Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 1 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Szpitala im. [...] z siedzibą w I. w udostępnieniu informacji publicznej postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

A.S. (dalej: "skarżący") w dniu 24 lutego 2026 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Dyrektora Powiatowego Szpitala im. [...] z siedzibą w I. (dalej: "organ", "Dyrektor Szpitala") w udostępnieniu informacji publicznej odnoszącej się do zasad organizacji oraz realizacji świadczeń diagnostycznych w zakresie [...] w Szpitalu Powiatowym w I. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że po złożeniu przez skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej w ww. zakresie, Dyrektor Szpitala w dniu 18 lutego 2026 r. skierował do skarżącego pismo zatytułowane: Rozstrzygnięcie/decyzja Nr 1/02/26, które miało charakter polemiczny i zawierało m.in. ocenę osoby skarżącego oraz domniemanych motywów złożenia wniosku. Zdaniem skarżącego, powyższe pismo nie stanowi udostępnienia informacji publicznej, ani nie jest decyzją o odmowie jej udostępnienia. W tej sytuacji skarżący wniósł skargę na bezczynność organu.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie. Podniósł, że skarga na bezczynność jest środkiem skierowanym przeciwko wadliwemu procedowaniu, w wyniku którego konkretna sprawa nie jest załatwiona w terminie. Tymczasem Szpital 18 lutego 2026 r. załatwił sprawę wniosku skarżącego z dnia

4 lutego 2026 r. wydając i doręczając skarżącemu decyzję nr 1/02/26 odmawiającą udzielenia żądanej informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 – dalej: "p.p.s.a."), przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak.

Z treści art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1691 – dalej: "k.p.a.") wynika, że bezczynność to stan niezałatwienia sprawy w określonym przepisami terminie. Przewlekłość zaś występuje, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). W orzecznictwie przyjmuje się w związku z tym, że bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Natomiast przez przewlekłość postępowania przed organem administracji publicznej należy rozumieć brak należytego zaangażowania organu w załatwieniu sprawy.

Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności kończących postępowanie w sprawie (art. 149 § 1 p.p.s.a.), jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań.

W orzecznictwie zgodnie wskazuje się na specyfikę badania takich skarg, która polega na tym, że sąd ogranicza się do skontrolowania, czy organ rzeczywiście nie podjął stosownych działań w załatwieniu wniosku, do którego był zobowiązany. Oznacza to, że rozpatrując skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd nie wnika jaka decyzja powinna zapaść w sprawie, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie administracyjne albo została dokonana stosowna czynność (por. wyrok NSA z 5 marca 2015 r., I OSK 1628/14, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: "CBOSA").

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że organ, któremu skarżący zarzuca bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej, już to postępowanie zakończył decyzją z 18 lutego 2026 r. odmawiającą skarżącemu udzielenia żądanej informacji publicznej. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzja ta doręczona została skarżącemu 18 lutego 2026 r. i zgodnie z prawidłowym pouczeniem zawartym w decyzji, skarżący mógł wystąpić do Szpitala z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skoro zatem w czasie wnoszenia skargi na bezczynność organ nie pozostawał już w zwłoce w załatwieniu wniosku, to nie było podstaw do wywodzenia skargi, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Zgodnie z uchwałami NSA: sygn. akt II OPS 5/19 z 22 czerwca 2020 r. i sygn. akt II OPS 1/21 z 7 marca 2022 r. (dostępne w CBOSA) skarga na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania wniesiona po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Skład orzekający jest związany stanowiskiem wyrażonym w wymienionych uchwałach NSA, zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a.

W wyroku z 26 marca 2025 r. sygn. akt III OSK 298/25 (dostępny w CBOSA), NSA potwierdził, że treść obydwu wskazanych uchwał oparta jest na ogólnym spostrzeżeniu, zgodnie z którym wydanie aktu w sprawie administracyjnej sprawia, iż ewentualny stan bezczynności (przewlekłości) staje się stanem historycznym, co z kolei oznacza, że skarga wniesiona w czasie, w którym bezczynność (przewlekłość) jest już takim właśnie stanem historycznym, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58

§ 1 pkt 6 p.p.s.a.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi.