Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2025 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Akcyjna na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy [...] na rzecz skarżącego [...] Spółka Akcyjna kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

[...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] złożył w dniu [...] kwietnia 2025 r. drogą elektroniczną do Gminy [...] wniosek, którego temat określono jako "Oficjalny Wniosek i Petycja na mocy art 61 i 63 Konstytucji RP w związku z art. 241 KPA". We wniosku wskazano "Preambułę wniosku/petycji", "Osnowę wniosku" i "wniosek odrębny (...) kierowany w trybie kpa".

Wnioskodawca w części "Osnowa wniosku", na mocy art. 61 Konstytucji RP, w trybie art. 6 ust. 1 pkt. 1 lit c ustawy z dnia 6 września o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902) wniósł o udzielnie informacji publicznej: 1) jaką kwotę - ze środków publicznych (pieniędzy podatników) przeznaczono w 2024 r. na obsługę prawną i kto był beneficjentem (Nazwa podmiotu/Pracownika) tych pieniędzy? Preambuła Wniosku/Petycji*: 2) czy w ciągu ostatniego roku wykonano okresowy audyt wewnętrzny w zakresie bezpieczeństwa informacji - nakazany § 19 ust. 2 pkt. 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 maja 2024 r. w sprawie Krajowych Ram Interoperacyjności, minimalnych wymagań dla rejestrów publicznych i wymiany informacji w postaci elektronicznej oraz minimalnych wymagań dla systemów teleinformatycznych (Dz. U. z 22 maja 2024 r.) ? 3) Jeśli odpowiedź na niniejsze pytanie jest twierdząca - wniósł o podanie nazwy podmiotu/firmy, która wykonała rzeczony audyt. 4) ile incydentów zgłosiła Jednostka w przeciągu ostatniego roku do właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV w rozumieniu art. 22 Ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1077, 1222). 5) W trybie wyżej wzmiankowanych przepisów - czy forma zgłoszeń była zgodna z art. 23 rzeczonej ustawy.

Wnioskodawca wskazał, że ze względu na napiętą sytuację geopolityczną oraz na zdarzające się coraz to częściej - skuteczne ataki - o jakich pisze w wyżej powołanych protokołach Najwyższa Izba Kontroli oraz donoszą media - poniżej zamieści petycję aby Decydenci podjęli wszelkie racjonalne działania związane z podwyższeniem oszacowanego powyżej poziomu związanego z wypełnianiem podanych, obowiązujących podstaw prawnych.

Na mocy art. 61 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 pkt. 1 lit a u.d.i.p. wskazując, że "Udostępnieniu podlega informacja (...) zamierzeniach działań władzy ustawodawczej i wykonawczej" u.d.i.p., wnioskodawca wniósł o udzielnie informacji publicznej - w maks. dwóch zdaniach - jakie są główne cele operacyjne organu - związane z realizacją zadań i strategii określonej w dokumencie "Polityka ekologiczna Państwa 2030" na odcinku realizowanym przez organ w ramach powierzonych mu ustawowo kompetencji.

Wnioskodawca zacytował: "Wyzwaniem, przed którym stoi Polska, jest zapewnienie odpowiedniego systemu finansowania przedsięwzięć środowiskowych, w taki sposób, aby działania realizowane przez sektor prywatny oraz publiczny, zarówno na poziomie lokalnym, jak i centralnym, były skoordynowane i wzajemnie się uzupełniały. Istotne jest zatem nie tylko zidentyfikowanie źródeł finansowania ochrony środowiska w przyszłości, lecz także zbudowanie modelu, który będzie pozwalał na jeszcze bardziej skuteczną koordynację działań podejmowanych przez różnych interesariuszy, szybką wymianę informacji oraz podejmowanie wspólnych, zintegrowanych przedsięwzięć. (...)". Wnioskodawca zwrócił się o udostępnienie informacji na podany we wniosku adres e-mail.

Organ, pismem z dnia [...] maja 2025 r., przesłanym w drodze wiadomości e-mail w dniu [...] maja 2025 r. odpowiedział na wniosek z dnia [...] kwietnia 2025 r. W odpowiedzi na punkt 1 wniosku organ wskazał wydatkowaną kwotę i beneficjent. W odpowiedzi na pytanie 2. Odpowiedział tak. W odpowiedzi na pytanie 3 podał nazwę podmiotu. W odpowiedzi na pytanie 4 poinformował, że nie zgłoszono incydentów.

Odnosząc się do pytania jakie są główne cele operacyjne Organu – związane z realizacją zadań i strategii określonej w dokumencie "Polityka ekologiczna Państwa 2030" na odcinku realizowanym przez Organ w ramach powierzonych mu ustawowo kompetencji, organ poinformował, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej.

[...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...], pismem z dnia [...] maja 2025 r. (data wpływu do organu), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 13 u.d.i.p.

W uzasadnieniu Spółka wskazała, że pomimo potwierdzenia przyjęcia wniosku, i ponad 10 wykonanych telefonów do Sekretariatu Urzędu, skarżony organ udzielił informacji publicznej dopiero w dniu [...] maja 2025 r., po uprzednim złożeniu skargi na Kierownika Jednostki w trybie art. 229 k.p.a. do Rady Gminy. Skarżąca podniosła, że gdyby nie skarga do Rady Gminy w przedmiotowej sprawie - organ dalej byłby w bezczynności o czym świadczą również pozostawione - w ciągu ostatnich 3 lat - bez odpowiedzi uprzednie wnioski i petycje skarżącego. Skarżąca Spółka podniosła, że tak długi okres udzielania odpowiedzi stanowi naruszenie prawa do informacji publicznej. Skarżąca wskazała na toczące się przeciwko organowi postępowania.

Burmistrz Miasta i Gminy [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej Spółki na rzecz organu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wniosek Spółki z dnia [...] kwietnia 2025 r. zakwalifikował jako wniosek z art. 241 k.p.a. Zwrócił uwagę, że wniosek został napisany w sposób mało czytelny i nieprecyzyjny. Kwalifikacja wniosku wynikała z formy w jakiej został on napisany, która to forma czyniła całkowicie niezrozumiałym żądanie skarżącego. Skarżący nie sformułował wniosku jako wniosku o dostęp do informacji publicznej. Organ z treści pisma nie mógł domniemywać, iż faktycznie skarżący złożył wniosek o dostęp do informacji publicznej. Tym samym organ przyjął termin rozpatrzenia wniosku zgodny z art. 244 k.p.a. w zw. z art. 237 k.p.a. W dniu 17 kwietnia 2025 r. skarżący wniósł skargę do Rady Gminy - w trybie art. 229 k.p.a. w zw. z art. 241 k.p.a. Skarżący ponownie odwołał się do art. 241 k.p.a., czyli kwalifikacji pisma jako wniosku w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W skardze skarżący ponownie na pierwszych stronach powołał się na protokoły kontroli NIK. Na stronie trzeciej skarżący sformułował zarzuty. Między innymi brak odpowiedzi organu na wniosek z dnia 1.04.2025r. Z uwagi na fakt, iż organ nie pozostawał w bezczynności (zgodnie z art. 237 k.p.a. organ powinien załatwić sprawę w terminie miesiąca) niezrozumiałym było skierowanie przez skarżącego skargi. Analizując wniosek z dnia [...] kwietnia 2025r. oraz skargę z dnia 11 kwietnia 2025r. organ doszedł do wniosku, iż skarżący składając wniosek z dnia [...] kwietnia 2025 r. mógł uważać ten wniosek za wniosek o udzielenie informacji publicznej pomimo, iż z treści tego wniosku jak i tytułu wnikało, że jest to wniosek w trybie art. 241 k.p.a. W celu uniknięcia dalszych bezpodstawnych skarg na bezczynności organ w dniu [...] maja 2025 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego pytania. Wskazana podstawa prawna wniosku oraz jego treść w sposób jednoznaczny wskazywała, iż został on złożony w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Termin rozpatrzenia wniosku wynosił miesiąc. Dochowanie ustawowego terminu utrudnione było zachowaniem skarżącego, który notorycznie wykonywał połączenia telefoniczne do Burmistrza Miasta i Gminy [...] oraz pracowników urzędu. Nadto z uwagi na toczące się postępowanie cywilne strony prowadziły rozmowy w celu ugodowego zakończenia sporu cywilnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej także p.p.s.a. Pierwszy z ww. przepisów stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Natomiast w myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 p.p.s.a. odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Skarga jest dopuszczalna. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten pozostaje aktualny w obecnym stanie prawnym (v. wyrok NSA z dnia 16 marca 2021 r. sygn. akt III OSK 86/21, orzeczenia.nsa.gov.pl) i prezentuje go także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę.

Przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś,

H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwana dalej u.d.i.p.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p).

Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

Burmistrz Miasta i Gminy jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. albowiem jest organem władzy publicznej. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowi, że do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1. Zgodnie z tym przepisem, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2002 r. w sprawach o sygn. akt II SA 181/02, II SA 1956/02 i II SA 2036-2037/02). Informację publiczną stanowi m.in. treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Informację publiczną stanowi także m.in. informacja o organach i osobach sprawujących w nich funkcje, trybie działania, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw.

Elementem rzetelności działania organów demokratycznego państwa jest zapewnienie obywatelom prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej, łączącego się z powszechnie aprobowaną w państwach demokratycznych, zasadą "otwartego rządu", oznaczającą transparentność działalności wszystkich organów władz publicznych (v. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2213/13, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W sprawie tej na wstępie wskazania wymaga, że choć treść pisma wnioskodawcy z dnia [...] kwietnia 2025 r. była obszerna i zawierała szereg różnych żądań oraz wskazanie różnych trybów działania, nie może budzić wątpliwości, że w piśmie tym zawarty był również wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie Sądu sposób sformułowania tego wniosku i wskazane podstawy prawne nie pozostawiają wątpliwości, że żądania ujęte w "osnowie wniosku" stanowiły żądania wyrażone w trybie u.d.i.p., a nie w trybie art. 241 k.p.a. Wnioskodawca wprost wskazał bowiem na art. 61 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 pkt. 1 lit c u.d.i.p.

Organ nie kwestionował, że żądania ujęte w punktach (§) 1, 2, 3, 4 i 5 stanowią żądania udostępnienia informacji publicznej. W sprawie jest bezsporne, że żądanie udostępnienia informacji: 1) jaką kwotę - ze środków publicznych (pieniędzy podatników) przeznaczono w 2024 r. na obsługę prawną i kto był beneficjentem (Nazwa podmiotu/Pracownika) tych pieniędzy? Preambuła Wniosku/Petycji, 2) czy w ciągu ostatniego roku wykonano okresowy audyt wewnętrzny w zakresie bezpieczeństwa informacji - nakazany § 19 ust. 2 pkt. 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 maja 2024 r. w sprawie Krajowych Ram Interoperacyjności, minimalnych wymagań dla rejestrów publicznych i wymiany informacji w postaci elektronicznej oraz minimalnych wymagań dla systemów teleinformatycznych (Dz. U. z 22 maja 2024 r.), 3) Jeśli odpowiedź na niniejsze pytanie jest twierdząca - wniósł o podanie nazwy podmiotu/firmy, która wykonała rzeczony audyt, 4) ile incydentów zgłosiła Jednostka w przeciągu ostatniego roku do właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV w rozumieniu art. 22 Ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1077, 1222), 5) W trybie wyżej wzmiankowanych przepisów - czy forma zgłoszeń była zgodna z art. 23 rzeczonej ustawy, stanowi żądanie udostępnienia informacji o sprawie publicznej.

Żądania te dotyczą sfery faktów i danych publicznych, w tym informacji o majątku publicznym i działaniach podejmowanych przez organ.

W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, tak jak ma to miejsce w odniesieniu do wskazanych żądań, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W przypadku, gdy organ nie posiada żądanej informacji powinien o tym poinformować wnioskodawcę w piśmie. Pismo kierowane do strony wnioskującej powinno zawierać wyjaśnienie takiego stanu rzeczy (tak w wyroku NSA z dnia 22 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 473/17; wyrok NSA z 24 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 851/09, publik. LexPolonica nr 2474778).

Organ w piśmie z dnia [...] maja 2025 r. (przesłanym w drodze wiadomości e-mail [...] maja 2025 r.) udzielił wnioskodawcy odpowiedzi na pytanie 1. Podał kwotę wydatkowanych środków oraz wskazał podmioty, które środki uzyskały. W odpowiedzi na pytanie 2, czy w ciągu ostatniego roku wykonano okresowy audyt wewnętrzny w zakresie bezpieczeństwa informacji - nakazany § 19 ust. 2 pkt. 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 maja 2024 r. w sprawie Krajowych Ram Interoperacyjności, minimalnych wymagań dla rejestrów publicznych i wymiany informacji w postaci elektronicznej oraz minimalnych wymagań dla systemów teleinformatycznych (Dz. U. z 22 maja 2024 r.), organ odpowiedział tak. W odpowiedzi na pytanie 3, dotyczące wskazania nazwy podmiotu/firmy, która wykonała audyt, organ podał nazwę podmiotu. W odpowiedzi na pytanie 4 o liczbę zgłoszonych do właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV incydentów w ciągu ostatniego roku w rozumieniu art. 22 ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa, organ poinformował, że nie zgłoszono incydentów. W związku z tą odpowiedzią oczywisty jest brak odrębnej odpowiedzi organu na pytanie 5, dotyczące tego, czy forma zgłoszeń była zgodna z art. 23 wskazanej ustawy. Skoro nie było zgłoszeń bezprzedmiotowa jest kwestia formy zgłoszeń.

Zatem, w odniesieniu do powyższego, prawidłowe było zakwalifikowanie przez organ żądanych informacji jako informacji publicznej i działanie poprzez udostępnienie żądanych informacji.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że ostatnie żądanie wnioskodawcy, dotyczące udzielenia informacji "w mak. dwóch zdaniach - jakie są główne cele operacyjne Organu - związane z realizacją zadań i strategii określonej w dokumencie "Polityka ekologiczna Państwa 2030" na odcinku realizowanym przez Organ w ramach powierzonych (...) ustawowo kompetencji", nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o: zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej.

Przedstawione wyżej żądanie wniosku nie stanowi żądania dotyczącego informacji o zamierzeniach działań organu władzy. Wnioskodawca nie zwracał się o informację zawartą w jakimkolwiek dokumencie sporządzonym przez organ dotyczącym zamierzeń działań organu. Ogólne pytanie o "główne cele operacyjne" nie stanowi żądania udostępnienia informacji o faktach. Prawidłowo organ stwierdził, że nie ma podstaw, aby ostatnie żądanie wniosku kwalifikować jako żądanie udostępnienia informacji publicznej.

Rozpoznając skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej stwierdzić należało, że organ nie udostępnił w ustawowym terminie 14 dni żądanej informacji publicznej, jak również nie wydał w tym terminie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nie poinformował też w tym terminie, że nie posiada żądanej informacji publicznej, jak również nie wskazał, że żądana informacja w jego ocenie nie stanowi informacji publicznej. Termin 14 dni na podjęcie właściwego działania przez organ upłynął [...] kwietnia 2025 r. Organ udostępnił żądane informacje publiczne (punkty 1-5 wniosku), jak również poinformował - w odniesieniu do ostatniego żądania - że nie stanowi informacji publicznej, dopiero [...] maja 2025 r. przesyłając odpowiedź z dnia [...] maja 2025 r. nr [...], a zatem dopuścił się bezczynności.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że nawet w sytuacji, gdy dochodzi do poinformowania wnioskodawcy o tym, że podmiot zobowiązany nie dysponuje żądanymi informacjami albo że żądana informacja nie jest informacją publiczną, również powinno to nastąpić w terminach określonych w art. 13 u.d.i.p. (tak m.in. /w:/ M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018, komentarz do art. 13 u.d.i.p. i powołana tam literatura).

Z przepisu art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wynika, iż sprawy dostępu do informacji publicznej są załatwiane w krótkim terminie - co do zasady – czternastodniowym. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od złożenia wniosku.

W sprawie tej, jak wynika z wszystkich przedstawionych przez organ okoliczności, nie miało miejsca przedłużenie terminu na udostępnienie informacji publicznej. Organ nie zastosował w tym przypadku art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Z całokształtu okoliczności sprawy wynika, że organ błędnie przyjął założenie, że e-mail wnioskodawcy z dnia [...] kwietnia 2025 r. nie zawiera wniosku złożonego na podstawie u.d.i.p. i z tego względu udzielił odpowiedzi, po interwencji wnioskodawcy, dopiero [...] maja 2025 r. pismem opatrzonym datą [...] maja 2025 r.

Skoro organ wystosował odpowiedź do wnioskodawcy po upływie 14 dni od dnia wpływu wniosku, to stwierdzić należało, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawnym i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. W sprawie tej udzielenie odpowiedzi na wniosek w trybie u.d.i.p. nastąpiło z opóźnieniem, albowiem organ błędnie zakwalifikował obszerny e-mail wnioskodawcy w całości jako żądanie wniesione na podstawie art. 241 k.p.a. Organ po interwencji wnioskodawcy, pismem z dnia [...] maja 2025 r. (przesłanym [...] maja 2025 r.), udzielił odpowiedzi na wniosek wystosowany w trybie u.d.i.p. Udostępnienie żądanych informacji, jak też wskazanie, że ostatnie żądanie wniosku nie stanowi informacji publicznej nie nastąpiło w ustawowym terminie, jednakże organowi nie można zarzucić celowego działania. Biorąc pod uwagę podjęte przez organ działanie, nie ma podstaw, aby niewłaściwe zastosowanie u.d.i.p. i wynikające stąd uchybienie terminowi zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego Sąd orzekł, jak w punkcie 3 wyroku, na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.