Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 11 lipca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lipca 2025 roku sprawy ze skargi P.P. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. dc

W dniu 23 grudnia 2024 r. P.P., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Postanowieniem z dnia 3 lutego 2025 r., sygn. akt II SAB/Rz 19/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę zgodnie z właściwością miejscową do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarga została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SAB/Łd 61/25

Z akt sprawy wynika, że skarżąca wnioskiem z dnia 6 grudnia 2024 r. wystąpiła do Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w Ł. o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

1) Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu?

2) Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka to liczba za ostatnie 5 lat ? Jeśli nie to dlaczego ?

3) Według informacji od prof. I. P. ogniska odry w Polsce związane są z migracjami (chorują osoby narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej). Jakie statystyki wykonanych u takich osób szczepień za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?

4) lle szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu i kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia?

5) Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu ?

6) Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat?

7) Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne?

8) Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie?

9) Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym?

10) W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia?

11) W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności.

12) Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie?

13) W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r., SK 81/19 kalendarz szczepień nie stanowi źródła obowiązkowych szczepień w związku z. powyższym w oparciu o jaką podstawę prawną (który artykuł) uważacie Państwo że akurat te szczepienia są obowiązkowe i wymagalne w stosunku do naszego dziecka?

W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia 19 grudnia 2024 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Sanitarnego w Ł. udzielił skarżącej informacji publicznej, w zakresie i zgodnie z chronologią wniosku z dnia 6 grudnia 2024 r., wskazując, co następuje:

1) PPIS w Ł. nie gromadzi informacji wskazanych w pytaniu.

2,3,6) Do obowiązków organu nie należy prowadzenie rejestru osób wskazanych w pytaniu.

4) PPlS w Ł. nie gromadzi informacji na temat ilości odroczonych szczepień. Ponadto informuje, że przeciwskazania do konkretnego szczepienia można znaleźć w Charakterystyce Produktu Leczniczego. Podkreślić należy, że o realizacji szczepień obowiązkowych i kwalifikacji do ich podania u dziecka decyduje każdorazowo tylko lekarz, po uprzednim wykonaniu szczegółowego badania obecnego stanu zdrowia dziecka oraz zebraniu potrzebnych informacji podczas wywiadu z rodzicami (opiekunami prawnymi).

5) W ciągu ostatnich 5 lat nie nałożono żadnej grzywny na lekarzy. Jednocześnie PPIS w Łasku informuje, że na podległym terenie nie odnotowano zgłoszeń o przypadkach nienależytego wykonywania przez lekarzy ustawowego obowiązku zgłaszania niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 łat.

7) PPIS w Ł. odnotował jedno zgłoszenie niepożądanego odczynu poszczepiennego ciężkiego w przeciągu 5 lat.

8) PPIS w Ł. nie uczestniczy w procesie dochodzenia odszkodowań za skutki niepożądanych reakcji poszczepiennych, w związku z tym nie jest on kompetentnym organem do udzielenia odpowiedzi.

9) PPIS w Ł. nie jest uprawniony do oceny konstytucyjności obowiązującego ustawodawstwa, w związku z czym nie jest uprawniony do wypowiadania się na jego temat.

10) PPIS w Ł. nic jest organem kompetentnym i nie posiada wiedzy w przedmiocie sposobu dochodzenia odszkodowań.

11) PPIS w Ł. nic ma obowiązku posiadania informacji w tym obszarze, ponadto nie leży w kompetencji organu wypowiadanie się w takiej sprawie.

12) Wszelkie informacje dotyczące stanowiska Światowej Organizacji Zdrowia znajdują się na stronie www.who.int.

13) Pytanie nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, niemniej jednak PPIS w Ł. wyjaśnia, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 roku (sygn. akt SK 81 /19) nie oznacza zakwestionowania obowiązku poddawania się szczepieniom. Konsekwencją przedmiotowego wyroku jest teza, że szczepienia są jak najbardziej zgodne z Konstytucją, a jedynie zdaniem Trybunału Konstytucyjnego nie powinny być ogłaszane w Programie Szczepień Ochronnych w komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego. Program powinien być publikowany w rozporządzeniu. Trybunał Konstytucyjny zasugerował zmianę rozporządzenia przez ministra zdrowia: "Minister Zdrowia może rozważyć określenie w drodze rozporządzenia terminów wymagalności obowiązkowych szczepień i liczby dawek poszczególnych szczepień. Powinno to umożliwić osiągnięcie efektu dwutorowej spójności normatywnej. Trybunał Konstytucyjny podkreślił jednocześnie, że zakwestionowany przepis utraci moc obowiązującą po 6 miesiącach od publikacji wyroku, gdyż jest to niezbędne dla zapewnienia ciągłości realizacji obowiązku szczepień ochronnych". W dniu 29 września 2023 r. Minister Zdrowia wydał Rozporządzenie z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. z 2023 r., poz.2077 ze zm.). Przepis § 3 ww. rozporządzenia określa choroby zakaźne, przeciw którym istnieje obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym oraz zakres wieku, w którym ten obowiązek istnieje, ponieważ bezsporne jest, że mogą zaistnieć przeciwwskazania medyczne do wykonania określonych szczepień bezpośrednio po osiągnięciu przez dziecko minimalnej granicy wieku skutkującej powstaniem obowiązku zaszczepienia dziecka przeciw określonej chorobie. Schematy obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży obejmujące liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia podstawowego lub przypominającego, z uwzględnieniem wieku osoby objętej obowiązkiem szczepienia, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

Jednocześnie w treści w/w pisma z dnia 19 grudnia 2024 r. organ wskazując na zasady i tryb udzielenia informacji publicznej, określone przepisami u.d.i.p., podkreślił, że organy władzy publicznej są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej pozostającej w ich posiadaniu. Zaznaczył również, że w trybie u.d.i.p. nie sporządza się opinii prawnych, medycznych, czy też eksperckich. Nie dokonuje się także interpretacji obowiązujących przepisów, jak i nie udziela się informacji dotyczących zadań i kompetencji innych organów administracji publicznej. Wskazał jednocześnie, że informacje na temat wybranych zagadnień można znaleźć w literaturze fachowej oraz na stronie internetowej Głównego Inspektora Sanitarnego.

Powyższe pismo zostało doręczone skarżącej w dniu 20 grudnia 2024 r. pod wskazanym we wniosku adresem.

W treści wskazanej na wstępie skargi z dnia 23 grudnia 2024 r. pełnomocnik skarżącej zarzucał naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej, o którą skarżąca wnosiła pismem z dnia 6 grudnia 2024 r. Wnosił o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z żądaniem skarżącej z dnia 6 grudnia 2024 r.; orzeczenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywny w maksymalnej wysokości; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wskazywał, iż udzielone wnioskodawczyni, pismem z dnia 19 grudnia 2024 r., informacje, jak i zawarte w piśmie odesłanie do publikacji nie są wystarczające do uznania, że organ zadośćuczynił ciążącemu na nim obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych podkreślił, że uprawnienie do uzyskania informacji publicznej stanowi konstytucyjne uprawnienie obywatela, a jego ograniczenie może jedynie nastąpić na zasadach określonych ustawą. Pełnomocnik wskazał nadto, że wniesienie skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga jej poprzedzenia ponagleniem wystosowanym do organu wyższego rzędu, a udzielenie wnioskowanej informacji, po dacie wniesienia skargi na bezczynność, nie skutkuje uznaniem skargi za bezprzedmiotową.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Sanitarnego w Ł. wnosił o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wskazał, iż wbrew twierdzeniu strony skarżącej udzielił wyczerpującej informacji na wszystkie zawarte we wniosku z dnia 6 grudnia 2024 r. pytania, jak również wskazał na adres witryny internetowej, pod którym skarżąca może uzyskać dodatkowe informacje na temat szczepień.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga P. P. została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy czym jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto w myśl § 2 przywołanego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi P.P., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, uczyniła bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w zakresie określonym we wniosku skarżącej z dnia 6 grudnia 2024 r.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej ma zaś miejsce w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej posiadając żądaną informację, nie udostępnia jej i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, lub też informuje wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji, gdy taką informację stanowi. Nie można natomiast zarzucić bezczynności adresatowi wniosku, jeżeli nie posiada on informacji wskazanej we wniosku. W takim przypadku podmiot publiczny powinien o tym fakcie powiadomić wnioskującego (por. wyroki NSA z 18 kwietnia 2012 r., I OSK 192/12; z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Szczegółowe unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902) -dalej: u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznej został określony w art. 6 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p.). Ponadto, jak wynika z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), jak również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z tym, że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.

Podkreślenia wymaga również, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej rzeczą sądu, w pierwszej kolejności jest ustalenie czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana przez stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów powołanej ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić danemu podmiotowi bezczynność.

W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu wniesiony przez skarżącą w dniu 6 grudnia 2024 r. wniosek spełniał minimalne wymogi determinujące skuteczne wystąpienie z żądaniem udzielenia informacji publicznej, to jest: został złożony w formie pisemnej, został podpisany przez wnioskodawczynię, określał w sposób dokładny adresata wniosku – Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w Ł. - organ rządowej administracji zespolonej w województwie, który niewątpliwie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.; jak również obejmował jasne sformułowanie, co do przedmiotu wnioskowanej informacji. Powyższe ustalenia nie są kwestionowane przez żadną ze stron postępowania.

Bezspornym pozostaje również ta okoliczność, że w przewidzianym prawem terminie, pismem z dnia 19 grudnia 2024 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Sanitarnego w Ł. udzielił skarżącej informacji publicznej, obejmującej swoim zakresem odpowiedzi na wszystkie 13 pytania, zawartych we wniosku z dnia 6 grudnia 2024 r. Wobec braku określenia przez wnioskodawczynię formy w jakiej żąda ona udzielenia informacji publicznej, w/w pismo zostało przesłane skarżącej na adres wskazany we wniosku, za pośrednictwem operatora pocztowego, w sposób tożsamy w jaki został złożony wniosek z dnia 6 grudnia 2024 r. i doręczone w dniu 20 grudnia 2024 r., czego strona nie kwestionuje.

Skarżąca kwestionuje natomiast zakres udzielonych jej informacji, które w ocenie pełnomocnika skarżących nie są wystarczające do uznania, że organ zadośćuczynił ciążącemu na nim obowiązkowi udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Przy czym, co należy podkreślić, wywodząc powyższy zarzut pełnomocnik skarżącej nie wyjaśnia w jakim zakresie udzielone stronie odpowiedzi na zadane przez nią pytania, zawarte we wniosku z dnia 6 grudnia 2024 r. uznaje za niepełne, czy też niewystarczające. Brak argumentacji w tym zakresie uniemożliwia dokonanie jakiejkolwiek oceny zasadności stawianych zarzutów przez Sąd, jaki możliwości odniesienia się do nich przez organ, który zdaniem skarżącej pozostaje w bezczynności.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, iż wbrew stanowisku skarżącej, przywołane wyżej okoliczności znajdujące potwierdzenie w przedłożonej do akt sprawy dokumentacji, pozwalają na uznanie, że brak jest podstaw do stawiania Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Sanitarnemu w Ł. zarzutu bezczynności, co czynni wniesioną skargę i zawarte w niej wnioski bezzasadnymi.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

MR