Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 1 lipca 2025 r. sprawy ze skargi M.W. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę

Pismem z dnia [...] kwietnia 2025 r. M. W. wniosła do tut. Sądu skargę na bezczynność Inspektor Sanitarny

w zakresie nieudostępnienia informacji publicznej.

Inspektor Sanitarny skarżąca zarzuciła naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2 art. 3 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienia informacji publicznej.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:

1) zobowiązanie Inspektor Sanitarny do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżącej i udzielenia informacji publicznej,

2) orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.")

w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego

w B. w zakresie danych dotyczących szczepień ochronnych. Pismem z dnia [...] marca 2025 r. organ udzielił odpowiedzi oraz odesłał skarżącą do publikacji. Skarżąca podkreśliła, że do dnia dzisiejszego nie udostępniono jej innych informacji poza tymi zawartymi w piśmie z dnia [...] marca 2025 r. Przesłane przez organ odpowiedzi, w ocenie strony, są niewystarczające, podobnie jak odesłanie do publikacji, aby moc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia skarżącej informacji publicznej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżąca podkreśliła, że prawo do informacji publicznej zostało zagwarantowane w art. 61 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu

w pierwszej kolejności przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. W tym zakresie wskazał, że Inspektor Sanitarny prowadzi postępowanie wobec skarżącej w przedmiocie uchylania się do obowiązkowych szczepień ochronnych u córki - L. W. (ur. [...] maja 2012 r.). Po otrzymaniu zgłoszenia z przychodni, organ w dniu [...] lutego 2025 r. skierował do skarżącej upomnienie, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: "u.p.e.a."). We wskazanym upomnieniu organ wezwał rodzica dziecka do stawienia się z w placówce leczniczej, celem zrealizowania zaległych obowiązkowych szczepień ochronnych

u wyżej wskazanej małoletniej. Organ wyjaśnił, że opisany powyżej obowiązek wynika

z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) i art. 17 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (dalej: "u.z.z.ch.z.").

Pismem z dnia [...] marca 2025 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem

o udostępnienie informacji publicznej, zawierający 17 ponumerowanych pytań. Inspektor Sanitarny, zgodnie z ustawą z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: "u.d.i.p."), pismem z dnia [...] marca 2025 r. udzielił skarżącej odpowiedzi na pytania od 1 do 17. Odpowiedzi udzielono z zachowaniem 14-dniowego terminu wyznaczonego przez ustawę. Jak wynika z informacji zawartych w zwrotnym potwierdzeniu odbioru, pismo zostało skutecznie doręczone dnia [...] kwietnia 2025 r.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w przedmiotowej skardze, organ stwierdził, że są one bezzasadne. W ocenie organu, odpowiedzi zostały udzielone w sposób wyczerpujący z uwzględnieniem danych, w których jest w posiadaniu. Ponadto Inspektor Sanitarny wskazał, że część pytań zawarta w piśmie nie dotyczy informacji wytworzonej przez organ ani się do niego nie odnosi. Stanowią one informację publiczną przetworzoną, dlatego konieczne jest wyjaśnienie w jakim celu zbierane są takie informacje i jaki szczególny interes publiczny za tym przemawia. W opinii organu zadane przez stronę pytania nie służą pozyskaniu informacji dotyczących szczepień, ale mają jedynie na celu paraliżowanie pracy organu oraz przewlekanie postępowania egzekucyjnego dotyczącego zrealizowania obowiązku wykonania szczepień ochronnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola - o której mowa powyżej - obejmuje orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy niewątpliwie postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wynika z art. 21 u.d.i.p. stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.).

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Należy zauważyć, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie, sprawy co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie rozpatrzono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość ma miejsce, gdy postępowanie trwa dłużej niż jest to niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Sąd nie wnika

w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., I OSK 2114/13).

W świetle art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej

i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów,

z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Konkretyzacja tak kształtującego się konstytucyjnego prawa do informacji publicznej znajduje wyraz w powołanej wyżej ustawie o dostępie do informacji publicznej regulującej zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

W myśl art. 2 ust. 1 u.d.i.p. prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów.

Z kolei według art. 4 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne,

a w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, a nadto organizacje związkowe i organizacje pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego oraz partie polityczne.

Bezspornie organ władzy publicznej należy do kręgu podmiotów obowiązanych do stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej i zobowiązany jest do udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznej. Do tych organów niewątpliwie należą państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni, którzy – jako organy rządowej administracji zespolonej w województwie – wykonują zadania Państwowej Inspekcji Sanitarnej określone w rozdziale 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (dalej: "u.p.i.s."), o czym stanowi art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy.

Przechodząc do oceny charakteru żądanych przez skarżącą informacji wyjaśnić należy, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca zdefiniował w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Stosownie do pierwszego z tych przepisów, każda informacja sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W świetle tych regulacji pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych, rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów, przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy.

Zgodnie z art. 1 u.p.i.s. została ona powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego. Wykonywanie zadań określonych w art. 1 u.p.i.s. polega na sprawowaniu zapobiegawczego (art. 3 u.p.i.s.) i bieżącego (art. 4 u.p.i.s.) nadzoru sanitarnego oraz prowadzeniu działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej

w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób powodowanych warunkami środowiska (art. 5 u.p.i.s.), a także na prowadzeniu działalności oświatowo-zdrowotnej (art. 6 u.p.i.s.). Należy zauważyć, że informację publiczną stanowią informacje zbierane

i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 5 u.p.i.s., czyli w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego,

w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych

oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 marca 2025 r., II SAB/Łd 16/25).

Wskazać też należy, że zgodnie z art. 30 ust. 1 u.z.z.ch.z. państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni, państwowi wojewódzcy inspektorzy sanitarni lub wskazane przez nich specjalistyczne jednostki, właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej, oraz Główny Inspektor Sanitarny lub wskazane przez niego krajowe specjalistyczne jednostki, właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej, prowadzą rejestr zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną. Źródłem danych zawartych w rejestrze są m. in. dane ze zgłoszeń, o których mowa w art. 27 ust. 1, art. 29 ust. 1 oraz art. 40a ust. 1 u.z.z.ch.z., dokonywane przez lekarzy lub felczerów, diagnostów laboratoryjnych oraz podmioty lecznicze (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2023 r., III OSK 6176/21 i cyt. tam orzecznictwo).

Informację publiczną stanowią przede wszystkim informacje dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, wynikające z prowadzonych przez państwowych powiatowych inspektorów sanitarnych oraz wojewódzkich inspektorów sanitarnych rejestrów zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, o których mowa w art. 21 ust. 3 pkt 2 oraz ust. 4 u.z.z.ch.z. oraz § 8 i nast. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (dalej: "r.n.o.p."). Źródłami danych do wskazanych rejestrów są w tym zakresie obowiązkowo zgłaszane przez lekarzy lub felczerów rozpoznane odczyny poszczepienne (art. 21 ust. 1 u.z.z.ch.z. oraz § 5 r.n.o.p.). Brak wywiązania się z obowiązku zgłoszenia przez wskazane podmioty niepożądanego odczynu poszczepiennego, zakażenia, zachorowania na chorobę zakaźną lub zgonu z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej albo ich podejrzenia lub wyniku badania w kierunku biologicznych czynników chorobotwórczych, które wywołują zakażenie lub chorobę zakaźną, stosownie do art. 52 u.z.z.ch.z., podlega karze grzywny. Uprawnienie do orzeczenia grzywny w tym zakresie należy do organów inspekcji sanitarnej, a zatem informacja o ilości takich grzywien ma walor informacji publicznej, jako związana z działalnością wskazanych organów.

W zakresie obowiązkowych szczepień ochronnych wskazać zaś należy, że jak wynika z art. 17 u.z.z.ch.z. organy inspekcji sanitarnej nie przeprowadzają szczepień ochronnych, a jedynie sprawują nadzór w tym zakresie. Nadzór organów inspekcji sanitarnej w zakresie realizacji obowiązku szczepień ochronnych nie obejmuje kwestii odszkodowawczych. Zgodnie bowiem z art. 17a ust. 6 u.z.z.ch.z. świadczenia kompensacyjne (w związku z wystąpieniem określonego rodzaju odczynów poszczepiennych) są przyznawane przez Rzecznika Praw Pacjenta, a nie przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Przedmiotem rozpoznawanej w niniejszej sprawie skargi jest bezczynność Inspektor Sanitarny w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia [...] marca 2024 r., w którym skarżąca wniosła o udzielenie odpowiedzi w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej na szereg pytań dotyczących szczepień ochronnych. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej skarżąca złożyła w związku z upomnieniem skierowanym do niej przez organ egzekucyjny na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a.

Organ nie uchylił się od realizacji ciążącego na nim obowiązku udostępnienia informacji publicznej, gdyż pismem z dnia [...] marca 2024 r., z zachowaniem 14- dniowego terminu, udzielił odpowiedzi na zawarte we wniosku pytania. W przekonaniu jednak skarżącej udzielona odpowiedź jest niewystarczająca, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia informacji publicznej, co jej zdaniem oznacza, że wypełniona została przesłanka bezczynności organu. Sąd miał zatem za zadanie zbadać, czy organ prawidłowo ocenił, że żądana informacja nie posiada waloru informacji publicznej oraz czy z przypisanych organowi na podstawie obowiązujących przepisów prawa kompetencji wynika, że tego rodzaju informacją może on dysponować.

W ocenie Sądu, pytania zadane organowi przez skarżącą stanowiły tylko częściowo zakres informacji publicznej, co do której Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny mógł posiadać wiedzę - w oparciu o posiadane kompetencje w zakresie realizowanych zadań publicznych – tj. w zakresie pytania nr [...] (ilość grzywien nałożonych na lekarzy z uwagi na niezgłoszenie niepożądanego odczynu poszczepiennego), nr [...] (liczba zgonów wskutek wystąpienia niepożądanych odczynów poszczepiennych), nr [...] (liczba i rodzaj zgłoszonych niepożądanych odczynów poszczepiennych).

W tym też zakresie informacja publiczna została skarżącej udzielona.

W odniesieniu do pytania nr [...] stwierdzono, że na terenie działania urzędu Inspektor Sanitarny w ciągu ostatnich 5 lat nie zarejestrowano przypadku nie wywiązania się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego przez lekarza w związku z tym nie było podstaw prawnych do nałożenia grzywny. W zakresie pytania nr [...] wyjaśniono, że do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w B. w ciągu ostatnich 5 lat nie został zgłoszony żaden przypadek śmiertelny po podaniu preparatów szczepionkowych oraz że rejestry zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych prowadzone są przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego

w B.. Natomiast w zakresie pytania nr [...] Inspektor Sanitarny, na podstawie rejestrów niepożądanych odczynów poszczepiennych, poinformował, iż w ciągu ostatnich 5 lat zanotowano 2 ciężkie niepożądane odczyny poszczepienne (doszło do zasłabnięcia, wystąpił spadek ciśnienia, wystąpiła bladość powłok skórnych, pojawiła się wiotkość uogólniona oraz nudności).

W pozostałym zakresie, a więc dotyczącym pytań: 1, 2, 3, 4, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16 i 17, w ocenie Sądu, organ nie był obowiązany w oparciu o przepisy ustawy u.d.i.p. do udzielenia żądanych przez skarżącą informacji. Jednocześnie wystarczające było w tym zakresie poinformowanie skarżącej, z pominięciem formy decyzji administracyjnej, że organ nie posiada wskazanej informacji, zarówno z tego powodu, iż dane pytanie nie dotyczyło informacji publicznej lub też stanowi domenę działalności innego rodzaju podmiotów. Wymienione we wniosku o udzielenie informacji publicznej pozostałe pytania dotyczyły bowiem stanowiska organizacji międzynarodowej w kwestii szczepień ochronnych (pytanie nr [...]), zgodności z przepisami prawnymi szczepień ochronnych (pytanie nr [...]), udzielenia porady w zakresie sposobu ubiegania się o odszkodowanie (pytanie nr [...]), kwestii medycznych (pytania nr [...]), udzielenia informacji statystycznych, którymi organ nie dysponuje (pytania nr [...]), spraw należących do zakresu działania Ministra Zdrowia (pytanie nr [...]), szczepień ochronnych w [...] (pytanie nr [...]). Zagadnienia te nie mieszczą się w pojęciu informacji publicznej.

W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, że odpowiedź organu jest zupełna i prawidłowa. Organ w stopniu wystarczającym odniósł się do wszystkich pytań, nawet tych które nie mieszczą się w kategorii informacji publicznej. Wbrew też zarzutom strony, organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.