Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 14 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw, Sędzia WSA Beata Czyżewska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 maja 2026 roku sprawy ze skargi P. Spółki komandytowej w likwidacji z siedzibą w Ł. na bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta Łodzi do załatwienia wniosku P. Spółki komandytowej w likwidacji z siedzibą w Ł. z dnia 15 stycznia 2026 roku o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że Prezydent Miasta Łodzi dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Prezydenta Miasta Łodzi na rzecz skarżącej P. Spółki komandytowej w likwidacji z siedzibą w Ł. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. ał

P. Spółka komandytowa z siedzibą w Ł. w likwidacji, reprezentowana przez T. K. – likwidatora, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi w sprawie udostępnienia informacji publicznej, żądając:

1. stwierdzenia bezczynności Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie udzielenia w pełnym zakresie informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia 15 stycznia 2026 r.,

2. zobowiązania Prezydenta Miasta Łodzi do udzielenia pełnej odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 15 stycznia 2026 r.,

3. zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów sądowych.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że w dniu 15 stycznia 2026 r. złożyła do Prezydenta Miasta Łodzi wniosek o udzielenie informacji publicznej, w którym zwróciła się o przekazanie następujących danych:

1. wobec ilu użytkowników Prezydent Miasta Łodzi ustalił termin płatności opłaty za użytkowanie wieczyste gruntu na dzień 31 marca 2020 r., a wobec ilu na dzień 31 stycznia 2021 r.;

2. jakie kwoty (oddzielnie łączna kwota odsetek) z tytułu użytkowania wieczystego zostały wyegzekwowane lub są egzekwowane za rok 2020 od obu grup użytkowników, o których mowa w pytaniu nr 1;

3. jeśli odsetki wyegzekwowano od użytkowników, którym termin płatności ustalono na 31 marca 2020 r., to jaka łączna kwota odsetek została pobrana przez Prezydenta Miasta Łodzi za okres od 1 kwietnia 2020 r. do 31 stycznia 2021 r.

Wniosek został przekazany drogą elektroniczną na adres e-mail organu. W dniu 30 stycznia 2026 r. Prezydent Miasta Łodzi udzielił odpowiedzi na wniosek (pismo znak: DM-DM-X.1431.1.2026), w której jednak nie zostały udzielone żadne konkretne informacje w zakresie objętym wnioskiem. Organ stwierdził jedynie, że:

- nie prowadzi statystyk w niniejszym zakresie, a ustalenie powyższego nie jest możliwe systemowo;

- nie prowadzi statystyk z zapytaniem wskazanym w przedmiotowych punktach.

W odpowiedzi na tę niepełną odpowiedź w dniu 30 stycznia 2026 r. strona skarżąca zwróciła się do organu o jej uzupełnienie, wskazując, że:

- skoro są to przypadki sporadyczne (jak wskazał organ), to nie powinno nastręczać trudności ich zliczenie;

- czy prawidłowo rozumie, że przypadki niezgodnego z prawem naliczenia oraz wyegzekwowania opłat i odsetek z tytułu użytkowania wieczystego nie są w żaden sposób raportowane w Urzędzie Miasta Łodzi.

Strona skarżąca podkreśliła, że do dnia złożenia niniejszej skargi organ nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie ani nie uzupełnił wcześniejszej odpowiedzi o żądane informacje.

Zdaniem strony skarżącej, informacje objęte jej wnioskiem dotyczą sposobu, w jaki Prezydent Miasta Łodzi nalicza i egzekwuje opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntów stanowiących majątek komunalny, a zatem dotyczą środków publicznych oraz sposobu ich rozdysponowania i wykorzystania. Jednocześnie skarżąca wskazała, że informacje te dotyczą działalności organu władzy publicznej – Prezydenta Miasta Łodzi – w zakresie zarządzania mieniem komunalnym i egzekucji należności publicznoprawnych, co zgodnie z konstytucyjną zasadą jawności życia publicznego (art.61 Konstytucji RP) podlega kontroli społecznej.

Strona wyjaśniła, że Prezydent Miasta Łodzi wprawdzie udzielił formalnej odpowiedzi na wniosek, jednak odpowiedź ta miała charakter wyłącznie wymijający i nie zawierała żadnych konkretnych danych objętych zakresem wniosku. Organ nie wskazał:

- ilu użytkowników objęto każdym z terminów płatności (31 marca 2020 r./31 stycznia 2021 r.);

- jakie kwoty opłat i odsetek zostały wyegzekwowane od obu grup użytkowników;

- jaka kwota odsetek została pobrana za okres od 1 kwietnia 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. od użytkowników, wobec których termin płatności ustalono na 31 marca 2020 r.

W ocenie strony skarżącej, stwierdzenie organu, że nie prowadzi statystyk, nie może być uznane za udzielenie informacji publicznej. Dodała przy tym, że skoro organ sam przyznał, iż sytuacje, których dotyczy wniosek, są sporadyczne, tym bardziej możliwe i uzasadnione jest ich zliczenie i udostępnienie konkretnych danych liczbowych. Informacje te – zdaniem skarżącej - znajdują się w dokumentach organu (pozwach sądowych, wezwaniach do zapłaty, notach księgowych, tytułach wykonawczych itp.), a zatem organ może i powinien je udostępnić.

W dalszej kolejności strona skarżąca wskazała, że udostępnienie żądanych informacji leży w interesie publicznym. Sposób, w jaki organ samorządu terytorialnego ustala terminy płatności opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposób egzekwowania tych należności, w szczególności w kontekście zmieniających się regulacji prawnych (art. 15j ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem i zwalczaniem COVID-19), powinien być przejrzysty i jednolity wobec wszystkich użytkowników wieczystych.

Strona skarżąca podkreśliła, że wobec niej Prezydent Miasta Łodzi dochodzi opłat z tytułu użytkowania wieczystego za rok 2020 z naruszeniem przepisów prawa, tj. poprzez ustalenie terminu płatności opłat z tytułu użytkowania wieczystego na dzień 31 marca 2020 r. oraz – w konsekwencji - naliczenie odsetek od 1 kwietnia 2020 r., a nie – jak stanowi ww. ustawa – termin płatności powinien być wyznaczony na 31 stycznia 2021 r., zaś odsetki można naliczać od 1 lutego 2021 r. Zdaniem skarżącej, sprawa może mieć istotny wymiar społeczny, gdyż prawdopodobnie od większej liczby użytkowników Prezydent Miasta Łodzi pobrał opłatę z tytułu użytkowania wieczystego niezgodnie z prawem. Skarżąca wskazała, że organ złożył pozew, w którym zażądał odsetek niezgodnie z ustawą. Sąd wydał nakaz zapłaty uwzględniający powództwo. W ocenie strony skarżącej, jest bardzo prawdopodobne, że wyegzekwowanie opłaty w sposób niezgodny z prawem nastąpiło w większej liczbie wypadków. Strona skarżąca zwróciła uwagę, że żądane informacje pozwolą na ocenę, czy organ stosuje prawo w sposób jednolity i sprawiedliwy wobec wszystkich użytkowników wieczystych, co stanowi realizację konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP) oraz zasady praworządności (art. 7 Konstytucji RP).

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Łodzi, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej z uwagi na brak złożenia pisma ponaglającego przed złożeniem skargi, alternatywnie wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie pełnomocnik organu podniósł, że wzywany organ udzielił odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 15 stycznia 2026 r., w formie elektronicznej, pismem z dnia 30 stycznia 2026 r., a tym samym organ nie znajdował i nie znajduje się w bezczynności. Pełnomocnik organu dodał przy tym, że wniosek o dostęp do informacji publicznej nie może być rozumiany jako obowiązek podjęcia przez organ czynności, które doprowadziłyby do ich wytworzenia. Organ administracji, w odpowiedzi na zapytanie skarżącej wyraźnie wskazał, że nie posiada żądanych statystyk ani pełnych danych do ich wytworzenia.

Ponadto pełnomocnik organu wskazał, że w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 listopada 2025 r., sygn. akt II SAB/Kr 189/25, potwierdzono powszechne i utrwalone stanowisko orzecznicze iż prawo z ustawy o dostępie do informacji publicznej nie powoduje konieczności wytwarzania danych których organ nie posiada. Pełnomocnik organu zaznaczył, że w świetle art. 4 ust. 3 tej ustawy obowiązek udostępnienia informacji publicznej ciąży wyłącznie na podmiotach będących w "posiadaniu" takich informacji (tak m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 listopada 2024 r. w sprawie IV SAB/Wr 672/24).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że Sąd rozpoznał sprawę niniejszą na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 – powoływanej dalej jako: "p.p.s.a."), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, ponieważ przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność organu.

Jednocześnie należy wskazać, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa bądź też uchyla się od wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach, opinii zabezpieczającej i odmowy wydania opinii zabezpieczającej.

Zgodnie zaś z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art.3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: pkt 1 - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; pkt 2 - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; pkt 3 - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto, według art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi w sprawie udostępnienia informacji publicznej w zakresie udzielenia informacji dotyczącej naliczania i egzekwowania we wskazanym przedziale czasowym opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntów stanowiących majątek gminny.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zawartych w odpowiedzi na skargę kwestii formalnych dotyczących dopuszczalności niniejszej skargi należy wskazać, że stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest jednak konieczne uprzednie złożenie ponaglenia bądź wzywanie do usunięcia naruszenia prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, postanowienie z dnia 23 kwietnia 2010r., sygn. akt I OSK 646/10 oraz wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 września 2014 r., II SAB/Łd 103/14, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym należało uznać, że wbrew stanowisku organu, skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

Przechodząc zatem do merytorycznego rozpoznania skargi należy przede wszystkim wskazać, że problematyka dostępu do informacji publicznej unormowana została przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 – powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.d.i.p."). Według art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

Zauważyć przy tym należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (zob. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2223/14, dostępny pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Zgodnie zaś z art. 7 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 (pkt 1); udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2) - czyli na wniosek; w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych; przez zainstalowane w miejscach ogólnie dostępnych, urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją; wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o których mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2001 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4).

Z kolei według art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie, organ, do którego złożono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), wydając decyzję administracyjną.

Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Jeżeli natomiast żądanie nie dotyczy informacji publicznej, wówczas organ powinien poinformować o tym autora wniosku zwykłym pismem, jeśli zaś tego nie czyni, pozostaje bezczynny.

Sąd dokonując oceny skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej bada wyłącznie, czy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie o udostępnienie informacji publicznej, należy do kręgu podmiotów zobowiązanych w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. oraz czy wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej i na tym tle ocenia sposób rozpoznania wniosku.

W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że Prezydent Miasta Łodzi będący adresatem wniosku, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jeśli tylko ją posiada.

Informacje, których udostępnienia domagała się strona skarżąca z dnia 15 stycznia 2026 r. dotyczące naliczania i egzekwowania opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntów stanowiących majątek gminny niewątpliwie posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) u.d.i.p., jako informacje o majątku publicznym (majątku jednostki samorządu terytorialnego).

Nie budzi wobec tego wątpliwości Sądu, że organ, udzielając zdawkowych informacji dotyczących naliczania i egzekwowania opłaty z tytułu użytkowania wieczystego wskazanych gruntów w podanym we wniosku przedziale czasowym, nie udzielił stronie skarżącej wymaganych informacji, nie wydał też decyzji odmownej we wnioskowanym zakresie, co uzasadnia postawiony w skardze zarzut bezczynności.

Podkreślić przy tym należy, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy 14-dniowy termin, przewidziany w art.13 ust. 1 u.d.i.p., liczony od dnia złożenia wniosku, w trakcie którego organ powinien udostępnić informację publiczną bądź też ustosunkować się do wniosku w prawem przewidzianym trybie, biegł od 16 stycznia 2026 r. do 30 stycznia 2026 r. W tym terminie organ w drodze pisma z dnia 30 stycznia 2026 r. stwierdził jedynie zdawkowo, w odniesieniu do pkt 1 wniosku - że Oddział Zasobu i Gospodarowania Nieruchomościami Skarbu Państwa nie prowadzi statystyk w zakresie wskazanym we wniosku skarżącej, a ustalenie powyższego nie jest możliwe systemowo oraz że do takich sytuacji dochodzi sporadycznie i są na bieżąco wyjaśniane. Natomiast w odniesieniu do pkt 2-3 wniosku skarżącej organ ten wskazał, że Oddział ds. Windykacji Należności Cywilnoprawnych w Biurze Egzekucji Administracyjnej i Windykacji nie prowadzi statystyk związanych z zapytaniem zawartym we wskazanych punktach wniosku. Tym samym, jak trafnie wskazano w skardze, organ nie udzielił żadnych konkretnych informacji. Z tego też względu skarżąca wniosła skargę do tutejszego Sądu. W dacie wniesienia skargi, co jest kwestią niesporną, organ pozostawał w bezczynności i pozostaje nadal bezczynny we wnioskowanym zakresie.

Skoro wniosek skarżącej nie został rozpatrzony w oczekiwany przez nią sposób Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Prezydenta Miasta Łodzi do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 15 stycznia 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku, o czym orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

W punkcie 2 sentencji wyroku Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., stwierdził, że Prezydent Miasta Łodzi dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. Podkreślić przy tym należy, że w orzecznictwie za rażące naruszenie prawa uznawany jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Stwierdza się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt: I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt: II OSK 468/13, dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do przypisania takich cech działaniom organu.

W kwestii zaś zwrotu kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł w punkcie 3 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona na rzecz skarżącej kwota obejmuje zwrot wpisu od skargi.

ał