drukuj    zapisz    Powrót do listy

6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym), Zagospodarowanie przestrzenne, Rada Miasta, Stwierdzono nieważność uchwały w części, IV SA/Wa 2676/15 - Wyrok WSA w Warszawie z 2015-11-30, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

IV SA/Wa 2676/15 - Wyrok WSA w Warszawie

Data orzeczenia
2015-11-30 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-08-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Sękowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270 art 190
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2012 poz 647 art 9 ust 4
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J. L. na uchwałę Rady W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność § 4 ust. 3 zaskarżonej uchwały, tj. wyrazy "[...]" - w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...], z obrębu [...], 2. stwierdza nieważność § 12 ust. 1 pkt 4 zaskarżonej uchwały, tj. wyrazy "[...]" - w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...], z obrębu [...], 3. stwierdza nieważność § 15 ust. 3 pkt 1 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...], 4. stwierdza nieważność § 40 ust. 3 pkt 1 i pkt 2, § 40 ust. 4 pkt 2 lit. d, § 40 ust. 4 pkt 4 lit. a, § 40 ust. 4 pkt 5 lit. a, § 40 ust. 4 pkt 6 lit. a zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki o nr ewid. [...] z obrębu [...]; 5. stwierdza nieważność § 41 ust. 1, § 41 ust. 2, pkt 2, 3, 4, 5, 8, 11 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki o nr ewid. [...] z obrębu [...]; 6. stwierdza nieważność § 42 ust. 4 pkt 2 lit. b i lit. d, pkt 3 lit. b, pkt 4 lit. a, zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki o nr ewid. [...] z obrębu [...]; 7. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części określonej powyżej w pkt 1 – 6 nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 8. zasądza od W. na rzecz skarżącego J. L. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

Pismem z dnia 17 października 2011 r. J. L., działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta W. Nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] – [...] (w części obejmującej:

1) ustalenie na terenie nieruchomości skarżącego, stanowiącej dz. nr [...] z obrębu [...] lokalizacji terenu ogólnodostępnej ścieżki rowerowej i ciągu pieszego "24 ZPc-j":

- w §12 ust 1 pkt 4 wyrazy: "24 ZPc-j"

- §15 ust. 3 pkt 1

- § 41 ust. 1

- §41ust. 2 pkt 2, 3, 4, 5, 8,11

2) ustalenie zakazu obsługi komunikacyjnej, nieruchomości skarżącego stanowiącej dz. nr [...] z obrębu [...], od strony al. [...] 9 KDL

- § 40 ust. 3 pkt 1 i 2

3) ustalenie nakazu podłączenia nieruchomości skarżącego, stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...] do infrastruktury technicznej od strony sieci projektowanych w ścieżce rowerowej 24 ZPc-j

- § 40 ust. 4 pkt 2 lit d

- § 40 ust. 4 pkt 4 lit a

- § 40 ust 4 pkt 5 lit a

- § 40 ust. 4 pkt 6 lit a

4) ustalenie nakazu podłączenia nieruchomości skarżącego, stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...] do infrastruktury technicznej od strony sieci projektowanych w ścieżce rowerowej ZPc-j

- § 42 ust 4 pkt 2 lit b

- § 42 ust. 4 pkt 2 lit d

- § 42 ust. 4 pkt 3 lit b

- § 42 ust. 4 pkt 4 lit a

Skarżący wniósł o stwierdzenie powyższej części uchwały na terenie wskazanych działek oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości stanowiących trzy działki ewidencyjne nr: [...], [...] i [...] z obrębu [...] położonych w [...], w kwartale pomiędzy ulicami: [...], [...], Al. [...]. Uchwała ustala dla działek skarżącego następujące przeznaczenie:

(1) dz. nr [...] – na cele 24 ZPc-j ciąg pieszo-rowerowy w zieleni urządzonej wydzielony liniami rozgraniczającymi z terenów sąsiednich;

(2) dz. nr [...] – na cele pierwotnie oświatowe 25 UOp, obecnie bez wskazania przeznaczenia jednostki planistycznej;

(3) dz. nr [...] na cele 23 MW – zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej

Przepis § 2 pkt 17 uchwały definiuje działkę budowlaną, jako "nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z przepisów odrębnych i niniejszej uchwały (...)".

Przepis § 12 ust. 1 pkt 4 uchwały stanowi, że ustala się w obszarze planu przestrzenie publiczne: ciągi pieszo-rowerowe w zieleni urządzonej – 24 ZPc-j.

Przepis § 15 ust. 3 pkt 1 uchwały stanowi, że ustala się realizację ścieżek rowerowych: w liniach rozgraniczających ulic i ciągów pieszo – rowerowych, wskazanych na rysunku planu.

Przepis § 16 uchwały stanowi, że dla obszaru planu ustala się zasady przebudowy, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej. Realizację sieci infrastruktury technicznej ustalono w liniach rozgraniczających m.in. dróg wewnętrznych, ciągów pieszych, ciągów pieszo-rowerowych, terenów zieleni urządzonej.

W przepisach szczegółowych dla terenów 23 MW (§ 40) oraz 25 UOp (§ 42) ustalono obowiązkowe zasady obsługi tych terenów w zakresie infrastruktury technicznej, wskazując w niektórych przypadkach nakaz podłączenia wyłącznie do sieci zaprojektowanych w liniach rozgraniczających kwestionowanego ciągu. Dla terenu 23 MW wprowadzono zakaz zjazdów z Al. [...].

Skarżący wskazał, że w świetle powyższych przepisów zabudowanie działki przeznaczonej pod zabudowę (działka [...]) jest niemożliwe ze względu na brak dostępu do drogi publicznej. Plan przewiduje połączenie tej działki wyłącznie z ulicami: 23 KDD, od której oddzielona jest pięcioma cudzymi działkami oraz 7 KDL, od której oddzielona jest trzema cudzymi działkami.

Plan wyklucza zjazd z Al. [...], do której z tej nieruchomości jest najbliżej (przez jedną cudzą działkę).

Lokalizacja kwestionowanego ciągu pieszo - rowerowego odcina przeznaczoną pod zabudowę działkę nr [...] od nie mającej przeznaczenia działki nr [...], przylegającej do drogi publicznej ul. [...].

W decyzji podziałowej ustalono natomiast, że dla działki nr [...] należy zapewnić dostęp do drogi publicznej ul. [...] poprzez działki nr [...] i [...].

W odniesieniu do części inwestycyjnych nieruchomości, położonych na terenach 23 MW i 25 UOp, uchwała ustaliła obowiązek podłączenia do sieci miejskich, które mają być zrealizowane w nieistniejącym jeszcze, kwestionowanym ciągu.

Inwestycja na przeznaczonej pod zabudowę działce nr [...] może zostać podłączona do kanalizacji deszczowej w ulicach 7 KDL i 23 KDA wyłącznie przez projektowany kanał w kwestionowanym ciągu.

Zaopatrzenie w ciepło, energię elektryczną oraz usługi telekomunikacyjne działki nr [...] również może mieć miejsce wyłącznie za pośrednictwem sieci projektowanych w nieistniejącym kwestionowanym ciągu.

Inwestycje na działce nr [...] położonej na terenie 25 UOp, pomimo bezpośredniego dostępu tej działki do ulicy [...], mogą zostać podłączone do kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz sieci cieplnej i gazowej wyłącznie przez infrastrukturę poprowadzoną w nieistniejącym jeszcze, kwestionowanym ciągu.

Należącą do skarżącego działkę nr [...] o pow. [...] m² przeznaczono na cele ogólnodostępnego ciągu i zieleń urządzoną z zakazem grodzenia. Zaplanowany ciąg o szerokości ok. 30 m projektuje się pomiędzy ul. 23 KDD, 7 KDL/8KDL przez 10 prywatnych działek, przecinając je w poprzek na ok. połowie szerokości. Właściciele nieruchomości nie mają prawa tego gruntu zagospodarować na własne cele; zobowiązani zostali do jego przeznaczenia na zieleń publiczną i ciąg komunikacyjny oraz infrastrukturę sieciową obsługującą tereny 23 MW oraz 25 UOp.

Powołane przepisy uchwały naruszają prawo własności skarżącego w sposób wykraczający poza granice władztwa planistycznego gminy, co prowadzi do naruszenia obiektywnego porządku prawnego.

Status prawny terenu przewidzianego pod kwestionowany ciąg, ogólnodostępny obiekt liniowy, nie stanowiący celu publicznego, a zajmujący liczne działki prywatne, wyklucza realizację ustaleń planu. Gmina nie ma podstaw prawnych do wywłaszczenia gruntów zajętych pod ciąg, może jedynie wykupić te grunty na zasadach rynkowych. Kwestionowany ciąg mógłby więc powstać jedynie za zgodą wszystkich właścicieli nieruchomości położonych w jego granicach. Zgoda właścicieli działek zajętych pod ciąg jest również niezbędna do realizacji w tym ciągu sieci kanalizacyjnej, energetycznej, cieplnej i gazowej, co warunkuje zagospodarowanie przez skarżącego nieruchomości zgodnie z planem.

Tereny 23 MW i 25 UOp otoczone są z trzech stron istniejącymi drogami publicznymi (Al. [...], ul. [...], ul. [...]), a od północy projektowaną ul. 23 KDD. W zaskarżonej uchwale ustalono obowiązkowo dla działek skarżącego dostęp do infrastruktury technicznej od strony kwestionowanego ciągu projektowanego przez środek obszaru inwestycyjnego, przecinającego 10 prywatnych działek. Warunek ten jest niemożliwy do spełnienia przez skarżącego, co stanowi trwałą przeszkodę zagospodarowaniu jego nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem określonym w planie.

Całkowicie bezpodstawny jest zakaz zjazdu na teren 23 MW z Al. [...] i nakaz obsługi komunikacyjnej całej jednostki planistycznej z ulic 23 KDD oraz 7 KDL.

Al. [...] jest na tym odcinku mało uczęszczaną ulicą osiedlową, rozpoczynającą swój bieg przy bazie technicznej [...]. Brak podstawy prawnej dla zakazu zjazdu z tej ulicy do obsługi kwartału zabudowy pomiędzy ulicami [...], [...] i 23 KDD. Zakaz ten nie wynika ani z obowiązku zachowania określonej odległości miedzy skrzyżowaniami, ani z innych względów bezpieczeństwa ruchu drogowego. Mimo to, zjazdu z Al. [...] dla celów obsługi komunikacyjnej terenu 23 MW, w uchwale wprost zakazano, uzależniając dojazd do nieruchomości od uzgodnień z licznymi właścicielami działek sąsiednich, kosztem ich gruntu budowlanego.

W celu sprawdzenia możliwości wykonania ustaleń planu skarżący skierował do właściwych organów i instytucji zapytania o termin realizacji kwestionowanego ciągu oraz infrastruktury przewidzianej w jego liniach rozgraniczających.

Pismem z dnia 14 stycznia 2011 r. Burmistrz [...] wskazał, iż Miasto podejmie konkretne działania zmierzające do uregulowania stanu prawnego w/w nieruchomości z chwilą, kiedy zostaną spełnione podane warunki: 1) stworzone zostanie odpowiednie zadanie inwestycyjne, które umieszczone będzie w Wieloletnim Planie Inwestycyjnym, obowiązującym w latach 2011 – 2014, 2) przeznaczone i zabezpieczone zostaną odpowiednie środki finansowe w budżecie Miasta W. niezbędne do realizacji w/w zadania".

W piśmie z dnia 10 sierpnia 2011 r. organ natomiast oświadczył m in., że obecnie inwestycja ta nie znajduje się ani w budżecie na 2011 rok, ani w planach inwestycyjnych [...] do roku 2016 ujętych w obowiązującej Wieloletniej Prognozie Finansowej Miasta W. na lata 2011 - 2033. Warunkiem rozpoczęcia inwestycji przez W. jest pozyskanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane np. poprzez wykup. Wcześniej na ten cel muszą zostać zabezpieczone środki finansowe w budżecie. Powyższe uwarunkowania finansowo - własnościowe zdaniem organu, nie pozwalają określić w jakiej perspektywie czasowej inwestycja ma szanse realizacji.

Również w piśmie z dnia 17 sierpnia 2011 r. Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w W. S.A. nie wskazało żadnego przewidywanego terminu budowy sieci, odsyłając do zamierzeń inwestycyjnych władz [...] w zakresie budowy ścieżki rowerowej i przekazania środków na infrastrukturę.

Skarżący wskazał nadto, iż w piśmie z dnia 16 listopada 2010 r. Zarząd Dróg Miejskich stwierdził brak przeciwwskazań do obsługi komunikacyjnej dz. nr [...] poprzez zjazd z Al. [...] na teren 23 MW w rejonie tej nieruchomości. ZDM zaopiniował pozytywnie możliwość wykonania zjazdu z Al. [...] do obsługi komunikacyjnej dz. nr ew. [...], [...], [...] (z której wydzielono dz. nr [...]), [...] z obrębu [...] pod warunkiem utworzenia jednego wspólnego zjazdu dla tych działek oraz wykonania go zgodnie z warunkami technicznymi.

Skarżący podkreślił, że:

(-) nieruchomości skarżącego obciążono bezterminową rezerwą terenową na ścieżkę rowerową i alejkę spacerową o szer. ok. 30 m., nie stanowiącą inwestycji celu publicznego, bez realnego zamiaru wykupienia gruntu i wykonania tego obiektu w okresie obowiązywania planu,

(-) w okresie utrzymywania tej rezerwy terenowej skarżący będzie odpowiedzialny za porządek na terenie nieruchomości i opłacanie podatków, nie mogąc jej zagospodarować, a nawet ogrodzić;

(-) gestorzy mediów nie są zainteresowani budową ustalonej w planie miejscowym infrastruktury technicznej w ciągu ścieżki rowerowej kwestionowanego ciągu; pozyskanie gruntów na ten cel uzależniają od zgody wszystkich właścicieli działek przeznaczonych pod ciąg; sieć wodociągowa i kanalizacyjna może powstać dopiero po przekazaniu na ten cel środków z budżetu miasta, co nie jest przewidywane w dającym się określić terminie;

(-) zakaz obsługi komunikacyjnej terenu 23 MW od strony Al. [...], pozbawiający nieruchomość skarżącego dostępu do drogi publicznej, nie jest uzasadniony ani względami technicznymi, ani bezpieczeństwem ruchu.

Z przebiegu procedury planistycznej oraz treści uchwały w jej pierwotnym brzmieniu można wnioskować, że plan przygotowano przy założeniu, że obszar pomiędzy ulicami [...], [...] i [...] stanowi własność jednego podmiotu (Miasta) i zostanie przez niego kompleksowo zainwestowany.

Dowodem na to jest:

(-) ustalenie m.in. minimalnej szerokości frontu działki budowlanej na terenie 23 MW na 90 m (ustalenia uchwały w tym zakresie zostały wyeliminowane przez Sąd),

(-) zagospodarowanie całego terenu 25 UOp jako jednej działki inwestycyjnej,

(-) pierwotne przeznaczenie tego terenu na cele oświaty publicznej, niezgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta W.,

(-) brak ustalenia komunikacji wewnętrznej terenów 23 MW i 25 UOp,

(-) niespotykana w innych planach miejscowych idea wybudowania nowych sieci infrastruktury technicznej w liniach rozgraniczających ścieżki rowerowej oraz szerokość ścieżki rowerowej i alei pieszej - aż 30 m.

Struktura własnościowa obszaru objętego planem zmieniła się jednak jeszcze przed jego uchwaleniem. Nieruchomości, niegdyś wywłaszczone, zostały zwrócone dawnym właścicielom (działki skarżącego zwrócono mu w roku 2006). Zmiany tej Rada nie uwzględniła przy podejmowaniu uchwały.

Działkę nr [...], przeznaczoną pod ciąg, objęto obowiązkiem jej udostępniania osobom trzecim na koszt i odpowiedzialność właściciela.

Skarżący podkreślił, że uchwała narusza 15 ust. 2 pkt 1 i pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w zakresie prawidłowego określenia w planie miejscowym:

(-) przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania,

(-) zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej.

W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o oddalenie skargi. Uzasadniając swoje stanowisko, Rada wskazała w szczególności, co następuje:

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2010 r. (sygn. akt IV SA/Wa 127/10) stwierdzono nieważność § 42 uchwały, ustalającego dla terenu 25 UOp jako przeznaczenie podstawowe - publiczne usługi oświaty. Wyrok ten objął kontrolą również lokalizację kwestionowanego ciągu na terenie objętym uchwałą, stwierdzając, iż wyznaczenie w zaskarżonej uchwale obszaru oznaczonego symbolem 24 ZPc-j, jako obejmującego realizację ciągu pieszo-rowerowego i zieleni urządzonej na nieruchomości skarżącego, nie stanowi przekroczenia planistycznych uprawnień gminy.

Kwestionowany ciąg stanowi przedłużenie istniejącego ciągu oznaczonego symbolem 15 ZPc-j z terenami sportowo-rekreacyjnymi oznaczonymi symbolem 31 ZP/US oraz dalej z Lasem [...]. Rozwiązanie to służy zapewnieniu rozwoju walorów przyrodniczych i krajobrazowych na tym terenie i jest rezultatem realizacji przez Gminę nałożonego przez ustawodawcę obowiązku uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym m.in. wymagań ochrony środowiska, przyjmując za podstawę przeznaczenia terenów na określone cele ład przestrzenny i zrównoważony rozwój.

Organ podkreślił, że nie kwestionując konieczności uwzględniania w planowaniu przestrzennym prawa własności, trzeba też jednak mieć na uwadze równoważny do uwzględnienia element jakim jest zachowanie równowagi przyrodniczej i ochrona środowiska ukierunkowane na zapewnienie możliwości zaspokajania potrzeb większej społeczności, a nie jedynie poszczególnych osób. Dalej organ wskazał, iż wykonywanie władztwa planistycznego musi zatem niekiedy łączyć się z ingerencją w prawo własności pod warunkiem oczywiście zachowania racjonalnej proporcji owej ingerencji w stosunku do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ograniczenia prawa własności są ustanawiane.

Zdaniem organu, kwestionowana przez skarżącego ingerencja w prawo własności jego nieruchomości jest prawnie dopuszczalna, stanowiąc realizację władztwa planistycznego. Tym samym żądanie stwierdzenia nieważności powołanych zapisów ustawy jest bezzasadne.

Organ wyjaśnił, że działka skarżącego [...] posiada zgodnie z planem zapewniony dostęp do infrastruktury technicznej uzależniony od usytuowania istniejących sieci i w zależności od potrzeb skarżącego i warunków ustalonych przez gestora sieci, od strony ulicy 40.9 KDL, ulicy 40.23 KDD, w terenie ciągu pieszo-rowerowego 24 ZPc-j oraz ulicy 40.7 KDL. Argument skarżącego, iż realizacja projektowanego ciągu pieszo-rowerowego 24 ZPc-j nie jest przewidziana w najbliższym czasie, nie ma związku z niniejszą sprawą. Po pierwsze prawo nie nakłada na organy gminy obowiązku natychmiastowej realizacji zaprojektowanych przedsięwzięć (zależy to od wielu czynników, w tym możliwości finansowych), po drugie nie ma przeciwwskazań do realizacji infrastruktury technicznej w projektowanej ścieżce pieszo - rowerowej, przed jej urządzeniem - budowa ścieżki nie jest warunkiem koniecznym do poprowadzenia w tym miejscu mediów.

Organ podkreślił również, iż kwestionowane przez skarżącego ustalenia planu dotyczące zarówno lokalizacji ogólnodostępnej ścieżki pieszo - rowerowej, ustalonych zasad obsługi komunikacyjnej, jak i dostępu do infrastruktury technicznej, w żaden sposób nie naruszają prawnie chronionego uprawnienia (prawa) skarżącego skumulowanego w prawie własności. Plan określa bowiem zasady obsługi komunikacyjnej i spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ponadto zaskarżony plan sporządzony został uchwalony na zasadach i w trybie określonym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w zgodzie w powszechnie obowiązującymi przepisami, po drugie działanie organu gminy w ramach tzw. władztwa planistycznego w odniesieniu do poruszonych w skardze kwestii mieści się w granicach wyznaczonych przepisami prawa.

Skarżący podkreślił, że jeżeli ciąg ma pełnić funkcje publiczne, dla dobra ogółu, to cel ten powinien być również wskazany w studium. Z rysunku studium wynika, że ciąg zieleni publicznej ZP1 o szerokości ok. 30 m został uwzględniony tylko do ulicy oznaczonej w zaskarżonym planie jako 23 KDD.

Ciąg urządzonej zieleni publicznej w studium pokrywa się wyłącznie z terenem oznaczonym w planie 15 ZPc-j. Przedłużenie terenu ZP1 poza obszar wskazany w studium, stanowi zatem inicjatywę planu miejscowego, niezgodną ze studium.

Nie ma przy tym znaczenia - zdaniem skarżącego - okoliczność, że terenu przeznaczonego pod kwestionowany ciąg nie wymieniono wśród "terenów przeznaczonych na cele publiczne" w § 4 ust. 3 uchwały. Skoro bowiem teren przeznaczony pod ciąg ustalono, jako ogólnodostępny (objęty zakazem grodzenia) ciąg komunikacyjny, przeznaczony bez zgody właścicieli do powszechnego korzystania, to tym samym przeznaczono go na cele publiczne.

W piśmie procesowym z dnia 11 stycznia 2012 r. skarżący wniósł również o stwierdzenie nieważności w § 4 ust. 3 uchwały wyrazów "25 UOp".

Nadto Skarżący podtrzymał zarzut dotyczący niezgodności ustaleń planu dotyczących przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem 24 ZPc-j na cele publiczne ze Studium. Zdaniem Skarżącego, przeznaczenie w Studium terenów na cele zabudowy mieszkaniowej, zakłada realizację w ramach tych terenów niezbędnej infrastruktury, takiej jak zieleń osiedlowa, drogi dojazdowe lub usługi. Przedmiotem niniejszej sprawy jednak, nie jest obiekt uzupełniający infrastrukturę osiedlową, lecz teren publiczny o znacznej powierzchni: ciąg komunikacyjny z zielenią publiczną i sieciami inżynieryjnymi wszystkich typów (wodociągową, kanalizacyjną, energetyczną, gazową, telekomunikacyjną oraz ciepłowniczą) o szerokości 30 m i łącznej powierzchni ok. 0,9 ha. Nie można zatem przyjąć, że obiekty tej skali mogą być tworzone w planach miejscowych, jako "osiedlowa infrastruktura uzupełniająca", nie zmieniająca ogólnego przeznaczenia terenu w Studium. Zamieszczenie w tekście Studium ustaleń otwartych, zakładających szczegółowe zaplanowanie nowych terenów mieszkaniowych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, nie zwalnia organu od przestrzegania zasady wyrażonej w art. 10 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W studium nie ustalono przeznaczenia nieruchomości na terenie 24 ZPc-j na cele zieleni publicznej i sieci infrastrukturalnych z ciągiem komunikacyjnym o łącznej szerokości aż 30 m. Uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] została podjęta z naruszeniem art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W piśmie procesowym z dnia 17 stycznia 2012 r. Rada wskazała, że nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego odnośnie niezgodności zapisów planu dla terenu o symbolu 24 ZPc-j z ustaleniami studium. Skarżący wywodzi, iż teren o symbolu 24 ZPc-j nie pokrywa się z terenami określonymi w studium symbolem ZP-1. Zgodnie z ustaleniami Studium: główne kierunki zmian i przekształceń w strefie miejskiej dla obszarów zabudowy wymagają realizacji w zagospodarowaniu przestrzennym ochrony i modernizacji istniejącej zieleni osiedlowej oraz tworzenia nowych terenów ogólnodostępnej zieleni urządzonej (tekst Studium, str. 102), dla kształtowania struktury przestrzennej terenów zieleni istotne jest podporządkowanie form zagospodarowania funkcjom przyrodniczym i tworzenie optymalnych warunków zamieszkania, pracy i wypoczynku (tekst Studium, str. 101), rozwój systemu dróg dla ruchu rowerowego będzie następować poprzez budowę samodzielnych dróg rowerowych, poprowadzonych w terenie niezależnie od układu drogowego. Ponadto przewiduje się możliwość lokalizowania innych niż ustalone w studium dróg dla rowerów dla których opracowania studialne wykażą, iż jest to uzasadnione funkcjonalnie i technicznie (tekst Studium, str. 142). Zdaniem organu ustalenie w studium, że na terenach zabudowy mieszkaniowej oznaczonych na rysunku symbolem M1 (tereny o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej) ustala się priorytet dla lokalizowania funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej nie stoi w sprzeczności z zapisami planu dla terenu o symbolu 24 ZPc-j. Na terenach określonych w studium jako tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej konieczne i niezbędne są takie elementy zagospodarowania terenu jak; ścieżki piesze i rowerowe, chodniki, zieleń trawniki i szpalery drzew. Wyznaczenie w zaskarżonej uchwale - obszaru oznaczonego symbolem 24 ZPc-j, jako obejmującego realizację ciągu pieszo - rowerowego i zieleni urządzonej na nieruchomości skarżących, nie stanowi przekroczenia planistycznych uprawnień gminy, określonych w art. 1 ust.1 i 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z zasadami sporządzania planów miejscowych i wytycznymi zawartymi w rozdz. XIII część B studium, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] dokonano analiz w zakresie potrzeb związanych z obsługą terenów planowanej zabudowy i wyznaczono tereny niezbędne do jej obsługi. Jednym z elementów zagospodarowania służącym obsłudze obszaru było wyznaczenie terenu oznaczonego symbolem 24 ZPc-j, jako obejmującego realizację ciągu pieszo- rowerowego i zieleni urządzonej. Ciąg pieszo - rowerowy z zielenią urządzoną 24 ZPc-j stanowi kontynuację takiego samego ciągu zlokalizowanego na północ od ul. [...] oznaczonego symbolem 15 ZPC-j i oznaczonego w studium symbolem ZP-1. Zarzut Skarżącego, że w studium nie wydzielono symbolem ZP.1 terenu stanowiącego przedłużenie ciągu 15 ZPC-j nie znajduje uzasadnienia merytorycznego i prawnego. Brak takiego wydzielenia na rysunku studium oznacza bowiem, że decyzję co do przebiegu tego ciągu (stanowiącego powiązanie terenów mieszkaniowych z Lasem [...]) pozostawiono do decyzji planu miejscowego. Przebieg ciągu na odcinku pomiędzy istniejącym centrum handlowym a zabudową mieszkaniową mógł zostać wyznaczony w ramach ustaleń studium, albowiem przebieg ten był ściśle zdefiniowany poprzez ukształtowanie istniejącej już zabudowy. Tereny położone na południe od ul. [...] są niezabudowane, a usytuowanie przyszłej zabudowy oraz terenów i obiektów służących jej obsłudze powinno zostać przesądzone w planie miejscowym. Takie ustalenia zostały zatem dokonane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego [...] poprzez ustalenia dotyczące usytuowania kwartałów zabudowy oraz przebiegu układu komunikacyjnego, a także terenów zieleni, w tym także kontynuacji przebiegu ciągu pieszo - rowerowego łączącego tereny zabudowy mieszkaniowej [...] z Lasem [...]. Zdaniem organu niezasadny jest również zarzut skargi odnoszący się do obsługi komunikacyjnej określonej w zaskarżonym planie miejscowym. Zgodnie ze studium dla przekształceń przestrzennych w strefie miejskiej, którą objęty jest obszar planu, istotne jest wykształcenie układu przestrzeni o charakterze reprezentacyjnym i ich powiązań. Powiązaniem takim, oznaczonym na rysunku studium, jest pierzeja al. [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 lutego 2012 r., sygn.akt IV SA/Wa 1837/11 skargę oddalił.

Wyrokiem z dnia 12 września 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II OSK 1406/11), wydanym na skutek skargi kasacyjnej skarżącego, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania wskazując, że błędnie przyjął Sąd pierwszej instancji, iż możliwość skutecznego wniesienia skargi na uchwalę w przedmiocie miejscowego planu zależy od zakresu objętego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn.. akt IV SA/Wa 2725/12 skargę oddalił. Sąd stwierdził, że nie jest zasadny podnoszony przez skarżącego zarzut niezgodności zapisów planu dla terenu o symbolu 24 ZPc-j z ustaleniami studium. W wyroku z dnia 16 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1249/09 Naczelny Sąd Administracyjny (w odniesieniu do innej działki skarżącego objętej zaskarżoną uchwałą) wskazał, że dokonanie oceny zgodności planu ze studium w uchwale podejmującej plan, a nie uchwale odrębnej, poprzedzającej uchwałę o planie, nie skutkuje nieważnością planu. Sąd zgodził się, że redakcja art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje na zasadność podjęcia odrębnej uchwały rady gminy w kwestii zgodności ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, ale zaznaczył jednocześnie, iż wymogu tam zawartego nie można traktować w kategoriach obowiązku rady, skutkującego nieważnością planu miejscowego. W powyższym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny (w odniesieniu do innej działki skarżącego objętej zaskarżoną uchwałą) wskazał, że istnieje konieczność znalezienia równowagi pomiędzy prawem własności a ochroną środowiska i zachowaniem równowagi przyrodniczej w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności, a nie tylko osób mających prawa do nieruchomości. Z tego względu wyznaczenie w zaskarżonej uchwale obszaru oznaczonego symbolem 24 ZPc-j, jako obejmującego realizację ciągu pieszo - rowerowego i zieleni urządzonej na nieruchomości skarżącego, nie stanowi przekroczenia planistycznych uprawnień gminy, określonych w art.1 u.1 i 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wyrokiem z dnia 15 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 2846/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.

Sąd za zasadny uznał zarzut, iż Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził prawidłowo kontroli zaskarżonej uchwały Rady W. z dnia [...] lipca 2008r. przedmiocie planu miejscowego, bowiem nie zbadał wnikliwie, czy ustalenia w planie miejscowym są zgodne z ustaleniami studium. Zdaniem NSA, niezbadanie zgodności ustaleń w planie z ustaleniami w studium dotyczy w szczególności działki skarżącego nr [...] położonej na terenie 24 ZPc-j, dla której w planie w § 41 ust.1 ustalono jako podstawowe przeznaczenie: tereny ciągów pieszo-rowerowych w zieleni urządzonej. Teren o symbolu 24 ZPc-j zdaniem organu ma stanowić przedłużenie ciągu pieszo-rowerowego oznaczonego symbolem 15 ZPc-j. Zdaniem WSA brak w studium wydzielenia terenu oznaczonego symbolem ZP.1 stanowiącego przedłużenie ciągu 15 ZPc-j nie jest przesłanką uniemożliwiającą lokalizację kwestionowanego ciągu. Zdaniem NSA pogląd ten jest wadliwy, gdyż z usytuowaniem tego ciągu pieszo-rowerowego połączone zostało usytuowanie całej infrastruktury w tym dostarczającej media, a nadto usytuowanie przedmiotowego ciągu pieszo-rowerowego w bezpośredni sposób wpływa na sytuację terenu położonego po obu jego stronach, to jest terenu oznaczonego 23 MW ( na którym znajduje się działka skarżącego nr [...]) i terenu, który był oznaczony 25 UOp (na którym znajduje się działka skarżącego nr [...]). Stąd też prawidłowe rozstrzygnięcie co do ustaleń planu dotyczących działki nr [...] położonej na terenie oznaczonym symbolem 24 ZPc-j ma fundamentalne znaczenie dla dokonania oceny ustaleń planu dotyczących działek skarżącego [...] oraz [...]. Większość bowiem kwestionowanych przez skarżącego ustaleń planu dotyczących tych ostatnich działek oparta jest na przyjętym założeniu istnienia ciągu pieszo-rowerowego na terenie oznaczonym 24 ZPc-j.

Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił również uwagę na jeszcze jedną istotną okoliczność, którą Sąd pierwszej instancji powinien brać pod uwagę dokonując kontroli postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazał mianowicie, iż w chwili dokonywania kontroli planu, należy uwzględniać jaka jest rzeczywiście jego treść. W wyniku bowiem wnoszonych do Sądu skarg przez różne podmioty na różne postanowienia planu, czy też na te same postanowienia ale w częściach dotyczących różnych działek, zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie obowiązuje już w całości. NSA podkreślił, iż wskutek uwzględnienia skarg i stwierdzenia przez Sąd nieważności szeregu przepisów planu, stan prawny uległ zmianie w stosunku do stanu prawnego wynikającego z pierwotnego brzmienia planu. Nowopowstały zaś stan prawny w sposób bezpośredni wpływa na dokonywaną kontrolę i ocenę innych postanowień planu, bądź też tych samych postanowień, ale w odniesieniu do innych działek i innego skarżącego. Tym bardziej, że jak wskazał NSA – ten nowy stan prawny, powstały w wyniku stwierdzenia nieważności przez Sąd określonych przepisów może sprawić potrzebę ponownego przeanalizowania możliwości zrealizowania przyjętych w planie założeń i zamierzeń planistycznych, czy taki plan będzie rzeczywiście zapewniał ład przestrzenny. A mówiąc o ładzie przestrzennym, należy przez to rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne.

NSA zaznaczył, że odnośnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będącego przedmiotem skargi, zapadło już kilka prawomocnych wyroków w których stwierdzono nieważność różnych postanowień planu w stosunku do różnych działek i wskazał, że rozpoznając ponownie skargę, Sąd pierwszej instancji, dokonując kontroli zaskarżonych postanowień planu powinien również mieć na uwadze stan prawny jaki się ukształtował na dzień orzekania. Tym bardziej, że zastosowanie sankcji nieważności aktu prawa miejscowego ma tę konsekwencję, że akt prawa miejscowego jest niezdolny do wywołania skutku prawnego od samego początku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wzgląd należy mieć na to, iż niniejsza sprawa była już przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lipca 2015 r. o sygn. akt II OSK 2846/13, którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2725/12, przekazując sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Zgodnie zaś z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przez ocenę prawną, o której mowa w cyt. art. 190 p.p.s.a., należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Zatem sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia, gdyż jest on związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przy czym związanie tą wykładnią ma szeroki zasięg.

Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie rozpoznającym ponownie daną sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Innymi słowy wojewódzki sąd administracyjny mógłby odstąpić od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa wyłącznie jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, ewentualnie jeśli po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny.

Żadna z powyższych przesłanek nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Stan faktyczny przedmiotowej sprawy, analizowany w pierwotnym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie uległ zmianie. Nie uległ również zmianie stan prawny.

Przypomnieć zatem należy, że przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi uchwała Rady Miasta W. z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] – [...], w zakresie ustaleń dotyczących działek o nr ewid. [...], [...], [...] z obrębu [...].

Rozpoznając niniejszą sprawę wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lipca 2015 r. nakazał Sądowi dokonanie wnikliwego zbadania, czy ustalenia w planie miejscowym są zgodne z ustaleniami studium, w zakresie wyznaczenia w planie obszaru określonego symbolem 24 ZPc-j, dla którego jako podstawowe przeznaczenie ustalono, że stanowi on tereny ciągów pieszo-rowerowych w zieleni urządzonej, w sytuacji gdy w studium teren ten nie został włączony do terenu ZP.1

Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że analiza znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, uzasadnia twierdzenie, że teren określony w planie symbolem 24 ZPc-j znajduje się na terenie oznaczonym w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miast W. symbolem M1.20, dla którego przewiduje się następujące ustalenia: "Obszar oznaczony symbolem M1.20 przewidziany jest do zabudowy mieszkaniowej w przeważającym stopniu wielorodzinnej. W obszarze ustala się priorytet dla lokalizowania funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, tj. usług oświaty, zdrowia, opieki społecznej, kultury, terenów ogólnodostępnej zieleni urządzonej oraz sportu powszechnego, a także innych usług podstawowych (...) (k.49 i 50 akt sądowych – wypis ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W.).

Zdaniem Sądu poza wątpliwościami pozostaje fakt, że podstawową funkcją terenu oznaczonego w studium symbolem M1.20 jest zabudowa mieszkaniowa. Bez wątpienia również ustalenia studium dopuszczają realizowanie na tym terenie infrastruktury społecznej, takiej jak: usług oświaty, zdrowia, opieki społecznej, kultury, terenów ogólnodostępnej zieleni urządzonej oraz sportu powszechnego, a także innych usług podstawowych. Jednakże – stosownie do postanowień studium – ta infrastruktura społeczna winna mieć charakter uzupełniający w stosunku do funkcji podstawowej, co wyraźnie wynika z załączonego do pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 29 grudnia 2011 r. wypis ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta W. dla obszaru M1.20 (k. 49 i 50 akt sądowych). Zdaniem Sądu, mieć charakter uzupełniający oznacza, że realizowana w ramach uzupełnienia funkcja jest dopełnieniem funkcji zasadniczej, będzie ją czynić kompletną, dodając coś brakującego. Innymi słowy infrastruktura uzupełniająca winna wspomagać, wspierać funkcję główną. Nie można natomiast przypisać charakteru uzupełniającego, jeżeli w istocie realizacja funkcji uzupełniającej, doprowadzi do wykluczenia możliwości realizacji funkcji głównej. Z taką sytuacją, mamy do czynienia w rozpoznanej sprawie. Przeznaczenie bowiem działki skarżącego o nr ew. [...] pod realizację ciągu pieszo-rowerowego 24 ZPc-j, uniemożliwia realizację na tej i pozostałych działkach objętych skargą funkcji podstawowej przewidzianej w studium, tj. budownictwa mieszkaniowego.

Zaznaczyć również wypada, iż w warunkach rozpoznanej sprawy, ciąg pieszo-jezdny oznaczony symbolem 24 ZPc-j obejmuje teren o szerokości 30 metrów i łącznej powierzchni około 0,9 ha i stanowi – jak zasadnie wywodzi skarżący – obiekt o tak dużej powierzchni i skali, że w sytuacji gdy plan przewiduje jego realizację w ramach terenu przeznaczonego w studium pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, uzasadnione jest oczekiwanie, że realizacja tak określonej funkcji powinna być przewidziana już w studium. Faktycznie bowiem teren przeznaczony pod ciąg pieszo-rowerowy o gabarytach, jakie wynikają z ustaleń planu, obejmie tereny o znacznej powierzchni. Tym samym nie może stanowić uzupełnienia infrastruktury osiedlowej

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że z analizy zapisów studium, nie wynika jednak, aby teren oznaczony w symbolem 24 ZPc-j był jednocześnie terenem określonym w studium jako teren zieleni. Potwierdzeniem tego stanowiska są również wyjaśnienia złożone przez Radę w piśmie z dnia 17 stycznia 2012 r., w których Rada precyzuje, że ciąg ten (24 ZPc-j) stanowi kontynuację ciągu oznaczonego w planie symbolem 15 ZPc-j, usytuowanego w ramach przewidzianego w studium obszaru o symbolu ZP.1 Powyższe wraz ze złożonymi na rozprawie w dniu 15 lipca 2015 r. opracowaniami graficznymi, z których wynika, że ciąg 24 ZPc-j nie pokrywa się z terenem oznaczonym w studium jako ZP.1, zaś ciąg 15 ZPc-j położony jest w ramach terenu oznaczonego w studium ZP.1, jednoznacznie wskazuje, że ciąg stanowiący symbol 15 ZPc-j był przewidziany w studium jako teren zieleni ZP.1, zaś kwestionowany ciąg (24 ZPc-j) w studium przewidziany nie był.

Wszystkie wymienione powyżej okoliczność, zdaniem Sądu, przesądzają o niezgodności ustaleń zawartych w kontrolowanym planie z ustaleniami studium w zakresie działki skarżącego nr [...] położonej na terenie 24 ZPc-j, co z kolei uzasadnia stwierdzenie nieważności zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] (uchwała Rady Miasta W. z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...]) dotyczących działki nr ew. [...] z obrębu [...] w zakresie: § 12 ust. 1 pkt 4 w części ustalającej ciąg pieszo – rowerowy w zieleni urządzonej oznaczony symbolem 24 ZPc-j, jak również § 15 ust. 1 pkt 3 oraz pozostałych przepisów wskazanych w skardze, w zakresie ustaleń związanych z realizacją zakwestionowanego ciągu pieszo-rowerowego oznaczonego symbolem 24 ZPc-j, jako zapisów niezgodnych z ustaleniami zawartymi w studium, co narusza art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Konsekwencją powyższego jest natomiast stwierdzenie nieważności zapisów planu w zakresie ustaleń zawartych w § 40 ust. 4 pkt 2 lit d, pkt 4 lit. a, pkt 5 lit. a oraz pkt 6 lit a., nakazujących obsługę terenu w zakresie infrastruktury technicznej poprzez przewody lokalizowane w ciągu 24 ZPc-j. To natomiast implikuje konieczność stwierdzenia nieważności zapisów planu zawartych w § 40 ust. 3 pkt 1 i 2. Wyeliminowanie zapisów wyżej wskazanych, powoduje że nie jest możliwa realizacja ustaleń zawartych w § 40 ust. 3 pkt 1 i 2 w zakresie działki [...].

Sąd orzekając w niniejszej sprawie, miał również na uwadze i tę okoliczność, wyeksponowaną w wyroku NSA z dnia 15 lipca 2015 r., iż w wyniku stwierdzenia nieważności przez Sąd określonych przepisów kontrolowanej uchwały, w dniu orzekania w niniejszej sprawie powstał nowy stan prawny, przejawiający się w tym, że zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie obowiązywał już w całości. Wskutek zaskarżenia tej uchwały, wydane zostały bowiem wyroki, posiadające w dniu orzekania cechę prawomocności, stwierdzające nieważność postanowień planu w stosunku do działek sąsiednich (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2010 r., sygn.. akt IV SA/Wa 127/10 oraz z dnia 16 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1027/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej w skrócie CBOSA, na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl)., w zakresie ustaleń dotyczących przeznaczenia terenu o symbolu 25 UOp (§ 4 ust. 3 zaskarżonego planu) oraz o symbolu 24 ZPc-j (§ 12 ust. 1 pkt 4 i § 15 ust. 3 pkt 1).

Wskazać należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego, zawierającego przepisy prawne powszechnie obowiązujące, musi nadawać się do wykonania. Zdaniem Sądu, nowopowstały – na skutek wskazanych wyroków – stan prawny, w którym część przepisów zaskarżonej uchwały już nie obowiązuje, powoduje konieczność ponownego przeanalizowania możliwości zrealizowania przyjętych w planie założeń i zamierzeń planistycznych, szczególnie przy uwzględnieniu zasadniczej cechy planu, tj. rzeczywistego zapewnienia ładu przestrzennego.

Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że zaskarżona uchwała wprowadzając konkretne zapisy dotyczące poszczególnych terenów, realizowała koncepcję urbanistyczną dotyczącą całego obszaru, w skład którego wchodzą działki skarżącego. Realizacja tej koncepcji możliwa była przy wprowadzeniu i wyegzekwowaniu jednakowych ograniczeń bądź nakazów dla wszystkich działek położonych w danym obszarze. W sytuacji, gdy dla poszczególnych działek z danego obszaru (tj. 25 UOp oraz 24 ZPc-j), stwierdzono nieważność części postanowień planu, podważona została możliwość wykonania postanowień planu w stosunku do działek skarżącego. Te zaś okoliczność, jak podkreślił NSA, nie mogą ujść uwadze Sądu oceniającego prawidłowość kwestionowanej uchwały. Stwierdzenia nieważności postanowień planu w stosunku do poszczególnych działek sąsiednich z tego samego obszaru, zdezaktualizowało bowiem założenia koncepcji zabudowy przyjęte w ocenianym planie. Zachowanie zatem w mocy przepisów ograniczających prawo własności w stosunku do działek skarżącego, bez jednoczesnej możliwości realizacji celu ograniczeń oraz nakazów wynikających z planu, stanowiłoby – jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 marca 2015r., sygn.. akt IV SA/Wa 1027/14 (dostępny j.w.) – naruszenie zasady proporcjonalności w ujęciu art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, z uwagi na wyeliminowanie powodu limitowania prawa własności.

Powyższe względy przemawiały również za uwzględnieniem wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności § 4 ust. 3 kontrolowanej uchwały w zakresie wyrazów "25 UOp". Wskazać bowiem należy, że dla terenu oznaczonego symbolem 25 UOp podstawowym przeznaczeniem jest teren publicznych usług oświaty. Jednakże, w rozdziale XVIII pkt. 2.3 studium, stwierdzono że inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym w zakresie infrastruktury społecznej rozmieszczone zostaną w obszarach planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego na rysunku studium nr [...]. Z dokumentacji planistycznej wynika, iż obszar działek stanowiących własność skarżącego, nie jest objęty ustaleniami studium w zakresie lokowania celów publicznych w zakresie infrastruktury społecznej. Powyższe oznacza, że ustalenia kontrolowanej uchwały w tym zakresie nie są zgodne z rozmieszczeniem celów publicznych w studium, a tym samym narusza art. 9 ust. 4 upzp. Ustalenie w zaskarżonej uchwale obszarów rozmieszczenia inwestycji celów publicznego, było możliwe, jednak wyłącznie w zakresie zgodnym z ustalenia studium. W niniejszej sprawie jednak taka sytuacja nie występowała.

Sąd orzekając w powyższym zakresie miał również na uwadze, że w sprawie IV SA/Wa 1027/14 uprawomocnił się wyrok, stwierdzający nieważność planu w części ustaleń zawartych w § 4 ust. 3 w zakresie działek sąsiednich, a skarżący w sprawie niniejszej również nie zgadza się z przeznaczeniem swojego terenu pod usługi oświaty. Dlatego Sąd uznał, że musi wziąć pod uwagę ocenę prawną tych zapisów planu, dokonaną przez WSA w sprawie IV SA/Wa 1027/14 i stwierdzić nieważność uchwały w jej § 4 ust. 3, w części dotyczącej działek skarżącego.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.



Powered by SoftProdukt