Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Piotr Popek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 marca 2025 r. sprawy ze skargi D. P. na bezczynność A. S.A. w [...] w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje A. S. A. w [...] do rozpoznania wniosku skarżącego D. P. z dnia 8 listopada 2024 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku, 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądza od A. S. A. w [...] na rzecz skarżącego D. P. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Sygn.. akt II SAB 233/24

UZASADNIENIE

D. P. wnioskiem z dnia 8.11.2024 r. zwrócił się do A. S.A. w [...] o udzielenie informacji publicznej w postaci następujących informacji:

1) Od jakiego czasu jest dostępna usługa przesyłania faktury mailem,

2) Od jakiego czasu prowadzone są prace nad nowym systemem billingowym,

3) 3) Podanie co zmieni lub usprawni system billingowy który jest wdrażany w procesach operacyjnych spółki,

4) Podanie nazwisk, imion i stanowisk managerów, którzy są odpowiedzialni w spółce za proces poprawy efektywności procesów biznesowych takich, jak przesyłanie faktur emailem, wdrażanie systemu bilingowego, poprawy jakości klienta B2B i doświadczeń klienta z obsługa w/w spółki,

5) Podanie imienia i nazwiska i stanowiska managerów/dyrektorów którzy w ostatnich 3 latach byli odpowiedzialni za działanie spółki w zakresie klienta B2B,

6) Czy w ostatnich 12 miesiącach był prowadzony audyt w oddziale pod katem sprawności procesów operacyjnych i jakości obsługi klientów.

W sprawie tych pytań odpowiedzi udzielił A. S.A. w [...] pismem z dnia 22 listopada 2024 r. w którym stwierdzono, że w trybie przewidzianym w ustawie o informacji publicznej w oparciu o złożony wniosek nie może on się domagać udzielenia żądanych informacji.

W związku z nieudzieleniem odpowiedzi na przedstawiony wniosek D.P. złożył skargę na bezczynność podnosząc naruszenie:

- art. 19 ust.2 Między narodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych poprzez niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostepnieniu co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa do informacji,

- art. 61 ust.2 Konstytucji w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

- art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie w jakim przepis ten stanowi, że informacja publiczna w zakresie w jakim nie została udostępniona w biuletynie informacji publicznej lub centralnym repozytorium jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie poprzez częściowe jedynie zrealizowanie wniosku o udostępnienie takiej informacji.

W konsekwencji wniósł o :

1) stwierdzenie że A. dopuściła się bezczynności

2) zobowiązanie A. do załatwienia wniosku z 8.11.2024 r. dotyczącego udostępnienia informacji publicznej w zakresie odpowiedzi na skargę i działania na szkodę ( tak określił on zakres swojego wniosku o udzielenie informacji publicznej ).

3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych..

W odpowiedzi na skargę A. S.A. w [...] wniosła o jej oddalenie i przedstawiła argumentację uzasadniającą w jego przekonaniu brak podstaw do udzielenia informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje. Skarga jest uzasadniona w tej części, w której strona domaga się stwierdzenia pozostawania zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej w bezczynności oraz zobowiązania do udzielenia informacji publicznej.

Zakres przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej został wskazany w przepisie art. 1 ust.1 , który stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

Pojęcie informacji o sprawach publicznych nie jest przy tym zdefiniowane w tej ustawie. Należy w ocenie sądu przyjąć, że pojęcie informacji publicznej należy zdefiniować przy uwzględnieniu art. 61 Konstytucji RP. Należy więc je wiązać z wykonywaniem zadań publicznych lub gospodarowaniem majątkiem publicznym. Przez sprawę publiczną można rozumieć każde działanie władzy publicznej albo podmiotów gospodarujących mieniem publicznym w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym.

Jako kryteria sprawy publicznej należy przyjąć:

1)kryterium podmiotowe – sprawa dotyczy organu władzy publicznej, podmiotów publicznych, a także osób pełniących funkcje publiczne;

2)kryterium przedmiotowe – sprawa dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej (zadania władzy publicznej);

3)kryterium gospodarowania lub dysponowania majątkiem Skarbu Państwa lub mieniem komunalnym,

oraz kryteria pomocnicze mające znaczenie dla ustalenia charakteru sprawy:

1)kryterium celu publicznego;

2)kryterium interesu publicznego

W art. 6 ustawy przedstawiono przykładowe wyliczenie spraw będących przedmiotem informacji publicznej.

Jednocześnie w art. 4 ust.1 wskazano na podmioty zobowiązane do udzielenia informacji publicznej, przy czym są to nie tylko organy władzy państwowej ale także wszystkie inne jednostki organizacyjne, w tym osoby prawne, które gospodarują mieniem publicznym lub też w których Skarb Państwa ma pozycje dominującą ( art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy ).

W tych okolicznościach A. S.A. była zobowiązana udzielić zgodnie z zakresem skargi odpowiedzi na zadane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej pytania.

W tym miejscu sąd wskazuje przy tym, że powiązanie pytań z sytuacją skarżącego wobec spółki pozostaje bez związku z jego prawem do udzielenia odpowiedzi , gdyż jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 11 marca 2025 r. sygn. III OSK 325/24 : "z treści u.d.i.p. nie wynika, aby cel prywatny stanowił przesłankę ograniczającą dostęp do informacji publicznej. Nie wynika to w szczególności ani z treści art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p - określających zakres przedmiotowy pojęcia informacja publiczna, ani tym bardziej z treści art. 2 u.d.i.p. definiującego podmiot uprawniony do otrzymania informacji publicznej. Odmowa zastosowania wymienionych przepisów wyłącznie w oparciu o ustalenie, że zamiarem wnioskodawcy jest ich wykorzystanie w celu prywatnym, byłaby bowiem odmową ich stosowania w oparciu o nieznane kryterium ustawowe".

Okoliczność taka nie może więc stanowić podstawy do odmowy udzielenia odpowiedzi na pytania zadane w trybie dostępu do informacji publicznej.

Odpowiedź na pytania zadane A. w ocenie sądu mieści się w zakresie dostępu do informacji publicznej, gdyż mieści się w zakresie gospodarowania mieniem publicznym i realizowania zadań jakie w zakresie gospodarowania tym mieniem przez Przedsiębiorstwo A. się znajdują.

Odpowiedź jaka udzielono pytającemu nie mieści się natomiast w kategoriach odpowiedzi przewidzianej dla podmiotu zobowiązanego do udzielenia odpowiedzi niebędącego organem władzy publicznej.

Jak się wydaje skierowane do pytającego bardzo lakoniczne pismo z dnia 8.11.2024r. jako przyczynę braku informacji publicznej kreuje fakt, że informacje żądane przez skarżącego nie stanowią informacji publicznej. W takim przypadku rzeczywiście odpowiedź powinna być udzielona w formie pisma – informacji skierowanej do pytającego. Nie znaczy to jednak, że podmiot udzielający odpowiedzi nie ma obowiązku wskazać przyczyn dla których uznaje, że dana żądana informacja nie stanowi informacji której udzielenia można żądać w trybie ustawy. Powinien on bowiem przedstawić wytłumaczenie dlaczego odpowiedź nie została udzielona. Tak się w przedmiotowej sytuacji nie stało i dlatego chociażby z tego powodu podmiot udzielający informacji pozostawał w bezczynności. Lakoniczne pismo skierowane do pytającego nie czyni zadość wymogom rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej. Jeżeli bowiem podmiot zobowiązany do udzielenia odpowiedzi uważa, że dana informacja nie ma charakteru publiczności, to powinien na to wyraźnie wskazać i uzasadnić swoje stanowisko. Umożliwia to pytającemu jego zrozumienie lub ewentualne zaskarżenie. Daje mu znajomość przyczyny odmowy.

Jednocześnie nie można uznać, że nie miał on obowiązku udzielić informacji, w takim zakresie, jak aktualnie żąda skarżący.

Jak już wyżej wspomniano informacją publiczną są informacje dotyczące spraw publicznych w tym działania podmiotów gospodarujących mieniem publicznym. Wśród takich informacji mieszczą się także te, jak wykorzystuje się to mienie i jak podmiot dba o jego należyte wykorzystanie. Wśród tych spraw leży także zaopatrywanie podmiotów w media – w tym w prąd. Jeżeli zatem występują okoliczności wskazujące na pogorszenie sposobu gospodarowania mieniem, powodujące możliwość powstania w nim uszczerbku to obywatel ma prawo otrzymać informację dlaczego tak się dzieje.

Wśród spraw dotyczących tego typu podmiotów, co Przedsiębiorstwo A. znajdują się informacje co do sprawności gospodarowania w tym spraw związanych z kontaktem komórek przedsiębiorstwa a klientem. Sposobu kontaktowania się, ułatwiania klientowi uzyskiwania stosownych informacji, osób które zajmują się tego typu problematyka w przedsiębiorstwie. Informację taką mogą także stanowić z uwagi na ocenę gospodarności podejmowanych czynności, wiadomości z zakresu podejmowanych czynności unowocześniania systemów kontaktu spółki z klientami. Co do zasady w ocenie sądu żądane informacje mogą stanowić informacje publiczną.

Rzeczą natomiast podmiotu udzielającego będzie rozważyć, czy mogą być one udostępnione jako informacja publiczna z uwagi na możliwość odmowy odpowiedzi przewidziana w art. 5 ust.2 ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na tajemnice przedsiębiorstwa czy prywatności osoby fizycznej.

Aktualnie podmiot nie przedstawił w tym zakresie skarżącemu żadnych argumentów.

Odpowiedź na skargę na bezczynność organu nie może zastąpić pisma z informacją lub odmowa informacji skierowanego do strony.

Dlatego też Sąd uznał, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji pozostawał w bezczynności. Zobowiązał go do rozpoznania wniosku, przy czym od tego podmiotu należy stwierdzenie dalszych przesłanek do udzielenia takiej informacji.

Bezczynność nie stanowiła o rażącym naruszeniu prawa.

Podstawą orzeczenia są przepisy art. 149 § 1 pkt 1 i 3 i §1a p.p.s.a.

O kosztach orzeczono w myśl art. 200 p.p.s.a. W ich skład wchodzą koszt wpisu ( 100 zł ) , koszt zwrotu kosztów pełnomocnika ( 480 zł ) i zwrot opłaty od pełnomocnictwa ( 17 zł ).