Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 listopada 2025 r. sprawy ze skargi P.J. na bezczynność Komendanta Centralnego Biura Zwalczania Cyberprzestępczości w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Centralnego Biura Zwalczania Cyberprzestępczości do rozpatrzenia punktu 1 wniosku P.J. z dnia [...] marca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Komendanta Centralnego Biura Zwalczania Cyberprzestępczości na rzecz P.J. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W piśmie z dnia 15 maja 2025 r. P.J. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Komendanta Centralnego Biura Zwalczania Cyberprzestępczości w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] marca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, powoływanej dalej jako u.d.i.p.), poprzez nieudostępnienie w określonym terminie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem. Wniósł o zobowiązanie organu do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznych, zgodnie z wnioskiem z dnia [...] marca 2025 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że we wniosku z dnia [...] marca 2025 r. zwrócił się do Centralnego Biura Zwalczania Cyberprzestępczości Zarząd w [...], tj. do podmiotu będącego jednostką pomocniczą skarżonego organu, o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. wniosek p.o. Naczelnika Wydziału w [...] Centralnego Biura Zwalczania Cyberprzestępczości z dnia 29 stycznia 2024 r. w sprawie (sprawach) [...] i [...] o zatwierdzenie przeszukania mieszkania przy ul. [...] w [...], zamieszkałego przez P.J., skierowany do Prokuratury Okręgowej w [...] - w formie kserokopii dokumentu;

2. informacja publiczna o całkowitym koszcie poniesionym przez polskiego podatnika na wszystkie czynności przeprowadzone przez Centralne Biuro Zwalczania Cyberprzestępczości związane z zawiadomieniem złożonym do Prokuratury Okręgowej w [...] (i będące skutkiem tego zawiadomienia) przez R.K., pełniącego funkcję [...], o możliwości popełnienia przestępstwa z art. 266 § 2 Kodeksu karnego, w ramach postępowania (postępowań) o sygn. akt [...] i sygn. akt [...]- w formie informacji pisemnej.

W odpowiedzi organ w piśmie z dnia 26 marca 2025 r. stwierdził, że wnioskowany w pkt 1 dokument nie stanowi informacji publicznej, a w odniesieniu do informacji, o które wnosił w pkt 2, organ podniósł, że "w Centralnym Biurze Zwalczania Cyberprzestępczości nie prowadzi się kompleksowej ewidencji kosztów poniesionych w związku z prowadzonymi postępowaniami przygotowawczymi".

W ocenie skarżącego, całość wniosku z dnia [...] marca 2025 r. dotyczy informacji publicznej immanentnie związanej ze sprawą publiczną, jaką było postępowanie (śledztwo), w którym uczestniczył skarżony organ (na zlecenie Prokuratury Okręgowej w [...]), wykonujący w ten sposób zadania publiczne, które są sprawą publiczną.

Skarżący stwierdził, że organ nie udostępnił mu żądanej informacji, pomimo że jest w jej posiadaniu, a także nie wydał decyzji odmownej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., co oznacza, że pozostaje w bezczynności. 

Skarżący przytoczył następnie stanowisko judykatury i doktryny dotyczące definicji i zakresu pojęcia informacja publiczna.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie w całości, ewentualnie o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu organ podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 26 marca 2025 r. stanowiącym odpowiedź na wniosek z dnia [...] marca 2025 r., że wniosek o zatwierdzenie przeszukania nie stanowi informacji publicznej, bowiem informacja pozyskiwana w celu zaspokajania indywidualnych (prywatnych) potrzeb, w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych czy też na potrzeby toczących się postępowań sądowych nie jest informacją publiczną.

Odnosząc się do punktu 2 wniosku organ wyjaśnił, że w Centralnym Biurze Zwalczania Cyberprzestępczości nie prowadzi się kompleksowej ewidencji kosztów poniesionych w związku z prowadzonymi postępowaniami przygotowawczymi, tym samym organ nie dysponuje informacjami we wnioskowanym zakresie.

Organ podniósł, że zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wydanie decyzji administracyjnej możliwe jest jedynie w dwóch przypadkach: odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przez organ władzy publicznej. Natomiast w sytuacji, gdy dana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p, forma decyzji administracyjnej nie jest przewidziana, a w konsekwencji nie zachodzi przesłanka bezczynności organu.

Organ podkreślił, że udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek w ustawowym 14-dniowym terminie.

W piśmie procesowym z dnia 5 listopada 2025 r. skarżący stwierdził, że otrzymał satysfakcjonującą odpowiedź na wniosek o podobnym zakresie co w niniejszej sprawie, skierowany do Prokuratury Okręgowej w [...]. Odnosząc się do odpowiedzi organu na punkt 2 wniosku, skarżący wskazał, że niejednokrotnie organy udzielały odpowiedzi na pytania dotyczące kosztów prowadzenia konkretnych postępowań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga na bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia punktu 1 wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2025 r. zasługuje na uwzględnienie. W pozostałym zakresie, tj. w części dotyczącej punktu 2 wniosku skarga okazała się niezasadna.

Jak wynika z treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Nie budzi zatem wątpliwości (i nie jest kwestionowane przez strony), że Komendant Centralnego Biura Zwalczania Cyberprzestępczości, który zgodnie z art. 5d ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r., poz. 636 ze zm.), jest organem Policji podległym Komendantowi Głównemu Policji, kieruje CBZC i jest przełożonym policjantów CBZC, jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej będącej w jego posiadaniu wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Przechodząc z kolei do oceny, czy wnioskowana przez skarżącego we wniosku z dnia [...] marca 2025 r. informacja stanowi informację publiczną, należy podnieść, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. W art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wskazano, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p.), a także o majątku publicznym, w tym o majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a u.d.i.p.).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, że w pkt 1 wniosku z dnia [...] marca 2025 r. skarżący domagał się od organu udostępnienia mu informacji w postaci kserokopii wniosku p.o. Naczelnika Wydziału w [...] Centralnego Biura Zwalczania Cyberprzestępczości z dnia 29 stycznia 2024 r. w sprawie (sprawach) [...] i [...] o zatwierdzenie przeszukania mieszkania. Tak sformułowany wniosek dotyczy zatem dokumentu wytworzonego przez organ publiczny w ramach prowadzonego postępowania przygotowawczego. Dokument taki stanowi informację publiczną w rozumieniu przywołanego art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p.

Odnosząc się do argumentacji organu wyrażonej zarówno w odpowiedzi na wniosek, jak i w odpowiedzi na skargę, że żądana w pkt 1 wniosku informacja nie stanowi informacji publicznej, bowiem dotyczy "sprawy własnej" skarżącego, należy wyjaśnić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki: z dnia 21 lipca 2023 r. sygn. akt III OSK 1078/22 oraz z dnia 15 września 2023 r. sygn. akt III OSK 1166/22, wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) przyjmuje się obecnie, że nieprawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym jeśli celem wniosku o udostępnienie informacji jest realizacja subiektywnego indywidualnego interesu podmiotu, który go złożył, to wniosek ten nie dotyczy z tego właśnie powodu sprawy publicznej. Wniosek "każdego" o udostępnienie informacji publicznej jest wnioskiem podmiotu publicznego prawa podmiotowego do udostępnienia informacji publicznej, a zatem z istoty swojej skierowany jest na realizację tego prawa, a więc i będącego jego istotnym elementem interesu prawnego, który – jako właśnie interes prawny - jest obiektywnym interesem indywidualnym. Ponadto, zgodnie z art. 2 ust. 2 u.d.i.p., od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego.

Kryterium "sprawy własnej" jest w istocie dyskryminujące dla wnioskodawcy w stosunku do innych osób, gdyż jego przyjęcie prowadzi do konkluzji, że wbrew normatywnie określonemu zakresowi podmiotowemu publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, prawo to nie służy "każdemu", a kwalifikacja określonej informacji jako informacji publicznej będącej przedmiotem tego prawa zależy od tego, kto występuje z wnioskiem o tę informację, co z kolei oznacza, że ta sama informacja raz może mieć charakter informacji publicznej (gdy o jej udostępnienie wystąpi podmiot spoza "sprawy własnej"), a innym razem nie (gdy o jej udostępnienie wystąpi podmiot w "sprawie własnej"). Prowadziłoby to do wniosku, że informacja o podejmowanej w takiej sprawie działalności bezpośrednio ukierunkowanej na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych byłaby dostępna dla "każdego" za wyjątkiem osoby, której ta działalność dotyczy (por. również wyroki NSA z dnia 10 lutego 2023 r. sygn. akt III OSK 6894/21 i z dnia 17 marca 2023 r. sygn. akt III OSK 2615/21). Zatem nie w każdej sytuacji stwierdzenie subiektywnego interesu w uzyskaniu żądanej informacji będzie uzasadniało uznanie, że nie ma ono charakteru informacji publicznej.

To stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela. Informacja dotycząca dokumentu wytworzonego przez organ w ramach wykonywania funkcji publicznych, stanowiącego władcze rozstrzygnięcie w postępowaniu karnym stanowi informację publiczną, a organ jest zobowiązany do jej udostępnienia (o ile spełnione są warunki przewidziane w ustawie o dostępie do informacji publicznej) niezależnie od tego, czy z wnioskiem wystąpił podmiot, którego dotyczy dana sprawa karna. Wniosek skarżącego dotyczył zatem informacji publicznej i powinien zostać przez organ rozpatrzony w trybie i terminie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Z kolei w punkcie 2 wniosku z dnia [...] marca 2025 r. skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie mu informacji całkowitym koszcie poniesionym "przez polskiego podatnika na wszystkie czynności przeprowadzone przez Centralne Biuro Zwalczania Cyberprzestępczości związane z zawiadomieniem złożonym do Prokuratury Okręgowej w [...] (i będące skutkiem tego zawiadomienia) przez R.K., pełniącego funkcję [...], o możliwości popełnienia przestępstwa z art. 266 § 2 Kodeksu karnego, w ramach postępowania (postępowań) o sygn. akt [...] i sygn. akt [...]". W ocenie Sądu, tak określona informacja również stanowi informację publiczną, bowiem dotyczy majątku publicznego, a dokładnie wydatków ponoszonych przez organ z publicznych środków. Również w tym zakresie organ był zobowiązany do rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2025 r. zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). W przypadkach przewidzianych w ustawie organ może również poinformować wnioskodawcę o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), powiadomić o wysokości opłaty związanej ze sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku (art. 15 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).

Z kolei w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

Jak wynika z akt sprawy, wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do Komendanta Centralnego Biura Zwalczania Cyberprzestępczości w dniu 24 marca 2025 r. (prezentata organu). Organ był zatem zobowiązany do udostępnienia żądanej informacji do dnia 7 kwietnia 2025 r., czego jednak, w ocenie Sądu, nie uczynił w zakresie punktu 1 wniosku. Organ udzielił wprawdzie odpowiedzi w piśmie z dnia 26 marca 2025 r., stwierdzając, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej, jednak udzielenie odpowiedzi w takiej formie nie stanowiło prawidłowego sposobu wykonania obowiązków nałożonych na organ przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem wyrażone w tym piśmie stanowisko – jak wskazano wyżej – było błędne. W konsekwencji udzielenie przez organ odpowiedzi dotyczącej punktu 1 wniosku w takiej formie nie stanowiło prawidłowego sposobu wykonania obowiązków nałożonych na organ przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem organ nieprawidłowo zakwalifikował żądaną przez skarżącego w pkt 1 wniosku informację jako niestanowiącą informacji publicznej. Do dnia wydania wyroku w tej sprawie organ nie udostępnił żądanej informacji ani nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia.

Nie budzi zatem wątpliwości Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, że organ pozostaje bezczynny w rozpatrzeniu punktu 1 wniosku skarżącego. W związku z powyższym Sąd w pkt 1 sentencji zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2025 r. w omawianej części w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz aktami sprawy.

Zgodnie z art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), uwzględniając skargę na bezczynność, sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1181/13). W ocenie Sądu, taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.

Jak wynika z akt administracyjnych, organ po wpłynięciu wniosku o udostępnienie informacji publicznej udzielił odpowiedzi na ten wniosek, informując skarżącego, że wnioskowana przez niego w punkcie 1 wniosku informacja nie stanowi informacji publicznej, bowiem wniosek w tym zakresie dotyczył udzielenia informacji we własnej sprawie. Powyższe świadczy o tym, że bezczynność organu nie była skutkiem zlekceważenia prawa skarżącego do uzyskania żądanej informacji publicznej, lecz wynikała z mylnej oceny charakteru żądanej informacji. W związku z powyższym Sąd przyjął, że bezczynności organu w tej sprawie nie można przypisać rażącego charakteru w wyżej przedstawionym rozumieniu.

Z tych względów Sąd uznał w pkt 2 sentencji wyroku, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Przechodząc do oceny bezczynności organu w zakresie punktu 2 wniosku z dnia [...] marca 2025 r., należy zauważyć, że jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, w przypadku gdy organ nie posiada żądanej informacji publicznej, organ ten nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udostępnienia informacji, lecz powinien pisemnie, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 807/07 i z dnia 23 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 4955/21, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 355/17).

Biorąc pod uwagę, że organ w odpowiedzi udzielonej skarżącemu w terminie, w piśmie z dnia 26 marca 2025 r., wskazał, iż informacja żądana w punkcie 2 wniosku z dnia [...] marca 2025 r. nie znajduje się w dyspozycji organu, bowiem nie prowadzi się kompleksowej ewidencji kosztów poniesionych w związku z prowadzonymi postępowaniami przygotowawczymi, Sąd uznał, że w tym zakresie nie można przypisać organowi bezczynności. Wyjaśnienia organu w tym zakresie Sąd uznaje za wiarygodne. Powyższe uzasadniało oddalenie skargi w tej części w punkcie 3 sentencji wyroku.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji. Oddalenie skargi w pozostałym zakresie w pkt 3 sentencji nastąpiło na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach w punkcie 4 sentencji orzeczono na podstawie art. 205 § 2 w zw. z art. 200 p.p.s.a. Koszty te stanowi uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w wysokości 100 zł. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a.