Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Marcin Olejniczak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 maja 2026 r. sprawy ze skargi A. B. na bezczynność P. [...] w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje P. [...] w P. do rozpatrzenia wniosku skarżącego A. B. z dnia 1 września 2025 r. w części dotyczącej pytań nr 2 – 6 i 8 wniosku w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że bezczynność P. [...] w P. miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od P. [...] w P. na rzecz skarżącego A. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. AA

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga A. B. na bezczynność P. [...] w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Z akt sprawy wynika, że 1 września 2025 r. A. B. za pośrednictwem poczty elektronicznej złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wnosząc o udostępnienie w formie elektronicznej (na podany adres mailowy):

1) wszystkich pisemnych deklaracji członkowskich skierowanych do [...].

2) wszystkich rezygnacji z członkostwa w [...] działającego w A. w P. skierowanych do Zarządu [...],

3) terminarza wszystkich odbytych posiedzeń [...] w terminie od dnia 1 października 2023 roku do dnia 1 września 2025 roku,

4) protokołów ze wszystkich odbytych posiedzeń [...] w terminie od dnia 1 października 2023 roku do dnia 1 września 2025 roku,

5) uchwał podjętych w trakcie wszystkich odbytych posiedzeń [...] w terminie od dnia 1 października 2023 roku do dnia 1 września 2025 roku,

6) aktualnego składu Zarządu [...],

7) sprawozdania z działalności [...] za rok akademicki 2023/2024,

8) aktualną na dzień 1 września 2025 roku listę członków [...],

9) sprawozdania z wykorzystania środków otrzymanych przez [...] od A. w P. w roku akademickim 2023/2024.

Wiadomością przesłaną w formie żądanej przez skarżącego 14 września 2025r. P. [...] w P. poinformował wnioskodawcę, iż S. nie jest podmiotem [...], ani nie wykonuje zadań [...] a przede wszystkim nie jest podmiotem przetwarzającym informacje [...] w rozumieniu ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 u.d.i.p.) i tym samym nie może uczynić zadość wnioskowi skarżącego.

W odpowiedzi, 3 listopada 2025 r. skarżący złożył wymieniona na wstępie skargę na bezczynność P. [...] w P.

A. B. zarzucił organowi naruszenie:

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;

2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek;

3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.

Wobec postawionych zarzutów skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że przesłanej przez podmiot wiadomości mailowej nie sposób uznać decyzję odmowną, gdyż została skierowana na adres elektroniczny skarżącego, lecz nie zawierała jednoznacznie określonego adresata a ponadto nie zawiera podpisu tradycyjnego bądź kwalifikowanego P. Dodatkowo zaakcentowano, że odpowiedź organu na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej odnosi się do bliżej nieokreślonego wniosku, co oznacza, iż nie dotyczy sedna wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 1 września 2025 roku, w którym bardzo precyzyjnie wskazano zakres żądanych informacji.

Nadto zaznaczono, że wbrew stanowisku sformułowanemu przez organ A. w P. jest uczelnią [...] utworzoną na mocy ustawy z dnia 9 marca 2023 roku o utworzeniu A., a działalność uczelni [...] jest finansowana ze środków [...], natomiast studenci uczelni tworzą [...]. S. jako [...] działa natomiast przez swoje organy, w tym [...] i organ uchwałodawczy. Podkreślono, że w świetle art. 111 ust. 5 pkt 1 ustawy — Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce "Uczelnia może przeznaczać środki na realizację działań: 1) uczelnianych organizacji studenckich", a zgodnie z art 111 ust. 6 i 7 ustawy — Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce "Podmioty, o których mowa w ust. 5, przeznaczają otrzymane środki wyłącznie na działania obejmujące studentów, doktorantów lub pracowników uczelni. Podmioty, o których mowa w ust. 5, przedstawiają uczelni sprawozdanie z wykorzystania środków otrzymanych w danym roku akademickim". Wobec tego, w ocenie skarżącego, S. jako [...] uczelni [...] jest podmiotem wykonującym zadania [...] i dysponującym majątkiem [...], zaś P. tej [...] — jest organem reprezentującym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł w pierwszej kolejności o odrzucenie skargi z uwagi na to, że organ udzielił już skarżącemu informacji, że nie jest podmiotem [...], ani nie wykonuje zadań [...], a przede wszystkim nie jest podmiotem przetwarzającym informacje [...] w rozumieniu u.d.i.p. W ocenie organu odpowiedź udzielona wnioskodawcy była jednoznacznie wskazująca, że skoro S. nie podlega pod ustawę to nie otrzyma on żądanych informacji. Dalej, że S. nie jest podmiotem wydającym decyzję administracyjne i działającym na podstawie przepisów k.p.a. W ocenie organu nie sposób więc czynić zarzutów dotyczących braków formalnie udzielonej odpowiedzi.

W przekonaniu organu skarżący złożył już skargę na bezczynność w związku z odmową udzieloną 17 września 2025 r., podczas gdy organ odpowiedział na nią 1 października 2025 r. Zasygnalizowano, że jest to kolejna skarga w tej samej sprawie.

Z ostrożności procesowej organ wniósł nadto o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest częściowo zasadna

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1615 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 – p.p.s.a ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że niniejsza skarga jest drugą skargą wniesiona przez skarżącego na P. [...] w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zawartej w przedmiotowym wniosku, jednakże pierwsza skarga została prawomocnie odrzucona przez tutejszy sąd postanowieniem z 29 października 2025 r., II SAB/łd 158/25, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Tym samym nie doszło do merytorycznej oceny jej zasadności. Oznacza to, że skarga jest dopuszczalna, a sprawa nią zainicjowana podlega kontroli sądu.

Przechodząc do oceny merytorycznej sąd stwierdza, że bezczynność organu administracji publicznej (odpowiednio - podmiotu zobowiązanego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej) ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot zobowiązany) nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do załatwienia sprawy administracyjnej, czy też - w przypadku, gdy znajduje zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej - przez rozpoznanie wniosku w oparciu o przepisy tej ustawy.

W świetle przepisów powołanej powyżej ustawy o dostępie do informacji publicznej, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 powoływanej ustawy); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 ustawy do informacji publicznej w zw. z art. 5 bądź art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy); poinformować, że danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 ustawy); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 ustawy); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy).

W myśl art. 13 ust. 1 powoływanej ustawy udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W przypadku, gdy - wbrew ocenie podmiotu zobowiązanego - wnioskodawca uznaje, że żądane przez niego informacje stanowią informację publiczną i powinny być udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, może kwestionować stanowisko tego podmiotu wnosząc skargę na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W postępowaniu zainicjowanym taką skargą sąd administracyjny, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a., dokonuje weryfikacji czy wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (warunek podmiotowy), czy żądane informacje posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (warunek przedmiotowy) oraz czy wniosek został rozpatrzony w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami.

Przechodząc zatem do badania statusu zaskarżonego podmiotu należy zauważyć, że stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Zgodzić się należy ze skarżącym, że A. jest uczelnią [...] utworzoną na mocy ustawy z 9 marca 2023 r. o utworzeniu A. Ponadto działalność uczelni [...] jest finansowana ze środków [...], o czym stanowią art. 366 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 365 ustawy z 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (p.s.w.).

Z kolei na mocy art. 111 p.s.w. studenci mają prawo zrzeszania się w uczelnianych organizacjach studenckich (ust. 1); uczelnia może przeznaczać środki na realizację działań uczelnianych organizacji studenckich (ust. 5 pkt 1); podmioty, o których mowa w ust. 5, przeznaczają otrzymane środki wyłącznie na działania obejmujące studentów, doktorantów lub pracowników uczelni (ust. 6); podmioty, o których mowa w ust. 5, przedstawiają uczelni sprawozdanie z wykorzystania środków otrzymanych w danym roku akademickim (ust. 7).

W konsekwencji zdaniem sądu w realiach niniejszej sprawy uczelniana [...] to podmiot wykonujący zadania [...] i dysponujący majątkiem [...], zaś p. – jako jego przedstawiciel, reprezentujący [...] na zewnątrz jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji [...], o ile pozostaje w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej).

Natomiast informacją publiczną jest każda informacja o sprawie publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych "informację publiczną" definiuje się jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14; z 29 kwietnia 2020 r., I OSK 1574/19). O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu, wymienia art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednak nie stanowi on katalogu zamkniętego.

Odnosząc powyższe do realiów rozpoznawanej sprawy należy przypomnieć, że skarżący A. B. wystąpił o udostępnienie:

1) wszystkich pisemnych deklaracji członkowskich skierowanych do Zarządu S.,

2) wszystkich rezygnacji z członkostwa w [...] działającego w A. w P. skierowanych do Zarządu [...],

3) terminarza wszystkich odbytych posiedzeń [...] w terminie od dnia 1 października 2023 roku do dnia 1 września 2025 roku,

4) protokołów ze wszystkich odbytych posiedzeń [...] w terminie od dnia 1 października 2023 roku do dnia 1 września 2025 roku,

5) uchwał podjętych w trakcie wszystkich odbytych posiedzeń [...] w terminie od dnia 1 października 2023 roku do dnia 1 września 2025 roku,

6) aktualnego składu Zarządu [...],

7) sprawozdania z działalności [...]za rok akademicki 2023/2024,

8) aktualną na dzień 1 września 2025 roku listę członków [...],

9) sprawozdania z wykorzystania środków otrzymanych przez [...] od A. w P. w roku akademickim 2023/2024.

W ocenie sądu żądana przez skarżącego, w punktach 1, 2 i 8 informacja o członkach [...] nie ma waloru informacji [...] w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., gdyż w tym zakresie nie dotyczy ona realizacji przez [...] określonych zadań [...] ani też dysponowania majątkiem [...]. Fakt, że [...] jest podmiotem wykonującym zadania [...] oraz dysponującym majątkiem [...] (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.) nie oznacza, że informacje dotyczące deklaracji czy listy członków Stowarzyszenia są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Imienna lista członków [...] nawet gdy jest ono podmiotem o statusie przewidzianym w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., stanowi w istocie dane osobowe należące do sfery życia prywatnego członków [...]. Jednocześnie wskazać należy, że skarżący nie wnosił o udostępnienie liczby członków [...], liczby osób które zrezygnowały z członkostwa, czy liczby członków aktualnej na dzień 1 września 2025 r., a domagał się wszystkich pisemnych deklaracji członkowskich, wszystkich rezygnacji z członkostwa, czy listę członków [...]. Tym samym przyjąć należy, że domagał się imiennej listy osób, których dotyczył pytania 1, 2 i 8.

Jak wskazał NSA w wyroku z 29 grudnia 2011 r., I OSK 1845/11 wśród wolności oraz praw człowieka i obywatela Konstytucja RP wyraźnie przewiduje, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego (art. 47) oraz każdy ma zapewnioną wolność zrzeszania się (art. 58). Wobec tego członkostwo w [...], w ocenie sądu stanowi informację ze sfery życia prywatnego, a uprawnieniem wynikającym z art. 51 Konstytucji RP jest prawo do nieujawniania informacji dotyczących osoby. Regułą jest prawo do nieujawniania informacji o charakterze danych osobowych, a wyjątkiem od reguły - zobowiązywanie do ich ujawnienia, które może zostać nałożone wyłącznie w drodze ustawy. Stanowiący o prawie do informacji publicznej art. 61 Konstytucji przewiduje w przepisie ust. 3, że ograniczenie tego prawa może nastąpić ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób. Przejawem ustawowego ograniczenia prawa do prywatności jest przepis art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. stanowiący, że ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne. W ustawie o dostępie do informacji publicznej ustawodawca nie zdefiniował pojęcia osoby pełniącej funkcje publiczne, czy też mającej związek z pełnieniem takich funkcji. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jako cechę wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2018 r., I OSK 169/18; wyrok NSA z 8 lipca 2015 r., I OSK 1530/14, wyrok WSA w Gliwicach z 29 marca 2004 r., II SAB/Ka 144/03). Podkreśla się, że osobą pełniącą funkcję publiczną i mającą związek z pełnieniem takiej funkcji będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta obejmuje uprawnienia m.in. do dysponowania majątkiem publicznym, zarządzania sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Istotne jest posiadanie prawa do działania wpływającego na podejmowanie decyzji (nie tylko w sensie procesowych rozstrzygnięć) w tej materii (por. wyrok NSA, I OSK 1044/13).

Wobec tego w ocenie sądu członkowie [...], nie są co do zasady osobami pełniącymi funkcje [...]. Z uwagi na powyższe zarzut bezczynności organu w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej zarówno wszystkich pisemnych deklaracji członkowskich skierowanych do Zarządu S.", wszystkich rezygnacji z członkostwa w [...] działającego w A. w P. skierowanych do Zarządu [...], jak i aktualnej na dzień 1 września 2025 r. listy członków [...] należy uznać za nieuzasadniony. Informacja żądana w punktach 1,2 i 8 wniosku nie ma zatem waloru informacji publiczne, nie dotyczy ona bowiem realizacji przez [...] określonych zadań [...] ani też dysponowania majątkiem [...]. Prawidłowa była zatem w tym zakresie forma, w jakiej organ udzielił stronie odpowiedzi, a mianowicie forma pisma z 14 września 2025 r., a tym samym skarga w tym zakresie podległa oddaleniu, o czym orzeczono w punkcie trzecim wyroku.

W pozostałym zakresie, tj. informacji żądanej w punktach 3 - 6 i 9, w ocenie sądu wniosek dotyczył informacji publicznej, odnoszącej się do organizacji, przedmiotu działalności i kompetencji [...], aktualnego składu Zarządu [...], a także dokumentacji przebiegu jego działalności, a tym samym skarga w tym zakresie okazała się zasadna. W aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego załatwienie wniosku skarżącego, obejmującego swym zakresem udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktów 3 - 6 i 9, w sposób przewidziany u.d.i.p. Dotychczasowy brak udostępnienia ww. informacji publicznej i brak rozstrzygnięć procesowych we wskazanym zakresie przedmiotowego wniosku powoduje, że organ pozostaje w bezczynności. W sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do podmiotu obowiązanego do uczynienia zadość temu obowiązkowi, zaś objęta żądaniem informacja stanowi informację publiczną, wniosek skarżącego powinien zostać załatwiony w trybie uregulowanym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, co do zasady poprzez udzielenie żądanej informacji, chyba że zachodzą przesłanki przesądzające o ograniczeniu prawa dostępu do wnioskowanej informacji publicznej.

Z tego względu orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku, zobowiązując organ do rozpoznania wniosku skarżącego, według powyższych reguł - w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Jednocześnie w ocenie sądu opisana bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie drugim wyroku, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności czy lekceważenia wniosku skarżącej i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. W rozpoznawanej sprawie sąd uwzględnił fakt, że organ tkwił w błędnym przekonaniu, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia ww. informacji. Stąd też należało przyjąć, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym - na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. - orzeczono w punkcie drugim sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi.

Skarga została rozpoznana w oparciu o art. 119 pkt 4 p.p.s.a.

A.A.