Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Kamila Karwatowicz Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 marca 2026 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza do załatwienia wniosku skarżącego Stowarzyszenia [...] z dnia [...]r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że Burmistrz dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Burmistrza na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Stowarzyszenie L. (dalej jako Stowarzyszenie lub skarżący) w [...], powołując się na art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.; dalej jako u.d.i.p.), złożyło w dniu [...] października 2025 r. - za pośrednictwem poczty mailowej - do Burmistrza [...] wniosek o udostępnienie następującej informacji publicznej, a mianowicie kopii dokumentów dotyczących wspólnego posiedzenia Komisji ds. Gospodarki i ds. Społecznych Rady Miejskiej w [...], które odbyło się w dniu [...] października 2025 r., w szczególności: 1. kopii protokołu lub sprawozdania z posiedzenia oraz listy obecności uczestników; 2. kopii wszystkich dokumentów, analiz, opinii, materiałów i projektów uchwał omawianych podczas posiedzenia; 3. kopii opinii lub stanowisk urzędowych (np. wydziałów, radcy prawnego), które stanowiły podstawę przygotowania materiałów omawianych na posiedzeniu;

domagając się przesłania wskazanych informacji w formie elektronicznej na adres e-mail[...].

Pismem z [...] grudnia 2025 r. Stowarzyszenie wystąpiło ze skargą na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie rozpatrzenia powyżej opisanego wniosku z dnia [...] października 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepisy te statuują prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a prawo to obejmuje dostęp do dokumentów poprzez nieudostępnienie wnioskowanych dokumentów w ustawowym terminie; 2) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (Dz.U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167) w zakresie, w jakim przepis ten gwarantuje prawo do swobodnego poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji, przez jego niezastosowanie i nieuzasadnione ograniczenie prawa do informacji;

3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przez nieudostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od złożenia wniosku oraz niepowiadomienie wnioskodawcy o przyczynach opóźnienia i nowym terminie realizacji wniosku; 4) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przez błędną kwalifikację wnioskowanej informacji jako informacji przetworzonej, podczas gdy wniosek dotyczył istniejących dokumentów urzędowych w postaci protokołów i materiałów z posiedzenia komisji rady, które stanowią informację publiczną prostą.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie, że Burmistrz [...] dopuścił się bezczynności

w rozpoznaniu wniosku z [...] października 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi; 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Burmistrz [...] wniósł umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie o oddalenie skargi w całości, wskazując, że w związku z podejmowaniem licznych czynności, mających materialne uzasadnienie w treści dokumentacji urzędowej zgromadzonej w niniejszej sprawie, stosując się nadto do nadrzędnych przepisów proceduralnych, nie podpadł w jakąkolwiek bezczynność.

Z załączonych do odpowiedzi akt wynikają następujące czynności

w odniesieniu do wniosku opisanego na wstępie podjęte przez organ oraz Stowarzyszenie.

Jako że był to drugi, złożony w krótkim odstępie czasu, wniosek Stowarzyszenia o udostępnienie informacji publicznej (w dniu [...] października 2025 r. skarżący złożył bowiem wniosek o udostępnienie informacji publicznej o całkowitych kosztach koszenia terenów miejskich na terenie Miasta [...]za miesiące: maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2025 r.) procedowano je łącznie.

W związku z tym Burmistrz [...] pismem z [...] listopada 2025 r. (przesłanym na adres: [...]) wezwał skarżącego do wykazania, iż pozyskanie danych wskazanych we wnioskach jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, gdyż w ocenie organu wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną. Powyższą kwalifikację wniosków przyjęto w związku z tym, iż na moment złożenia wniosków objętych wezwaniem, taka informacja nie istniała w postaci gotowej, a jej przygotowanie ze względu na rozpiętość czasową, konieczność wyszukania żądanych informacji, szacowaną obszerność materiału źródłowego oraz konieczność dokonania dodatkowych analiz w kwestii anonimizacji, czy kwestii ograniczenia prawa do informacji w związku z przesłankami art. 5 u.d.i.p., czy wreszcie zeskanowana obszernego materiału źródłowego, jak i jego późniejszego przesłania w formie elektronicznej, wymagałoby dodatkowego, a przede wszystkim znacznego, zaangażowania pracowników Urzędu Miejskiego w szacowanym wymiarze co najmniej kilku dni. Gmina nie posiada bazy danych, której funkcjonalność umożliwiałaby proste wygenerowanie wskazanych we wnioskach informacji, o czym poinformowano w tym piśmie.

Pismo o tożsamej treści organ ponowił w dniu [...] listopada 2025 r., w którym dodatkowo wezwano do podania dokładnych danych adresowych strony dla celów dokonania skutecznego doręczenia w przypadku konieczności wydania decyzji. Wezwanie przesłano pocztą na adres Stowarzyszenie L. ul. [...]. Doręczenie nastąpiło w dniu [...] listopada 2025 r.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący w dniu [...] listopada 2025 r. przesłał dwie odrębne odpowiedzi do każdego z wniosków, tj. [...] października 2025 r.

i [...] października 2025 r., do których załączono zawiadomienie o dokonaniu wpisu do Ewidencji Stowarzyszeń Zwykłych, prowadzonej przez Starostę [...], powyższe wnioski opatrzone podpisem zaufanym, upoważnienie do reprezentowania stowarzyszenia L. udzielone A.M., uchwałę z dnia [...] lutego 2025 r. o wyborze zarządu stowarzyszenia zwykłego, protokół z zebrania stowarzyszenia zwykłego z dnia [...] lutego 2025 r. wraz z listą obecności, regulamin stowarzyszenia zwykłego, listę osób należących do stowarzyszenia. Ponadto w tych pismach Stowarzyszenie wskazało, że uznaje za błędną kwalifikację żądanych informacji jako przetworzonych, przedstawiając szczegółową argumentację w tym zakresie.

Mając na względzie stanowisko prawno-faktyczne zawarte w powyższych odpowiedziach skarżącego organ uznał, że w sprawie możliwe jest wydanie decyzji administracyjnej. Organ pismem z [...] grudnia 2025 r., przesłanym na wskazany przez Stowarzyszenie adres do korespondencji, wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych wniosków z [...] października 2025 r. i [...] października 2025 r. przez złożenie brakujących oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem odpisów - regulaminu Stowarzyszenia oraz dokumentu potwierdzającego wpisanie Stowarzyszenia do ewidencji stowarzyszeń zwykłych. Organ wyznaczył termin 7 dni od otrzymania wezwania na uzupełnienie wniosku pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Jednocześnie organ wskazał, że przez kopię poświadczoną za zgodność

z oryginałem należy rozumieć: kopię dokumentu zawierającą klauzulę "zgodne

z oryginałem" lub "za zgodność z oryginałem" umieszczoną na każdej stronie dokumentu wraz z pieczątką wnioskodawcy, datą i czytelnym podpisem lub podpisem nieczytelnym wraz z imienną pieczęcią osoby uprawnionej do potwierdzania dokumentów za zgodność z oryginałem wraz ze wskazaniem pełnionej funkcji.

W przypadku dokumentów wielostronicowych dopuszcza się możliwość potwierdzania za zgodność z oryginałem na pierwszej stronie dokumentu zamieszczając klauzulę np. "za zgodność z oryginałem od strony X do strony X'’ wraz z pieczątką wnioskodawcy, datą i czytelnym podpisem lub podpisem nieczytelnym wraz z imienną pieczęcią osoby uprawnionej do potwierdzania dokumentów za zgodność z oryginałem wraz ze wskazaniem pełnionej funkcji. Dokumenty wielostronicowe powinny być zszyte i mieć ponumerowane strony, przy czym dopuszczalna jest forma odręczna numeracji. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne w formie dopisków, poprawek lub uszkodzeń, powyższe okoliczności stwierdza się w poświadczeniu. Poświadczenia dokonuje osoba uprawniona do reprezentowania wnioskodawcy lub inna osoba upoważniona przez osobę uprawnioną do reprezentowania wnioskodawcy. Upoważnienie wymaga formy pisemnej i powinno być dołączone. Do poświadczania kopii dokumentów za zgodność z oryginałem uprawnieni są również: notariusz, adwokat, radca prawny. Wezwanie doręczono Stowarzyszeniu w dniu [...] grudnia 2025 r. W odpowiedzi na to wezwanie Stowarzyszenie w dniu [...] grudnia 2025 r., przedłożyło organowi tożsame dokumenty, jak te załączone do odpowiedzi

z [...] listopada 2025 r., za wyjątkiem wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Pismem z [...] grudnia 2025 r. organ – powołując się na art. 64 § 2 ustawy z dnia 13 czerwca 1960 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r. poz. 691; dalej jako k.p.a.) zawiadomił skarżącego, iż do dnia 30 grudnia 2025 r. braki formalne wniosków z [...] października 2025 r. i [...] października 2025 r. nie zostały uzupełnione, nie złożono bowiem oryginałów lub poprawnie poświadczonych za zgodność z oryginałem - kopii regulaminu Stowarzyszenia oraz dokumentu potwierdzającego wpisanie Stowarzyszenia do ewidencji stowarzyszeń zwykłych. W ocenie organu oznacza to niewykonanie zobowiązania w wymagany sposób, co skutkowało pozostawieniem powyższych wniosków bez rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 - dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Skarga została rozpoznana przez tut. Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sądowej kontroli jest terminowość czynności podejmowanych przez Burmistrza [...] w sprawie udostępnienia informacji publicznej, o które zwróciło się skarżące Stowarzyszenie wnioskiem z [...] października 2025 r.

Wniesienie skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga od strony skarżącej uprzedniego złożenia jakiegokolwiek środka zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05). Niesporne w kontrolowanej sprawie było, że Burmistrz [...]jako organ władzy publicznej (art. 163 i nast. Konstytucji) jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Analizując wniosek skarżącego z punktu widzenia przedmiotowego należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot

"w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę u.d.i.p., a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61

ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób, innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z 30 października 2002 r., II SA 181/02; wyrok NSA z 20 października 2002 r., II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z 30 października 2002 r., II SA 2036-2037/02, M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28).

Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. "Sprawą publiczną" w rozumieniu art. 1

ust. 1 u.d.i.p. jest szeroko rozumiana działalność organów władzy, zarówno ta wynikająca wprost z przepisów prawa, jak również ta, którą organy podejmują

z własnej inicjatywy, pod warunkiem, że służy ona i jest podejmowana w interesie społecznym.

W kontekście powyższego żądane przez skarżące Stowarzyszenie informacje we wniosku z [...] października 2025 r. - jako odnoszące się do czynności podejmowanych przez Komisję ds. Gospodarki i ds. Społecznych Rady Miejskiej w [...]- stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w. zw. z art. art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i c u.d.i.p.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli w tym terminie informacja publiczna nie może być udostępniona, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie,

w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W świetle powołanej ustawy, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jego posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Wskazać należy, że u.d.i.p. w istocie nie przewiduje jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku, poza utrwaleniem go w formie pisemnej (możliwe jest zatem jego przesłanie także drogą elektroniczną, bez użycia podpisu elektronicznego). Wynika to z braku konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek uzasadniającym to żądanie interesem faktycznym lub prawnym. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi zatem odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje

się przepisów k.p.a. Minimalne wymogi odnośnie do takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku, co uzasadnia przyjęcie, iż postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone. Z tego też względu np. brak autoryzowanego podpisu na wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi jego braku formalnego (por. wyroki NSA: z 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08; z 30 listopada 2012 r., I OSK 1991/12; NSA z 27 marca 2018 r., I OSK 1701/16, wyrok NSA z 13 września 2024 r., III OSK 3268/23).

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi jednak spełniać wymogi określone w art. 63 k.p.a. w sytuacji, w której występują podstawy do wydania decyzji na podstawie art. 16 u.d.i.p. Z chwilą wpłynięcia do organu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, organ obowiązany jest ustalić, czy przedmiot wniosku rzeczywiście dotyczy informacji publicznej, a jeśli tak, to o jakim charakterze (informacje proste czy przetworzone), czy informacje te znajdują się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy podmiot zobowiązany posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę oraz czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na tajemnice prawnie chronione. Jeżeli wniosek dotyczy informacji publicznej, a brak ustawowych ograniczeń w jej udostępnieniu, organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej. W tych sytuacjach wniosek nie musi spełniać wymogów określonych w k.p.a. Dopiero ustalenie, że istnieje podstawa do odmowy udostępnienia informacji publicznej bądź umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., uzasadnia wezwanie wnioskodawcy o uzupełnienie braków formalnych wniosku, jeżeli wniosek jest obarczony brakami, o jakich stanowi k.p.a. Dopiero bowiem w takiej sytuacji - z mocy art. 16 ust. 2 u.d.i.p. - do decyzji, a w konsekwencji i postępowania poprzedzającego jej wydanie, znajdują zastosowanie przepisy k.p.a. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku znajduje uzasadnienie po dokonaniu powyższej analizy i uzewnętrznieniu zamiaru organu. Innymi słowy, na gruncie regulacji zawartych w u.d.i.p. istotne jest wyróżnienie dwóch etapów postępowania o różnym charakterze i mających za przedmiot odmienne sprawy administracyjne. W pierwszym rzędzie, jeżeli organ (lub inny zobowiązany podmiot) dysponuje żądaną informacją publiczną i istnieje podstawa do jej udostępnienia bez opłat, to w postępowaniu tym nie mają w ogóle zastosowania przepisy k.p.a., bowiem informacja publiczna jest wtedy po prostu udostępniana, co przybiera postać czynności materialno-technicznej. Dla wszczęcia takiego postępowania wystarczy wniosek ustny bądź złożony w innej niesformalizowanej formie, wniosek ten nie musi być poparty żadnym uzasadnieniem ani wskazaniem szczególnego interesu. Sytuacja wygląda inaczej, gdy organ zobowiązany do udostępnienia informacji np. uznaje żądaną informację za informację przetworzoną, w związku z czym żąda wykazania interesu publicznego od wnioskodawcy albo w sprawie konieczne jest poniesienie kosztów przez wnioskodawcę, względnie by w sprawie chociażby potencjalnie zachodziła możliwość podjęcia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub decyzji o umorzeniu postępowania, albo też jakiegokolwiek innego aktu administracyjnego, który wiązałby się z ustaleniem podmiotu, od którego pochodzi wniosek. Wówczas do usunięcia braków formalnych wniosku znajduje zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I OSK 873/15, wyrok NSA z 2 sierpnia 2024 r., III OSK 3146/23).

W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że termin czternastodniowy określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. dotyczy również obowiązku poinformowania skarżącego o tym, że wnioskowana informacja ma charakter przetworzony i że w związku z tym faktem, w zakreślonym przez organ terminie, powinien on wykazać szczególnie istotny interes publiczny w jej uzyskaniu (por. A. Piskorz-Ryń (red.),

M. Sakowska-Baryła (red.), U.d.i.p. Komentarz, LEX/el. 2025, t. 1.3 do art. 13, wyrok WSA w Krakowie z 6 maja 2021 r., II SAB/Kr 37/21, wyrok WSA w Rzeszowie

z 9 marca 2021 r., II SAB/Rz 7/21).

Mając na uwadze czynności podjęte przez organ oraz Stowarzyszenie, przytoczone na wstępie uzasadnienia (str. 2-4), w ocenie Sądu organ przede wszystkim nie przedłużył terminu do udostępnienia informacji żądanej we wniosku

z [...] października 2024 r. w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Tym samym po upływie

14 dni (tj. terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) od wpływu powyższego wniosku popadł w bezczynność. Przy czym podkreślić należy, iż organ - uznając żądane informacje za informacje przetworzoną oraz stwierdzając brak, w jego ocenie, wykazania przez Stowarzyszenie interesu publicznego w ich pozyskaniu - podjął pierwszą czynność w postępowaniu administracyjnym w dniu [...] grudnia 2025 r, kierując wezwanie do usunięcia braków formalnych na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Zdaniem Sądu nie oznacza to jednak, że samo wezwanie do uzupełnienia braków formalnych, jak i pozostawienie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] grudnia 2025 r. bez rozpoznania, nastąpiło zgodnie

z prawem. Przede wszystkim wskazany przez organ brak przedłożenia dokumentów

w postaci oryginałów lub potwierdzonych za zgodność z oryginałem regulaminu Stowarzyszenia oraz dokumentu potwierdzającego wpisanie Stowarzyszenia do ewidencji stowarzyszeń zwykłych w żądanej przez organ formie (wskazanej

w wezwaniu z [...] grudnia 2025 r.), nie stanowił przeszkody do nadania wnioskowi

o udzielenie informacji publicznej dalszego biegu, w szczególności przez wydanie ewentualnej decyzji administracyjnej. Podkreślić bowiem należy, że Stowarzyszenie przesłało powyższe dokumenty w dniu [...] listopada 2025 r., jednakże w formie elektronicznej, opatrzone podpisem zaufanym, korzystając z platformy e-Doręczenia, która jest dopuszczalną w procedurze administracyjnej drogą korespondencji

z organem, a następnie dokumenty te złożone zostały ponownie z pismem

z [...] grudnia 2025 r. Ponadto organ w wezwaniu z [...] grudnia 2025 r. informując stronę o sposobie złożenia dokumentów, w istocie pominął możliwość przesłania dokumentów droga elektroniczną, które jest tak samo dopuszczalne jak złożenie dokumentu osobiście czy za pośrednictwem doręczyciela (poczty), co stoi w sprzeczności z art. 9 k.p.a. Ponadto ani w wezwaniu z [...] grudnia 2025 r., ani też w zawiadomieniu w żaden sposób nie wyjaśnił stronie dlaczego dokumenty złożone w formie elektronicznej w zakresie regulaminu Stowarzyszenia oraz wpisu uznaje za niewystarczające do wykazania umocowania osoby składającej wniosek do działania w imieniu skarżącej. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, iż organ informując stronę w wezwaniu

z [...] grudnia 2025 r. o formie, w jakiej powinny zostać złożone dokumenty, nie wskazał podstawy prawnej, ale jednocześnie treść tej informacji wskazuje, że organ bazował na treści art. 76a k.p.a., który w istocie odnosi się do dowodów, podczas gdy

w przedmiotowej sprawie nie chodziło o złożenie dokumentu w postępowaniu dowodowym, a o wykazanie umocowania wnioskodawcy do występowania

w postępowaniu. Ponadto w orzecznictwie i piśmiennictwie na tle stosowania tego przepisu wskazuje się, że brak w aktach sprawy oryginału lub urzędowo uwierzytelnionego odpisu dokumentu nie oznacza, że taki dokument nie istnieje, zaś brak właściwego uwierzytelnienia dokumentu urzędowego nie pozbawia nieuwierzytelnionej kopii charakteru dowodu w postępowaniu administracyjnym,

a jedynie wpływa na jego moc dowodową. O ile bowiem kserokopia właściwie uwierzytelniona korzysta z mocy dokumentu oryginalnego, to brak właściwego uwierzytelnienia powoduje, że dokument taki musi być oceniony w świetle całego materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2016 r., I OSK 2842/15; wyrok NSA z 24 maja 2019 r., II GSK 1646/17; wyrok NSA z 4 marca 2021 r., II GSK 744/20, P.M. Przybysz, K.p.a. Komentarz, Lex/el 2026, t. 4 akapit 2 do art. 76a). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że pozostawienie wniosku strony skarżącego Stowarzyszenia z [...] października 2025 r. bez rozpoznania, ze wskazaniem na powyższą argumentację, pozbawione było podstaw prawnych. Uzasadniony jest zatem wniosek, że organ nie rozpoznał w sposób prawidłowy w świetle przepisów u.d.i.p. złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organ nie udostępnił w ustawowym terminie żądanej informacji publicznej, nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nie przedłużył też terminu do udzielenia informacji na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

W konsekwencji Sąd uznał, że Burmistrz [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego Stowarzyszenia z [...] października 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W związku z tym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do rozpoznania powyższego wniosku i zakreślił organowi termin 14 - dniowy do rozpoznania wniosku, liczony od dnia doręczenia prawomocnego wyroku (pkt I wyroku). W ocenie Sądu organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca

z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość

o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków wnioskodawcy i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak

i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy.

W rozpatrywanej sprawie organowi nie można postawić tego rodzaju zarzutów.

W niniejszej sprawie bezczynność organu nie polegała na jego milczeniu wobec wniosku skarżącej, ale na błędnym zastosowaniu przepisów u.d.i.p. Nie można zatem uznać, że stwierdzona bezczynność w sposób rażący uchybia przepisom tej ustawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku).

Końcowo należy wskazać, iż w niniejszej sprawie Sąd nie był uprawniony do oceny charakteru informacji objętych wnioskiem skarżącego Stowarzyszenia

z [...] października 2025 r., a mianowicie, czy są one informacją przetworzoną. Ocena taka może zostać dokonana dopiero podczas badania zgodności z prawem decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, która uznana została przez organ za informację przetworzoną.

O należnych skarżącemu Stowarzyszeniu kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt III wyroku). Koszty te sprowadzają się do wpisu od skargi w wysokości 100 zł, ustalonego zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 535 ze zm.).