Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

II OZ 327/ 14 POSTANOWIENIE Dnia 8 kwietnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 412/13 w zakresie oddalenia wniosku o wyłączenie sędziów w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie pawilonu handlowo- usługowego postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek J. K. o wyłączenie od orzekania: sędziego NSA Tadeusza Kuczyńskiego, sędziego WSA Lidii Serwiniowskiej i sędziego WSA Ireneusza Dukiela.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż we wniosku o wyłączenie ww. sędziów skarżący, powołując się na przepis art. 45 ust. 1 Konstytucji RP wyjaśnił, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, a poszanowaniu wskazanych wartości służy instytucja wyłączenia sędziego. Zdaniem skarżącego niniejsza sprawa toczy się przed Sądem, z winy tegoż Sądu już ponad 9 lat, ponieważ akta administracyjne sprawy nie były kompletne. Skarżący oświadczył, iż na rozprawie zgłosił do protokołu wniosek o jej odroczenie, motywując go chęcią zapoznania się z aktami sprawy pod względem ich skompletowania. Wniosek w tym zakresie został przez wskazanych wyżej sędziów oddalony. Z kolei, nie znając akt sprawy nie mógł zgłosić dodatkowych wniosków dowodowych, innych pism procesowych, a także nie mógł skutecznie bronić swego interesu prawnego. Nadto skarżący podał, iż sędzia WSA Lidia Serwiniowska jest także w składzie orzekającym w sprawie sygn. akt II SA/Wr 799/12.

Sędziowie Tadeusz Kuczyński, Lidia Serwiniowska i Ireneusz Dukiel oświadczyli, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) ani inne okoliczności tego rodzaju, które mogłyby wywołać wątpliwości, co do ich bezstronności (art. 19 P.p.s.a.).

Oddalając powyższy wniosek, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że podstawą wyłączenia sędziego nie mogą być jedynie gołosłowne twierdzenia i subiektywne przekonanie strony. Konieczne jest, bowiem wskazanie konkretnych okoliczności, czy to wymienionych enumeratywnie w art. 18 P.p.s.a., czy też innych, z których wynika, że istnieją wątpliwości co do bezstronności tego sędziego zgodnie z treścią art. 19 P.p.s.a Sąd uznał, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie podał on żadnych okoliczności faktycznych uzasadniających wyłączenie wskazanych sędziów od rozpoznawania sprawy. Wbrew jego twierdzeniom podstawą wyłączenia sędziego od rozpoznawania sprawy, nie może być fakt oddalenia na rozprawie wniosku o jej odroczenie, celem zapoznania się przez skarżącego z aktami sprawy pod względem ich zawartości i ewentualnego złożenia wniosków dowodowych, czy też innych pism procesowych. Podstawą taką nie może być również udział sędziów w innych sprawach z udziałem skarżącego. Powzięta przez wnioskodawcę wątpliwość, co do bezstronności sędziów wynika tylko z jego subiektywnego przeświadczenia i nie stanowi wystarczającej przesłanki do zastosowania art. 19 P.p.s.a. Nadto w złożonych oświadczeniach sędziowie wyjaśnili, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 P.p.s.a., dające podstawę do ich wyłączenia od rozpoznawania niniejszej sprawy.

Wobec zatem braku faktycznych i prawnych przesłanek wyłączenia sędziego Sąd na podstawie art. 22 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak na wstępie.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. K., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie art. 19 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy, a w konsekwencji oddalenie wniosku skarżącego o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Lidii Serwiniowskiej, Ireneusza Dukiela i Tadeusza Kuczyńskiego od rozpoznania sprawy o sygn. II SA/Wr 412/13.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Oceniając wniesione w sprawie zażalenie, stwierdzić należało, iż nie zawiera ono żadnej takiej argumentacji, która pozwalałaby na poddanie w wątpliwość kontrolowanego rozstrzygnięcia.

Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli wcześniej, wskazanych w ustawie związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art. 18 § 1 P.p.s.a.), wyłączenie sędziego następuje na wniosek wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art.19 P.p.s.a.).

Wymaga podkreślenia, iż okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziego w danej sprawie musi faktycznie wystąpić, tzn. nie może mieć charakteru potencjalnego. Ponadto wątpliwość, co do bezstronności sędziego musi być uzasadniona, co wiąże się z przedstawieniem odpowiedniej argumentacji przez stronę w jej wniosku i należy ją odnieść do ewentualnego braku bezstronności w konkretnej sprawie. Niedopuszczalne jest formułowanie zarzutów o generalnym braku bezstronności danego sędziego w oderwaniu od specyfiki i okoliczności konkretnej sprawy. Okoliczność, że sędzia reprezentuje pogląd prawny niekorzystny dla strony, że wydaje odmienne z jej oczekiwaniami rozstrzygnięcia nie stanowi podstawy wyłączenia sędziego i taka sytuacja nie może być oceniana jako okoliczność mogąca wywołać wątpliwość, co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Zarzuty dotyczące wydanego w sprawie orzeczenia bądź opierające się na naruszeniu przepisów procesowych w toku postępowania mogą uzasadniać wniesienie środka odwoławczego, a nie wniosku o wyłączenie sędziego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 1997 r. sygn. akt III AO 5/97, OSNP 1997, nr 24, poz. 502; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 1972 r. sygn. akt I PZ 9/72, Lex nr 7068).

Podkreślić trzeba, iż warunkiem koniecznym wyłączenia określonego w art. 19 P.p.s.a. jest uprawdopodobnienie, iż pomiędzy sędzią objętym wnioskiem, a stroną skarżącą lub innymi uczestnikami postępowania zachodzą takie stosunki, które w sytuacji konkretnego sędziego mogą budzić uzasadnione wątpliwości co do wydania orzeczenia opartego na w pełni zobiektywizowanych przesłankach (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. SK 53/04, publ. OTK-A 2005, nr 11, poz. 134).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wyłączenia w odniesieniu do sędziów Tadeusza Kuczyńskiego, Lidii Serwiniowskiej i Ireneusza Dukiela, a prezentowane w tym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji należy podzielić. Udział sędziego w rozpoznaniu innej sprawy, oddalenie wniosku o odroczenie rozprawy, czy też prawidłowość podejmowanych przez sędziego działań nie są przesłankami, o których mowa w art. 19 P.p.s.a., a ich kontrola odbywa się wyłączenie w toku instancyjnym.

Ze wskazanych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw.