Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2025 r. zmodyfikowanego pismem z dnia [...] maja 2025r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej do rozpoznania wniosku Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] maja 2025 r., zmodyfikowanego pismem z dnia [...] maja 2025r., w części zakwalifikowanej przez organ jako posiadająca charakter tajemnicy przedsiębiorstwa i jako zawierająca dane osobowe podlegające ochronie, w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu opisana w punkcie 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wiadomością e-mail z dnia [...] maja 2025 r. do Prezesa UKE wpłynął wniosek Przedsiębiorstwa Produkcyjno Usługowo Handlowego [...] spółki z o.o. w [...], złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w którym spółka wnosiła o informację, jak zakończyły się działania kontrolne w sprawie wprowadzenia do obrotu wyrobów niezgodnych tj. urządzeń radiowych nie spełniających wymagań określonych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/53/lJE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących urządzeń radiowych i uchylająca dyrektywę 1999/5/WE, w której to sprawie Urząd Komunikacji Elektronicznej Departament Kontroli w piśmie posłużył się sygnaturą: [...]'' oraz skanu całości dokumentacji posiadanej przez UKE w wyżej wymienionej sprawie.

Wiadomością e-mail z dnia [...] maja 2025 r. [...] przesłał do Prezesa UKE modyfikację ww. wniosku o udzielenie informacji publicznej w ten sposób, że spółka wnosiła jedynie o skan .protokołu z działań kontrolnych (zamiast skanu całości dokumentacji w sprawie) w sprawie wprowadzenia do obrotu wyrobów niezgodnych tj. urządzeń radiowych nie spełniających wymagań określonych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/53/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących urządzeń radiowych i uchylająca dyrektywę 1999/5/WE, w której to sprawie Urząd Komunikacji Elektronicznej Departament Kontroli w piśmie posłużył się sygnaturą: [...]". Pismem z dnia [...] maja 2025 r., znak: [...].

Prezes UKE pismem z [...] maja 2025r. powiadomił [...], że wnioskowana informacja publiczna zostanie udostępniona w terminie do dnia [...] lipca 2025 r., tj. w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia zmodyfikowanego wniosku, z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez Prezesa UKE szczegółowej analizy treści dokumentu, o udostępnienie którego Skarżąca wystąpiła i wyodrębnienia z niej informacji prawnie chronionych.

Dnia [...] lipca 2025r. pytany organ przesłał wnioskodawcy żądany dokument po dokonaniu jego anonimizacji w zakresie odnoszącym się do materii stanowiącej tajemnicę przedsiębiorstwa i odnoszącym się do danych osobowych podlegających ochronie.

Pismem z dnia [...] lipca 2025 r. Przedsiębiorstwo Produkcyjno Usługowo Handlowe [...] spółka z o.o. w [...], złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność pytanego organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2025 r. zmodyfikowanego pismem z dnia [...] maja 2025r. polegającą na nieuprawnionej anonimizacji żądanego dokumentu i domagając się :

1.stwierdzenia bezczynności Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w zakresie niepełnego udostępnienia informacji publicznej - poprzez nieudostępnienie informacji w pełnym żądanym zakresie (brak istotnych danych w przekazanym protokole kontroli).

2. stwierdzenia, że czynność Prezesa UKE polegająca na udostępnieniu informacji publicznej pismem z dnia [...] lipca 2025 r. - poprzez przekazanie skonu protokołu kontroli z [...] lutego 2025 r. w formie dokumentu zanonimizowanego w nadmiernym zakresie - została dokonana z naruszeniem prawa.

3. zobowiązania Prezesa UKE do rozpoznania ww. wniosku poprzez udostępnienie skarżącej pełniejszej wersji protokołu kontroli (usunięcie nadmiernej anonimizacji), tj. udostępnienie informacji publicznej w żądanym szerszym zakresie, z wyłączeniem jedynie tych fragmentów, które w sposób należycie uzasadniony podlegają ustawowemu wyłączeniu jawności.

4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie uzasadniając, że organ po uprzednim przedłużeniu terminu na udzielenie informacji, udzielił odpowiedzi na złożony wniosek w takim zakresie, na jaki pozwalały przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługiwała na uwzględnienie.

Wskazać należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej określa informację publiczną bardzo szeroko, jako każdą informację w sprawach publicznych. Zgodnie z jej art. 1 ust. 1 i art. 61 Konstytucji RP informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Ustawa powyższa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej. W związku z tym, dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na prawo do informacji publicznej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, składa się również uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych, których definicja zawarta jest w art. 6 ust. 2 cytowanej ustawy. Tak więc informacją publiczną jest zarówno informacji o działalności organów władzy publicznej, jak i treść dokumentów i innych materiałów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów urzędowych, odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są więc nią też m.in treści dokumentów i materiałów bezpośrednio wytworzonych przez organy.

Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Oznacza to, że skarżący, zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez skarżącego sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów. Ostatecznie to bowiem wnioskodawca określa formę, w jakiej organ ma mu udostępnić żądaną informację.

Tak więc organ administracji publicznej, lub inny podmiot o jakim mowa w art.4 ust.1 omawianej ustawy, rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej mógł:

1. udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1),

2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2),

3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 ustawy),

4. odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy),

5. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego,

6. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż nie posiada żądanej informacji.

Bezczynność lub przewlekłość organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje m.in. z uwagi na błędne zakwalifikowanie żądanej informacji jako nie posiadającej przymiotu informacji publicznej, lub na błędne przeświadczenie że udostępnił ją w BIP, lub też na tym, że organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należało, iż okolicznością niesporną i nie budzącą wątpliwości Sądu było to, że adresat wniosku jest co do zasady zobowiązany do udostępniania informacji publicznej jak i to, że przedmiotem wniosku była informacja o takim właśnie charakterze. Dotyczyła bowiem szeroko rozumianej materii ustawowego przedmiotu działania pytanego organu. Stąd jej istota w powyższym zakresie, na obecnym etapie postępowania, sprowadzała się do oceny tego, czy organ rozpoznał wniosek inicjujący postępowanie w jeden z w/w prawem przewidzianych sposobów.

W ocenie tut. Sądu na powyższe pytanie należało udzielić negatywnej odpowiedzi. Organ nie rozpoznał bowiem wniosku w jeden z w/w dopuszczalnych przez prawo sposobów.

Organ dokonując anonimizacji żądanego dokumentu w zakresie odnoszącym się w jego ocenie do materii stanowiącej tajemnicę przedsiębiorstwa i odnoszącym się do danych osobowych podlegających ochronie pominął całkowicie okoliczność, iż zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, możliwym jest odmówienie dostępu do niej wyłącznie w drodze decyzji administracyjnej. Powyższe wprost wynika z treści art.16 w zw. z art.5 ust.2 udip.

Co do zasady odmowa realizacji konstytucyjnego uprawnienia jakim jest możliwość dostępu do danych stanowiących informację publiczną, nie może wymykać się spod kontroli sądowej. Realną kontrolę w powyższym zakresie ustawodawca powiązał zaś wprost z koniecznością wydania decyzji, w której uzasadnieniu pytany podmiot będzie miał możliwość wykazania poprawności swego działania, i która to decyzja będzie mogła stanowić przedmiot kontroli Sądu administracyjnego. Stąd samo poinformowanie wnioskodawcy zwykłym pismem o tym, że nie udostępniono mu pewnych dokumentów (czy pewnych części określonych dokumentów) z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa czy ochronę danych osobowych, nie może skutkować zwolnieniem się pytanego podmiotu z zarzutu bezczynności w tym zakresie.

W świetle powyższego, brak udzielenia stronie pełnej informacji ujętej we wniosku, przy równoczesnym braku wydania decyzji o odmowie udzielenia omawianej informacji świadczy niezbicie o tym, że organ znalazł się w bezczynności w rozpoznaniu spornego żądania. W związku z powyższym zaszła konieczność zobowiązania pytanego podmiotu do rozpoznania wniosku, o czym Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie rozstrzygnął w pkt.1 sentencji wyroku na podstawie art.149 §1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).

Tut. Sąd doszedł też do przekonania, iż stwierdzona bezczynność, nie jawiła się jako mająca cechy rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art.149 §1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Organ zareagował na wniosek strony a nic nie wskazuje na to, by końcowa bezczynność jakiej dopuścił się pytany podmiot wynikała ze złej woli organu a nie wyłącznie z błędnej interpretacji przepisów prawa.

Z uwagi na fakt, ze pozostała część żądania została zrealizowana przez organ, Sąd w pkt.3 wyroku zawarł rozstrzygnięcie w oparciu o treść art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).

O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji przepisu art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).