Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Jana D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 listopada 2004 r., sygn. akt III SA/Gd 541/04 o odrzuceniu skargi na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia 24 sierpnia 2004 r., (...) w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego postanawia: 1) uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.

I OSK 86/05

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia z dnia 17 listopada 2004 r., III SA/Gd 541/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę Jana D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia 24 sierpnia 2004 r., (...) w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że skarżący mimo stosownego wezwania nie uzupełnił braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jej odpisu, stąd też działając na podstawie art. 58 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, Sąd I instancji postanowił o odrzuceniu skargi.

Na powyższe postanowienie WSA w Gdańsku złożył skargę kasacyjną Jan D., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 58 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 49 par. 1 i 47 par. 1 tej ustawy, poprzez skierowanie do skarżącego nieuzasadnionego wezwania do usunięcia braków formalnych skargi, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego jej odrzucenia. Mając powyższe na uwadze wniósł o uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Gdańsku, a także o zasądzenie kosztów procesu z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu kasacyjnym.

W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że wezwanie go do nadesłania skargi celem doręczenia organowi było nieuzasadnione, skoro w istocie organ administracji otrzymał skargę wraz z jej odpisem. W tej sytuacji nienadesłanie odpisu skargi w wyznaczonym przez sąd terminie nie może być traktowane jako brak formalny w rozumieniu art. 58 par. 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna jest uzasadniona. Zgodnie z art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jak wynika z akt Sądu I instancji w dniu 20 października 2004 r. Sąd otrzymał odpowiedź na skargę Jana D., złożoną przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. W tej sytuacji wzywanie skarżącego do nadesłania odpisu wniesionej przez niego skargi było nieuzasadnione, albowiem z faktu nadesłania odpowiedzi na skargę oraz z zawartej w niej informacji, że została wniesiona z załącznikiem dał się wyprowadzić wniosek, że odpis tej skargi organ administracji sam sobie pobrał.

Gdyby nawet uznać, że były jednak przesłanki do przeciwnego wniosku, to nie było podstaw do przyjęcia, że nieusunięcie tego braku stanowi wymienioną w art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a. podstawę do odrzucenia skargi. Niedopuszczalność z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi ma miejsce jedynie wówczas, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie, mimo prawidłowego wezwania w tym względzie istotnych braków formalnych skargi, tzn. takich, których nieusunięcie uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. W sytuacji, gdy organ administracji nadesłał odpowiedź na skargę, braku tej skargi polegającego na nienadesłaniu jej odpisu, nie można uznać za brak, którego nieuzupełnienie w terminie wyznaczonym przez sąd, stanowi wskazaną w art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a. podstawę odrzucenia skargi.

Z powyższych względów, działając na podstawie art. 185 par. 1 oraz art. 203 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.