Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 4 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędzia WSA Arkadiusz Skomra Asesor WSA Jacek Rejman (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 marca 2026 roku sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji do załatwienia wniosku J. M. z dnia 10 października 2025 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie opisanej w pkt I; III. stwierdza, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji na rzecz skarżącego J. M. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Skarga J. M. (dalej również: wnioskodawca; skarżący; strona) na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji (dalej również: Komendant powiatowy; Komendant; organ) w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 10 października 2025 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej została wniesiona w następujących okolicznościach sprawy.

J. M. w dniu 2 października 2025 r. za pomocą poczty elektronicznej wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem o udzielenie informacji na temat działań zrealizowanych oraz zaplanowanych od 4 czerwca 2025 r. w przedmiocie organizacji ruchu na drogach wewnętrznych na terenie Komendy Powiatowej Policji (dalej: KPP w [...]). Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu 3 października 2025 r. przesłał powyższy wniosek do Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP w [...], który za pismem przewodnim nr [...] przesłał tę wiadomość w dniu 6 października 2025 r. na skrzynkę poczty elektronicznej Komendanta Powiatowego Policji.

Komendant powiatowy za pośrednictwem Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KPP w [...] w dniu 8 października 2025 r. za pomocą poczty elektronicznej poinformował wnioskodawcę w piśmie z dnia 7 października 2025 r. znak [...], że w zakresie organizacji ruchu drogowego na drogach wewnętrznych na terenie KPP w [...] "w sierpniu br. sporządzono zaktualizowany projekt organizacji ruchu drogowego, który przewidywał wprowadzenie stałej organizacji ruchu do dnia 30.09.2025 roku", jak też we "wrześniu br. dokonano ustawienia oznakowania zgodnie z projektem".

W dniu 10 października 2025 r. J. M. za pomocą poczty elektronicznej przesłał do KPP w [...] pismo, w którym oznajmił, że "[n]ie mieli Państwo obowiązku udzielać odpowiedzi na wniosek przesłany do KWP w [...], bo był on skierowany do tamtej jednostki i to Komendant Wojewódzki jest obowiązany udzielić odpowiedzi odnośnie swoich działań. Ale skoro już Państwo podjęli się korespondencji w nawiązaniu do tego wniosku, to będę zobowiązany za jego realizację w pełnym zakresie. Druga jego część dotyczyła przesłania dokumentów wytworzonych w związku z tymi działaniami. Proszę więc o ich przesłanie, skoro potwierdzili Państwo, ze takowe zostały wytworzone".

Komendant Powiatowy Policji, dopowiadające na pismo skarżącego z dnia 10 października 2025 r., skierował do skarżącego w dniu 22 października 2025 r. drogą elektroniczną pismo z dnia 21 października 2025 r. znak [...]

W piśmie tym organ poinformował skarżącego, że działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902) - dalej: u.d.i.p., "Pana korespondencja z dnia 10 października 2025 r. roku została potraktowana jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej". Następnie wyjaśnił, że "dokumenty te mają charakter wewnętrzny, wobec czego nie stanowią one informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu w trybie (...) [ustawy o dostępie do informacji publicznej]". Organ wyjaśnił, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych dokumenty, które służą gromadzeniu i wymianie informacji oraz uzgadnianiu stanowisk i poglądów, nie są jednak w żadnej mierze wiążące dla organu, ewentualnie mają jedynie charakter organizacyjny i porządkowy, w związku z czym nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. i nie podlegają udostępnieniu w tym trybie.

W dniu 23 listopada 2025 r. J. M. wystąpił ze skargą na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji, wnosząc o: 1. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 10 października 2025 r. dotyczącego "przesłania (...) elektronicznej wersji dokumentów wytworzonych, otrzymanych oraz wysłanych w związku z działaniami zrealizowanymi w zakresie organizacji ruchu na drodze wewnętrznej na terenie siedziby KPP [...]"; 2. zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902) - dalej: u.d.i.p., polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na jego wniosek.

W uzasadnieniu skargi podał, że w dniu 2 października 2025 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem o przesłanie zwrotnie e-mailem informacji na temat działań zrealizowanych oraz zaplanowanych od 4 czerwca 2025 r. w zakresie organizacji ruchu na drodze wewnętrznej na terenie siedziby Komendy Powiatowej Policji. Podniósł, że wbrew postanowieniem ustawy o dostępie do informacji publicznej Komendant Wojewódzki Policji w [...] przekazał jego wniosek do Komendanta Powiatowego Policji, a "10 października 2025 r. Komendant udzielił odpowiedzi na wniosek z dnia 2 października 2025 r. otrzymany z KWP w [...][,] informując, że został opracowany nowy projekt organizacji ruchu". Strona wskazała na to, że w reakcji na tę odpowiedź skarżący poprosił o przesłanie dokumentów wytworzonych, otrzymanych oraz wysłanych w związku z tymi działaniami, zaś "16 października 2025 r. Komendant przedstawił stanowisko, że dokumenty wytworzone w związku z tymi działaniami są dokumentami wewnętrznymi i nie podlegają udostępnieniu, a opracowany w 2025 r. projekt organizacji ruchu jest również dokumentem wewnętrznym". Według skarżącego stanowisko to jest sprzeczne z wyrokiem tutejszego Sądu w sprawie o sygn. II SAB/Po 181/25, w której Sąd rozstrzygnął (zgodnie z wieloma orzeczeniami innych sądów), że projekt organizacji ruchu na drodze wewnętrznej jednostki Policji stanowi informację publiczną.

W podsumowaniu skarżący stwierdził, że przedmiotem sporu jest charakter żądanej informacji, a jedyną metodą na zobowiązanie Komendanta do jej udostępnienia jest skarga na bezczynność, która w świetle przedstawionych powyżej okoliczności jest w pełni uzasadniona.

W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.

W uzasadnieniu swojego stanowiska Komendant powiatowy, wskazując na stan faktyczny sprawy, przedstawił argumentację, która miała przemawiać za tym, że dokumenty żądane przez wnioskodawcę w piśmie z dnia 10 października 2025 r. nie stanowią informacji publicznej.

Ponadto organ wyjaśnił, że skarżący otrzymał również w tym zakresie stosowne informacje od Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w pismach nr [...] z dnia 28 sierpnia 2025 r. oraz nr [...] z dnia 16 października 2025 r. Ponadto wskazał na to, że Komendant Powiatowy Policji w dniu 13 maja 2025 r. drogą elektroniczną przesłał skarżącemu projekt organizacji ruchu drogi wewnętrznej na terenie KPP w [...], uznając jednocześnie, że żądana informacja stanowi informację publiczną. Powyższe było przedmiotem sprawy toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu pod sygn. akt II SAB/Po 181/25.

Komendant argumentował, że po tym terminie skarżący nigdy więcej nie występował do KPP w [...] o ponowne przesłanie projektu organizacji, a jedynie "wnioskował o udostępnienie dokumentów wytworzonych w związku z tymi działaniami". Organ stwierdził, że korespondencja prowadzona w powyższej sprawie między komórkami organizacyjnymi oraz jednostkami Policji różnego szczebla ma charakter wewnętrzny, wobec czego nie stanowi informacji publicznej.

Organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące rozumienia dokumentu urzędowego i dokumentu wewnętrznego na gruncie ustawy o dostępnie do informacji publicznej, wskazując na różnice pomiędzy nimi. Zdaniem organu, w okolicznościach niniejszej sprawy, zważając na charakter żądanych dokumentów, zasadnym jest oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana z urzędu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143) - dalej: p.p.s.a.

Kontrola przez sądy administracyjne działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów (art. 3 § 1 i 2 pkt 8 p.p.s.a.). Zakres kontroli sądu w sprawach na bezczynność organu w załatwieniu sprawy sprowadza się do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze wydania określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego bądź podjęcia czynności materialno-technicznej oraz czy wydanie określonego aktu prawnego nastąpiło w ustawowo określonym terminie. W myśl art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

W sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego w ustawie do udostępnienia informacji publicznych, a także czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Poza tym sąd administracyjny musi ocenić: jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku; czy zostały dokonane w wymaganej formie, zaś jeśli udzielono żądanej informacji – czy została ona udzielona w pełni, a więc, czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą (por. np. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 3109/12 – wszystkie przywołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internecie pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność organu polega na tym, że organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany tą ustawą, wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej, przy czym w myśl art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Nie ulega wątpliwości w niniejszej sprawie, że Komendant Powiatowy Policji w [...] jest organem władzy publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

W dalszej kolejności należy wyjaśnić, że termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 od dnia doręczenia adresatowi wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie jest w stanie dotrzymać terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powinien zawiadomić wnioskodawcę w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku o fakcie uchybienia terminowi do udzielenia informacji publicznej, z jednoczesnym podaniem przyczyn opóźnienia i wskazaniem terminu, w którym udostępni informację, nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

Z okoliczności ujawnionych w aktach sprawy wynika, że wniosek o udostępnienie za pomocą poczty elektronicznej (e-mail), wpłynął do organu w dniu 10 października 2025 r. i od tego dnia rozpoczął się bieg terminu do udzielenia żądanych informacji. Odpowiedzi udzielono zaś wnioskodawcy w dniu 22 października 2025 r., przesyłając pismo z dnia 21 października 2025 r. znak [...]

Zachowano zatem termin, o którym mowa w przywołanych przepisach. Niemniej jednak należało w takich warunkach ocenić, czy pismo z dnia 21 października 2025 r. stanowiło prawidłową reakcję na wniosek skarżącego. To z kolei wymagało odpowiedzi na pytanie, czy informacje, których udostępnienia domagał się skarżący we wniosku z dnia 10 października 2025 r. dotyczyły informacji publicznej.

Nie kwestionując przedstawionych przez organ w piśmie z dnia 21 października 2025 r., jak też w odpowiedzi na skargę ogólnych poglądów dotyczących charakteru dokumentu wewnętrznego, Sąd podkreśla, że trzeba przede wszystkim mieć zawsze na uwadze przedmiot (materię) danego dokumentu i jego znaczenie jako informacji o działaniu danego podmiotu publicznego.

Oczywiście, orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje na rozróżnienie dokumentów urzędowych i wewnętrznych. Przyjmuje się, że dokumentem wewnętrznym jest dokument, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokument taki może służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu, może określać zasady ich działania w określonych sytuacjach, może też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu. Organy władzy publicznej przed podjęciem decyzji i działań zbierają bowiem niezbędne informacje, uzgadniają stanowiska, wytwarzając w toku tych działań dokumenty robocze. Dlatego od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się "dokumenty wewnętrzne", służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, lecz nie są wiążące co do sposobu załatwienia sprawy. Nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu i nie stanowią informacji publicznej (por. np. wyroki NSA z dnia: 15 lipca 2022 r. sygn. akt III OSK 1361/21, 2 września 2022 r. sygn. akt III OSK 1529/21, 6 września 2022 r. sygn. akt III OSK 1563/21 i 28 września 2022 r. sygn. akt III OSK 1853/21 - przywołane w wyroku NSA z dnia 11 czerwca 2025 r. sygn. akt III OSK 1483/24; z najnowszego orzecznictwa - wyrok NSA z dnia 6 lutego 2026 r. sygn. akt III OSK 739/25).

Konsekwencją takiego poglądu jest przyjęcie, że część dokumentów służących jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo że związana jest z jego działalnością, nie jest informacją publiczną i nie podlega ujawnieniu (por. np. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 3335/21).

W niniejszej sprawie, ze względu na stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę, trzeba również zwrócić uwagę na to, że zdaniem Sądu skierowany do KPP w [...] wniosek skarżącego z dnia 10 października 2025 r. nie dotyczył wyłącznie "dokumentów wytworzonych w związku z tymi działaniami", które dotyczą realizacji projektu organizacji ruchu, lecz również obejmował i sam "nowy" projekt organizacji ruchu. Kontekst wniesienia pisma z dnia 10 października 2025 r., które stanowiło reakcję na pismo Komendanta powiatowego z dnia 7 sierpnia 2025 r. (przesłane stronie za pomocą poczty elektronicznej w dniu 8 października 2025 r.), wyraźnie na to wskazuje. To właśnie w piśmie z dnia 7 października 2025 r. Komendant poinformował wnioskodawcę, że w zakresie dróg wewnętrznych na terenie KPP w [...] "w sierpniu br. sporządzono zaktualizowany projekt organizacji ruchu drogowego, który przewidywał wprowadzenie stałej organizacji ruchu do dnia 30.09.2025 roku", jak też we "wrześniu br. dokonano ustawienia oznakowania zgodnie z projektem". Chodzi tu zatem o "nowy", bo zaktualizowany w sierpniu 2025 r. projekt organizacji ruchu drogowego dotyczący dróg wewnętrznych na terenie KPP w [...] i działania podjęte we wrześniu 2025 r. w związku z tym dokumentem.

Dlatego też chybione jest powoływanie się przez Komendanta na to, że po tym terminie skarżący nigdy więcej nie występował do KPP w [...] o ponowne przesłanie projektu organizacji ruchu, kiedy to w istocie było właśnie przeciwnie. Równie niezasadne jest też powoływanie się na to, że skarżący otrzymał w tym zakresie stosowne informacje od Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w pismach nr [...] z dnia 28 sierpnia 2025 r. oraz nr [...] z dnia 16 października 2025 r. Okoliczności te nie mogą ekskulpować (uwalniać do odpowiedzialności) organu w niedochowaniu terminu załatwienia sprawy, bowiem to Komendant powiatowy był adresatem wniosku z dnia 10 października 2025 r., a nie Komendant Wojewódzki Policji w [...]. Przy tym nie chodziło w tym wypadku o "poprzedni" projekt organizacji ruchu na drodze wewnętrznej na terenie KPP w [...], przesłany skarżącemu przez Komendant Powiatowy Policji w dniu 13 maja 2025 r. drogą elektroniczną. Niniejsza sprawa jest sprawa nową w stosunku do tej, która został rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 lipca 2025 r. sygn. akt II SAB/Po 181/25.

W orzecznictwie przedstawiane jest stanowisko, że informacja dotycząca organizacji ruchu na drodze – niezależnie do tego, czy ma ona charakter drogi publicznej czy też drogi wewnętrznej – stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. (por. np. wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2024 r. sygn. akt IV SAB/Wr 486/23 oraz IV SA/Wr 8/25 z dnia 29 kwietnia 2025 r. - i powołane tam stanowisko judykatury; por. także: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 31 lipca 2025 r. sygn. akt II SAB/Po 181/25).

Jak wynika z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. z 2017 r., poz. 784), wydanego na podstawie art. 10 ust. 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 128, 60, 379 i 777 [aktualnie: (Dz.U. z 2024 r., poz. 1251 ze zm.]), projekt organizacji ruchu to dokumentacja sporządzona w celu zatwierdzenia stałej, zmiennej albo czasowej organizacji ruchu przez właściwy organ zarządzający ruchem albo właściwy podmiot zarządzający drogą wewnętrzną. Natomiast działania, o których mowa w § 2 ust. 1, tj. działania w zakresie zarządzania ruchem, realizują odpowiednio do kompetencji – organ zarządzający ruchem, podmiot zarządzający drogą wewnętrzną, zarząd drogi, organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem, Policja, Żandarmeria Wojskowa lub wojskowe organy porządkowe (§ 2 ust. 2 rozporządzenia). Organ zarządzający ruchem albo podmiot zarządzający drogą wewnętrzną właściwy dla danej drogi nie tylko po rozpatrzeniu złożonego projektu organizacji ruchu zatwierdza organizację ruchu, ale również współpracuje w zakresie organizacji ruchu i jego bezpieczeństwa z innymi podmiotami zarządzającymi drogą wewnętrzną, organami zarządzającymi ruchem, zarządami dróg i zarządcami infrastruktury kolejowej, Policją oraz innymi jednostkami (§ 3 ust. 1 i 1a i § 6 ust. 1 rozporządzenia).

Złożony przez skarżącego wniosek dotyczy kwestii związanych z szeroko pojętym zagadnieniem organizacji ruchu drogowego i nadzoru nad tym ruchem – w tym wypadku na drodze wewnętrznej na ternie KPP w [...] – zatem co do zasady informacje, których udostępnienia domagał się skarżący, mogą posiadać walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.

W przekonaniu Sądu taki charakter ma przede wszystkim zaktualizowany projekt organizacji ruchu na drodze wewnętrznej na terenie KPP w [...] z sierpnia 2025 r. i ewentualnie inne oficjalne dokumenty (np. protokoły) związane z jego realizacją (wykonywaniem) poprzez oznakowanie tej drogi zgodnie z projektem, tj. dokumenty stanowiące podstawę wykonania takiego oznakowania, jeżeli zostały wytworzone. Natomiast wszelka pozostała dokumentacja – stanowiąca dokumenty o charakterze wewnętrznym, jak notatki robocze czy wewnętrzna korespondencja przesyłana pomiędzy komórkami organizacyjnymi KPP w [...] oraz jednostkami organizacyjnymi Policji różnego szczebla – nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w tym trybie.

Podsumowując, interesujące wnioskodawcę informacje i dokumenty zasadniczo wpisują się w przesłankę dotyczącą informacji o trybie działania władz publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.). Chodzić tu jednak może jedynie o te dokumenty, które stanowią uzewnętrznienie stanowiska organu w zakresie zarządzania ruchem drogowym na danym terenie – czy to bezpośrednio, czy też za pośrednictwem innej jednostki organizacyjnej – jako właściwego zarządcy drogi.

W konsekwencji uznać należało, że Komendant powiatowy dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 10 października 2025 r., skoro w sposób błędny uznał, że wniosek ten nie dotyczy dokumentów, które stanowiłyby informację publiczną. W związku z tym odpowiedź udzielona skarżącemu w piśmie z dnia 7 października 2025 r. nie stanowiła należytego zadośćuczynienia obowiązkom organu w tym względzie. W konsekwencji Sąd zobowiązał organ do załatwienia przedmiotowego wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku. O powyższym Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. w pkt I i II sentencji wyroku.

Z kolei w pkt III wyroku Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że przypisana organowi bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Oceniając tę kwestię, Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia obywatela i jawnego braku woli załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia.

W niniejszej sprawie nie sposób dopatrzyć się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaniechanie organu było zamierzone czy też miało na celu utrudnienie skarżącemu dostępu do informacji publicznej. Z akt sprawy oraz wyjaśnień organu zawartych w odpowiedzi na skargę wynika, że brak udostępnienia informacji stanowił wynik przyjęcia określonej kwalifikacji prawnej informacji żądanej przez wnioskodawcę, jako dotyczącej dokumentów wyłącznie o charakterze wewnętrznym. Niewątpliwie nieudzielenie informacji publicznej nie było w tym wypadku działaniem celowym, skoro organ sprawnie podjął działania bezpośrednio służące załatwieniu wniosku skarżącego i terminowo udzielił odpowiedzi na ten wniosek, jednakże ostatecznie nie udostępnił skarżącemu żądanej informacji z uwagi na błąd co do kwalifikacji prawnej określonego dokumentu. Wobec tego, mimo że ostatecznie Komendant popadł w stan zawinionej zwłoki w załatwieniu sprawy, to Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że bezczynność ta miała charakter rażącego naruszenia prawa.

W następnej kolejności Sąd wyjaśnia, że w związku z przypisaną organowi bezczynnością w załatwieniu sprawy, która nie nosiła znamion rażącego naruszania prawa, należało uznać, że z tych samych przyczyn brak jest podstaw do zastosowania środków prawnych w postaci zasądzenia sumy pieniężnej lub grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Wymierzenie grzywny jest bowiem wyłącznie wtedy możliwe i uzasadnione, gdy sąd stwierdzi wystąpienie najwyższego stopnia bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania, tj. mającego cechy rażącego naruszenia prawa, co – jak już wyżej zostało wyjaśnione – finalnie nie miało miejsca w tej sprawie (patrz: wyrok NSA z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 2166/14, dostępny jw.). Poza tym podkreślić należy, że nawet w przypadku stwierdzenia, iż bezczynność organu miała postać kwalifikowaną ustawodawca nie zobowiązał sądu do automatycznego wymierzenia organowi grzywny czy przyznania każdemu skarżącemu sumy pieniężnej, lecz jedynie pozostawił to uznaniu sądu. Jest to zatem dyskrecjonalne uprawnienie sądu administracyjnego.

Mając na uwadze cel, któremu służy przyznane sądowi administracyjnemu uprawnienie do wymierzenia grzywny lub przyznania sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania tego rodzaju dodatkowych środków prawnych.

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w punkcie IV wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając wynik sprawy i poniesione koszty, niezbędne do celowego dochodzenia swoich praw przez stronę w tej sprawie. Na zasądzoną od organu na rzecz strony skarżącej kwotę zwrotu kosztów postępowania składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł.