Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Dz. na czynność Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności polegającą na wydaniu karty parkingowej nr [...] postanawia: odrzucić skargę.

W. Dz., reprezentowana przez doradcę tymczasowego B. Dz., zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku czynność Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności polegającą na wydaniu karty parkingowej nr [...] z datą ważności do 21 listopada 2019 r. Skarżąca domagała się wydania karty parkingowej zgodnie z terminem orzeczenia o niepełnosprawności, tj. na stałe.

W uzasadnieniu wskazała m.in., że w dniu 4 sierpnia 2014 r. wystąpiła o wydanie karty parkingowej. W dniu 24 listopada 2014 r. otrzymała taką kartę z datą ważności do 21 listopada 2019 r. Następnie złożyła odwołanie od Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie . W piśmie z dnia 18 grudnia 2014r. Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie poinformował skarżącą, że wydanie karty parkingowej jest czynnością materialno – techniczną i nie przysługuje od niej odwołanie.

Zarządzeniem z dnia 27 marca 2015 r. Przewodniczący Wydziału III Sądu wezwał skarżącą do udzielenia informacji, czy wzywała Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności do usunięcia naruszenia prawa, jeśli tak - wezwał do nadesłania odpisów takiego wezwania.

W piśmie z dnia 10 kwietnia 2015 r. skarżąca poinformowała, że nie wzywała Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie takie skierowała do Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie w dniu 4 lutego 2015r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie z treścią art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do naruszenia prawa.

Badając kwestię dopuszczalności skargi na tle regulacji zawartej w art. 58 § 1 (przepis określający w jakich przypadkach sąd odrzuca skargę ) w związku z art. 52 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazuje, że "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", stanowi w tym przypadku bezwzględny warunek dopuszczalności skargi.

Oznacza to, że podmiot, który wnosi skargę do sądu administracyjnego musi wykazać, że zwrócił się do właściwego organu o zmianę lub uchylenie wydanego aktu lub podjętej czynności w zakresie przez niego kwestionowanym. Celem warunku wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest bowiem umożliwienie organowi administracji publicznej przeprowadzenia samokontroli podjętego aktu lub dokonanej czynności bez konieczności kierowania sprawy na drogę sądową.

Jak wynika z brzmienia mającego zastosowanie w sprawie przepisu art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.) kartę parkingową wydaje się osobie niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się. W myśl art. 8 ust. 4 pkt 2 powołanej ustawy kartę parkingową osobie, o której mowa w ust. 3a pkt 1, wydaje, za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, przewodniczący powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, z późn. zm.), na podstawie wydanego przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.

Przepis § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014 r. w sprawie wzoru oraz trybu wydawania i zwrotu kart parkingowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 870) stanowi, że w przypadku spełnienia warunków do otrzymania karty parkingowej przewodniczący zespołu w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku spełniającego wymogi formalne informuje osobę niepełnosprawną lub placówkę o terminie i miejscu odbioru karty.

W świetle powyższych regulacji należy wskazać, że skierowane do organu żądanie wydania karty parkingowej jest sprawą, którą organ załatwia w drodze czynności polegającej w niniejszej sprawie na wydaniu karty parkingowej, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Jak wskazano wcześniej, skuteczne wniesienie skargi na czynność materialno – techniczną uzależnione jest od wyczerpania na drodze administracyjnej trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a.

Z oświadczenia skarżącej zawartego w piśmie z dnia 10 kwietnia 2015 r. wynika wprost, że skarżąca przed wniesieniem skargi nie wzywała Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności do usunięcia naruszenia prawa.

Za takie nie można uznać wezwania skierowanego w dniu 4 lutego 2015 r. do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie . Za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie można również uznać wniesionego przez skarżącą do ww. organu odwołania. Nie jest możliwe w oparciu o treść tego pisma (odwołania, które jest jednoznaczne w swoim brzmieniu) wywodzenie niejako dwóch różnych skutków i nadanie mu dodatkowego znaczenia. Dodać jeszcze trzeba, że odwołanie zostało wniesione do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie od rozstrzygnięcia innego organu - Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności, z którym skarżąca się nie zgadza.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał skargę za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił.