Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 marca 2025 r. sygn. akt II SAB/Ke 1/25 w sprawie ze skargi A. S. na bezczynność Dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla punkt 1 zaskarżonego wyroku i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, 2. w pozostałym zakresie oddala skargę kasacyjną, 3. zasądza od A. S. na rzecz Dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych w P. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 5 marca 2025 r. sygn. akt II SAB/Ke 1/25, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zobowiązał Dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych w P. do rozpatrzenia wniosku A. S. z dnia 6 listopada 2024 r. w zakresie żądania wydania kopii protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w P. z dnia [...] września 2024 r. – w terminie 14 dni od daty zwrotu organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku (pkt I), stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II), oddalił skargę w pozostałej części (pkt III), a także zasądził od Dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych w P. na rzecz A. S. kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt IV).

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

A. S. (dalej: "wnioskodawca", "skarżąca") pismem z dnia 6 listopada 2024 r. zwróciła się do Dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych w P. (dalej: "organ") o wydanie (udostępnienie w postaci kopii) na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej w postaci kopii protokołów z posiedzeń Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w P. wraz z kopiami załączników i uchwał podejmowanych na tych posiedzeniach, odbytych w okresie od dnia 5 lutego 2024 r. do dnia 31 października 2024 r. Przedmiotowy wniosek został doręczony obowiązanemu podmiotowi w dniu 8 listopada 2024 r.

W odpowiedzi na powyższe organ pismem z dnia 20 listopada 2024 r. (doręczonym w dniu 21 listopada 2024 r.) znak [...] poinformował, iż we wspomnianym okresie odbyło się jedno posiedzenie Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w P. w dniu [...] września 2024 r. Kopie protokołu oraz załączniki organ przesłał wraz z odpowiedzią na wniosek. W załączeniu do odpowiedzi na wniosek została przekazana kopia protokołu posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w P. w dniu [...] września 2024 r., lista obecności (jako załącznik do protokołu nr 1), a także procedura dokonywania naruszeń prawa i podejmowania działań następczych w Zespole Placówek Oświatowych w P. (jako załącznik do protokołu nr 2).

Na bezczynność organu skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że organ w niniejszym przypadku nie kwestionował treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jak i spoczywającego na nim obowiązku udostępnienia tej informacji. Wywodził jednak, że żądana informacja została w całości udostępniona przy piśmie z dnia 20 listopada 2024 r. Skarżąca nie kwestionowała z kolei tego, że we wskazanym we wniosku okresie odbyło się wyłącznie jedno posiedzenie Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych, a mianowicie w dniu [...] września 2024 r. Skarżąca przyznała również, że otrzymała pismo organu z dnia 20 listopada 2024 r. zawierające odpowiedź na wniosek, twierdząc jednak stanowczo, że do pisma tego dołączono jedynie dwa załączniki, tj. listę obecności oraz procedurę dokonywania naruszeń prawa i podejmowania działań następczych, nie nadesłano natomiast ww. protokołu posiedzenia Rady Pedagogicznej z dnia [...] września 2024 r. Organ w odpowiedzi na skargę twierdził z kolei, że protokół ten został przesłany, czego dowodem ma być potwierdzenie nadania przesyłki pocztowej i potwierdzenie jej odebrania przez wnioskodawczynię, jak również brak logicznego uzasadnienia w twierdzeniu przeciwnym albowiem w przedmiotowym protokole nie ma jakiejkolwiek wzmianki o klientce skarżącej.

Jak wskazał WSA w Kielcach, to po stronie organu leżało jednoznaczne wykazanie, że przesłał skarżącej całość żądanej dokumentacji, a w konsekwencji wykazanie że nie pozostaje w bezczynności w tym zakresie. Tymczasem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki brak jest adnotacji o tym co zostało w niej zawarte, a tym samym jakie dokumenty w istocie zostały skarżącej udostępnione. Wobec zatem stanowczego twierdzenia skarżącej, że przesyłka nie zawierała protokołu z dnia [...] września 2024 r. Sąd przyjął, że tak właśnie było (nie przesądzając jednak powodu takiego stanu rzeczy, mógł on bowiem być wywołany na skutek działania zupełnie nieumyślnego), i tym samym stwierdził że doszło do bezczynności organu w tym zakresie oraz zobowiązał organ w punkcie I wyroku do rozpatrzenia wniosku w tej właśnie części.

W punkcie II wyroku Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ terminowo zareagował na żądanie skarżącej, zaś trudno zakładać, by nienadesłanie protokołu z dnia [...] września 2024 r. wynikało ze złej woli organu. Nie można wykluczyć, że mogło do tego dojść na skutek zwykłego niedopatrzenia czy omyłki przy kompletowaniu zawartości przesyłki. Mając na uwadze fakt, że w skardze zawarto wniosek o zobowiązanie do rozpatrzenia całości wniosku z dnia 6 listopada 2024 r., w pozostałej części (poza żądaniem udostępnienia ww. protokołu) skarga musiała podlegać oddaleniu.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Dyrektor Zespołu Placówek Oświatowych w P., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w związku z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwana dalej: "u.d.i.p."), w związku z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. i w związku z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), poprzez błędne jego stosowanie, polegające na stwierdzeniu, że organ dopuścił się bezczynności pomimo udostępnienia informacji zgodnie z żądaniem i dołączeniem zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki pocztowej skierowanej na adres skarżącej, czyli w sytuacji, gdy organ udostępnił informację zgodnie z żądaniem;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w związku z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., w związku z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. i w związku z art. 149 § 1 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ udostępniający żądaną informację w terminie i formie określonej w u.d.i.p. dopuszcza się bezczynności, gdyż skarżąca kategorycznie twierdzi, że nie dostała jednego z załączników podczas, gdy organ kategorycznie twierdzi, że udostępnił żądaną informację poprzez nadanie listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru i posiada na to dowód w postaci podpisu odbioru przesyłki na zwrotnym potwierdzeniu odbioru;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 14 u.d.i.p. w związku z art. 149 ust. 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ powinien na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki poleconej wymienić dokumenty znajdują się w przesyłce, podczas gdy żaden przepis prawa, praktyka funkcjonowania organów administracji oraz wzór zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłki poleconej nie przewidują takiej możliwości.

4. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 90 § 2 p.p.s.a., w zw. z art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a., poprzez rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym i niewyznaczeniu rozprawy i nieprzeprowadzeniu uzupełniających dowodów z dokumentów co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd przyjął, że organ nie wykazał że doręczył skarżącej żądaną informację z uwagi na brak odpowiedniej adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki pocztowej.

5. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku, w sytuacji gdy wniosek ten został rozpatrzony, i załatwiony zgodnie z żądaniem w nim zawartym i w tym zakresie postępowanie było bezprzedmiotowe;

6. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte sporządzenie uzasadnienia, które nie zawiera należycie przedstawionej podstawy prawnej i jej wyjaśnienia, ponieważ Sąd nie wskazał na jakiej podstawie przyjął, że dołączona do odpowiedzi na skargę zwrotne potwierdzenie odbioru nie stanowi dowodu, że całość żądanej informacji publicznej została udostępniona, a jedynie część.

Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Pismem procesowym uzupełniającym skargę kasacyjną z dnia 9 maja 2025 r. skarżący kasacyjnie organ oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

Skarżąca w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie w całości, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także o nieprzeprowadzanie rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Jako nieuzasadnione ocenić należy zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w związku z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., w związku z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. i w związku z art. 149 § 1 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię "polegającą na przyjęciu, że organ udostępniający żądaną informację w terminie i formie określonej w u.d.i.p. dopuszcza się bezczynności, gdyż skarżąca kategorycznie twierdzi, że nie dostała jednego z załączników podczas, gdy organ kategorycznie twierdzi, że udostępnił żądaną informację poprzez nadanie listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru i posiada na to dowód w postaci podpisu odbioru przesyłki na zwrotnym potwierdzeniu odbioru art. 14 u.d.i.p. w związku z art. 149 ust. 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez błędną jego wykładnię "polegającą na przyjęciu, że organ powinien na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki poleconej wymienić dokumenty znajdują się w przesyłce, podczas gdy żaden przepis prawa, praktyka funkcjonowania organów administracji oraz wzór zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłki poleconej nie przewidują takiej możliwości".

W odniesieniu do powyższych zarzutów należy wskazać, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa. Autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak dany przepis interpretuje sąd administracyjny oraz jak w jego ocenie powinien być rozumiany ten przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12). Tymczasem, jak wynika z treści powołanych zarzutów oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej jej autor de facto nie kwestionuje wykładni powołanych przepisów, lecz odnosi je do przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy, a więc prawidłowość ich zastosowania. Taka jednak postać zarzutu naruszenia prawa materialnego nie została podniesiona. Organ skarżący kasacyjnie próbuje zatem za pomocą zarzutu naruszenia prawa materialnego zakwestionować poczynione przez Sąd I instancji ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy. Nadto uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11). Błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny.

Z powyższych względów bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., w zw. z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. i w związku z art. 149 § 1 p.p.s.a. "poprzez błędne jego stosowanie, polegające na stwierdzeniu, że organ dopuścił się bezczynności pomimo udostępnienia informacji zgodnie z żądaniem i dołączeniem zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki pocztowej skierowanej na adres skarżącej, czyli w sytuacji, gdy organ udostępnił informację zgodnie z żądaniem. Jak wskazany wyżej nie sposób kwestionować ustaleń stanu faktycznego przy pomocy zarzutu naruszenia prawa materialnego. Dodatkowo ustalenia stanu faktycznego przyjęte w sprawie nie zostały skutecznie zakwestionowane.

Bezpodstawny jest także zarzut naruszenia przepisów postępowania, mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 90 § 2 p.p.s.a., w zw. z art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a., poprzez rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym i niewyznaczeniu rozprawy i nieprzeprowadzeniu uzupełniających dowodów z dokumentów.

Zgodnie z brzmieniem art. 90 § 2 p.p.s.a. sąd może skierować sprawę na posiedzenie jawne i wyznaczyć rozprawę także wówczas, gdy sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Wynika z tego jasno, że taka możliwość została pozostawiona jednak dyskrecjonalności sądu i w tym zakresie nie jest uwarunkowana stanowiskiem stron. Przepis ten nie ustanawia obowiązku skierowania sprawy na rozprawą, lecz daje sądowi jedynie taką możliwość w wyjątkowych sytuacjach, zazwyczaj dotyczących wyjaśnienia stanu faktycznego bądź wymagających ustaleń wykraczających poza zgromadzony w aktach materiał dowodowy. Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie została ona skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Jak wynika z jego brzmienia sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. W konsekwencji sąd rozpoznający sprawę w trybie uproszczonym może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie na podstawie art. 122 p.p.s.a. Naruszenie tego przepisu nie zostało powołane, a art. art. 90 § 2 p.p.s.a. w ogóle nie miał tu zastosowania.

Nadto w świetle przepisów p.p.s.a. sąd administracyjny zasadniczo w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie ustala stanu faktycznego sprawy, nie prowadzi postępowania dowodowego, a jedynie kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy. Wprawdzie, przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość uzupełnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym materiału dowodowego przez dopuszczenie dowodu z dokumentów, lecz dopuszczenie dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu, a zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie podnoszony w skardze kasacyjnej tylko wówczas, gdy sąd administracyjny I instancji prowadził takie postępowanie dowodowe oraz jeżeli strona skarżąca wykazała, że zastosowane przez ten sąd kryteria oceny wiarygodności dopuszczonych dowodów były oczywiście błędne. Przepis artykułu 106 § 3 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza (por. wyroki NSA z: 25 lutego 2016 r., II OSK 1592/14; 25 października 2015 r., I OSK 300/14; 20 stycznia 2010 r., II FSK 1306/08). Należy także przypomnieć, że zgodnie z art. 106 § 5 p.p.s.a. do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Zarzut naruszenia art. 106 § 5 p.p.s.a. może być skutecznie podnoszony w skardze kasacyjnej tylko wówczas, gdy sąd administracyjny prowadził postępowanie dowodowe w zakresie wynikającym z treści art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz jeżeli strona skarżąca wykazała zastosowanie przez ten sąd błędnych kryteriów oceny wiarygodności dopuszczonych dowodów. W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie przeprowadził dowodów uzupełniających z dokumentów. Dlatego też przepisy art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kwestionowania ustaleń i oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż Sąd I instancji nie stosował tego przepisu, a więc nie mógł go naruszyć.

Natomiast jako zasadny ocenić należy zarzut naruszenia przepisów postępowania, mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte sporządzenie uzasadnienia.

W świetle tego zarzutu istotne jest czy zobowiązany podmiot udostępnił faktycznie żądaną przez wnioskodawczynię informację publiczną tj. kopię protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w P. z dnia [...] września 2024 r. Otóż jak wynika z odpowiedzi na skargę (pismo z 30 grudnia 2024 r., k. 22 a.s. rewers) "organ do niniejszej odpowiedzi na skargę oraz odpisu dla skarżącej ponownie dołącza żądaną informację, wraz z załącznikami". Tymczasem w zszytych i ponumerowanych kolejno aktach sądowych brak jest owej odpowiedzi na wniosek wraz z załącznikami (a zwłaszcza wspomnianego protokołu). Zaznaczyć przy tym należy, że w aktach sądowych zalega luzem spięty plik dokumentów opieczętowany przez r.pr. M. P. za zgodność z oryginałem w dniu 30 grudnia 2024 r. (data sporządzenia odpowiedzi na skargę) wśród, których znajduje się ów protokół z posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Szkół Oświatowych w P. z dnia [...] września 2024 r. Następnie w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II skarżącej doręczono odpis odpowiedzi na skargę za pismem z dnia 5 lutego 2025 r. (k. 38 a.s., choć ani z tego pisma, ani z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru k. 40a a.s. rewers, nie wynika, czy ów odpis odpowiedzi na skargę doręczono wraz z załącznikami, a także z pełnomocnictwem). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej także podniesiono, iż "organ w odpowiedzi na skargę do WSA w Kielcach, dołączył kopię odpowiedzi na wniosek o dostęp do informacji publicznej, czyli ponownie udostępnił wnioskowaną informację (k. 62 a.s. oraz k. 63 i 66 a.s.). Jednocześnie w piśmie procesowym z 3 czerwca 2025 r. zatytułowanym "odpowiedź na skargę" zawarto stwierdzenie, że "załączenie przez organ do odpowiedzi na skargę treści wnioskowanej informacji publicznej nie stanowi dokonania przez niego czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności" – co sugeruje, że skarżąca wnioskowany protokół otrzymała wraz z odpowiedzią na skargę.

Odwołując się do art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. należy podkreślić, że sąd wojewódzki wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd w procesie kontroli sądowoadministracyjnej bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem oraz przed sądem. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy. Orzekanie przez sąd administracyjny możliwe jest tylko na podstawie całości akt sprawy. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem - co do zasady - materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem, ale także całość materiału zgromadzonego przez sąd administracyjny w aktach sądowych. Oznacza to, że orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno być podjęte w oparciu o analizę całego materiału faktycznego i dowodowego zgromadzonego w sprawie. Tym samym WSA w Kielcach powinien był uwzględnić fakt udostępnienia żądanej informacji (kopii protokołu posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w P. w dniu [...] września 2024 r.) skarżącej w związku z przesłaniem jej wraz z odpowiedzią na skargę, co miało miejsce przed wydaniem zaskarżonego wyroku – o ile to nastąpiło.

Wskazać należy, że prawidłowo skonstruowane uzasadnienie daje rękojmię, że sąd administracyjny dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Motywy wyroku mają przekonywać o słuszności rozstrzygnięcia i to zarówno jeśli chodzi o przyjętą podstawę prawną, jak i w zakresie ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego wyroku w ogóle nie odnosi się do kwestii udostępnienia przez organ żądanej informacji po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. Uniemożliwia to poznanie przyjętego w tej mierze stanu faktycznego, a także racji i argumentów, którymi kierował się Sąd I instancji, co uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku w tym zakresie. Zatem brak jest w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku analizy związanej z zobowiązaniem organu do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 6 listopada 2024 r. w zakresie żądania wydania kopii protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w P. z dnia [...] września 2024 r. – w terminie 14 dni od daty zwrotu organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku w sytuacji, gdy organ twierdzi, że protokół ten już udostępnił. W konsekwencji, zaskarżony wyrok w tym zakresie nie poddaje się kontroli kasacyjnej co stanowi naruszenie wymogów z art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenie to jest przy tym na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Jeżeli bowiem Sąd I instancji potwierdzi w świetle dokonanych przez siebie ustaleń, że żądna informacja publiczna została udostępniona przed wydaniem wyroku, to w tym zakresie umorzy postępowanie. Przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu, w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Zatem pomimo, że w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, to o ile żądana informacja została udostępniona przed rozpoznaniem skargi przez sąd, to odpadła przesłanka wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. nakazania organowi załatwienia wniosku.

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest w części zasadna i dlatego na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił punkt 1 zaskarżonego wyrok i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA, który rozpoznając ponownie skargę uwzględni przedstawione wyżej stanowisko Sądu kasacyjnego (pkt 1 wyroku). W pozostałym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną (pkt 2 wyroku).

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. (pkt 3 wyroku).