeczeń czy wglądu w akta, na podstawie praw przysługujących uczestnikom postępowania. W związku z powyższym w celu uzyskania orzeczenia, w sprawie, w której skarżący występował w charakterze strony, należy złożyć przedmiotowy wniosek bezpośrednio do akt tej sprawy z pominięciem wskazywania na tryb dostępu do informacji publicznej.

W dniu [...] lipca 2025 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego

w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżący zarzucił organowi rażące naruszenie przepisów z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt. 1 lit. a tiret trzecie u.d.i.p. poprzez ograniczenie dostępu do informacji publicznej twierdzeniem, że wnioskowane orzeczenie sądu zostało wydane w jego sprawy. Wniosek nie zawierał bowiem jego danych w postaci daty urodzenia i PESEL, adresu zamieszkania, więc nie identyfikował go jako strony tego postępowania [...]. Zdaniem skarżącego i tak nie dyskwalifikowało go z kręgu osób uprawnionych do jego uzyskania bowiem ustawodawca zobowiązał organ publiczny do wydania takiej informacji "każdemu" bez ograniczenia, czyli także osobie, której sprawa dotyczy. Z treści powołanej ustawy nie wynika bowiem, aby cel prywatny stanowił przesłankę ograniczającą dostęp do informacji publicznej. Nie wynika to w szczególności z treści art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.

Skarżący podniósł, że odmowa zastosowania wymienionych przepisów wyłącznie w oparciu o ustalenie, iż zamiarem wnioskodawcy jest ich wykorzystanie w celu prywatnym, byłaby odmową ich stosowania w oparciu o nieznane kryterium ustawowe. Rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej właściwy podmiot nie jest upoważniony do badania interesu prawnego, ani nawet faktycznego wnioskodawcy (art. 2 ust. 2 ustawy). Ocena, czy określona informacja stanowi informację publiczną

w rozumieniu ustawy nie może być odmienna w zależności od tego, jaki wnioskodawca ubiegać się będzie ojej udostępnienie. Jeżeli zatem konkretny dokument ma charakter informacji publicznej, to nie może być on tej cechy pozbawiony wówczas, gdy jego udostępnienie, zdaniem podmiotu zobowiązanego, mogłoby służyć dla celu prywatnego.

Skarżący wniósł o:

1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej;

2. zobowiązanie organu do podjęcia czynności w terminie 7 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

3. rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym.

W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ podtrzymał stanowisko wyrażone w skierowanej do skarżącego odpowiedzi na wniosek

|o udostępnienie informacji publicznej.

Ponadto organ zauważył, że skarżący domagał się udostępnienia z w trybie przepisów u.d.i.p. wyroku z uzasadnieniem, co prawda wskazując we wniosku jedynie datę wydania orzeczenia i jego sygnaturę, niemniej jednak tożsamość danych skarżącego i powoda, była wystarczająca, aby rozpoznać przedmiotowy wniosek w

| sposób, w jaki dokonano tego w niniejszym postępowaniu. W tym przypadku rozpoznanie wniosku, w sposób oczekiwany przez skarżącego obarczało działania Prezesa Sądu ryzkiem niezgodności z wytycznymi przedmiotowej ustawy tj. art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a tym samym dopuszczeniem do sytuacji, w której wnioskodawca, będący stroną postępowania - co potwierdzają informacje zawarte w treści skargi (np. nr PESEL) - wchodzi za pośrednictwem u.d.i.p., w posiadanie orzeczenia, które bezpośrednio dotyczy jego osoby, podczas gdy do uzyskania którego istnieją odrębne przepisy, w tym przypadku przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, który zakłada, że strony i ich pełnomocnicy mają prawo do wglądu do akt sprawy i otrzymania odpisów orzeczeń. Na marginesie organ wskazał, że w ramach toczącego się procesu pełnomocnik reprezentujący skarżącego w sprawie [...] otrzymał odpis wyroku

|z uzasadnieniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana

w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).

Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udostępni informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W świetle powołanej ustawy, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego

w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku

z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Nie ulega wątpliwości, że Prezes Sądu Okręgowego w [...] jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tj. podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, w rozumieniu cyt. ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy, co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez niedokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi, więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją, jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się jednocześnie, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych.

W niniejszej sprawie skarżący w trybie u.d.i.p. domagał się udostępnienia wyroku z uzasadnieniem z [...] października 2018 r. wydanego w sprawie [...].

Wyrok sądu wraz z uzasadnieniem niewątpliwie stanowi informacje publiczną. Stanowi o tym wprost treść art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret trzecie.

Podnieść jednak należy, że zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.

W doktrynie wskazuje się, że ustawodawca w powyżej cytowanym przepisie stworzył normę kolizyjną, która wyłącza stosowanie przepisów ustawy tylko w sytuacji,

w której inna ustawa reguluje ten sam zakres. Pozwala to na wyodrębnienie dwóch grup informacji: podlegających udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie

o dostępie do informacji publicznej oraz takich, które ujawnia się na zasadach i w trybie przewidzianym w ustawach szczególnych. W przypadku kolizji przepisy zawarte

w ustawach odrębnych mają pierwszeństwo i wyłączają też stosowanie ustawy

o dostępie do informacji publicznej. W takiej sytuacji podmiot zobowiązany zawiadamia jedynie wnioskodawcę pismem, że żądana informacja nie może być udostępniona

w trybie przewidzianym w omawianej ustawie (tak: M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018 i powołana tam publikacja G. Sibigi, Prawne formy działania podmiotów udostępniających informację publiczną, s. 12).

Zasady dostępu do akt postępowania cywilnego dla stron postępowania reguluje art. 525 Kodeksu postępowania cywilnego. Przepis ten stanowi, że akta sprawy dostępne są dla uczestników postępowania oraz za zezwoleniem przewodniczącego dla każdego, kto potrzebę przejrzenia dostatecznie usprawiedliwi. Na tych samych zasadach dopuszczalne jest:

1) sporządzanie i otrzymywanie odpisów i wyciągów z akt sprawy;

2) otrzymywanie zapisu dźwięku albo obrazu i dźwięku z akt sprawy.

Powyższe oznacza, że powołana ustawa – Kodeks postępowania cywilnego

w sposób kompleksowy i autonomiczny reguluje kwestię dostępu do akt tego postępowania, przyznając to uprawnienie w sposób nieograniczony jego stronom, w tym skarżącemu. Organ w odpowiedzi na skargę podnosi zaś, że dane skarżącego zawarte w skardze (np. nr PESEL) potwierdzają, iż skarżący był stroną postępowania w sprawie [...].

W przypadku zatem informacji, które są informacją publiczną znajdującą się

w aktach sądowych, a do których dostęp regulują przepisy szczególne w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p., nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że wniosek skarżącego z [...] lipca 2025 r. nie podlegał rozpatrzeniu w trybie u.d.i.p. Nie mając zaś podstaw do zastosowania przepisów u.d.i.p. w zakresie udostępnienia żądanych przez skarżącego informacji organ nie mógł pozostawać w bezczynności w tym przedmiocie. Skarga jako niezasadna podlegała zatem oddaleniu.

Dodatkowo należy zauważyć, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż

w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

Skarżący wniosek o udostępnienie informacji publicznej wniósł w dniu [...] lipca 2025 r. Termin na udzielenie odpowiedzi na wniosek upływał zatem z dniem [...] sierpnia 2025 r. Tymczasem skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia przedmiotowego wniosku skarżący złożył już w dniu [...] lipca 2025 r. W dacie wnoszenia skargi nie upłynął więc jeszcze termin na rozpatrzenie tego wniosku. Skarga jest zatem przedwczesna. Niezależnie zatem od powyższych argumentów skarga jest niezasadna również z tego powodu. Skoro bowiem na dzień wniesienia skargi nie upłynął jeszcze termin do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ nie mógł pozostawać w bezczynności.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.