drukuj    zapisz    Powrót do listy

6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s 638 Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym, Egzekucyjne postępowanie, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, *Oddalono skargę, II SA/Wr 174/08 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2008-06-10, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

II SA/Wr 174/08 - Wyrok WSA we Wrocławiu

Data orzeczenia
2008-06-10 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-04-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Cisek
Mieczysław Górkiewicz /sprawozdawca/
Zygmunt Wiśniewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638 Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954 art. 6 pat. 1, art. 29, art. 33 pkt 4
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.), Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 czerwca 2008r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej Z. na postanowienie D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne oddala skargę.

Uzasadnienie

Uzasadnienie:

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]nr [...]Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. po rozpatrzeniu zażalenia Gminy Miejskiej Z. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Złotoryi z dnia [...] o znaku: [...]o oddaleniu zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że decyzją z dnia [...]o znaku [...] wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 a art. 66 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo Budowlane ( t.j. Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz.1118 ze zm.) oraz art. 104 i art. 108 k.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nakazał E. C., K. R.S. oraz Burmistrzowi Z.: 1) wyłączenie z użytkowania, w trybie natychmiastowym, przewodów kominowych w budynku przy ul. Górniczej 2 w Z., użytkowanych przez E. C., B. K., Z. K. oraz S. M., do czasu potwierdzonego protokolarnie, przez uprawnionego Mistrza Kominiarskiego, usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, 2) usunięcie usterek instalacji gazowej stwierdzonych w protokołach z przeglądu gazowego części wspólnych budynku oraz w lokalu mieszkalnym nr 2 i 4 - w trybie natychmiastowym, 3) wykonanie zalecenia protokołu przeglądu pięcioletniego z dnia 24.11.2006r., w terminach w nim określonych.

Upomnieniem z dnia 9 lipca 2007r., (doręczonym w dniu 10 lipca 2007r), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wezwał Burmistrza Miasta Z. do wykonania wyżej opisanego obowiązku, w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia, pouczając zobowiązanego, że w razie niewykonania obowiązku, zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne. Podobne upomnienia zostały wysłane do K. R. i E. C.

W dniu 9 października 2007r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wystawił tytuł wykonawczy o znaku [...] (doręczony stronie w dniu 11 października 2007r.) wszczynając tym samym, wobec Gminy Miejskiej Z., postępowanie egzekucyjne zmierzające do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji tego organu z dnia [...]o znaku [...] .

Jednocześnie wspomniany organ postanowieniem z dnia [...] o znaku: [...]na podstawie art.64a §1 pkt 1 oraz art. 119, art. 121, art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. – o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) nałożył na Gminę Miejską Z. grzywnę w celu przymuszenia, do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, w wysokości 500 zł. Organ egzekucyjny nałożył grzywny w takiej samej wysokości na E. C. oraz K. R. W uzasadnieniu wskazano, ze z uwagi na brak informacji o wywiązaniu się z nałożonych obowiązków upomniano współwłaścicieli o konieczności ich realizacji. W dniu 31 lipca 2007r. otrzymano od Zarządcy nieruchomości Spółki A.Oddział Z. informację o usunięciu nieszczelności instalacji gazowej w lokalu mieszkalnym nr [...] należącym do E. C. wraz z protokołem potwierdzającym usunięcie usterki. Wobec braku przedłożenia informacji o wywiązaniu się z pozostałych obowiązków nałożonych decyzją z dnia 1 lutego 2007r.

Gmina Miejska Z., złożyła zażalenie na powyższe postanowienie z dnia [...].

Pismem z dnia 15.10.2007r, Burmistrz Miasta Z. na podstawie art. 122 §3 wniósł zarzut na prowadzone w stosunku do Gminy Miejskiej Z. postępowanie egzekucyjne podniósł, iż adresatem zaskarżonego postanowienia winna być Wspólnota Mieszkaniowa [...] jako dysponent części wspólnych budynku co wynika z ustawy o własności lokali. Części wspólne nie powinny być rozpatrywane pod kątem pojedynczego właściciela, gdyż pojedynczy właściciel nie ma prawa decydować co do części wspólnych. Przy braku woli usunięcia nieprawidłowości bez zaangażowania pozostałych współwłaścicieli obowiązek jest niewykonalny.

Postanowieniem z dnia [...] o znaku: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego oddalił wniesione zarzuty uznając je za wniesione bez podstawy prawnej. W postanowieniu wskazano, iż wobec faktu niewniesienia odwołania -decyzja z dnia 1 lutego 2007r. nakazująca współwłaścicielom wykonanie określonych czynności w celu doprowadzenia przewodów kominowych i instalacji gazowej do odpowiedniego stanu technicznego zgodnego z obowiązującymi przepisami stała się ostateczna. Wskazano, że w dniu 22 lutego 2007r. do Inspektoratu wpłynęło pismo Spółki A. Administratora części wspólnych budynku nr [...] przy ul. [...] przesyłające w załączeniu protokół z zebrania Wspólnoty Mieszkaniowej w którym widnieje zapis o braku jednomyślnej zgody członków wspólnoty Mieszkaniowej na poniesienie kosztów związanych z usterkami przewodów kominowych. Wobec braku informacji o wywiązaniu się z nakazów przedmiotowej decyzji upomniano strony postępowania, w odpowiedzi pismem z dnia [...] Urząd Miejski w Z. poinformował, że obowiązki niniejsze zostały scedowane na Zarządcę nieruchomości Spółkę A. z uwagi na brak możliwości dysponowania częściami wspólnymi . W efekcie zarządca na wezwanie organu przedłożył umowę o zarządzanie nieruchomością wspólną w myśl art. 22 ustawy o własności lokali. Odnosząc się do treści wniesionego przez gminę zarzutu, organ egzekucyjny wskazał, iż nie można utożsamiać podmiotu, który administruje nieruchomością z zarządem wspólnoty, który to zgodnie z obowiązującymi przepisami reprezentuje wspólnotę na zewnątrz, a wobec braku ustanowienia tegoż zarządu obowiązki nałożone zostały na wszystkich współwłaścicieli obiektu. W sprawie ustalono, iż usunięto jedynie usterki instalacji gazowej w lokalu mieszkalnym należącym do E. C., w związku z czym wydano postanowienia nakładające grzywnę w celu przymuszenia wraz z tytułami wykonawczymi na poszczególnych współwłaścicieli obiektu tworzących wspólnotę

Gmina Miejska Z., złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym wniosła o uchylenie tego postanowienia w całości zarzucając naruszenie prawa materialnego w szczególności przepisów ustawy o własności lokali i błędną interpretację treści zarzutu Gminy z dnia 15 października 2007r.

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w wyniku rozpatrzenia zażalenia wydał zaskarżone postanowienie . W uzasadnieniu powołując się na treść art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, póz. 1954 z późn. zm.), organ II instancji wskazał, że w przypadku gdy zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Podkreślił, że organ właściwy do prowadzenia egzekucji administracyjnej (organ egzekucyjny) nie jest władny uchylać, zmieniać bądź w inny sposób weryfikować decyzję administracyjną, która w przypadku uzyskania statusu decyzji ostatecznej (od której nie przysługują już zwykłe środki odwoławcze), podlega przymusowemu wykonaniu. Prowadzona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. egzekucja ma na celu wykonanie obowiązków wynikających z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...], o znaku [...]. Powołując się na treść , art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ wskazał, że podstawą zarzutu może być wykonanie lub umorzenie w całości lub części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4, błąd co do osoby zobowiązanego, niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 §1; zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Odpowiadając na zarzuty organ stwierdził, że są one bezzasadne, gdyż adresatami decyzji PINB z dnia [...] o znaku [...] są Gmina Miejska Z., E.C. i K. R. jako współwłaściciele budynku przy ul. [...] w Z. a nie wspólnota mieszkaniowa. Adresatami obowiązku wynikającego z decyzji, wydanej w oparciu o art. 66 ustawy Prawo budowlane, są właściciel (właściciele) obiektu budowlanego lub zarządca obiektu, przy czym pod pojęciem zarządcy nie można w tym wypadku rozumieć podmiotu, który administruje nieruchomością na podstawie przepisów ustawy o własności lokali. Organ wyjaśnił, że gdy w danym budynku funkcjonuje wspólnota mieszkaniowa obowiązek powinien być nałożony na wspólnotę bez konieczności wymieniania w decyzji poszczególnych współwłaścicieli budynku, którzy tworzą wspólnotę. Podkreślono, iż wbrew zarzutom Gminy obowiązek został nałożony na wspólnotę, gdyż, jak wynika z akt sprawy, osoby które zobowiązano do wykonania decyzji tworzą Wspólnotę Mieszkaniową [...] . Z punktu widzenia prawa budowlanego istotne jest aby jako adresatów obowiązku wskazać współwłaścicieli budynku, którzy na mocy ustawy o własności lokali tworzą wspólnotę mieszkaniową. Nie jest natomiast konieczne adresowanie obowiązku wprost na Wspólnotę. Postępowanie egzekucyjne, może być prowadzone w stosunku do każdej ze stron, wskazanych w decyzji z osobna. Celem postępowania egzekucyjnego jest wykonanie obowiązku w całości. Bez znaczenia pozostaje natomiast, która strona, w jakim zakresie obowiązek ten wykona. Organ egzekucyjny nie ma prawa decydować, która strona ma wypełnić obowiązek w jakiej części oraz o poniesionych w związku z tym kosztach. Podkreślono, że jeżeli jedna ze stron zobowiązanych poniesie większość lub całość kosztów wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej, będzie mogła dochodzić zwrotu tych kosztów od pozostałych stron na drodze cywilnoprawnej przed sądem powszechnym. Dlatego wywiązanie się z obowiązku określonego w tytule wykonawczym nie jest uzależnione od zgody pozostałych właścicieli nieruchomości, gdyż, w przypadku braku możliwości porozumienia w tej kwestii, skarżący może samodzielnie zlecić wykonanie robót a następnie dochodzić od współwłaścicieli zwrotu kosztów na drodze cywilnoprawnej.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina Miejska Z., zarzucając obu postanowieniom wydanym w sprawie nieważność na podstawie art. 156 §1 pkt 4 kpa w zw. z art. 126 kpa, bowiem zostały one skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie. Ponadto wywiedziono zarzut naruszenia prawa materialnego tj art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r o własności lokali ( Dz.U. z 2000r. Nr 80, poz.903 ze zm.)w zw z art 33 kodeksu cywilnego, gdyż adresatem decyzji winna być Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] jako odrębny podmiot. W uzasadnieniu skargi wskazano, powołując się na stanowisko jednego z komentatorów, że ustawodawca wyposażył ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, w znaczną samodzielność organizacyjną i prawną, nie przyznając jednak temu podmiotowi osobowości prawnej, niemniej jednak wyposażył go w zdolność sądową i prawo do dysponowania swoim majątkiem. W stosunkach zewnętrznych może ona zawierać umowy i zaciągać zobowiązania wobec np. usługodawców za które odpowiada bez ograniczeń swoim majątkiem. Dopiero zaś gdy majątku wspólnoty mieszkaniowej nie wystarcza na pokrycie zaciągniętych zobowiązań, pokrywają je właściciele lokali w proporcji wynikającej z przysługujących im udziałów w nieruchomości spólnej. ( art.17 ustawy). Ogół praw majątkowych wspólnoty jest odrębnym majątkiem członków wspólnoty. Ponadto powołano się na treść uchwały Sądu Najwyższego syg. akt III CZP 65/07 z dnia 21 grudnia 2007r mającą moc zasady prawnej, zgodnie z którą wspólnota mieszkaniowa może posiadać własny majątek odrębny od majątku jej członków- właścicieli poszczególnych lokali. Adresatem decyzji winna być zatem, zdaniem strony skarżącej, Wspólnota Mieszkaniowa, jako podmiot odrębny od właścicieli lokali. Nazwiska właścicieli nie powinny być okazywane w decyzji przy oznaczaniu podmiotu, gdyż to nie oni są bezpośrednio zobowiązani a wspólnota mieszkaniowa

W odpowiedzi na skargę Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów, w tym przypadku postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym, zarówno przepisami prawa materialnego jak i prawa procesowego.

W ocenie Sądu skarga jest niezasadna, a prowadzone postępowanie i wydane postanowienia, organów obu instancji, odpowiadają prawu.

Zważyć przede wszystkim należy, że podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w art.33 powoływanej wcześniej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( np. wyrok NSA z dnia 20 września 1995r, sygn. SA/Lu 2104/94, Lex nr 26956, wyr. NSA z dnia 27 października 1999r. Sygn. akt IV SA 1104/96 i inne).

W rozpatrywanej sprawie skarżąca Gmina wyraża pogląd, że organ egzekucyjny winien uwzględnić jej zarzut zgodnie z którym adresatem postanowienia z dnia 4 października 2007r. winna być Wspólnota Mieszkaniowa[...], nie zaś poszczególni współwłaściciele nieruchomości bowiem obowiązek wykonania robót budowlanych dotyczył wykonania robót w częściach wspólnych.

Nie może wywrzeć zamierzonego skutku, dla oceny zgodności zaskarżonego postanowienia o oddaleniu zarzutu, jako wniesionego bez podstawy prawnej- leżący u podstaw zgłoszonego zarzutu do postępowania egzekucyjnego ( art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), jak i późniejszych zażaleń oraz samej skargi złożonej do tutejszego Sądu- spór co do oznaczenia w decyzji ostatecznej z dnia 1 lutego 2007r. nakazującej wykonanie określonych czynności w budynku dotyczących jego stanu technicznego jako adresatów tej decyzji poszczególnych współwłaścicieli budynku przy ul. [...] w Z. zamiast wspólnoty mieszkaniowej, jako podmiotu odrębnego od właścicieli lokali. Konsekwencją powyższego było bowiem wszczęcie postępowania egzekucyjnego stosunku do każdego z wskazanych imiennie w decyzji współwłaścicieli i takie oznaczenie adresatów w postanowieniu o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Powyższe czyniło zasadnym zdaniem strony skarżącej wyartykułowany na etapie postępowania egzekucyjnego - w samym zarzucie w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej jak i w zażaleniach – zarzut błędu co do osoby zobowiązanego.( art. 33 pkt.4)

W istocie podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być stosownie do treści art. 33 pkt 4 ustawy, błąd co do osoby zobowiązanego. Zgodnie z art.1 a pkt 20 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przez zobowiązanego rozumie się osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym – również osobę lub jednostkę, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają. Zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, podnoszący błąd co do osoby zobowiązanego, zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa nie może jednak zmierzać w kierunku ustalenia, kto jest stroną postępowania administracyjnego zakończonego przecież juz rozstrzygnięciem , byłoby to bowiem badanie zasadności i wymagalności tytułu wykonawczego. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego winien zatem dotyczyć kontroli formalnej tożsamości osoby (podmiotu), co do której prowadzi się egzekucję. Tego rodzaju merytoryczna kontrola tytułu wykonawczego przez organ egzekucyjny jest niedopuszczalna z mocy art 29 §1omawianej ustawy. Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do rozpatrywania zastrzeżeń podnoszonych przez zobowiązanego, które nie są związane z samym postępowaniem egzekucyjnym, ale dotyczą postępowania administracyjnego ( wyr. NSA z 7 grudnia 2000r., sygn. akt III SA 1902/99 niepubl.) Organ egzekucyjny nie rozpatruje sprawy od strony merytorycznej, wówczas bowiem stałby się III instancją (por. R. Hauser, Z. Leoński, Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz, Wydawnictwo CH Beck, 2003, s.112). Nadto zgodnie z treścią art 29 omawianej ustawy, organ egzekucyjny, badając dopuszczalność egzekucji, nie jest uprawniony do ustalenia, czy obowiązek wskazany w tytule wykonawczym został prawidłowo ustalony, jedynie bada tytuł egzekucyjny, przed przystąpieniem do egzekucji, pod katem dopuszczalności egzekucji pod względem formalnym. Przy tak pojmowanym charakterze postępowania egzekucyjnego niemożliwe było uwzględnienie stanowiska strony skarżącej wyrażonego w złożonych w sprawie środkach zaskarżenia.

Należy ponadto odnieść się do reprezentowanego przez skarżącą Gminę stanowiska zgodnie z którym w niniejszej sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego tj. art 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. O własności lokali Dz.U. Z 2000r. Nr 80, poz 903 ze zm.) w związku z art.331 kodeksu cywilnego bowiem adresatem wspomnianej decyzji powinna być wspólnota mieszkaniowa ul. [...] jako odrębny podmiot co z kolei czyniło bezpodstawnym nałożenie grzywny na poszczególnych współwłaścicieli tej nieruchomości. Tak jednoznaczny pogląd prawny po za jego wątpliwą skutecznością z punktu widzenia przedstawionej wyżej istoty postępowania egzekucyjnego w administracji nie jest jednoznaczny, mimo zaprezentowanej przez stronę wykładni tego przepisu dokonanej przez pryzmat uchwały Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2007r. sygn. akt III CZP 65/07 mającej moc zasady prawnej. Zgodnie z tą uchwałą wspólnota mieszkaniowa działając w ramach przyznanej jej zdolności prawnej, może nabywać prawa i obowiązki do własnego majątku. W istocie w obowiązującym stanie prawnym, także na dzień wydania decyzji (1 luty 2007r.) ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Z uzasadnienia uchwały, nie rozstrzygającego w żaden sposób zagadnienia prawnego występującego w niniejszej sprawie, strona skarżąca wywodzi jednoznaczny wniosek, że skoro w świetle prawa wspólnota mieszkaniowa może posiadać majątek, w tym majątek własny, odrębny od majątku jej członków – właścicieli poszczególnych lokali i zaciągać zobowiązania związane z tym majątkiem, to bezwzględnie decyzja wskazująca jako podmiot zobowiązany- stronę postępowania w postępowaniu administracyjnym, poszczególnych współwłaścicieli- narusza prawo. Wspomniana uchwała analizując kwestię istoty prawnej wspólnoty jako ułomnej osoby prawnej czy też inaczej osoby ustawowej i zróżnicowanych poglądów na ten temat, ale przez pryzmat posiadania przez nią majątku nie rozstrzyga bowiem kwestii spornej na gruncie tej sprawy tj czy wspólnota każdorazowo musi być adresatem decyzji dotyczącej nieruchomości wspólnej. Nie wyjaśnia również czy nałożenie obowiązków na wszystkich członków wspólnoty, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, nie jest nałożeniem ich na wspólnotę. W analizowanej uchwale nie dokonano również analizy charakteru tego podmiotu, sensu i zakresu działania pod kątem ewentualnych interesów wierzycieli wspólnoty i technicznej możliwości egzekwowania określonych obowiązków zarówno o charakterze pieniężnym jak i niepieniężnym przez właściwy organ w drodze egzekucji administracyjnej. Jak wskazano w uchwale " wspólnota ma za zadanie realizować wspólny interes właścicieli, a także innych osób, wyrażający się w utrzymaniu naszytego stanu wspólnej nieruchomości".

Wspólnota mieszkaniowa to w myśl art. 6 ustawy o własności lokali , ogół właścicieli lokali w danej nieruchomości, przy czym – jak wynika z kolejnych postanowień tego artykułu oraz dalszych regulacji ustawy- w wyniku szczególnych regulacji dotyczących organizacji działania tego zbioru właścicieli, wspólnota mieszkaniowa jest jednocześnie rodzajem jednostki organizacyjnej. Wspólnota jako podmiot gospodarczy nie może bowiem ogłosić upadłości, a więc w wyniku upadłości nie można ograniczyć odpowiedzialności właścicieli lokali za zobowiązania wspólnoty. Co prawda przyznana wspólnocie mieszkaniowej wspomnianym art. 6 ustawy zdolność sądowa ewidentnie upraszcza dochodzenie roszczeń przez i przeciwko współwłaścicielom nieruchomości wspólnej, co eliminuje konieczność występowania łącznego wszystkich właścicieli lokali wchodzących w skład wspólnoty. Ale art. 17 tej ustawy wprowadza zasadę, że za obowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej odpowiada wspólnota bez ograniczeń, a każdy właściciel lokalu – w części odpowiadającej jego udziałowi w nieruchomości. Zatem jako swoisty reprezentant właścicieli lokali może rozporządzać ich majątkiem na który składają się m.in. pożytki i przychody z nieruchomości wspólnej, choć w rzeczywistości ten majątek stanowi współwłasność właścicieli lokali tworzących wspólnotę mieszkaniową. (por. Ewa Bończyk – Kucharczyk, Własność lokali wspólnoty mieszkaniowe, Stan prawny i problemy praktyczne w świetle ustawy o własności lokali i innych, Warszawa 2001, s. 93-94) . Należy zatem wskazać, że sformułowanie odnoszące się do zakresu odpowiedzialności wspólnoty zawarte w art. 17 przewiduje niezależną od wielkości posiadanego przez każdego z właścicieli lokali udziału w nieruchomości wspólnej- odpowiedzialność wszystkich współwłaścicieli nieruchomości wspólnej za zobowiązania dotyczące tej nieruchomości, ograniczoną jednak do wyodrębnionego wspólnego majątku właścicieli. Tym samym przyjęcie, że każdorazowo egzekucja obowiązków dotyczących części wspólnych budynku winna być prowadzona bezwzględnie w stosunku do wspólnoty mieszkaniowej i tylko wspólnota winna być adresatem wydanych w tej sprawie rozstrzygnięć nie znajduje jednoznacznego oparcia w powołanych przepisach ustawy o własności lokali.

W stosunkach zewnętrznych występują wszyscy właściciele lokali, jako pewna zorganizowana całość, nazwana przez ustawę wspólnotą mieszkaniową, jednak ani omawiana ustawa ani ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie pozwalają na wykluczenie stanowiska przyjętego przez organy egzekucyjne w przedmiotowej sprawie, zgodnie z którym to współwłaściciele nieruchomości wspólnej ( tworzący z mocy prawa wspólnotę mieszkaniową) są w rzeczywistości podmiotem stosunków zobowiązaniowych.

Wobec tak przedstawionego stanowiska Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi dotyczących nieważności postępowania opartej na podstawie art 156 §1 pkt 4 w zw. z art. 126 kpa

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.



Powered by SoftProdukt