Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

1. Działania, które polegają wyłącznie na wyjaśnianiu określonych przepisów prawa, wypowiadaniu poglądów i opinii prawnych na temat treści i znaczenia określonych norm prawnych, wyrażaniu stanowiska na temat stosowania określonych przepisów prawa, nie są aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 386 ze zm./.

2. Kompetencja Ministra, o której mowa w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./, nie zawiera w sobie upoważnienia do władczego rozstrzygania w jakiejkolwiek formie o indywidualnych prawach, uprawnieniach lub obowiązkach konkretnych podmiotów zewnętrznych z zakresu zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu.

Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę spółki z o.o. "C. and L." w W. na pismo Dyrektora Departamentu Polityki Rynku Pracy Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 25 lipca 1997 r. w przedmiocie zatrudniania cudzoziemców.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "C. and L." z siedzibą w W. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 34 ust. 3 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę na czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczącą stwierdzenia przez Ministra Pracy i Polityki Socjalnej, iż z przepisów prawa wynika, że na spółkach, w których cudzoziemcy pełnią funkcję członków zarządu wyłącznie na podstawie uchwały wspólników, ciąży obowiązek występowania do wojewódzkich urzędów pracy z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zatrudnienie takiego cudzoziemca, a na cudzoziemcu tym ciąży obowiązek ubiegania się o zgodę na pracę w spółce, w której pełni on funkcję członka zarządu.

W uzasadnieniu skargi podano, że w dniu 10 maja 1997 r. spółka "C. and L." zwróciła się do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z prośbą o wyjaśnienie treści niepodpisanej ulotki wydanej przez Departament Polityki Rynku Pracy Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej. Ulotka ta została wywieszona na tablicy informacyjnej w Oddziale do Spraw Cudzoziemców Urzędu Wojewódzkiego w W. Z jej treści wynikało, że cudzoziemcy pełniący funkcję członków zarządu wyłącznie na podstawie uchwały wspólników o powołaniu ich na to stanowisko mają z dniem 1 kwietnia 1997 r. obowiązek ubiegać się o zgodę na pracę, a następnie o wizę pobytową 06, tzw. "wizę z prawem do pracy". Do dnia 1 kwietnia 1997 r. na cudzoziemcach tych nie ciążył taki obowiązek, a w Polsce przebywali oni na podstawie wiz 05 typu "business" /które z dniem 1 kwietnia 1997 r. wojewodowie przestali wydawać/. W swoim piśmie spółka "C. and L." zarzucała, że nie ma podstawy prawnej, by spółka, której członkiem zarządu jest cudzoziemiec pełniący tę funkcję jedynie według przepisów kodeksu handlowego, miała obowiązek występować z wnioskiem o wydanie zezwolenia na jego zatrudnienie, a on sam o zgodę na pracę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./. W odpowiedzi na powyższe pismo spółka "C. and L." otrzymała pismo z Departamentu Polityki Rynku Pracy Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej nr (...), sporządzone w dniu 13 czerwca 1997 r. W piśmie tym Ministerstwo podtrzymało swoje stanowisko zawarte w ulotce, stwierdzając między innymi, że w przedstawionej sytuacji podmiot powinien wystąpić o wydanie zezwolenia na zatrudnienie cudzoziemca pełniącego funkcję członka zarządu na podstawie uchwały wspólników, gdyż powierzenie przez pracodawcę innej pracy zarobkowej oznacza "wykonywanie pracy na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło, to znaczy na podstawie stosunku cywilnoprawnego". Zdaniem skarżącej spółki, stwierdzenie to stanowi naruszenie przepisu art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, który nie kwalifikuje pracy wykonywanej na podstawie "innego stosunku cywilnoprawnego" jako powierzenia innej pracy zarobkowej. W związku z tym skarżąca zarzuca, że Ministerstwo dopuściło się naruszenia przepisów prawa przez: 1/ zastosowanie wykładni rozszerzającej art. 50 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i dowolne interpretowanie przepisów tej ustawy; 2/ ustalenie, że w kodeksie handlowym zawarte zostały przepisy prawa pracy regulujące stosunek pracy członków zarządu spółek handlowych; 3/ naruszenie obowiązków Ministra Pracy i Polityki Socjalnej wynikających z art. 4 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przez zaakceptowanie dezinformowania cudzoziemców w związku z niezasadną treścią informacji w sprawie zezwoleń i zgód dla cudzoziemców, wydanej przez Departament Polityki Rynku Pracy Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej. Wobec takiego stanowiska Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej spółka "C. and L." w dniu 26 czerwca 1997 r. zwróciła się powtórnie do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w trybie art. 34 ust. 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa przez zmianę stanowiska zajmowanego przez Ministerstwo Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie interpretacji przepisów art. 50 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Ministerstwo w piśmie z dnia 25 lipca 1997 r. (...) kolejny raz poinformowało o swoim stanowisku w sprawie, zaznaczając, że udzielone przez nie odpowiedzi nie zawierają rozstrzygnięć decyzyjnych w konkretnej sprawie, lecz ograniczają się do przedstawienia ogólnego wyjaśnienia na temat stosowania przepisów art. 50 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Spółka podnosi w skardze, że jest w pełni świadoma, iż stanowisko Ministerstwa przedstawione w kolejnych pismach nie zawiera konkretnych decyzji administracyjnych. (...) Skarżąca zarzuca dalej, że mimo wyraźnego charakteru jej pisma, które wzywało organ administracji publicznej do konkretnego zajęcia stanowiska w spornej sprawie w trybie art. 34 ust. 3 ustawy o NSA, to jest do usunięcia opisanego naruszenia prawa, Minister Pracy i Polityki Socjalnej nie udzielił żadnej odpowiedzi na stawiane zarzuty, a opisane pisma Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej zostały wydane z powołaniem się na art. 4 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, który głosi, że Minister Pracy i Polityki Socjalnej, w zakresie objętym ustawą, koordynuje działalność innych organów. Tym samym pisma powyższe należy uznać za czynność z zakresu administracji publicznej w myśl art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA, dotyczącą stwierdzenia obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Zdaniem skarżącej spółki, przepisy polskiego prawa pracy nakładają na pracodawcę obowiązek występowania z wnioskiem do wojewódzkiego urzędu pracy o wydanie zgody na zatrudnienie cudzoziemca jedynie wówczas, gdy pracodawca zatrudnia cudzoziemca lub powierza mu inną pracę zarobkową /art. 50 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu/. Artykuł 2 ust. 1 pkt 16 tej ustawy wyjaśnia, że "inna praca zarobkowa oznacza wykonywanie pracy na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub spółdzielni kółek rolniczych /usług rolniczych/". Jak widać z treści przytoczonego przepisu, w definicji "innej pracy zarobkowej" wymienione są enumeratywnie formy tej pracy. Z przepisu tego ani z żadnego innego przepisu prawa nie wynika, by spółka, w której członek zarządu pełni funkcję na podstawie uchwały wspólników, miała obowiązek ubiegać się o uzyskanie zezwolenia na pracę po to, by cudzoziemiec mógł pełnić funkcję członka zarządu tej spółki. Materię tę regulują przepisy prawa handlowego, a nie przepisy prawa pracy.

W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Socjalnej, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska w sprawie wyjaśnień dotyczących stosowania art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ w kontekście zatrudniania cudzoziemców lub powierzania innej pracy zarobkowej cudzoziemcom pełniącym funkcje członka zarządu spółek kapitałowych działających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wniósł o oddalenie skargi z następującym uzasadnieniem: "Skarżąca firma "C. and L." spółka z o.o. pismem z dnia 10 maja 1997 r. zwróciła się do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie wyjaśnienia kwestii zatrudniania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemców, którzy wykonują funkcje członków zarządu spółek z kapitałem zagranicznym, a także treści niepodpisanej ulotki przekazywanej interesantom w Oddziale Cudzoziemców Wojewody (...). Departament Polityki Rynku Pracy Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej pismem z dnia 13.06.1997 r. znak (...) ograniczył się do udzielenia pisemnej odpowiedzi z zakresu swoich kompetencji, zawierającej informacje na temat stosowania przepisu art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ w kontekście zatrudniania lub powierzania innej pracy zarobkowej cudzoziemcom powołanym uchwałą wspólników na członków zarządu spółek z o.o., którzy będą te funkcje pełnić na podstawie stosunku pracy, umowy zlecenia, a w przypadku stanowisk kierowniczych - na podstawie powołania lub umowy o pracę. Spółka z o.o. kolejnym pismem z dnia 26 czerwca 1997 r. zwróciła się do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej, wzywając do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę stanowiska zajmowanego przez Departament Polityki Rynku Pracy w sprawie interpretacji przepisu art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zawartego w piśmie z dnia 13 czerwca 1997 r. Departament Polityki Rynku Pracy Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej pismem z dnia 25.07.1997 r. znak (...) udzielił spółce kolejnej odpowiedzi. W odpowiedzi tej Departament wskazał, że właściwi do wydawania zezwoleń i zgód na zatrudnienie lub powierzenie innej pracy zarobkowej cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są dyrektorzy wojewódzkich urzędów pracy, zaś w sprawach wydania wiz pobytowych za granicą właściwe są polskie przedstawicielstwa dyplomatyczne i urzędy konsularne, a w przypadku przedłużenia pobytu cudzoziemca na terenie RP właściwi do wydawania wiz są wojewodowie ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca. Poinformowano również, że sprawy udzielania prawa pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej leżą w kompetencji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Ministra Spraw Zagranicznych. Reasumując powyższe, pogląd reprezentowany przez "C. and L." spółka z o.o., dotyczący braku podstaw prawnych do żądania, w przypadku zatrudnienia cudzoziemców pełniących funkcje członków zarządu w spółce z kapitałem zagranicznym, zezwolenia i zgody na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a następnie wizy pobytowej 06, tzw. "wizy z prawem do pracy", jest nietrafny. Zezwolenie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, potrzebne jest wówczas, jeżeli praca ma być wykonywana lub jest wykonywana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a nie wtedy, gdy strony zamierzają jedynie dokonać czynności prawnej, to jest zawrzeć umowę w Polsce. Ta ostatnia okoliczność jest bowiem drugorzędna, jeżeli zważyć, że umowa może być podpisana gdziekolwiek i do tego niekoniecznie osobiście, a przez pełnomocnika."

Skarżąca spółka w piśmie procesowym dokonała następującej konkretyzacji skargi: Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym wniosła o rozpatrzenie skargi na czynności z zakresu administracji publicznej Ministra Pracy i Polityki Socjalnej, polegające na stwierdzeniu m.in. w korespondencji ze skarżącą obowiązku uzyskania zezwolenia na pracę dla cudzoziemca, który pełni funkcję członka zarządu w spółce prawa handlowego, a z którym spółka nie zawiera umowy o pracę, umowy o dzieło ani umowy zlecenia, oraz o ustalenie, że obowiązek ten nie znajduje podstawy prawnej. W uzasadnieniu tej konkretyzacji spółka podała, że zdaniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej do obowiązków skarżącej spółki należy występowanie do Wojewódzkiego Urzędu Pracy o zezwolenie na zatrudnienie w spółce cudzoziemca, który powołany został do pełnienia tej funkcji uchwałą uprawnionego organu spółki, z którym jednak spółka nie zawiera umowy o pracę, umowy o dzieło ani umowy zlecenia. Taki obowiązek Minister stwierdził w pismach z dnia 13 czerwca 1997 r. i 25 lipca 1997 r., skierowanych do spółki. Zdaniem skarżącej, w pismach tych nałożono na spółkę obowiązek występowania o zezwolenie na pracę dla cudzoziemców, którzy pełnią funkcje członków zarządu spółki, gdyż uznano, że powierzenie przez spółkę cudzoziemcowi funkcji członka zarządu jest zatrudnieniem lub powierzeniem innej pracy w rozumieniu art. 50 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. (...)

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Ministra Pracy i Polityki Socjalnej oświadczył, że w zaskarżonym stanowisku Ministerstwo nie wypowiedziało się co do członków zarządów spółek z ograniczoną odpowiedzialnością pełniących wyłącznie te funkcje na skutek powołania ich uchwałą wspólników, a ponadto stanowisko to nie odnosiło się do konkretnych członków zarządu skarżącej spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona z powołaniem się na art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, to jest została oparta przez stronę skarżącą na założeniu, że kwestionowana czynność Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej jest czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącą stwierdzenia obowiązku wynikającego z przepisów prawa, nie będącą decyzją administracyjną ani postanowieniem, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy.

W sprawie jest bezsporne i oczywiste, że zaskarżona czynność nie jest decyzją administracyjną ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym albo egzekucyjnym lub zabezpieczającym, o jakich mowa w art. 16 ust. 1 pkt 1-3 cytowanej wyżej ustawy, ani żadnym z aktów określonych w art. 16 ust. 1 pkt 5-7 tej ustawy. Nie jest jednak także, wbrew stanowisku strony skarżącej, innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy. Otóż w przepisach art. 16 ust. 1 pkt 1-3 cytowanej ustawy o NSA są wymienione konkretne indywidualne akty administracyjne /decyzje i postanowienia/, natomiast w przepisach art. 16 ust. 1 pkt 5 i 6 tej ustawy są wymienione konkretne ogólne akty administracyjne /przepisy gminne i inne uchwały organów gmin i ich związków oraz przepisy prawa miejscowego stanowione przez terenowe organy administracji rządowej/. W przepisie art. 16 ust. 1 pkt 4 tej ustawy jest mowa o innych "niż określone w pkt 1-3" aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej. Z powyższego wynika, że także ten przepis odnosi się do indywidualnych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, to jest dotyczących zewnętrznych, konkretnych, imiennie oznaczonych podmiotów znajdujących się w określonej sytuacji.

Ponadto w omawianym przepisie art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA chodzi o akty lub czynności, które dotyczą przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z tego wynika, że chodzi tu o akty lub czynności rozstrzygające o przyznaniu, stwierdzeniu albo uznaniu uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa w stosunku do konkretnego podmiotu w konkretnej sytuacji. Są to więc akty lub czynności o charakterze władczym.

Z regulacji zawartej w art. 16 ust. 1 cytowanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym zatem wynika, że aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, podlegającymi zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego, są - nie będące decyzjami administracyjnymi ani postanowieniami określonymi w art. 16 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy - indywidualne akty lub czynności o charakterze władczym, rozstrzygające o tym, czy w konkretnej sytuacji konkretnemu zewnętrznemu podmiotowi przysługują określone uprawnienia wynikające bezpośrednio z przepisów prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki. Ten władczy, rozstrzygający charakter takich aktów lub czynności odróżnia je od takich działań z zakresu wykonywania administracji publicznej, które polegają wyłącznie na wyjaśnianiu określonych przepisów prawa, wypowiadaniu poglądów i opinii prawnych na temat treści i znaczenia określonych norm prawnych, ich interpretowaniu i dokonywaniu ich wykładni, wyrażaniu stanowiska na temat stosowania określonych przepisów prawa, zwłaszcza w sytuacji, gdy przepisy prawa przewidują konkretyzację przez organ administracji publicznej określonego uprawnienia lub obowiązku oznaczonego podmiotu przez wydanie decyzji administracyjnej lub postanowienia. Takie działania nie są aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy i nie podlegają zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Skarżąca spółka w pismach z dnia 10 maja 1997 r. i 26 czerwca 1997 r. wystąpiła do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej o wyjaśnienie, czy w myśl przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3 i pkt 16, art. 1 ust. 1 pkt 25, art. 5 ust. 1 pkt 7, art. 2 ust. 1 pkt 9 lit. "c" i "d" oraz art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./, a także przepisów kodeksu handlowego /np. art. 198/ cudzoziemcy, którzy wykonują funkcje członków zarządu spółek z kapitałem zagranicznym wyłącznie na podstawie uchwały zgromadzenia wspólników o powołaniu na to stanowisko i otrzymują wynagrodzenie wyłącznie z tytułu pełnienia tej funkcji i związanej z nią odpowiedzialności, mają obowiązek ubiegać się o zgodę na pracę w spółkach, w których pełnią te funkcje, a następnie o wizę pobytową "06", to jest z prawem do pracy, oraz czy spółki te mają obowiązek występować o wydanie zezwolenia na zatrudnienie takiej osoby - cudzoziemca pełniącego funkcję członka zarządu jedynie na podstawie przepisów kodeksu handlowego. Powyższe wystąpienia były związane z treścią niepodpisanej ulotki, doręczanej interesantom w Oddziale do Spraw Cudzoziemców Urzędu Wojewódzkiego w W., o następującej treści: "Uprzejmie informujemy, że zgodnie z postanowieniami ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1996 nr 47 poz. 211 ze zm./ i wydanymi na jej podstawie rozporządzeniami wykonawczymi Ministra Pracy i Polityki Socjalnej każdy cudzoziemiec, który podejmuje w Polsce pracę na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą, jest obowiązany wystąpić do dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w celu uzyskania zezwolenia na zatrudnienie, a następnie na podstawie tego zezwolenia może ubiegać się w polskim Urzędzie Konsularnym o wydanie wizy pobytowej j z prawem do pracy "06".

Taki sam tryb postępowania obowiązuje w przypadku powierzenia cudzoziemcowi innej pracy zarobkowej na podstawie umów cywilnoprawnych, tj. umowy agencyjnej, umowy zlecenia czy też umowy o dzieło.

Powyższe wymogi odnoszą się zarówno do pracodawców polskich, jak i zagranicznych świadczących usługi eksportowe w Polsce, a także posiadających przedstawicielstwa i oddziały firm, spółki, jak również do osób prowadzących działalność zarobkową, które na terytorium RP zatrudniają cudzoziemca niezależnie od tego, kto wypłaca wynagrodzenie.

Tym samym regulacjom podlegają także cudzoziemcy, którzy wykonują funkcje członków zarządów spółek z o.o. z kapitałem zagranicznym, jak również ci, którzy w firmach z kapitałem zagranicznym wykonują pracę na rzecz podmiotów działających w Polsce, mimo że wynagrodzenie wypłacane jest im poza granicami kraju. Oznacza to, że wszyscy cudzoziemcy zatrudnieni w Polsce na zasadach, o których była wyżej mowa, mogą ubiegać się w tutejszym Urzędzie wyłącznie o wizę "06" /a nie jak dotychczas o wizę "05"/ po przedstawieniu "przedłużenia zezwolenia na zatrudnienie" z Wojewódzkiego Urzędu Pracy." (...)

Treść odpowiedzi udzielonych skarżącej spółce przez Ministerstwo wskazuje, że mają one charakter poglądu prawnego Departamentu Polityki Rynku Pracy Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej w kwestii będącej przedmiotem wystąpienia skarżącej spółki, poglądu nie będącego władczym rozstrzygnięciem tej kwestii, to jest co do obowiązku uzyskania odnośnych zezwoleń i zgód przez zindywidualizowane podmioty. Zostało to zresztą wyraźnie i prawidłowo powiedziane w piśmie Departamentu z dnia 25 lipca 1997 r.

Po pierwsze należy stwierdzić, że przedstawione w odpowiedziach stanowisko co do stosowania w określonych sytuacjach art. 50 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w odniesieniu do cudzoziemców będących członkami zarządu spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, powołanymi na te funkcje uchwałą wspólników, nie jest stanowiskiem organu administracji uprawnionego do władczego rozstrzygania o obowiązku uzyskania odpowiednich zezwoleń i zgód przez określone podmioty w konkretnych sytuacjach. Według art. 4 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu Minister Pracy i Polityki Socjalnej realizuje zadania określone w tej ustawie przy pomocy Krajowego Urzędu Pracy oraz wojewódzkich i rejonowych urzędów pracy oraz koordynuje w zakresie objętym tą ustawą działalność innych organów, organizacji i instytucji. Taka kompetencja Ministra dotyczy zagadnień ogólnoadministracyjnych związanych z realizowaniem polityki administrowania - zadań państwa - w zakresie problematyki zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu w skali ogólnokrajowej. Taka kompetencja nie zawiera sama w sobie upoważnienia do władczego rozstrzygania w jakiejkolwiek formie o indywidualnych prawach, uprawnieniach lub obowiązkach konkretnych podmiotów zewnętrznych z zakresu powyższej problematyki. Z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. wynika wprost, że centralnym organem administracji publicznej w sprawach objętych tą ustawą jest Prezes Krajowego Urzędu Pracy. W ustawie tej natomiast nie ma upoważnienia dla Ministra Pracy i Polityki Socjalnej do rozstrzygania indywidualnych spraw z tego zakresu, dotyczących uprawnień i obowiązków podmiotów zewnętrznych, tj. usytuowanych poza systemem organów administracji publicznej właściwych w tych sprawach. Tak więc w sprawach z zakresu objętego omawianą ustawą w rozumieniu przepisów art. 5 par. 2 pkt 4, art. 17 pkt 3, art. 18 pkt 1 i art. 127 par. 3 Kpa organem naczelnym jest Prezes Krajowego Urzędu Pracy, a nie Minister Pracy i Polityki Socjalnej. Z tego wynika, że Minister Pracy i Polityki Socjalnej nie jest uprawniony do działań władczych w indywidualnych sprawach z tego zakresu, dotyczących uprawnień i obowiązków konkretnych podmiotów zewnętrznych.

Po drugie, z przepisów art. 5 ust. 1 pkt 7 i art. 50 cytowanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wynika, że organami administracji państwowej uprawnionymi do załatwiania indywidualnych spraw dotyczących zatrudniania cudzoziemców w Polsce są właściwi terytorialnie dyrektorzy wojewódzkich urzędów pracy.

Po trzecie, z powyższych przepisów omawianej ustawy wynika, że sprawy dotyczące zezwoleń i zgód na zatrudnianie cudzoziemców lub wykonywanie przez nich innej pracy zarobkowej na terenie Polski podlegają załatwianiu w drodze decyzji administracyjnych.

Z powyższych względów brak jest podstaw do uznania, że stanowisko zawarte w kwestionowanych odpowiedziach Departamentu Polityki Rynku Pracy Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej, udzielonych skarżącej spółce w niniejszej sprawie, z uwzględnieniem treści tych odpowiedzi, jest władczym indywidualnym aktem /lub czynnością/ dotyczącym uprawnień i obowiązków konkretnych osób wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, który podlegałby zaskarżeniu do tego Sądu.

W konsekwencji skarga wniesiona w tej sprawie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 27 ust. 2 tej ustawy.