Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 27 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Miejskiego Policji w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 21 maja 2019 r. sygn. akt II SAB/Op 25/19 w sprawie ze skargi T. H. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek T. H. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z 21 maja 2019 r. sygn. akt II SAB/Op 25/19 w sprawie ze skargi T. H. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a.", zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z 22 grudnia 2018 r. Ponadto w oparciu o art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a tej ustawy, stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa.

Wnioskiem z 22 grudnia 2018 r. skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie następującej informacji publicznej:

1. czy funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w O. dokonujący kontroli drogowej z użyciem nieoznakowanego radiowozu marki [...] [...] marca 2016 roku około godz. [...] w stosunku do kierowcy samochodu marki [...] nr rej. [...], który popełnił wykroczenie z art. 92 § 1 i 2 kodeksu wykroczeń, rejestrowali przebieg kontroli za pomocą wideorejestratora;

2. jeśli tak, kto był dowódcą patrolu w tym dniu, czy dowódca patrolu przekazał zarejestrowany materiał wideo kierownikowi właściwej ds. ruchu drogowego jednostki Policji, czy materiał został zabezpieczony, czy też nie – w razie jego skasowania, kto podjął taką decyzję;

3. w razie negatywnej odpowiedzi na pytanie z punktu pierwszego wnioskodawca domagał się wyjaśnienia, z jakiego powodu nie dokonano nagrania i czy w związku z tym sporządzono notatkę służbową, wniósł o udostępnienie notatnika służbowego oraz podanie personaliów i stopnia służbowego funkcjonariusza, który podjął decyzję o skasowaniu materiału;

4. kopii ewidencji pracy wideorejestratora oraz informacji dotyczącej wykorzystania pojazdu służbowego, w którym zarejestrowany był ten wideorejestrator - z dnia [...] marca 2016 r., a także kopii rejestru materiałów wideo przechowywanych i zabezpieczonych do celów dowodowych dokonanych w tym dniu za pomocą tego urządzenia i książki jego pracy.

W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżący nie domagał się we wniosku jakichkolwiek informacji z akt postępowania w sprawie o wykroczenie, lecz informacji dotyczących sposobu postępowania z materiałem dowodowym w tej sprawie, a w szczególności odpowiedzi na pytanie, czy materiał ten został zabezpieczony i zarchiwizowany, wskazania osób, które decydowały o sposobie postępowania z tym materiałem oraz danych z ewidencji lub rejestrów. Sąd uznał, że w tym zakresie przepisy Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia i Kodeksu postępowania karnego nie mogą mieć zastosowania, a rozpoznanie wniosku musi opierać się na regulacjach wynikających z przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.) dalej zwanej "u.d.i.p.". Zdaniem Sądu należy bowiem w sposób wyraźny odróżnić żądanie dostępu do akt postępowania w sprawie o wykroczenie w toku, od treści różnego rodzaju zapisów o charakterze ewidencyjno-porządkującym zgromadzonych poza tymi aktami, nawet jeśli zapisy te powstały na tle konkretnej i indywidualnej sprawy obwinionej osoby fizycznej.

Skargę kasacyjną złożył Komendant Miejski Policji w O., zaskarżając wyrok w całości. Zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że informacje objęte wnioskiem skarżącego stanowią informację publiczną, wobec czego zobowiązano organ do załatwienia wniosku, podczas gdy informacje, których udzielenia żąda skarżący, nie mogą być uznane za podlegające ujawnieniu w trybie u.d.i.p., nie będąc informacją publiczną, a wyłącznie informacją pochodzącą z akt postępowania w sprawie o wykroczenie, które w dacie złożenia wniosku nie były w posiadaniu organu;

2. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. polegające na błędnej wykładni, że w sprawie zachodzi bezczynność organu, podczas gdy organ nie pozostawał w bezczynności i udzielił odpowiedzi stanowiącej informację publiczną na wniosek skarżącego.

Ponadto podniesiono zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 53 § 2b p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uwzględnienie skargi, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącego, uznając, że uprzednie wniesienie ponaglenia do organu administracji wyższej instancji przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego nie jest konieczne, podczas gdy skarżący przed wniesieniem skargi był zobowiązany wnieść takie ponaglenie, a niedopełnienie tej czynności powinno skutkować jej oddaleniem na podstawie art. 151 p.p.s.a.;

2. art. 149 § 1 pkt 1, 2 i 3 oraz § 1b p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez jego zastosowanie, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uwzględnienie skargi z uwagi na uznanie, że Komendant Miejski Policji w O. pozostawał w bezczynności, uzasadniając to wadliwie odczytanym wnioskiem w zakresie informacji dotyczącej sposobu postępowania z materiałem dowodowym w sprawie o wykroczenie, podczas gdy organ ten, nie będąc zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, miał prawne podstawy do odmowy realizacji wniosku skarżącego z żądaniem dostępu do danych znajdujących się w aktach postępowania w sprawie o wykroczenie, nie będących w dacie złożenia wniosku w posiadaniu organu, co w ocenie Sądu pierwszej instancji doprowadziło do naruszenia przez organ prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że materiał dowodowy z akt postępowania w sprawie o wykroczenie prowadzonej w Komendzie Miejskiej Policji w O. zakończonej skierowaniem wniosku o ukaranie do Sądu Rejonowego w O. odnosi się do konkretnego wykroczenia z udziałem konkretnej osoby, co przesądza, że żądane informacje dotyczą sprawy indywidualnej, a nie informacji publicznej.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie informacje żądane w punkcie pierwszym wniosku T. H. mają posłużyć do załatwiania indywidualnych spraw osoby składającej wniosek, a nie do kontroli społeczeństwa nad organami władzy publicznej. Punkt drugi wniosku dotyczy z kolei sprawy technicznej, a nie spraw publicznych. Punkt trzeci odnosi się natomiast do oceny organu administracji w zakresie procesu decyzyjnego z taktyki pełnienia służby przez funkcjonariuszy Policji, co w ocenie skarżącego kasacyjnie również nie mieści się w pojęciu informacji publicznej.

Ponadto podkreślono, że żądanie zawarte we wniosku nie było możliwe do zrealizowania także ze względu na to, że materiał wideo z wideorejestratora, przechowywany przez 30 dni od rejestracji, został już skasowany.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organu T. H. wniósł o jej oddalenie w całości jako oczywiście bezzasadnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, podnosząc, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu naruszenia art. 53 § 2b p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. ponieważ jego uwzględnienie skutkowałoby odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (a nie jak błędnie twierdzi skarżący kasacyjnie oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.). Możliwość wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest uzależniona od wcześniejszego złożenia środka zaskarżania. Pogląd ten nie był kwestionowany przed nowelizacją p.p.s.a. dokonaną w dniu 1 czerwca 2017 r. ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) i zachowuje aktualność. Przepisem art. 9 pkt 3 lit. b ustawy zmieniającej dodano m.in. art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Na podstawie art. 1 pkt 9 ustawy zmieniającej, nowe brzmienie otrzymał również art. 37 § 1 k.p.a. poprzez wprowadzenie środka zaskarżenia w postaci ponaglenia, które zastąpiło dotychczasowe zażalenie i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej podano, że nowa regulacja art. 53 § 2b p.p.s.a. dotycząca obowiązku wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi na bezczynność, wprowadzona została w związku ze zmienionym brzmieniem art. 37 k.p.a. Wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. stanowi warunek formalny do wywiedzenia skargi na bezczynność organu, co znalazło wyraz w nowym brzmieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. stanowi ogólną zasadę, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Ponaglenie, do którego odwołuje się art. 53 § 2b p.p.s.a., jest przewidzianym na gruncie ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego środkiem zwalczania bezczynności organów administracji oraz przewlekłego prowadzenia postępowania. Stanowi o tym wprost art. 37 § 1 k.p.a. Ponaglenie wywiera więc skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia na gruncie k.p.a. Niewątpliwie zatem przewidziany w art. 53 § 2b p.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnosi się do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych w trybie k.p.a. Jednakże tego rodzaju środek zaskarżenia nie jest wymagany w sprawach, których przedmiotem jest bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się, poza wyjątkami wyraźnie wskazanymi w ustawie o dostępie do informacji publicznej, w trybie unormowanym w k.p.a., który w art. 37 reguluje instytucję ponaglenia. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, która jest ustawą szczególną, regulującą w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej, tego rodzaju środka zaskarżenia nie przewiduje. Zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przepisy k.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie przepisów u.d.i.p., w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Dlatego też skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona ponagleniem. Przywołany w skardze kasacyjnej słuszny pogląd NSA, wyrażony w wyroku z 25 września 2018 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1660/18, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem przedmiotem przywołanej sprawy była bezczynność w rozpoznaniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Polski. Zatem omawiany zarzut nie jest zasadny.

Nie można także zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Autor skargi kasacyjnej upatruje go w tym, że Sąd nieprawidłowo uznał żądane we wniosku z 22 grudnia 2018 r. informacje za informacje publiczne. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że żądane informacje stanowią informacje publiczne. Prawo do informacji zostało zagwarantowane w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi ustawa o dostępie do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej określił ustawodawca w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią przykładowo treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale także te, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Bez znaczenia jest również i to w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez dany podmiot i odnosiły się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, informacje takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich.

Informacja publiczna odnosi się zatem do sfery faktów, które to pojęcie należy rozumieć szeroko. Analiza art. 6 u.d.i.p. wykazuje, że wnioskiem w świetle tej ustawy może być objęte pytanie o określone fakty lub o stan określonych zjawisk. Faktem jest każdą czynność i każde zachowanie organu wykonującego zadania publiczne podjęte w zakresie wykonywania takiego zadania. Jak wyraził to trafnie Naczelny Sąd Administracyjny z wyroku z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, opub. w LEX nr 78062), informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują w zakresie tych kompetencji. Prawo do informacji publicznej jest więc zasadą, a wyjątki od niej powinny być interpretowane ściśle (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 marca 2003 r., sygn. akt II SA 3572/02, opub. w LEX nr 144641).

Jak to słusznie podnosi wnioskodawca samo pojęcie uzyskania informacji o działalności organów nie ogranicza się tylko do dostępu do dokumentów, lecz również do informacji o działalności publicznej danego podmiotu. Pojęcie dokument wchodzi w zakres pojęcia uzyskania informacji, ale nie jest jego jedyną formą. Potwierdza to treść przepisu art. 1 ust. 2 u.d.i.p., który formułuje dostęp do informacji, a nie dostęp do dokumentów. Informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. może okazać się np. informacja o istnieniu dokumentu, lub po prostu informacja ustna, dotycząca określonej kategorii spraw.

Oczywiście błędne jest stanowisko organu, że wnioskodawca żąda udostępnienia akt sprawy o wykroczenie, czy poszczególnych dokumentów z tych akt. Analiza wniosku wskazuje, że żądanie dotyczy informacji zarejestrowania (bądź nie) materiału video z prędkościomierza kontrolnego (videorejestratora zainstalowanego w nieoznakowanym pojeździe Policji. Wnioskodawca nie użył zwrotów akta sprawy czy dokumenty z akt postępowania wykroczeniowego. Wskazał tylko kontrolę drogową, którą przeprowadzili funkcjonariusze Policji, która została objęta wnioskiem. Zatem wywody autora skargi kasacyjnej jakoby żądane informacje nie stanowiły informacji publicznej, ponieważ dotyczą akt sprawy wykroczeniowej, lub dokumentów z tych akt, a w konsekwencji konieczności stosowania przepisów Kodeksu postępowania w sprawach wykroczeń i Kodeksu postępowania karnego, pozostają irrelewantne dla kwalifikacji wnioskowanych informacji jako publicznych.

Nie budzi wątpliwości, że Policja jest podmiotem, który wykonuje zadania publiczne w zakresie ochrony praworządności, utrzymania bezpieczeństwa obywateli i porządku publicznego m.in. poprzez ściganie przestępstw i wykroczeń. Informacje o działaniach funkcjonariuszy Policji wykonujących te zadania na podstawie przepisów prawa, stanowią informacje o sprawach publicznych. Zatem również materiały video i czynności związane z zarejestrowaniem bądź nie, tych materiałów i dokonanie odpowiednich czynności w zakresie ścigania popełnionych wykroczeń, jako dotyczące funkcjonowania organów Policji, dotyczą spraw publicznych. W tych okolicznościach informacje żądane we wniosku z 22 grudnia 2018 r. należy zakwalifikować jako informacje publiczne w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Nie można się także zgodzić z zarzutem naruszenia art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jak już wyżej wywiedziono, wniosek z 22 grudnia 2018 r. dotyczył informacji publicznej, zatem organ stosownie do art. 10 ust. 1 u.d.i.p. zobowiązany był rozpoznać ten wniosek w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., tj. co do zasady nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Organ we wskazanym terminie poinformował lakonicznie wnioskodawcę, że "złożony wniosek odnosi się do danych z postępowania o wykroczenie i nie dotyczy informacji publicznej, o której mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej". W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej (por. np. wyrok NSA z 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 3109/12, pub. www.nsa.orzeczenia.gov.pl). W takiej sytuacji, w której organ do którego skierowano wniosek uznaje, że żądana informacja nie jest informacją publiczna, skarga na bezczynność organu jest sposobem na zweryfikowanie poglądu co do charakteru tej informacji (por. np. wyrok NSA z 11 września 2012 r. sygn. akt I OSK 916/12 (pub. www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Zatem błędne stanowisko organu przekazane w piśmie z 7 stycznia 2019 r. nie usuwało bezczynności organu w rozpoznaniu tego wniosku. Należy również zauważyć, że w odpowiedzi na wniosek z 7 stycznia 2019 r. organ nie podał, że nie posiada żądanych informacji. Wobec tego późniejsze sugestie zawarte w odpowiedzi na skargę, jakoby organ nie posiadał tych informacji, nie mogły mieć wpływu na stwierdzenie bezczynności w rozpoznaniu tego wniosku. Ponadto, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, że zobowiązanie organu zawarte w punkcie 1 zaskarżonego wyroku jest niewykonalne, organ tego faktu nie wykazał. Pomijając już to, że organ w skardze kasacyjnej, nie podniósł w tym zakresie stosownych zarzutów, dotyczących wadliwego ustalenia przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, należy stwierdzić, że: Z faktu przekazania akt sprawy wykroczeniowej Sądowi Rejonowemu nie wynika, że organ nie posiada żądanych informacji. Podobnie fakt przekazania samochodu z videorejestratorem Komendzie Wojewódzkiej Policji w O. nie świadczy o tym, że organ nie posiada żądanych informacji. Aby to wykazać organ powinien w sposób stanowczy oświadczyć, że nie posiada żądanych informacji i podać dlaczego oraz, jak to już wskazał Sąd pierwszej instancji, odnieść się do argumentacji wnioskodawcy wskazującej na to, że organ powinien nadal posiadać te informacji. Przy czym stanowisko organu powinno być na tyle wyczerpujące, aby mogło zostać zweryfikowane przez Sąd rozpoznający ewentualną ponowną skargę na stanowisko zajęte przez organ.

Nie można również podzielić zarzutu naruszenia art. 149 § 1 pkt 1, 2 i 3 oraz § 1b p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd nie naruszył przepisów art. 149 § 1 pkt 2 oraz § 1b p.p.s.a. ponieważ ich nie stosował. Podstawą uwzględnienia skargi były przepisy art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. Skoro organ błędnie nie rozpoznał wniosku twierdząc, że żądane informacje nie są informacją publiczną i nie wykazał, że nie jest w ich posiadaniu, to słusznie Sąd stwierdził bezczynność organu w jego rozpoznaniu i zobowiązał organ do rozpoznania tego wniosku. Jak już wyżej wskazano Sąd pierwszej instancji prawidłowo odczytał treść wniosku, że nie dotyczy ona żądania akt sprawy wykroczeniowej ani dokumentów z tych akt. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, Sąd wyraźnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia, w tym przepisy u.d.i.p. i p.p.s.a. Zatem Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Na marginesie należy też wyjaśnić, że Sąd pierwszej instancji w okolicznościach tej sprawy nie był zobowiązany do ustalania, która z informacji zawartych we wniosku stanowi materiał dowodowy w sprawie o wykroczenie. Sąd nie zobowiązał organu do udostępnienia żądanych informacji lecz tylko do rozpoznania wniosku i zasadnie poczynił odpowiednie wskazania dla organu przy ponownym rozpoznaniu tego wniosku, nie przesądzając jednak o jego ostatecznym wyniku.

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.

Wniosek T. H. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oddalono z braku przesłanek z art. 204 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ nie wykazał aby takie koszty poniósł.