Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Protokolant Ewa Babik po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 września 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1047/08 w sprawie ze skargi T. S. A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie usług telekomunikacyjnych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 września 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1047/08 po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Telekomunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2006 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do przygotowania zmiany oferty ramowej określającej ramowe warunki umów o lokalnej pętli abonenckiej – uwzględnił skargę uchylając powyższe decyzje.

Przedstawiając w uzasadnieniu orzeczenia stan sprawy Sąd I instancji podał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. wydaną na podstawie art. 43 ust. 2 i art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm., dalej Pt) w zw. z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, dalej k.p.a.), art. 108 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o zmianie ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz ustawy kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2006 r., Nr 12, poz. 66) po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu w dniu 27 stycznia 2007 r. w sprawie zobowiązania T. S.A. w W. do przygotowania zmiany oferty ramowej określającej ramowe warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej i związanych z nimi udogodnień, w zakresie dostępu pełnego i współdzielonego, wprowadzonej z urzędu decyzją Prezesa URTiP z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (UKE) zobowiązał T. S.A. w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji do przygotowania zmiany oferty ramowej określającej ramowe warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej w części dotyczącej:

1. dostosowania do zmiany warunków rynkowych opłat abonamentowych i jednorazowych związanych z uwolnieniem łącza abonenckiego dla rynku polskiego poprzez obniżenie o co najmniej:

- 38% opłaty abonamentowej dla dostępu pełnego i o 55% dla dostępu współdzielonego,

- 33% opłaty jednorazowej dla dostępu współdzielonego i zarazem podwyższenie opłaty jednorazowej dla dostępu pełnego o nie więcej niż 13%, w stosunku do opłat w obowiązującej ofercie;

2. usługi kolokacji poprzez:

a) zapewnienie możliwości współkorzystania przy realizacji usługi dostępu do lokalnej pętli abonenckiej z pomieszczeń T. S.A., w których znajdują się powierzchnie kolokacyjne wykorzystywane na potrzeby innych usług regulowanych oraz z szaf kolokacyjnych,

b) zmianę istniejącej zasady pokrywania kosztów T. S.A. z opłat jednorazowych dla kolokacji, czyli ponoszenia kosztów kolokacji przez pierwszego operatora korzystającego, na zasadę ponoszenia opłat przez operatora korzystającego proporcjonalnie do jego potrzeb oraz obciążenie dokładnie takim samym kosztem jednostkowym wszystkich kolejnych operatorów korzystających pojawiających się w danej lokalizacji,

c) określenie szczegółowej procedury podpisywania umów oraz realizacji kolokacji, jednolitych procedur usuwania zakłóceń, stwierdzenia uprawnienia operatora korzystającego do poddzierżawiania urządzeń i korzystania z urządzeń mu poddzierżawionych oraz wprowadzenia wzoru umowy kolokacji w formie załącznika do oferty, mając na uwadze sprawne przeprowadzenie procesu uwolnienia pętli,

d) umożliwienie wykorzystania technologii xDSL, w szczególności HDSL, SDSL dla dostępu pełnego,

e) wprowadzenie klimatyzacji, wentylacji, chłodzenia, ogrzewania jako standardowego wyposażenia powierzchni do celów kolokacyjnych,

f) określenie wymagań związanych z zapewnieniem kolokacji wirtualnej,

g) zmianę jednostki rozliczeniowej kabla korespondencyjnego ze 100 metrów bieżących (mb) kabla na 10 mb oraz ustalenia opłaty związanej z kablem korespondencyjnym, uwzględniając rzeczywiste koszty ponoszone przez T. S.A. oraz wysokość opłaty stosowanej w krajach obecnych w UE przed 1 maja 2004 r.;

3. wprowadzenia wzorów dokumentów niezbędnych do obsługi całego procesu realizacji usługi w zakresie lokalnej pętli abonenckiej i związanych z tym terminów;

4. wprowadzenia procedury dostępu do systemu informatycznego i baz danych T. S.A., który zapewni operatorom korzystającym dostęp do informacji niezbędnych przed rozpoczęciem i w trakcie korzystania z usługi w zakresie dostępu do lokalnej pętli abonenckiej;

5. precyzyjnego uregulowania zasad odpowiedzialności w zakresie kar umownych lub bonifikat.

W dniu 27 stycznia 2006 r. Prezes UKE zawiadomił Krajową Izbę Gospodarczą Elektroniki i Telekomunikacji (KIGEiT), Polską Izbę Komunikacji Elektronicznej (PIKE) i Polską Izbę Informatyki i Telekomunikacji (PIIiT) o wszczętym z urzędu postępowaniu administracyjnym. Podmioty te złożyły wniosek o dopuszczenie do udziału na prawach strony w tym postępowaniu.

Podstawowym celem Prezesa UKE w podjęciu w/w decyzji, jak wskazano w jej uzasadnieniu, było doprowadzenie do otwarcia rynku dostępu do lokalnej pętli abonenckiej w Polsce. Wskazany w decyzji zakres powinien bowiem, zdaniem organu, przyczynić się do przygotowania przez T. S.A. oferty dającej operatorom alternatywnym możliwość świadczenia użytkownikom końcowym usług dostępowych przy wykorzystaniu infrastruktury telekomunikacyjnej należącej do T. S.A. Zakres ten odpowiadał, zdaniem Prezesa UKE, na najpilniejsze potrzeby rynku telekomunikacyjnego, które były sygnalizowane w trakcie postępowania administracyjnego przez KIGEiT i PIIiT.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy T. S.A. zarzuciła naruszenie: art. 43 ust. 2 Pt przez wydanie decyzji mimo braku przesłanek ustawowych do jej wydania, art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez niezawieszenie postępowania mimo zaistnienia obligatoryjnych przesłanek zawieszenia, art. 7, 77 § 1, 107 § 1 i 3 k.p.a. przez nierozpatrzenie wszystkich okoliczności sprawy. Podnosząc powyższe zarzuty T. S.A. wniosła o uchylenie w/w decyzji i umorzenie postępowania w sprawie.

Decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., art. 43 ust.2 i art. 206 ust. 1 Pt, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz ustawy - Kodeks postępowania cywilnego Prezes UKE utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że zobowiązanie T. S.A. do przygotowania zmiany oferty ramowej z jednej strony jest realizacją zobowiązań wynikających z członkowstwa w UE i wymagań prawnych, z drugiej strony ma służyć szeroko rozumianej liberalizacji rynku telekomunikacyjnego w Polsce. Zdaniem organu za niezasadny należało uznać zarzut T. S.A., iż w uzasadnieniu decyzji nie wykazano, iż zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 43 ust. 2 Pt. W ocenie Prezesa UKE w sposób wyczerpujący wykazano, iż spełnione zostały obie przesłanki, o których mowa w art. 43 ust. 2 Pt, tj. zmiana zapotrzebowania na usługi oraz zmiana warunków rynkowych, przemawiające za zmianą oferty ramowej.

W skardze na powyższą decyzję T. S.A. zarzuciła naruszenie: prawa procesowego, tj. art. 43 ust. 2 Pt. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wskutek wydania decyzji przez osobę, która nie została prawidłowo powołana na stanowisko Prezesa UKE, art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niewydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania pomimo wystąpienia obligatoryjnych przesłanek takiego zawieszenia; naruszenie prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 2 Pt poprzez wydanie decyzji pomimo braku przesłanek ustawowych do jej wydania, § 5 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań związanych z zapewnieniem dostępu do lokalnej pętli abonenckiej i związanych z nim udogodnień (Dz. U. Nr 118 poz. 1239 dalej Rozporządzenie z 29.04.2004 r.) w związku z art. 43 ust. 2 Pt poprzez nakazanie uregulowania w ofercie zagadnień, których Prezes UKE nie mógł regulować.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca wskazała, iż Prezes UKE nie miał prawa regulować w drodze decyzji administracyjnej wszystkich elementów, o których mowa w Rozporządzeniu z dnia 29.04.2004 r. Skarżąca podniosła również, że do czasu uprawomocnienia się decyzji wydanych przez Prezesa UKE na podstawie art. 25 Pt, ciążyły na niej obowiązki jedynie w zakresie określonym w art. 221 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 Pt. Skarżąca podkreśliła, że we wskazanych przepisach przejściowych nie jest wymieniony art. 43 ust. 2 Pt, co jej zdaniem powoduje, że Prezes UKE nie miał prawa do wydawania decyzji przy powołaniu się na powołany wyżej przepis prawa. Ponadto zdaniem T. S.A., nawet gdyby przyjąć, że Prezes UKE miał prawo do wydania w trybie art. 43 ust. 2 Pt decyzji zobowiązującej T. S.A. do zmiany oferty ramowej na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej, to i tak zakres wprowadzonej przez niego oferty ramowej narusza przepisy prawa. Nadto zarzuciła naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i utrzymanej przez nią w mocy decyzji Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2006 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 12 marca 2007 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2190/06 oddalił skargę. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podniósł, iż chybionym jest zarzut wydania zaskarżonej decyzji przez osobę nieuprawnioną. Obie bowiem decyzje zostały podpisane, co nie jest przez stronę kwestionowane, przez A. S., która została powołana przez Prezesa Rady Ministrów na stanowisko Prezesa UKE. Akt powołania został podpisany przez Prezesa Rady Ministrów w dniu 8 maja 2006 r. Odrębną natomiast kwestią niepodlegającą, zdaniem Sądu, rozważeniu w rozpoznawanej sprawie, jest zagadnienie okoliczności faktycznych i prawnych, w jakich doszło do powołania A. S. na stanowisko Prezesa UKE.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów Sąd podniósł, iż w art. 221 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 Pt została uregulowana kwestia wykonywania obowiązków do dnia uprawomocnienia się decyzji wydanych na podstawie art. 25 Pt. Wykonanie tych obowiązków ustawodawca powierzył przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu, który przed dniem wejścia w życie Pt był operatorem o znaczącej pozycji rynkowej lub w stosunku do którego wydano decyzję ustalającą znaczącą pozycję rynkową, po uprawomocnieniu się tej decyzji. Celem wprowadzenia powyższej regulacji było zatem wypełnienie luki regulacyjnej po uchyleniu dawnego Pt. W art. 221 ust. 1 Pt wymienione zostały enumeratywnie przepisy Pt, z których wynikają obowiązki regulacyjne. Wśród nich nie został wskazany art. 43 ust. 2 Pt. Z przepisu tego - jak argumentował WSA w Warszawie - nie wynika bowiem obowiązek dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, ale uprawnienie dla organu regulacyjnego. Przepis ten stanowi, iż w przypadku zmiany zapotrzebowania na usługi lub zmiany warunków rynkowych Prezes UKE może z urzędu lub na uzasadniony wniosek przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zobowiązać operatora do przygotowania zmiany oferty ramowej w całości lub w części. W przypadku nieprzedstawienia przez zobowiązanego operatora zmiany oferty ramowej w określonym terminie, Prezes UKE samodzielnie ustala zmiany oferty ramowej w całości lub w części. Jak wynika z treści art. 43 ust. 2 Pt ustawodawca w przypadkach w nim wskazanych przyznał Prezesowi UKE kompetencje do nałożenia na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego obowiązku przedłożenia zmian do oferty ramowej. Z przepisu tego nie wynika zatem obowiązek dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, obowiązek ten został określony bowiem dopiero w decyzji Prezesa UKE. Tym samym zasadny jest wniosek, iż zbędnym było wymienianie art. 43 ust. 2 Pt w treści art. 221 ust. 1 Pt. Skoro bowiem zamierzeniem ustawodawcy było poprzez wprowadzenie przepisów przejściowych, by przedsiębiorca telekomunikacyjny, o którym mowa w art. 221 ust 1 Pt wykonywał określone w Pt obowiązki regulacyjne, to zbędnym było umieszczenie wśród przepisów określających te obowiązki, przepisu, z którego wynika uprawnienie dla organu regulacyjnego.

Zdaniem Sądu organ administracyjny wyczerpująco zebrał i ocenił materiał dowodowy w sprawie oraz nie uchybił innym przepisom postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniosła T. S.A., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 43 ust. 2 Pt poprzez wydanie decyzji mimo braku przesłanek do jej wydania oraz § 5 ust. 1 Rozporządzenia z 29.04.2004 poprzez nakazanie uregulowania w ofercie zagadnień, których Prezes UKE nie mógł regulować; naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt. 2, pkt. 1 lit. c, oraz art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 marca 2008 r. sygn. akt II GSK 367/07 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 marca 2007 r. i przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania.

Zdaniem NSA skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty były usprawiedliwione, a zarzuty postawione w oparciu o podstawę, o której stanowi art. 174 pkt 1 p.p.s.a., przedwczesne. W ocenie NSA trafnie strona skarżąca zarzuciła WSA naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takie elementy uzasadnienia wyroku, jak wskazanie podstawy prawnej oraz jej wyjaśnienie, powinny zostać przedstawione tak, aby umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i sądowi wyższej instancji skontrolowanie operacji logicznej, którą przeprowadził sąd stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie. W konsekwencji NSA wskazał szereg kwestii prawnych wymagających wyjaśnienia przez Sąd I instancji. Po pierwsze, z treści art. 221 ust. 2 w związku z art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. j Pt wynika, że po wejściu w życie prawa telekomunikacyjnego na przedsiębiorcy telekomunikacyjnym o pozycji znaczącej ciążył z mocy prawa obowiązek przedstawienia oferty ramowej w zakresie między innymi dostępu do lokalnej pętli abonenckiej. Problem prawny z tym związany zamyka się w odpowiedzi na pytanie, czy obowiązek taki istniał wówczas, gdy w obiegu prawnym funkcjonowała decyzja organu regulacyjnego określająca ramowe warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej, wydana na podstawie przepisów prawa telekomunikacyjnego z 2000 r. Po wtóre, kolejną kwestią wymagającą rozważenia jest to, czy na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, który przed dniem wejścia w życie ustawy był operatorem o znaczącej pozycji, organ regulacyjny mógł w okresie przejściowym decyzją nakładać obowiązki inne niż te, o których mowa w art. 221 ust. 1 Pt. Jeszcze inny problem prawny związany jest z niewymienieniem art. 43 ust. 2 Pt w katalogu obowiązków określonych w art. 221 ust. 1 Pt.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę wyrokiem z dnia 17 września 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1047/08 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2006 r. oraz stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.

W uzasadnieniu orzeczenia WSA podniósł, iż z brzmienia przepisów art. 221 ust. 1 i 2 Pt wynika, że zawarte w art. 221 ust. 1 określenie (wyliczenie) obowiązków regulacyjnych przedsiębiorców o pozycji znaczącej ma charakter zupełny, jest kompletne. W zakresie określonym w tym przepisie przedsiębiorca o znaczącej pozycji jest zobowiązany przystąpić do wykonania obowiązków określonych w art. 221 ust. 1 z mocy samej ustawy, bez oczekiwania na decyzję Prezesa URTiP konkretyzującą poszczególne obowiązki. Jednocześnie oznacza to, że przedsiębiorca nie ma obowiązków regulacyjnych w innym zakresie, w odniesieniu do obowiązków określonych w innych przepisach ustawy, a nie wymienionych w art. 221 ust. 1. Wyjaśniając więc jedną ze wskazanych przez NSA kwestii Sąd I instancji stwierdził, że na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, który przed dniem wejścia w życie ustawy był operatorem o znaczącej pozycji, organ regulacyjny mógł w okresie przejściowym decyzją nakładać obowiązki inne niż te, o których mowa w art. 221 ust. 1 Pt. Dotyczyło to w szczególności obowiązku regulacyjnego określonego w art. 43 ust. 2 Pt. W myśl tego przepisu w przypadku zmiany zapotrzebowania na usługi lub zmiany warunków rynkowych Prezes UKE może z urzędu lub na uzasadniony wniosek przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zobowiązać operatora do przygotowania zmiany oferty ramowej w całości lub w części. W przypadku nieprzedstawienia przez zobowiązanego operatora zmiany oferty ramowej w określonym terminie, Prezes UKE samodzielnie ustala zmiany oferty ramowej w całości lub w części. Wskazany obowiązek regulacyjny, wynikający z powołanego przepisu, nie został wymieniony w wyliczeniu zawartym w art. 221 ust. 1 Pt., a co za tym idzie - nie obowiązuje przedsiębiorcy o znaczącej pozycji rynkowej z mocy aktu normatywnego. Nie ma natomiast przeszkód, by w okresie przejściowym mógł zostać nałożony na przedsiębiorcę decyzją organu regulacyjnego.

Odnosząc się do kolejnej kwestii, związanej z wyjaśnieniem, czy pominięcie w katalogu obowiązków określonych w art. 221 ust. 1 Pt przepisu art. 43 ust. 2 oznacza, że przepis ten ma zastosowanie tylko do ofert ramowych przyjętych na podstawie nowego prawa telekomunikacyjnego - i to mimo obowiązywania art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. j tej ustawy, WSA stwierdził, co następuje:

Art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. j stanowi, iż przedsiębiorca telekomunikacyjny, który przed dniem wejścia w życie ustawy był operatorem o znaczącej pozycji rynkowej lub w stosunku do którego wydano decyzję ustalającą znaczącą pozycję rynkową, po uprawomocnieniu się tej decyzji, w zakresie świadczenia usług telefonicznych świadczonych w stacjonarnych publicznych sieciach telefonicznych - jest obowiązany do wykonywania obowiązków, o których mowa w art. 42 ust. 1 tej ustawy. Z kolei z art. 42 ust. 1 wynika, że Prezes UKE może nałożyć, zgodnie z przesłankami, o których mowa w art. 25 ust. 4, w drodze decyzji, na operatora o znaczącej pozycji rynkowej, na którego został nałożony obowiązek równego traktowania zgodnie z art. 3 lub wraz z tym obowiązkiem, obowiązek przygotowania i przedstawienia w określonym terminie projektu oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym, której stopień szczegółowości określi w decyzji. Natomiast przepis art. 43 ust. 2 statuuje uprawnienie do zobowiązania operatora przez organ regulacyjny - w określonych przypadkach - do przygotowania zmiany oferty ramowej w całości lub części, z równoczesną możliwością samodzielnego ustalenia oferty ramowej przez ten organ. Zestawienie treści przepisów art. 42 ust. 1 i art. 43 ust. 2 Pt wskazuje, że: - regulują one inne kwestie, tzn. przygotowania i zatwierdzenia oferty ramowej; - o ile regulowanie obowiązku przygotowania przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego oferty ramowej w drodze normatywnej ma sens, gdyż opracowanie oferty przez operatora o znaczącej pozycji rynkowej niesie za sobą określone wartości, o tyle nakładanie na organ regulacyjny obowiązku zatwierdzania oferty ramowej w drodze normatywnej (dokonywane w drodze decyzji tego organu) nie wymagało regulacji w przepisie przejściowym. Reasumując Sąd stwierdził, że obowiązywanie art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. j Pt nie pozostaje w żadnej kolizji z treścią art. 43 ust. 2 powołanej ustawy, a co więcej - regulowanie obowiązków wynikających z tego ostatniego przepisu w drodze normatywnej nie byłoby celowe.

W konkluzji WSA przyjął, iż zasadne są przede wszystkim zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego. Sąd dostrzegł również, że rozstrzygnięcie sporu o wysokość taryf, czy rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przy jego obszerności, może być trudne. Tym niemniej naruszenie tych przepisów mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Krajowa Izba Gospodarcza Elektroniki i Telekomunikacji skargą kasacyjną złożoną na podstawie art. 173 § 1 oraz art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. zaskarżyła wyrok WSA w W. z dnia 17 września 2008 r. w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

W skardze KIGEiT przytoczyła następujące zarzuty:

1. naruszenie prawa procesowego, tj. przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik postępowania polegające na wadliwym uzasadnieniu wyroku, w taki sposób, że pozbawiono Izbę możliwości oceny trafności rozstrzygnięcia oraz motywów, którymi kierował się Sąd I instancji wydając rozstrzygnięcie przez brak jednoznacznych ustaleń, w następującym zakresie:

a) zasadności uwzględnienia zarzutów naruszenia prawa procesowego - art. 7 i 77 k.p.a.,

b) czy Prezes UKE wydając uchyloną decyzję mógł zastosować przepis art. 43 ust. 2 Pt,

c) niewyjaśnienie w sposób nie budzący wątpliwości problemów prawnych wskazanych przez NSA;

2. (w przypadku przyjęcia naruszenia art. 43 ust. 2 Pt) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 6 Pt przez błędną wykładnię, przez przyjęcie, że przepis art. 43 ust. 6 statuuje obowiązek regulacyjny, podczas gdy reguluje on kompetencję Prezesa UKE, a nie obowiązek przedsiębiorcy o znaczącej pozycji rynkowej;

3. (w przypadku przyjęcia naruszenia art. 43 ust. 2 Pt) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 6 w związku z art. 25 ust. 4 Pt przez błędną wykładnię, przez przyjęcie, że przepis art. 43 ust. 6 Pt miał zastosowanie w powyższej sprawie, ponieważ wymagał wcześniejszego nałożenia tego obowiązku, zgodnie z art. 25 Pt, podczas, gdy Prezes UKE w decyzji nie mógł nałożyć takiego obowiązku z uwagi na jego brak w katalogu, o którym mowa w art. 25 ust. 4 Pt.

W uzasadnieniu skargi KIGEiT podniosła, iż Sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący problemów prawnych, które zdaniem NSA winny zostać wyjaśnione. Zdaniem Izby przepis art. 43 ust. 2 Pt może mieć zastosowanie bez wyraźnego odniesienia w przepisach przejściowych. Wynika to z faktu, że reguluje on kompetencję Prezesa UKE, a nie obowiązek regulacyjny. Z uwagi na fakt, że art. 43 ust. 2 Pt reguluje kompetencję, to nie został wymieniony w art. 25 ust. 4. Gdyby uznawać, że art. 43 ust. 2, nie ma zastosowania konsekwentnie należy uznawać, że również art. 43 ust. 1 nie ma zastosowania. W konsekwencji nigdy Prezes UKE nie miałby uprawnienia do zatwierdzania ofert ramowych. Co istotne, postępowanie w sprawie zmiany oferty ramowej zostało wszczęte w dniu 2 września 2004 r., zatem dzień przed wejściem w życie Prawa telekomunikacyjnego; trudno w tym zakresie wnioskować, że Ustawodawca antycypował powyższy fakt. Przepis art. 41 ust. 1 Pt został wymieniony w art. 221 ust. 1 Pt właśnie w celu możliwości zastosowania art. 43 ust. 2, tak aby istniała możliwość reagowania przez Prezesa UKE w przypadku zmian warunków rynkowych czy zapotrzebowania na usługi. Przepisy art. 43 ust. 1 i 2 stanowią kompetencję organu regulacyjnego i emanację obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 1 Pt.

W skardze kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 września 2008 r. Prezes UKE wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów sądowych według norm prawem przypisanych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Prezes UKE oparł na obu podstawach kasacyjnych opisanych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Zaskarżonemu wyrokowi Prezes UKE zarzucił:

1. obrazę przepisów postępowania, tj. przepisów art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o.ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm.), która mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez rozpoznanie skargi od decyzji Prezesa UKE z uwzględnieniem innych kryteriów niż kryterium legalności;

2. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 1 oraz art. 43 ust. 2 Pt poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, iż dla osiągnięcia celu w postaci skutecznego uwolnienia rynku lokalnej pętli abonenckiej Prezes UKE mógł skuteczniej skorzystać z trybu przewidzianego w art. 42 ust. 1 Pt, a nie przez zastosowanie art. 43 ust. 2 Pt;

3. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p..p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a., która mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegającą na przyjęciu iż, przy wydawaniu skarżonej decyzji nie został wyjaśniony stan faktyczny oraz nie rozpatrzono całości materiału dowodowego;

4. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., która mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegającą na wadliwym sporządzeniu uzasadnienia wyroku poprzez niedostateczne przedstawienie zarzutów podniesionych w skardze, nieprzedstawienie stanowisk stron, nierozpoznanie całości sprawy i jej istoty, a w konsekwencji niewskazanie i niewyjaśnianie pełnego zakresu rozstrzygnięcia oraz braku dokładnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Zdaniem skarżącego Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni zarówno art. 42 ust. 1 Pt jak i art. 43 ust. 3 Pt stojąc na stanowisku, iż Prezes UKE mając na celu uwolnienie dostępu do lokalnej pętli abonenckiej oraz obniżenie ustalonych cen za przedmiotową usługę winien był działać w trybie art. 42 ust. 1 Pt, tj. "przez przygotowanie oferty ramowej nastawionej głównie na rozwiązanie tego problemu". Prawidłowa interpretacja art. 42 ust. 1 Pt oraz art. 43 ust. 2 Pt prowadzi do wniosku, iż przepisy te mają zastosowanie do innych sytuacji, a w przedmiotowej sprawie Prezes UKE mógł działać tylko w trybie art. 43 ust. 2 Pt.

Według skarżącego powołany przepis stanowi, iż Prezes UKE w przypadku zmiany zapotrzebowania na usługi lub zmiany warunków rynkowych może z urzędu lub na uzasadniony wniosek przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zobowiązać operatora do przygotowania zmiany oferty ramowej w całości lub części. Powyższa regulacja odnosi się do sytuacji, w której funkcjonuje już oferta ramowa, ale na rynku nastąpiła zmiana zapotrzebowania na usługi lub zmiana warunków rynkowych, co implikuje konieczność zmiany obowiązującej już oferty ramowej. W przedmiotowej sprawie Prezes UKE wydając decyzję z dnia [...] czerwca 2006 r., utrzymaną następnie w mocy decyzją z dnia [...] października 2006 r., skorzystał z art. 43 ust. 2 Pt, gdyż spełnione zostały wszystkie przewidziane przez ten przepis przesłanki warunkujące wydanie decyzji zobowiązującej przedsiębiorcę telekomunikacyjnego do przygotowania zmiany oferty ramowej - istniała już oferta ramowa w zakresie dostępu do lokalnej pętli abonenckiej (decyzja Prezesa URTiP z [...] sierpnia 2005 r.) oraz od czasu wprowadzenia w życie oferty ramowej nastały istotne zmiany na rynku telekomunikacyjnym, które skutkowały koniecznością zmiany funkcjonującej oferty ramowej.

Zdaniem Prezesa UKE uzasadnienie do skarżonego wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymaganych przez ustawę. Większa część uzasadnienia odnosi się do sygnalizowanych przez NSA kwestii prawnych związanych z zastosowaniem art. 43 ust. 2 Pt, natomiast część uzasadnienia, która odnosi się do podnoszonych przez T. S.A. zarzutów oraz podstawy prawnej samego rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie jest zbyt zwięzła, nie zawiera podnoszonych przez strony argumentów, a zatem nie spełnia wymogów jakie winno spełniać uzasadnienie wyroku. Analiza treści uzasadnienia skarżonego wyroku prowadzi do wniosku, iż Sąd I instancji nie rozpoznał całości sprawy i jej istoty, a w konsekwencji nie wskazał i nie wyjaśnił pełnego zakresu rozstrzygnięcia i jego podstawy prawnej.

Prezes UKE nie zgadza się również ze stwierdzeniem WSA, że w postępowaniu administracyjnym nie wyjaśniono stanu faktycznego sprawy oraz nie rozpatrzono całości materiału dowodowego.

T. S.A. w odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezesa UKE pismem z dnia 20 stycznia 2009 r. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Pismem z dnia 3 lutego 2009 r. T. S.A. w odpowiedzi na skargę kasacyjną KIGEiT z dnia 23 grudnia 2008 r. wniosła o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W piśmie procesowym z dnia 6 marca 2009 r. KIGEiT ustosunkowała się do w/w pisma T. S.A., wywodząc jak w skardze kasacyjnej. Pismem z dnia 27 października 2009 r. T. S.A. odstąpiła od popierania skargi na decyzję Prezesa UKE oraz wniosła o umorzenie postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Obie wniesione skargi kasacyjne są zasadne, choć nie wszystkie zarzuty podniesione w złożonych skargach wywołują skutek w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Zarówno skarga kasacyjna wniesiona przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej jak i skarga kasacyjna wniesiona przez Krajową Izbę Gospodarczą Elektroniki i Telekomunikacji zostały oparte na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.

W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skargach kasacyjnych zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. strony wnoszące skargi kasacyjne podniosły zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Formułując opisany wyżej zarzut skarżący wskazali na wadliwość uzasadnienia zaskarżonego wyroku polegającą na niedostatecznym przedstawieniu zarzutów podniesionych w skardze, nieprzedstawieniu stanowisk stron, nierozpoznaniu całości sprawy i jej istoty, a w konsekwencji niewskazaniu i niewyjaśnieniu pełnego zakresu rozstrzygnięcia, braku wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, pozbawienia stron możliwości oceny trafności rozstrzygnięcia oraz motywów, którymi kierował się Sąd I instancji, wydając zaskarżony wyrok przez brak jednoznacznych ustaleń w zakresie zasadności uwzględnienia zarzutów naruszenia prawa procesowego (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.), brak jednoznacznych ustaleń w zakresie możliwości zastosowania przez Prezesa UKE przepisu art. 43 ust. 2 Pt oraz niewyjaśnienia w sposób nie budzący wątpliwości problemów prawnych wskazanych przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przed odniesieniem się do opisanego wyżej zarzutu skarg kasacyjnych należy na wstępie wskazać na dwie kwestie ogólne, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie. Pierwsza uwaga odnosi się do okoliczności faktycznej związanej z tym, że zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 17 września 2008 roku zapadł po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z 20 marca 2008 roku, mocą którego uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 12 marca 2007 roku i przekazano sprawę temuż sądowi administracyjnemu do ponownego rozpoznania. Druga uwaga związana jest z konsekwencją wydania wskazanego wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, a sprowadza się do podkreślenia, iż przepis art. 190 p.p.s.a. ogranicza swobodę sądu administracyjnego przy ponownym rozpoznawaniu sprawy z uwagi na związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. W doktrynie oraz w orzecznictwie wskazuje się, że wykładnia prawa, o której mowa w powołanym wyżej przepisie prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe, ale nie obejmuje ocen dotyczących stanu faktycznego, bowiem ocena dotycząca stanu faktycznego nie jest wykładnią przepisów prawa (vide Jan Paweł Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Lexis Nexis Warszawa 2006 s. 421, wyrok NSA z 4.09.2007 r. I FSK 1130/06 niepublikowany, wyrok WSA z 16.06.2009 r. II SA/Ol 443/09 niepublikowany).

Poza sporem pozostaje okoliczność, że Sąd I instancji ponownie rozpoznawał skargę T. S.A. na decyzję Prezesa UKE z [...] października 2006 roku utrzymującą w mocy decyzję tegoż organu z [...] czerwca 2006 roku, którą to decyzją organ administracji publicznej zobowiązał T. S.A. do przygotowania zmiany (w określonej części) oferty ramowej określającej ramowe warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej. Zasadnie uznał Sąd I instancji, iż w uzasadnieniu wyroku z 20 marca 2008 roku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "z pisemnych motywów orzeczenia nie sposób wywieść przesłanek, dla których Sąd uznał, że decyzja ta jest zgodna z prawem materialnym. Sąd nie odniósł się w zasadzie do żadnego z problemów prawnych związanych ze stosowaniem art. 43 ust. 2 prawa telekomunikacyjnego w stosunku do przedsiębiorców telekomunikacyjnych, o których mowa w art. 221 ust. 1 i 4 prawa telekomunikacyjnego". Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadny zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. w zakresie odnoszącym się do wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Jednocześnie w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2008 roku zostały wyjaśnione kwestie prawne związane z okresem przejściowym uregulowanym w art. 221 Pt i znalazły się zalecenia dotyczące wyjaśnienia kwestii prawnych związanych z wykładnią prawa materialnego stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia. W tym zakresie trafnie Sąd I instancji odczytał wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego sprowadzające się do rozwiązania i wyjaśnienia trzech zagadnień prawnych. Po pierwsze koniecznym było odpowiedzenie na pytanie czy przewidziany w treści art. 221 ust. 2 w związku z art. 221 ust. 1 pkt1 lit. j Pt ciążący z mocy prawa na przedsiębiorcy telekomunikacyjnym o pozycji znaczącej obowiązek przedstawienia oferty ramowej w zakresie między innymi dostępu do lokalnej pętli abonenckiej, istniał także wówczas, gdy w obiegu prawnym funkcjonowała decyzja organu regulacyjnego określająca ramowe warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej, wydana na podstawie przepisów prawa telekomunikacyjnego z 2000 roku. Po drugie, czy na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, który przed dniem wejścia w życie ustawy był operatorem o znaczącej pozycji, organ regulacyjny mógł w okresie przejściowym decyzją nakładać obowiązki inne niż te, o których mowa w art. 221 ust. 1 Pt. Wreszcie po trzecie, czy pominięcie art. 43 ust. 2 Pt w katalogu obowiązków, określonych w art. 221 ust. 1 Pt oznacza, że przepis ten ma zastosowanie tylko do ofert ramowych przyjętych na podstawie nowego prawa telekomunikacyjnego, a tym samym organ regulacyjny nie może zobowiązać przedsiębiorcy telekomunikacyjnego do przygotowania zmiany oferty ramowej powstałej w oparciu o przepisy prawa telekomunikacyjnego z 2000 roku.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że o ile Sąd I instancji odniósł się do drugiego i trzeciego z wymienionych wyżej zagadnień prawnych, przedstawiając w tym zakresie swoje stanowisko i odpowiednio je uzasadniając, to w zakresie odnoszącym się do pierwszego z przedstawionych wyżej zagadnień prawnych brak jest uzasadnienia odpowiadającego wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. W szczególności należy podkreślić, że Sąd I instancji ograniczył się w tym zakresie do przedstawienia stanowiska autorów komentarzy do ustawy Prawo telekomunikacyjne (S. T. Piątka i A. Krasuskiego), odnoszącego się do wykładni przepisu art. 221 ust. 1 i ust. 2 Pt, bez zajęcia przez sąd administracyjny stanowiska oraz bez jego uzasadnienia w zakresie odnoszącym się do odpowiedzi na pytanie wskazane w wytycznych NSA.

W tym miejscu należy przypomnieć, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, iż uzasadnienie wyroku powinno zawierać, obok takich elementów jak zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, przede wszystkich podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podstawę prawną wyroku sądu administracyjnego są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu lub czynności. Powołanie podstawy rozstrzygnięcia powinno mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez stronę postępowania i ewentualnie przez sąd wyższej instancji czy skład orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. Jednocześnie należy podkreślić, że w uzasadnieniu wyroku z 20 marca 2008 roku Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, iż uznaje za zasadny jedynie ten z zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., który odnosi się do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Natomiast NSA wprost stwierdził, iż poza zakresem kontroli pozostawił zarzut naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt.1 lit. c w związku z art. 7 i art. 77 k.p.a.

W związku z powyższym nie jest zrozumiałe stanowisko Sądu I instancji wskazujące na przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Z uzasadnienia wynika, że Sąd I instancji za zasadne uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa procesowego, to jest art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nierozpatrzenie całości materiału dowodowego. Jeżeli Sąd I instancji widział potrzebę ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz dostrzegł, iż organy dopuściły się naruszenia wskazanych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, to po pierwsze obowiązkiem sądu administracyjnego było wskazanie jakie okoliczności wymagają wyjaśnienia oraz jakie czynności organ winien podjąć w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a po drugie winien wskazać jakie dowody zgromadzone w aktach sprawy nie zostały przez organ rozpatrzone, jakie dowody zostały pominięte przez organ administracji publicznej. Powyższa okoliczność ma o tyle istotne znaczenie, że z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika również, że jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że zawarcie wytycznych dla organu administracji co do dalszego postępowania w sprawie uznawane jest za obligatoryjny element uzasadnienia w sytuacji uwzględnienia skargi kasacyjnej (vide wyrok NSA z 16.09.2008 r. II OSK 1082/07).

Wskazane wyżej uchybienia uzasadnienia zaskarżonego wyroku czynią zasadnym zarzut skarg kasacyjnych wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższym zarzuty skarg kasacyjnych zgłoszone w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (naruszenie prawa materialnego), w sytuacji gdy jedyną przyczyną uzasadniającą uchylenie decyzji administracyjnych było w ocenie Sądu I instancji naruszenie przepisów postępowania, należy uznać za przedwczesne i jako takie pozostają poza zakresem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.185 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Uwzględniając treść pisma pełnomocnika T. S.A. z 27 października 2009 roku oraz stanowisko tejże strony zaprezentowane na rozprawie, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o przepis art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpił od zasądzania zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.