Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 czerwca 2015r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania organu I instancji postanawia: odrzucić skargę.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015r. nr [...] w sprawie uchylenia z dniem 13 maja 2015r. decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015r. nr [...] w sprawie skierowania B. O. do Domu Pomocy Społecznej w W i umorzyło postępowanie organu I instancji z uwagi na to, że B. O. zmarł w dniu 27 maja 2015r.

Pismem z dnia 22 czerwca 2015r. skargę na powyższą decyzję SKO wniosła J. K., podając się za pełnomocnika B. O.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Pod pojęciem interesu prawnego należy rozumieć istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością. O tym, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego, jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe. Od wykazania związku między chronionym przez prawo interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione więc jest uprawnienie do złożenia skargi. W konsekwencji takiej regulacji postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot.

W rozpoznawanej sprawie postępowanie dotyczyło skierowania B. O. do Domu Pomocy Społecznej w W. Zgodnie z treścią art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015r. poz. 163 z późn. zm.), prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej przysługuje osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych. Z przepisu tego wynika, że prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej jest ściśle związane z osobą, która do takiego domu jest kierowana i nie może być przeniesione na inną osobę. Oznacza to więc, że interes prawny w zaskarżeniu do sądu administracyjnego decyzji w przedmiocie umieszczenia w domu pomocy społecznej ma tylko osoba, której ta decyzja dotyczy.

W niniejszej sprawie skargę na zaskarżoną decyzję SKO mógł więc wnieść tylko B. O. Natomiast skargę wniosła J. K. podając się za pełnomocnika B. O. Należy jednak zauważyć, że B. O. zmarł w dniu 27 maja 2015r., a więc jeszcze przed wydaniem zaskarżonej decyzji. J. K. nie mogła zatem występować w charakterze jego pełnomocnika, gdyż wraz z jego śmiercią jakiekolwiek posiadane przez skarżącą pełnomocnictwa wygasły. J. K. wniosła więc skargę w swoim imieniu, jednak nie była do tego uprawniona, gdyż nie miała interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji SKO. Zaskarżona decyzja nie dotyczyła bowiem samej skarżącej i w żaden sposób nie wpływała na sferę jej indywidualnych praw i obowiązków.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga pochodziła od osoby nieuprawnionej, a zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. ją odrzucił.