I OSK 1219/07 - Wyrok

Data orzeczenia	2008-05-14	
Data wpływu	2007-08-02	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Anna Lech /sprawozdawca/
Grażyna Radzicka
Jerzy Bujko /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6320 Zasiłki celowe i okresowe	
Hasła tematyczne	Pomoc społeczna	
Sygn. powiązane	I SA/Wa 420/07	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2004 nr 64 poz 593; art. 24; Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
Dz.U. 2006 nr 155 poz 1109; § 2, § 4 ust. 2; Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych  w celu złagodzenia skutków suszy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 151, art. 141 § 1 i 4, art. 184, art. 203, art. 204;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Anna Lech (spr.) NSA Grażyna Radzicka Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 420/07 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego na złagodzenie skutków suszy oddala skargę kasacyjną	
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 420/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania J. S. zasiłku celowego na złagodzenie skutków suszy.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: decyzją z dnia [...]r. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G., działając z upoważnienia Wójta, na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 40 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r., Nr 64, poz. 593 z późn. zm.) odmówił przyznania J. S. zasiłku celowego w związku z suszą w 2006 r., wskazując, że zainteresowany nie dołączył do wniosku dokumentacji protokołu oszacowania strat, który jest niezbędny do rozpatrzenia takiego wniosku, zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy (Dz. U. Nr 155, poz. 1109).

Decyzją z dnia [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wskazując, że pomocy na złagodzenie skutków suszy z 2006 r., udziela się rodzinie rolniczej, jeżeli zostały spełnione warunki określone w § 2 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 roku .

Organ drugiej instancji nie zgodził się jednak z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż niedołączenie do wniosku przez osobę ubiegającą się o zasiłek celowy protokołu oszacowania szkód może stanowić podstawę odmowy przyznania przedmiotowego świadczenia.

Wskazano, że zgodnie z § 6 ust. 3 powołanego rozporządzenia, obowiązek przekazania protokołu szkód organowi pierwszej instancji ciążył na wojewodzie a nie na wnioskodawcy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło jednak, że w sytuacji, gdy protokół oszacowania szkód w gospodarstwie skarżącej nie został w ogóle sporządzony, nie można ustalić, że szkody w uprawach rolnych tego gospodarstwa przekroczyły średnio 30%, a w konsekwencji przyznać zasiłek celowy.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego J. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji pierwszej instancji, zarzucając im naruszenie art. 7, 8, 9, 10 i 35 k.p.a.

Wyrokiem z dnia 11 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 420/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia .[...]., nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z dnia [...]., nr [...].Sąd wskazał, że do zadań wojewody należy, aby komisja oszacowała szkody w gospodarstwach rolnych na obszarze dotkniętym suszą i dostarczenia sporządzonych przez komisję protokołów właściwym wójtom (burmistrzom, prezydentom miast). Potwierdza to przyjęty w rozporządzeniu terminarz czynności, który zakłada, iż przekazanie przez wojewodę wójtom (burmistrzom, prezydentom miast) protokołów szacowania szkód następowało do dnia 15 września 2006 r., natomiast upływ terminu do złożenia wniosku o przyznanie pomocy ustalony został na dzień 15 października 2006 r. Wynika stąd, że przekazanie przez wojewodę wójtom (burmistrzom, prezydentom miast) protokołów szacowania szkód następowało jeszcze przed ustaleniem, który z poszkodowanych wskutek suszy rolników wystąpi o udzielenie mu pomocy.

W ocenie Sądu pierwszej instancji z żadnego natomiast przepisu powołanego rozporządzenia nie wynika obowiązek zgłoszenia przez rolnika szkody w gospodarstwie rolnym, czy to do wójta (burmistrza, prezydenta miasta), czy do wojewody, czy też do komisji powołanej przez wojewodę.

Zdaniem Sądu odmowa przyznania skarżącemu zasiłku celowego z powodu niesporządzenia przez właściwe organy protokołu oszacowania szkody w gospodarstwie rolnym, nie znajduje podstawy prawnej w przepisach rozporządzenia z dnia 29 sierpnia 2006 r., a stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji obu instancji polega na niewłaściwej interpretacji § 4 i § 6 ust. 3 tego rozporządzenia.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., radca prawny [...], wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie prawa materialnego, to jest:

a) błędną wykładnię przepisu § 4 ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy (Dz.U. Nr 155, poz. 1109), polegającą na przyjęciu, że odmowa przyznania zasiłku celowego z powodu niesporządzenia przez komisję powołaną przez wojewodę protokołu oszacowania szkód w gospodarstwie rolnym osoby ubiegającej się o te świadczenie, nie znajduje podstawy prawnej,

b) przez niezastosowanie przepisu § 2 pkt 2 powołanego rozporządzenia, który to przepis w odniesieniu do ustaleń faktycznych sprawy, jako materialna podstawa rozstrzygnięcia winien być również zastosowany.

2) naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przez nieuzasadnione przyjęcie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, kiedy w rzeczywistości Kolegium zastosowało właściwą interpretację tychże przepisów,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez przyjęcie w zaskarżonym wyroku, że decyzję wydano z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bez wskazania jednak jakie to przepisy procedury administracyjnej zostały naruszone w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji Kolegium,

c) art. 141 § 1 pkt 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez niezawarcie w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia jego podstawy prawnej wyrażonej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy oraz niezawarcie wskazań co do dalszego postępowania organów administracji,

d) art. 151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez niezastosowanie normy tego przepisu, kiedy to skarga jako nieuzasadniona winna być oddalona.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd w żadnej mierze nie wskazał w uzasadnieniu wyroku, jakie przepisy prawa procesowego naruszyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. przy rozpatrywaniu tej konkretnej sprawy.

Wskazano, że przepisy powołanego rozporządzenia zawężają postępowanie dowodowe do sprawdzenia danych podanych przez wnioskodawcę we wniosku wszczynającym postępowanie, a przede wszystkim:

1) czy wniosek złożyła osoba uprawniona, to jest rolnik, bądź czy co najmniej jedna osoba w tej rodzinie jest rolnikiem, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, który podlega temu ubezpieczeniu z mocy ustawy (pierwsza obligatoryjna przesłanka do przyznania świadczenia wynikająca z § 2 pkt 1 rozporządzenia);

2) czy wnioskodawca posiada gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym i o jakiej powierzchni, w tym o jakim areale upraw rolnych; jeśli tak to czy szkody w uprawach rolnych tego gospodarstwa spowodowane suszą przekroczyły średnio 30% (druga obligatoryjna przesłanka do przyznania świadczenia wynikająca z § 2 pkt 2 rozporządzenia).

Autor skargi kasacyjnej podniósł, że jedną z obligatoryjnych przesłanek do udzielenia wnioskowanej przez skarżącego pomocy, jest właśnie ta, aby średnia wysokość szkód w uprawach rolnych jego gospodarstwa przekraczała 30%. Jako jedyny dowód na tę właśnie okoliczność, przepisy rozporządzenia wskazują w § 2 pkt 2 i w § 4 ust. 2 protokół oszacowania szkód sporządzony przez komisję powołaną przez wojewodę na podstawie § 20 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1996 r. w sprawie szczegółowych kierunków działań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz sposobów ich realizacji. Zdaniem Kolegium, jeżeli brak jest takowego protokołu oszacowania szkód, sporządzonego przez komisję, to nie można w żaden sposób dowieść w niniejszym postępowaniu, że rolnik ubiegający się o zasiłek celowy istotnie poniósł, na skutek suszy szkody w takiej wysokości, co uprawniałoby go do tego świadczenia przyznawanego na podstawie przepisów powołanego wyżej rozporządzenia.

Podkreślono, że organ administracji rozpatrując wniosek skarżącego w przedmiocie przyznania zasiłku celowego, nie ma prawa samodzielnie szacować wysokości szkód w uprawach rolnych jego gospodarstwa w oparciu o inne środki dowodowe, jak choćby zeznania świadków, wobec braku protokołu komisji.

Zwrócono także uwagę, że Sąd pierwszej instancji pominął okoliczność, iż komisja powołana przez wojewodę szacowała szkody w gospodarstwach rolnych położonych w jego miejscowości w dniu 22 sierpnia 2006 r., a więc jeszcze przed datą wejścia w życie rozporządzenia z dnia 29 sierpnia 2006 r.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., Sąd pierwszej instancji nie przedstawił żadnego wyjaśnienia, nie zawarł też niezbędnych i jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania, a jedynie ogólnikowo podał, że organy administracji mają obowiązek ponownego rozpatrzenia wniosku J. S. w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony zgodnie z przepisami powołanego rozporządzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Stosownie do art. 174 pkt. 1 i 2 wskazanej ustawy, skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch różnych formach, to jest w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji, to jest podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis.

W niniejszej sprawie podstawą rozstrzygania były przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r. nr 64, poz. 593 ze zm.).

Wskazać należy, że zgodnie z art. 24 tej ustawy, Rada Ministrów może przyjąć rządowy program pomocy społecznej mający na celu ochronę poziomu życia osób, rodzin i grup społecznych oraz rozwój specjalistycznego wsparcia, a szczegółowe warunki realizacji programu winny być określane w rozporządzeniu.

W związku z suszą występującą w Polsce, w 2006 r. rząd skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 24 ustawy o pomocy społecznej, czego wynikiem było wydanie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy (Dz. U. nr 155, poz. 1109).

Zgodnie z § 2 rozporządzenia spełnione muszą być dwa warunki udzielania pomocy, rodzinie rolniczej, a mianowicie:

1) co najmniej jedna osoba w tej rodzinie jest rolnikiem, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, który podlega temu ubezpieczeniu z mocy ustawy;

2) szkody wynoszą średnio powyżej 30% w gospodarstwie rolnym w rozumieniu przepisów o podatku rolnym, a szacowanie szkód dokonywane jest przez komisję powołaną przez wojewodę na podstawie § 20 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 stycznia 1996 r. w sprawie kierunków działań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz sposobów ich realizacji (Dz. U. nr 16, poz. 82 z późn. zm.).

Kolejne przepisy rozporządzenia wskazują, że pomocy udziela się na wniosek osoby zainteresowanej, złożony w ośrodku pomocy społecznej gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy, a wnioski musiały być złożone do 15 października 2006 r.

Z § 4 ust 2 rozporządzenia wynika, że po wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia pomocy, kierownik ośrodka pomocy społecznej ustala średnią wysokość szkód w danym gospodarstwie rolnym na podstawie protokołu oszacowania szkód sporządzonego przez komisję powołaną przez wojewodę na podstawie § 20 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1996 r. w sprawie szczegółowych kierunków działania Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz sposobów ich realizacji; przekazanego przez wojewodę za pośrednictwem wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Wojewodowie zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia z 29 sierpnia 2006 r. powinni przekazać protokoły oszacowania szkód sporządzone przez komisje właściwym wójtom (burmistrzom, prezydentom miasta) do 15 września 2006 r.

W związku z tym stwierdzić należy, że jedynym obowiązkiem wnioskodawcy-rolnika spełniającego warunki z § 2 pkt 1 rozporządzenia z 29 sierpnia 2006 r. było złożenie wniosku o udzieleniu pomocy, a średnią wysokość szkody ustalał organ wydający decyzję o udzieleniu (bądź odmowie) pomocy w oparciu o protokół szkód opracowany przez komisję.

Z odesłania do § 20 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 stycznia 1996 r. wynikało, że do szacowania szkód w celu złagodzenia skutków suszy z 2006 r. Rada Ministrów wskazała komisje, które funkcjonowały przy Wojewodach w związku z możliwością stosowania przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dopłat do oprocentowania kredytów bankowych zaciąganych przez rolników w związku z klęskami wymienionymi w § 20 ust. 1 powołanego rozporządzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu zauważyć, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy ukazało się w Dzienniku Ustaw z datą 31 sierpnia 2006 r., a więc Wojewodowie terenów dotkniętych suszą mieli okres 15 dni na skierowanie komisji do szacowania szkód. Należy jednak podkreślić, że komisje powołane przez wojewodów nie są organem administracji publicznej i do ich działań nie miały zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Ostatecznie protokół oszacowania szkód, organ podejmujący decyzję w sprawie, powinien traktować jak opinię biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a., a wartość dowodowa powinna być oceniana przez organ administracji zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 k.p.a.

Uznać zatem należy, że nie jest usprawiedliwiony zarzut prezentowany w skardze kasacyjnej, że brak oszacowania szkody przez komisję uniemożliwia pozytywne rozpoznanie wniosku, bowiem rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r. dopuszcza jako dowód wyłącznie protokół szacowania szkód przez komisję powołaną przez wojewodę.

Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, że oddziaływanie Rady Ministrów na sferę pomocy społecznej wynika z ogólnych kompetencji tegoż organu. Rozporządzenie określające zasady udzielania pomocy, wskazywało na dowód, w postaci protokołu szacowania szkód przez komisję powoływane przez wojewodów, aby pomoc ta była możliwie szybka i efektywna. Jednak rozporządzenie to nie zawiera uregulowań wykluczających stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym również przepisów dotyczących prowadzenia postępowania dowodowego obowiązującego przy rozstrzyganiu spraw z zakresu pomocy społecznej.

Wskazać także należy, że organy administracji publicznej wydające decyzję w przedmiocie pomocy, były obowiązane oceniać prawidłowość protokołu komisji tak samo, jak każdego innego dowodu w prowadzonym postępowaniu, gdyż opieranie się wyłącznie na protokole, bez prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, stanowiłoby naruszenie procedury administracyjnej.

Uznać zatem należy, że jeżeli z winy innego organu, czy też z uwagi na inne obiektywne okoliczności organ rozpoznający wniosek o przyznanie pomocy na złagodzenie skutków suszy, nie mógł skorzystać z dowodu w postaci protokołu szacowania szkód, to powinien skorzystać z każdego innego dowodu przewidzianego w procedurze postępowania administracyjnego i to zarówno w przedmiocie ustalania szkody, jak i jej wysokości.

Zasadnym będzie zatem twierdzenie, że przedstawiona w wyroku Sądu pierwszej instancji wykładnia przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r. jest prawidłowa, a zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie.

Odnośnie natomiast oceny zasadności wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów procesowych, przypomnieć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania sądowego może stanowić podstawę kasacyjną, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem stawiając zarzut, należy wskazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów, to wyrok tego Sądu byłby odmienny.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brzmienie przywołanego przepisu nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści.

Można zatem zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie przepisów postępowania lub naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonej decyzji. Jeśli zaś z wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji dopatrzył się naruszenia przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uchylił zaskarżony wyrok, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenia omawianego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd pierwszej instancji normy prawnej.

Wskazać bowiem należy, że art. 145 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest przepisem regulującym sposób rozstrzygnięcia sprawy, a więc wynik sprawy, a nie sposób postępowania Sądu przed określeniem wyniku tego postępowania.

W związku z powyższym zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu w zaskarżonym wyroku art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznać należy za nieusprawiedliwiony.

Nie jest usprawiedliwiony również zarzut naruszenia w zaskarżonym wyroku art. 141 § 4 (błędnie przywołany w skardze kasacyjnej jako art. 141 § 1 pkt 4) powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wskazać należy, że chociaż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie udzielił wprost wskazań skarżącemu, w jaki sposób ma prowadzić postępowanie dowodowe po uchyleniu decyzji, to jednak zaskarżony wyrok jednoznacznie stwierdza, że odmowa przyznania zasiłku tylko na tej podstawie, że nie został sporządzony protokół szacowania szkód przez komisję, w sytuacji, gdy wnioskodawca nie miał żadnego wpływu na jego sporządzenie, jest wadliwa. Prowadzi to do wniosku, że organ powinien skorzystać z innych środków dowodowych stosowanych jako reguła w postępowaniu administracyjnym, o których mowa w Dziale II Rozdział 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W związku z tym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać wypada, że zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji nie naruszył obowiązującego prawa, w związku z czym zarzuty skargi kasacyjnej uznać należy za nieuzasadnione.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o zasądzenie kosztów postępowania nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ art. 203 i 204 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przewidują takiej możliwości.