Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi D. K. na bezczynność Okręgowego Inspektora Pracy we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 17 czerwca 2025 r. I. stwierdza bezczynność Okręgowego Inspektora Pracy we Wrocławiu w rozpoznaniu wniosku z dnia 17 czerwca 2025 r. w części odnoszącej się do udostępnienia protokołu kontroli wraz załącznikami; II. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w punkcie I wyroku, nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa; III. zobowiązuje Okręgowego Inspektora Pracy we Wrocławiu do rozpoznania wniosku w zakresie opisanym w punkcie I wyroku, w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy we Wrocławiu na rzecz skarżącego D. K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z dnia 18 czerwca 2024 r. D. K. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) wystąpił do Okręgowego Inspektoratu Pracy we Wrocławiu (dalej: Okręgowy Inspektorat Pracy, organ, podmiot zobowiązany) o udostępnienie:

- protokołu kontroli w K. S.A. zakończonej w dniu 25 marca 2025 r., w tym wszystkich załączników do rzeczonego protokołu oraz wystąpienia skierowanego do pracodawcy w tej sprawie.

Wraz z pismem przewodnim z dnia 30 czerwca 2025 r. organ doręczył stronie:

- kopię protokołu;

- kopię załączników do protokołu część I-III

- kopię wystąpienia

W treści wspomnianego pisma powołując się na art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) i art. 45 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, nadto na art. 266 § 1 i 2 kodeksu karnego, podmiot zobowiązany wyjaśnił, że z uwagi na tajemnicę służbową (zawodową) inspektora pracy w przekazanych materiałach dokonano ograniczenia treści w określonym zakresie (czyli anonimizacji).

Pismem z dnia 1 lipca 2025 r. strona wezwała organ do udostępnienia informacji objętej wnioskiem lub do wydania decyzji. Powołując się na orzecznictwo sądowe wnioskodawca wskazał, że anonimizacja danych jako dopuszczalna bezdecyzyjna forma ograniczenia dostępu do żądanych danych jest wypełnieniem obowiązków informacyjnych z ustawy o dostępie do informacji publicznej tylko wówczas gdy nie pozbawia takich dokumentów waloru informacyjnego. Innymi słowy, gdy nie niweczy rezultatu do którego dążył wnioskodawca składając swój wniosek.

W piśmie z dnia 14 lipca 2024 r. poinformowano wnioskodawcę, że udostępnienie wnioskowanych informacji nastąpi do dnia 1 września 2025 r. Wskazano również, że w udostępnianej dokumentacji treść zostanie ograniczona w zakresie wymagającym ochrony prywatności osoby fizycznej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Wraz z pismem przewodnim z dnia 14 sierpnia 2025 r. organ udostępnił stronie zanonimizowaną część protokołu kontroli nr [...]. W treści wspomnianego pisma przewodniego organ wskazał, że w wyniku rozpatrzenia pisma wnioskodawcy z dnia 1 lipca 2025 r.:

1) organ dokonał korekty w zanimizowanej treści uprzednio przekazanego wnioskodawcy protokołu kontroli i tę część dokumentacji postanowiono ponownie udostępnić w ramach dostępu do informacji publicznej;

2) po przeanalizowaniu obowiązujących przepisów prawa, tj. art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4a tiret drugie, art. 16 ust. 1 u.d.i.p.; art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2024 r. poz. 1712 oraz z 2025 r. poz. 321, 368 i 620) oraz art. 266 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. kodeks karny (dalej: k.k.), jak również uwzględniając obowiązujące w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych organ nie znalazł podstaw do dokonania umiarkowanej anonimizacji w zawnioskowanych przez wnioskodawcę dokumentach w ramach dostępu do informacji publicznej.

W treści pisma z dnia 14 sierpnia 2025 r. organ argumentował, że udostępniony wnioskodawcy w ramach dostępu do informacji publicznej zakres informacji daje pełną wiedzę o działalności organu Państwowej Inspekcji Pracy realizującego ustawowe zadania w stosunku do podmiotu K. S.A. w P. Przekazanie wnioskodawcy w ramach ustawy dostępowej szczegółowych informacji o ustaleniach kontroli wraz z dokumentami źródłowymi podmiotu kontrolowanego (mającymi charakter dokumentów prywatnych), z jednej strony byłoby sprzeczne z celem dostępu do informacji publicznej, z drugiej zaś strony, dawałoby możliwość łatwego omijania tajemnicy ustawowej i udostępniania treści dokumentów i ustaleń kontroli podmiotowi nie będącemu stroną postępowania kontrolnego.

Wskazał nadto, że w złożonym wniosku wnioskodawca nie sprecyzował zakresu żądanych informacji (danych) mających walor informacji publicznej, lecz poprzestał wyłącznie na wskazaniu rodzaju dokumentów (tj. protokołu kontroli w K. S.A. zakończonej w dniu 24 marca 2025 r., w tym wszystkich załączników do tego protokołu oraz wystąpienia skierowanego do pracodawcy). Tymczasem, prawo dostępu do informacji publicznej nie może być utożsamiane z prawem dostępu do zbioru, w którym niektóre elementy mają walor takiej informacji.

W skardze z dnia 18 sierpnia 2025 r. skarżący zarzucając bezczynność podmiotu zobowiązanego w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 18 czerwca 2025 r. zarzucił naruszenie:

- art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;

- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez jego niezastosowanie, skutkujące nieudostępnieniem informacji na wniosek lub wydaniem decyzji administracyjnej odmownej, a tym samym pozbawienie obywatela możliwości prawidłowej realizacji prawa do informacji;

- art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie;

- art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 w zakresie w jakim z Konwencji wynika, iż każdemu przysługuje prawo do otrzymywania i przekazywania informacji, bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe, poprzez zaniechanie udostępnienia informacji objętych wnioskiem, co prowadzi do ograniczenia debaty publicznej o sposobie wykonywania zadań publicznych z zakresu obronności I bezpieczeństwa państwa;

- art. 16 ust 1 w zw. z art. 5 u.d.i.p. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji, poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji.

W uzasadnieniu skargi skarżący opisał dotychczasowy przebieg korespondencji pomiędzy wnioskodawcą i podmiotem zobowiązanym. Wskazując na powyższe skonstatował, że pomimo faktycznej odmowy udostępnienia informacji publicznej w sprawie nie została wydana decyzja zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o:

- stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;

- zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku;

- zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy wniósł o jej oddalenie. Jak argumentował, zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Przepis ten odsyła do tajemnic uregulowanych w aktach rangi ustawowej. Źródłem obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej (służbowej) na gruncie przepisów ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy jest jej przepis art. 45 ust. 1, zgodnie z którym pracownik Państwowej Inspekcji Pracy jest obowiązany zachować w tajemnicy informacje, które uzyskał w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych. Obowiązek zachowania w tajemnicy informacji poznanych podczas wykonywania obowiązków służbowych stanowi zatem gwarancję właściwego wykonywania pracy przez pracownika Państwowej Inspekcji Pracy, w szczególności inspektora pracy przeprowadzającego kontrolę, albowiem opiera się na pewnym zaufaniu podmiotu kontrolowanego do inspektora pracy, którego wpuszcza na teren zakładu pracy, udostępnia mu niezbędne do kontroli dokumenty, informacje, zakładając przy tym, iż dokumenty, informacje dotyczące podmiotu kontrolowanego, w tym dotyczące pracowników i osób wykonujących pracę na innej podstawie nie zostaną upublicznione. Obowiązek zachowania tajemnicy stanowi zatem fundament należytego wykonywania zawodu inspektora pracy, będącego zawodem zaufania publicznego. Istotne jest to, że przepis zobowiązujący do zachowania w tajemnicy informacji uzyskanych w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych nie wskazuje żadnych kryteriów, które pozwoliłyby na weryfikację, które informacje korzystają z ochrony, a które spod tej ochrony są wyłączone. Z literalnego brzmienia przepisu wynika, iż całość informacji, które pracownik Państwowej Inspekcji Pracy uzyskał w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych jest chroniona tajemnicą zawodową. Natomiast można pokusić się o stwierdzenie, iż spod ochrony będą wyłączone wszelkie informacje o charakterze jawnym, będące powszechnie dostępne, jak na przykład: nazwa podmiotu kontrolowanego i jego dane identyfikacyjne oraz adresowe, ujawnione we właściwych rejestrach. Ponadto, spod ochrony będą wyłączone informacje, które są informacjami o działalności organu Państwowej Inspekcji Pracy lub informacjami o osobach pełniących funkcje publiczne, co znajduje swoje uzasadnienie w normach konstytucyjnych.

Wskazując na powyższe organ wskazał, że składając wniosek o dostęp do informacji publicznej skarżący nie sprecyzował zakresu żądanych informacji (danych) mających walor informacji publicznych, lecz poprzestał wyłącznie na wskazaniu rodzaju dokumentów, to jest protokołu kontroli w K. S.A. zakończonej w dniu 24 marca 2025 r., w tym wszystkich załączników do rzeczonego protokołu oraz wystąpienia skierowanego do pracodawcy w przedmiotowej sprawie.

Zakres wnioskowanej informacji obejmował, w ocenie organu, informacje podlegające udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej, jak i dane objęte tajemnicą ustawowo chronioną, a mianowicie tajemnicę zawodową (służbową), o której mowa w art. 45 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy. Wskazał, że w przypadku tych ostatnich, przepisy o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych mają pierwszeństwo przed uregulowaniami ustawy o dostępie do informacji publicznych.

Informacje zawarte w protokole kontroli i wystąpieniu pokontrolnym mającym walor informacji o działalności organów Państwowej inspekcji Pracy oraz o osobach pełniących funkcje publiczne zostały udostępnione skarżącemu poprzez udostępnienie zanonimizowanej kopii protokołu kontroli oraz wystąpienia. Natomiast dane objęte tajemnicą ustawowo ochroną (tajemnicą zawodową, służbową) zostały zanonimizowane zgodnie z przepisami prawa. Organ stwierdził, że, o ile w świetle art. 6 ust. 1 pkt 4a tiret drugie u.d.i.p. udostępnieniu podlega protokół kontroli, to ze względu na ograniczenia treści wynikające z objęcia ich tajemnicą zawodową (służbową), udostępnieniu nie podlega cała jego treść. Mając powyższe na względzie organ wyraził pogląd w myśl którego nie było podstawy do wydania skarżącemu decyzji odmownej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Uzupełniająco wskazał, że udostępniony skarżącemu zakres informacji wynikających z udostępnionej skarżącemu dokumentacji z kontroli w podmiocie K. S.A. w P. spełnia podstawowy cel, ustanowionego konstytucyjnie prawa obywatela do uzyskania informacji o działalności organu władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Przekazana dokumentacja zawiera lub pozwala na ustalenie między innymi, którzy inspektorzy pracy prowadzili czynności kontrolne, w jakim okresie prowadzona była kontrola, jaki był jej zakres przedmiotowy i czasowy, czy inspektor pracy podjął współpracę

z partnerami społecznymi, w jakiej formie zostały udokumentowane ustalenia kontroli, jakie instrumenty prawne zostały wykorzystane przez inspektora pracy dla dokonania ustaleń stanu faktycznego, czy podmiot kontrolowany podpisał protokół kontroli, czy skorzystał z prawa wniesienia zastrzeżeń i co istotne z punktu widzenia jawności życia publicznego - jakie były wyniki kontroli (w znaczeniu jaki rodzaj środków prawnych wydał inspektor pracy), na jakiej podstawie i o jakiej treści.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 u.d.i.p. stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.).

Bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej nie podejmuje takiej czynności w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, lub niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, niewiarygodnej, a także gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej dla tej czynności formie, bądź nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji, lub też, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej.

Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z art. 149

§ 1a p.p.s.a jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z niespornych ustaleń faktycznych w sprawie wynika, że wnioskiem z dnia 17 czerwca 2025 r. wniesionym na adres e-PUAP Okręgowego Inspektoratu Pracy we Wrocławiu, skarżący wystąpił o udostępnienie – protokołu kontroli w K. S.A., zakończonej w dniu 24 marca 2025 r., w tym, wszystkich załączników do rzeczonego protokołu oraz wystąpienia skierowanego do pracodawcy w sprawie.

Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 li. a) tiret drugie u.d.i.p. stanowi, że informacją publiczną podlegającą udostępnieniu jest dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających.

Sąd podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku 25 września 2025 r. sygn. akt IV SAB/Wr 1247/24, że protokół kontroli sporządzony przez okręgowego inspektora pracy w trybie art. 31 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy ma walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. i tym samym objęty jest zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, ustalenia kontroli dokumentowane są, z zastrzeżeniem ust. 10, w formie protokołu (art. 31 ust. 10 tej ustawy stanowi, że w przypadku niestwierdzenia uchybień, wynik kontroli może być udokumentowany w formie notatki urzędowej, która powinna zawierać zwięzły opis stanu faktycznego stwierdzonego w czasie kontroli).

Zgodnie z art. 31 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy

protokół kontroli powinien zawierać:

1) nazwę podmiotu kontrolowanego w pełnym brzmieniu i jego adres oraz numer z krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej (REGON) oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);

2) imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe inspektora pracy;

3) imię i nazwisko osoby reprezentującej podmiot kontrolowany oraz nazwę organu reprezentującego ten podmiot;

4) datę rozpoczęcia działalności przez podmiot kontrolowany oraz datę objęcia stanowiska przez osobę lub powołania organu, o których mowa w pkt 3;

5) oznaczenie dni, w których przeprowadzano kontrolę;

6) informację o realizacji uprzednich decyzji i wystąpień organów Państwowej Inspekcji Pracy oraz wniosków, zaleceń i decyzji innych organów kontroli i nadzoru nad warunkami pracy;

7) opis stwierdzonych naruszeń prawa oraz inne informacje mające istotne znaczenie dla wyników kontroli;

8) dane osoby legitymowanej oraz określenie czasu, miejsca i przyczyny legitymowania;

9) informację o pobraniu próbek surowców i materiałów używanych, wytwarzanych lub powstających w toku produkcji;

10) treść decyzji ustnych i poleceń oraz informację o terminach ich realizacji;

11) informację o liczbie i rodzaju udzielonych porad z zakresu prawa pracy;

12) wyszczególnienie załączników stanowiących składową część protokołu;

13) informacje o osobach, w obecności których przeprowadzano kontrolę;

14) na wniosek podmiotu kontrolowanego - wzmiankę o informacjach objętych tajemnicą przedsiębiorstwa;

15) wzmiankę o wniesieniu lub niewniesieniu zastrzeżeń do treści protokołu oraz ewentualnym usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości przed zakończeniem kontroli;

16) datę i miejsce podpisania protokołu przez osobę kontrolującą oraz przez osobę lub organ reprezentujący podmiot kontrolowany.

Sąd w składzie orzekającym podziela również stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 1416/13, że protokół kontroli Państwowej Inspekcji Pracy jako całość stanowi dokument publiczny, którego ograniczenie w udostępnieniu podlegać może w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych lub ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.).

W tym kontekście zgodzić należy się z organem, że nie w każdym przypadku informacja publiczna może być udzielona w pełnym zakresie, gdyż ustawodawca w art. 5 u.d.i.p. przewidział ograniczenia w dostępie do określonych chronionych danych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, które Sąd w składzie orzekającym podziela, przyjmuje się jednakowoż, że w sytuacji wystąpienia okoliczności wynikających z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. możliwe jest udostępnienie informacji po wymazaniu tzw. danych wrażliwych, o ile nie niweczy to pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania konkretnej informacji publicznej. W przeciwnym wypadku, na podmiocie zobowiązanym ciąży obowiązek wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej ze względu na ograniczenia zawarte w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

W ocenie Sądu, zastosowana przez organ - na gruncie rozpoznawanej sprawy - szeroka (w tym obejmująca całe ustępy tekstu) anonimizacja protokołu kontroli (uwaga ta zachowuje aktualność także w odniesieniu do "korekty" zanonimizowanej treści protokołu kontroli, będącego załącznikiem do pisma organu z dnia 14 sierpnia 2025 r.), czy pełna anonimizacja załączników niewątpliwie niweczy pożądany przez wnioskodawcę rezultat w postaci uzyskania informacji publicznej, czemu skarżący dał wyraz w piśmie z dnia 1 lipca 2025 r . Należy wskazać, że anonimizacja danych, jakkolwiek jest dopuszczalną na gruncie u.d.i.p. bezdecyzyjną formą ograniczenia dostępu do informacji publicznej, to winna ona znajdować zastosowanie wyłącznie w celu wymazania danych wrażliwych, nie zaś być sposobem na jedynie częściowe udostępnienie informacji publicznej. Konieczność częściowego ograniczenia udostępnianej informacji publicznej w powołaniu na wystąpienie przesłanki tajemnicy prawnie chronionej wymaga wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W sprawie, chcąc ograniczyć - w sposób tak dalece idący - zakres informacji pomieszczonych w protokole kontroli oraz załącznikach do tego protokołu organ powinien w trybie decyzyjnym orzec o odmowie udostepnienia informacji publicznej w zakresie objętym, jego zdaniem, tajemnicą prawnie chronioną.

W nawiązaniu do zawartej w piśmie z dnia 14 sierpnia 2025 r. argumentacji organu na temat sposobu sformułowania wniosku w części dotyczącej załączników do protokołu kontroli należy dodatkowo podnieść, że organ mylnie utożsamia żądanie wniosku dotyczące udostępnienia załączników do protokołu kontroli nr 160267-53-K001-Pt/2025 z żądaniem udostępnienia wnioskodawcy nieokreślonego zbioru dokumentów. W treści protokołu kontroli wymienione zostały załączniki do tego protokołu, a zatem żądanie strony udostępnienia jej protokołu wraz z załącznikami nie może by odczytywane jako żądanie nieokreślonego zbioru dokumentów. Ilość i rodzaj dokumentów stanowiących załączniki do protokołu kontroli wynika bowiem z końcowej części protokołu.

Z uwagi na przedmiot sprawy (skarga na bezczynność), Sąd nie wypowiada się na temat samej zasadności wydania w sprawie decyzji na podstawie art. 16 u.d.i.p. Rola Sądu w sprawie ograniczała się do kontroli, czy organ udostępnił stronie informację publiczną zgodnie z wnioskiem a w przypadku częściowej odmowy jej udostępnienia w powołaniu na tajemnice prawnie chronione – czy nastąpiło to w przewidzianej prawie formie. Wypada w tym miejscu dodać, o czym była już mowa na wstępie, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej zachodzi m.in. wówczas, gdy podmiot zobowiązany odmawia udzielenia informacji publicznej w nieprzewidzianej dla tej czynności formie.

Oznacza to zatem, że organ pozostaje w bezczynności co do rozpoznania wniosku w zakresie udostępnienia protokołu kontroli wraz załącznikami, o czym na podstawie art. 149 § 1 pkt 3) p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

Jednocześnie oceniając charakter bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd uznał (punkt II sentencji wyroku), że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując tej oceny Sąd uwzględnił okoliczność, że w sprawie nie zachodzi przypadek lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, skoro bezczynność wynikała z błędnego przekonania organu, że właściwie załatwił sprawę. Błędna wykładnia przepisów prawa w realiach kontrolowanej sprawy nie jest przesłanką do oceny, że bezczynność organu nosi cechy kwalifikowanego naruszenia prawa.

W punkcie III sentencji wyroku Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku w zakresie opisanym w punkcie I wyroku, w terminie 14 dni od daty otrzymania opisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 1) p.p.s.a.

O kosztach postępowania (punkt IV sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł składa się wartość wpisu sądowego od skargi jaki uiścił skarżący inicjując postępowanie sądowe w sprawie.